vivliolatreia

Εγγυρες συμμετοχές Φεβρουάριος 2012

2012-02-03T18:03:00.002+02:00

Σοφία
Lia Pan
cami
Fah
ifigeneia manelopoulou
ASSIMINA
katerina katsanevaki
anna antypa
Green Dot
ευα evafr77@hotmail.com
Eva
olgamitolidou
Petra
ann
Βασω Κωστοπουλου
ΓΙΩΤΑ
annasylivestrou
Sou Lee
kythnia
KAΤΕΡΙΝΑ ΣΚΑΡΛΗ
deppy
ΑΝΝΑ ΤΣΑΓΚΑΛΗ
ΛΑΖΑΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
olga kon
athinave
Σεβη Ν
penny-ct
niki
maria
dora.dk
Fashionista
Geo
Lefko
Tania M
afro.pattinson
teo75
vivaki_27
mary2002do
Diana
ioanna
Irini
Ioanna Portokali
Διαφανη Σιωπη
ATZELEN
artemis
χαρουλα μητσακου
Anna Leon
xrusa -- balantou_22
Εριφυλη --- emethiniti
Styl
ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ
Natalie
ηλιαχτιδα--Layza
Iliahtida
Μαρια!
Λιλα
ΓΩΓΩ -- gwgw_kat
gogo
Γιαννης Μητσοπουλος

Συνέντευξη: Μαρία Τζιρίτα - Η ιστορία της Αλέκας είναι ένα μάθημα ζωής & ανθρωπιάς

2012-02-03T16:02:00.003+02:00

Written by Μαρία Τρίγκα.

Μια από τις πιο αγαπημένες συγγραφείς της νέας γενιάς, η Μαρία Τζιρίτα, έδωσε συνέντευξη για τους αναγνώστες του WomLand.com και σας την παρουσιάζω με διπλή χαρά, αφού είμαστε φίλες.

Η Μαρία, που έχει ήδη γράψει αρκετά επιτυχημένα βιβλία - "Αν δεν υπήρχε αύριο", "Το παιδί της αγάπης", "Μάτια μου" και το πιο πρόσφατο "Όταν Αγαπάς είναι για Πάντα" - για άλλη μια φορά, προσμένει να δει τις πρώτες αντιδράσεις των αναγνωστών από το νέο της βιβλίο, που θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία στις 9 Φεβρουαρίου από τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Αξίζει να την γνωρίσετε πιο καλά διαβάζοντας τις ερωτήσεις που της έθεσα:
1) Έχει περάσει από το μυαλό σας ποτέ η εκδοχή να γυριστεί ταινία βασισμένη σε κάποιο βιβλίο σας; Θα σας ρωτούσα αν σκεφτήκατε ποτέ να γράψετε ένα σενάριο, αλλά βρίσκω πως τα βιβλία σας, που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες κατά κύριο λόγο και θεωρώ πως έχουν ιδιαίτερα γλαφυρή και ρεαλιστική αφήγηση, είναι ότι από τα πιο κατάλληλα για να αποτελέσουν το βασικό σκελετό για ένα κινηματογραφικό σενάριο.

Θα μου άρεσε να έβλεπα ένα μου βιβλίο σε ταινία, αλλά είναι κάτι που δεν εξαρτάται από μένα. Αν με ρωτάτε αν θα έδινα τη συγκατάθεσή μου για κάτι τέτοιο, σας λέω ότι θα την έδινα με μεγάλη μου χαρά!
2) Με δεδομένο πως τα μυθιστορήματά σας πραγματεύονται ανθρώπινα αισθήματα , – φιλία, αγάπη, έρωτας –, θα σας ζητούσα να μας εκφράσετε τι σημαίνουν το κάθε ένα από αυτά ξεχωριστά: Αγάπη, Έρωτας, Φιλία.Η φιλία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια ζωή ισορροπημένη κι ευτυχισμένη. Με λίγα λόγια, για μένα, αυτά τα τρία που αναφέρατε είναι η ευτυχία στη ζωή.

Μπορεί ποτέ να πει κανείς τι σημαίνει η Αγάπη ή ο Έρωτας; Για τον καθένα είναι απόλυτα προσωπικό. Για μένα η αγάπη είναι η βάση, το νόημα της ίδιας της ζωής και ο έρωτας η κινητήριος δύναμη των πάντων. Η φιλία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια ζωή ισορροπημένη κι ευτυχισμένη. Με λίγα λόγια, για μένα, αυτά τα τρία που αναφέρατε είναι η ευτυχία στη ζωή.
3) Πολλά άτομα γράφουν επειδή το γράψιμο είναι το μεράκι τους, αλλά πολύ λιγότερα είναι εκείνα που μπαίνουν στη διαδικασία να επιδιώξουν την έκδοση των ιστοριών τους. Ίσως, γιατί δεν έχουν τα κατάλληλα ερεθίσματα, ή το απαιτούμενο θάρρος και πολύ περισσότερο την αυτοπεποίθηση πως αυτά που έχουν εκφράσει σε μια κόλλα χαρτί θα αγγίξουν ένα πολύ μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού. Ποιο ήταν το αρχικό έναυσμα που σας προέτρεψε να εκδώσετε το πρώτο βιβλίο σας;

Όταν έστειλα το πρώτο μου βιβλίο, "Tο παιδί της Aγάπης" στον εκδοτικό μου οίκο, έτσι ένιωθα κι εγώ. Πίστευα πως κανείς δε θα ενδιαφερόταν για όσα κατέθετα από ψυχής και ντρεπόμουν πάρα πολύ! Όμως, πέρα από την οικογένειά μου και τους φίλους μου που με στήριζαν και με προέτρεψαν να το στείλω, ήταν κι ο βιβλιοπώλης μου, που διάβασε το βιβλίο και επέμεινε και μάλιστα, μου πρότεινε να το στείλω στον Ψυχογιό, κάτι που φυσικά δεν το μετάνιωσα ποτέ κι είμαι ευγνώμων που το έκανα!
4) Αναρωτιέμαι ποια είναι η πιο σημαντική αλλαγή που έφερε η δημοσιότητα στη καθημερινότητά σας;

Δεν υπάρχει δημοσιότητα για τους συγγραφείς, δεν υπάρχει τίποτα που να αλλάζει στην ουσία στην καθημερινότητά μας, επειδή γράφουμε βιβλία. Μέσω του διαδικτύου επικοινωνώ με πολύ κόσμο και εισπράττω το θαυμασμό και την αγάπη τους. Αυτό ναι, με έχει αλλάξει, γιατί ομολογώ πως με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο. Νιώθω ευτυχής και ευγνώμων για όλη αυτή την αγάπη και προσπαθώ μέσα από το έργο μου να την επιστρέψω στο πολλαπλάσιο.
5) Είχατε ήδη δικό σας blog πριν γίνει η έκδοση του πρώτου βιβλίου σας; Και να ναι, κατά πόσο αυτή η αμφίδρομη επικοινωνία με τους αναγνώστες σας βοήθησε στο να αφουγκραστείτε καλύτερα το σφυγμό του Έλληνα αναγνώστη στη σημερινή εποχή;

Δεν είχα μπλογκ, δεν είχα facebook, δεν είχα τίποτα από αυτά! Μπήκα στη διαδικασία να συμμετέχω ενεργά σε αυτά τα κοινωνικά δίκτυα, όταν άρχισα να ασχολούμαι και με τη συγγραφή, ακριβώς για να έχω επικοινωνία με τους αναγνώστες μου. Η αγάπη του κόσμου, μέσα από τα μηνύματά τους μου δίνει μεγάλη χαρά και δύναμη για να συνεχίζω το έργο μου. Και φυσικά, όσα περισσότερα ερεθίσματα δίνονται σε ένα συγγραφέα μέσα από την επαφή του με τους άλλους ανθρώπος, τόσο το καλύτερο!
6) Κάθε φορά που γράφετε τον επίλογο σ’ ένα μυθιστόρημά σας, ποιο είναι εκείνο το άτομο που το διαβάζει πρώτο. Να φανταστώ ότι είναι το πιο αγαπημένο σας πρόσωπο, η κόρη σας; Επιπλέον, είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο ο πρώτος αναγνώστης του εκάστοτε συγγράμματός σας, ή αυτό ποικίλει ανάλογα με την καθεμία ιστορία;

Είναι πάντα η κόρη μου, η μόνη που της διαβάζω κομμάτια από το βιβλίο, πριν ακόμα το ολοκληρώσω και πολλές φορές έχει άποψη, ή και αντίρρηση για τη συνέχεια! Όταν το ολοκληρώσω, το στέλνω στον πατέρα μου, εκείνος είναι ο αυστηρότερος κριτής μου. Με διορθώνει σε πολλά σημεία, με συμβουλεύει σε άλλα και πάντα θα είναι εκείνος που θα κάνει ένα "ξεσκόνισμα", προτού το βιβλίο σταλεί στον εκδοτικό οίκο.
7) Ποιες είναι οι ιδανικές συνθήκες για σας κατά τη συγγραφή ενός βιβλίου σας;

Δεν υπάρχουν ιδανικές συνθήκες. Όταν μου έρθει η έμπνευση θα κάτσω και θα γράψω, ανεξαρτήτως συνθηκών. Κλείνομαι στον κόσμο μου κι εκεί δε μπορεί να μ’ ενοχλήσει κανείς.
8) Θεωρείτε ότι οι σπουδές στην Ψυχολογία έχουν συνεισφέρει στο να γίνετε τόσο καλή στην αναλυτική και πολυδιάστατη εμβάθυνση του χαρακτήρα των ηρώων σας;

Νομίζω πως ναι, αλλά όχι μόνο οι σπουδές. Περισσότερο με έχει βοηθήσει το γεγονός ότι ποτέ δε σταμάτησα να μελετώ συγγράμματα ψυχολογίας και ποτέ επίσης, δε σταμάτησα να προβληματίζομαι, να αναλύω και να σκέφτομαι τις ανθρώπινες σχέσεις.
9) Ως σύγχρονη εργαζόμενη γυναίκα, με έντονη προσωπικότητα, αλλά και μητέρα μιας κόρης που ενηλικιώνεται, πώς βλέπετε τη μεταξύ των ανδρών και γυναικών σχέση; Είναι σε καλό δρόμο ή αισθάνεστε ότι δεν αλλάζει κάτι σ’ αυτόν τον αιώνιο “πόλεμο” των δύο φύλων;

Νομίζω πως είναι όπως ήταν πάντα: δύσκολη, διότι οι άνθρωποι είναι δύσκολοι. Οι δύσκολοι άνθρωποι δημιουργούν και δύσκολες σχέσεις, πολύπλοκες, προβληματικές. Ουσιαστικά, οι σχέσεις μας δεν είναι τίποτε άλλο, παρά επέκταση του χαρακτήρα μας. Οι γυναίκες κατηγορούν τους άντρες και οι άντρες τις γυναίκες για τα προβλήματα στην μεταξύ τους σχέση. Αν καθόταν ο καθένας να εξετάσει το δικό του μερίδιο ευθύνης και ξεκινούσε από το να λύσει τα προσωπικά του προβλήματα, τότε θα έλυνε και τα προβλήματα της σχέσης του. Με αυτό το δεδομένο, σε μια εποχή που ο όδιος ο άνθρωπος, σαν άτομο, έχει χάσει τον εαυτό του και το δρόμο του, το στόχο του στη ζωή και την προσωπική του ευτυχία, τότε σαφώς και οι σχέσεις που βλέπουμε γύρω μας έχουν πολλά, μα πολλά προβλήματα.
10) Τι είναι αυτό που θα θέλατε να έχετε κάνει μετά από 15-20 χρόνια και δεν θα συγχωρούσατε τον εαυτό σας, αν δεν το κατορθώσετε στο μέλλον;

Να είμαι ευτυχισμένη. Αυτός ήταν πάντα ο στόχος μου, αυτή η επιθυμία μου. Ανεξαρτήτως συνθηκών, το μόνο που θέλω είναι να είμαι ευτυχισμένη. Γιατί έχω την πεποίθηση ότι η ευτυχία πηγάζει από μέσα μας και δεν έρχεται ποτέ από εξωγενείς παράγοντες.
11) Ποια είναι η γνώμη σας για το πολιτικό γίγνεσθαι στην Ελλάδα του Μνημονίου… της άσκησης πολιτικής που προσπαθεί να συγκαλύψει τις ευθύνες των πολιτικών όλων των αποχρώσεων, εξυπηρετώντας την “κομματοκρατία”, παρότι η Ελλάδα ενώ έχει πιάσει ήδη πάτο…, βουλιάζει πιο κάτω και από τον πυθμένα; Πώς σκέφτεται το μέλλον μια συγγραφέας που βλέπει τους πολιτικούς να φέρονται όπως οι καπετάνιοι που εγκαταλείπουν το καράβι σ’ ένα ναυάγιο, ενώ ο κόσμος πνίγεται;

Θα σας απογοητεύσω, αλλά δεν έχω καμία άποψη για την πολιτική κατάσταση. Θεωρώ ότι αν αρχίσω να ασχολούμαι, να μιλάω και να γράφω για τους πολιτικούς και την πολιτική, θα χάσω το ρομαντισμό μου κι αυτή τη μαγεία που με δένει με τη συγγραφή. Νιώθω μια απαξίωση για όλους αυτούς, μια "αηδία", ας μου επιτραπεί η έκφραση. Από την άλλη μεριά έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, στους απλούς ανθρώπους, πολίτες αυτής της χώρας και ξέρω πως σύντομα η Ελλάδα μας "ξανά προς τη δόξα θα τραβήξει", με καπετάνιο τον ίδιο το λαό.

12) Τι θα λέγατε για την ταυτότητα του αναμενόμενου υπό έκδοση βιβλίου σας “Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει”; Από τον τίτλο διαφαίνεται πως πραγματεύεται την αγάπη και έχουμε ήδη δει πως πρόκειται για αληθινή ιστορία. Όμως, τι είναι αυτό που νομίζετε πως το κάνει να ξεχωρίζει από τα προηγούμενά σας… και γιατί θα συστήνατε σ’ έναν αναγνώστη, που δεν έχει διαβάσει ακόμη κάποιο βιβλίο σας να το προτιμήσει;

Το συγκεκριμένο βιβλίο αφηγείται τη συγκλονιστική ζωή μιας γυναίκας, τις δύσκολες και σκληρές συνθήκες με τις οποίες μεγάλωσε και πως τελικά τα κατάφερε να βρει την ευτυχία. Είναι ένα βιβλίο ανατρεπτικό, μια αληθινή ιστορία, που εμένα προσωπικά με κλόνισε ως προς τις πεποιθήσεις μου και με έκανε να αναθεωρήσω ό,τι πίστευα μέχρι τώρα. Ένας άνθρωπος που γνώρισε την απόρριψη, που δεν εισέπραξε αγάπη από κανέναν, που μεγάλωσε ουσιαστικά μόνος του παλεύοντας με φτώχια, αρρώστιες και μοναξιά, τελικά, δεν έκανε τίποτε άλλο, παρά ν’αγαπάει και να προσφέρει ανιδιοτελώς. Η ιστορία της Αλέκας είναι ένα μάθημα ζωής και ανθρωπιάς, που θεωρώ ότι θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Μαρία Τζιρίτα mariatzirita.gr psichogios.gr

http://www.womland.com

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο "Τιμωρία, η λέξη των θεών" Χαρίτων Γιωτάκης

2012-02-02T22:45:00.002+02:00

απόσπασμα από το βιβλίο που διαβάζω, "Τιμωρία, η λέξη των θεών" Χαρίτων Γιωτάκης

«Αυτό είναι ένα απ’ τα αίτια που με κάνουν και σκέφτομαι τη συγκεκριμένη λύση σοβαρά. Βέβαια πρέπει να συνυπολογίσεις και την ψυχολογική επίπτωση αυτής της ενέργειας στο παιδί. Οι ψυχολόγοι λένε, ότι...»
«Παράτα μας πια με τους ψυχολόγους σου βρε Ναυσικά ! Πόσες φορές θα στο πω ότι δεν τους παραδέχομαι, πιστεύω ότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι απλά έμποροι, που κοιτούν πως θα βγάλουν χρήματα εις βάρος των ανόητων, που νομίζουν ότι τους έχουν ανάγκη».
Είχε γίνει κόκκινος από θυμό. Ένιωθε τα περιθώρια να στενεύουν κι Αυτός να μην μπορεί να βρει λύση. Κοίταξε τη γυναίκα του, που είχε ζαρώσει σε μια γωνία απ’ τη στενοχώρια της και μετάνιωσε, για άλλη μια φορά, για το άδικο ξέσπασμά του. Το ήξερε πως μια τέτοια βίαιη φυγή, θα κόστιζε στον ψυχισμό της κόρης του, αλλά μήπως και η παραμονή σε μια τέτοια αρρωστημένη κατάσταση, δε θα είχε ανάλογα αποτελέσματα, σε περίπτωση θανάτου του ; Κάτι που ήταν μαθηματικώς βέβαιο, ότι θα συνέβαινε σύντομα... Όσο για τους διαφόρους ψυχολόγους, τους θεώρει αλμπάνηδες και εκμεταλλευτές. Πιστεύει πως ο ψυχολόγος (και ο ψυχίατρος), δεν είναι απλός γιατρός. Δηλαδή σε πονάει το στομάχι σου ; Έχουμε περίπου τέσσερις πιθανές διαγνώσεις, μια απ’ αυτές θα είναι σωστή. Μετρημένα κουκιά, στις περισσότερες περιπτώσεις τουλάχιστον. Ο ψυχολόγος είναι γι Αυτόν, ιερέας. Αντιπρόσωπος της φύσης ή του Θεού (αναλόγως που πιστεύει ο καθένας) στη γη ! Έχει να αντιμετωπίσει το πιο δύσκολο και ανεξερεύνητο όργανο του ανθρώπου, τον εγκέφαλο. Πρέπει να είναι γνώστης, εκπαιδευμένος, ικανός, ευφυής, διεισδυτικός, υπομονετικός, γενναίος και κυρίως ταλαντούχος. Το ταλέντο είναι γι Αυτόν, το πιο σημαντικό προσόν σε κάθε ενασχόληση, πόσο μάλλον στην ψυχολογία ! Εάν δεν έχεις το ταλέντο, την κλίση να αντιλαμβάνεσαι και ύστερα να θεραπεύεις το μυαλό, όσο και να εκπαιδευτείς, πάντα θα είσαι ελλιπής και κατ’ επέκταση επικίνδυνος για τους ασθενείς σου. Θεώρει τις τελευταίες ανακαλύψεις και θεωρίες της ψυχολογίας (περιλαμβάνοντας και αυτές των Φρόιντ, Γιούνγκ, των συγχρόνων και των μετέπειτα απ’ αυτούς), τσαρλατανισμούς και ψευτοκουλτουριάρικες μπούρδες, με μόνο σκοπό την καθοδήγηση των μαζών, κατά τον τρόπο που βολεύει τους ηγήτορες και τους δυνατούς της σύγχρονης κοινωνίας. Πιστεύει πως όλος αυτός ο όγκος των ανθρώπων που υπήρξε στη γη, καθ’ όλη την ιστορία του ανθρώπινου γένους, από εμφάνισης του έως και τα μέσα του εικοστού αιώνα, ανατράφηκαν και γαλουχηθήκαν, με αυτό που οι σημερινοί ψυχολόγοι ονομάζουν «πρωτόγονες, αποτυχημένες μεθόδους». Όμως κατ’ Αυτόν, αυτές οι μέθοδοι ανέδειξαν όχι μόνο τεράστιες μορφές, όπως φιλοσόφους, ηγέτες, επιστήμονες, πρωτοπόρους και ανθρωπιστές, αλλά γενικότερα μάζες ανθρώπων, που είχαν όλο το δικαίωμα να ονομάζονται πολιτισμένα όντα, σε αντίθεση με τους, με τη νέα μέθοδο ανατραφέντες, σημερινούς ανθρώπους, τους οποίους ακόμη και τα πλάσματα της ζούγκλας, θα χαρακτήριζαν : ΖΩΑ ! Πιστεύει ακόμη, πως η ανατροφή των παιδιών με τη σύγχρονη μέθοδο, πλάθει χαρακτήρες αδύναμους και εγωκεντρικούς, οι όποιοι είναι αδύνατο να σταθούν με σθένος απέναντι στο χάος που καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν με την ενηλικίωση τους. Το αποτέλεσμα είναι, να μετατρέπονται σε δειλές μαριονέτες, οι οποίες για να επιβιώσουν επιδίδονται σε ένα ατελείωτο κυνήγι χρήματος, με κάθε κόστος, αδιαφορώντας πλήρως για τους συνανθρώπους τους. Η αδιαφορία δυστυχώς, είναι μεταδοτική και φέρνει αποξένωση. Η αποξένωση φέρνει μοναξιά. Αποξένωση και μοναξιά ακόμη κι απ’ τα ίδια σου τα παιδιά ! Το τραγικό τέλος είναι, ότι ο καθένας καταλήγει μόνος του και όταν είσαι μόνος σου, αντιδράς λιγότερο και υπακούς ευκολότερα. Όλοι καταλήγουν να είναι και μάλιστα οικιοθελώς, σύγχρονοι, πολιτισμένοι, κουστουμαρισμένοι σκλάβοι ! Αυτή τη γραμμή, τη δίνει ένα παγκόσμιο γενικό διευθυντήριο (άγνωστο το από ποιους απαρτίζεται), το όποιο δεν έχει εθνικές, φυλετικές ή άλλες αναστολές, ούτε κανενός είδους φραγμούς. Καθορίζει τα πράγματα με μόνο γνώμονα το συμφέρον του. Οι πρόεδροι και οι πρωθυπουργοί των χωρών σ’ αυτό το παιγνίδι, δεν είναι τίποτα άλλο από έπαρχοι. Οι διάφοροι μεγιστάνες του πλούτου, κομισάριοι και οι πολίτες όλων των κοινωνικών και μορφωτικών επίπεδων, είναι εργάτες με διάφορες διαβαθμίσεις και προοπτικές προαγωγής – για να έχει και κάποιο ενδιαφέρον γι αυτούς η όλη κατάσταση. Όλα είναι οργανωμένα με απόλυτη τάξη και εκτελούνται με σπαρτιατική πειθαρχία, απ’ τα πειθήνια όργανα τού διευθυντηρίου και όλοι ακολουθούν το ρυθμό του, χωρίς ιδιαίτερες αντιρρήσεις, αφού νομίζουν ότι είναι αυτεξούσιοι και κύριοι του εαυτού τους, αλλά και αποκλειστικοί υπεύθυνοι των δεινών τους. Όταν δηλαδή, κάθεσαι και δουλεύεις σα δούλος μέρα - νύχτα, αποποιούμενος βασικά δικαιώματα σου, επειδή χρειάζεσαι τη δουλειά, για να σου παρέχει τα χρήματα να πληρώνεις το δάνειο που πήρες, για ν’ αγοράσεις ένα είδος αυτοκίνητου, που ούτε σου χρειάζεται, αλλά και ούτε μπορείς να συντηρήσεις, τότε λες ότι φταίει η βλακεία σου γι αυτό και όχι το ότι απ’ την ώρα που γεννήθηκες σε βομβαρδίζουν νυχθημερόν, με όλους τους τρόπους, με ένα δήθεν ιδανικό μοντέλο ανθρώπου, το όποιο οι μόνες αξίες που έχει, είναι η απόκτηση πλούτου, κυρίως πατώντας επί πτωμάτων. Δεν ξέρει από ποτέ ισχύει αυτή η τάξη πραγμάτων και ποιος ήταν ο εμπνευστής της, αλλά υποθέτει ότι είναι κάτι που υπάρχει από παλιά. Δεν τολμάει να σκεφθεί ότι υπήρχε από την αρχαιότητα, γιατί τότε θα πρέπει να αναθεωρήσει πολλά απ’ αυτά τα σπουδαία που σκέφτεται για τους αρχαίους Έλληνες, αλλά και τους νεωτέρους απογόνους τους.
Κοίταξε τη Ναυσικά τρυφερά, μ’ αυτό το γλυκό μετανοιωμένο βλέμμα, που πάντα την έριχνε και την πήρε αγκαλιά.
«Έλα να σκεφτούμε τις διακοπές μας», της είπε χαϊδεύοντας της τα μαλλιά, μ’ ένα τρόπο που την έκανε να ξεχνά όλα τα άσχημα και να παίρνει νέα δύναμη. Δεν ήταν τυχαίο ότι όλοι στηρίζονταν πάνω του για τα πάντα. Όχι, δεν το επεδίωξε, απλά έχει το χάρισμα. Κάποτε, ενώ Αυτός δεν ήταν μπροστά, στην παρέα του είχε δημιουργηθεί συζήτηση με θέμα τον γνωστό, κατά την περίοδο του μεσοπόλεμου, ταχυδακτυλουργό - μάγο Χουντίνι. Λοιπόν οι θαυμαστές αυτού του ανθρώπου, μαζεύονταν κάθε χρόνο, την ημέρα της ανάμνησης του θανάτου του, με την ελπίδα ότι θα εμφανιζόταν μπροστά τους. Όταν λοιπόν κάποιος απ’ την παρέα, ρώτησε γιατί το πίστευαν αυτό, του δόθηκε η απάντηση, ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι (και ήταν πραγματικά πολλοί), ήταν απολύτως βέβαιοι, πως εάν υπήρχε κάποιο ον που θα κατάφερνε να δραπετεύσει απ’ τον Άδη, αυτός θα ήταν μόνο ο Χουντίνι. Τότε, αυτόματα και χωρίς καμία προηγούμενη συνεννόηση, αρκετά άτομα απ’ την παρέα πεταχτήκαν ταυτοχρόνως και φώναξαν : «Και ο Αλέξανδρος επίσης...» !!

Αξιοσημείωτες συναντήσεις

2012-02-02T17:33:00.000+02:00

Του Γιώργου Βέη

Μια πολύ ισχυρή δόση ντοπιολαλιάς, αλλά και προσωποπαγείς, φιλολογικά ψαγμένοι τύποι, όπως π. χ.: ά΄θρωποι, σϊωπή, βαρβάκια, ξανά-μανά, πάρωρα, γαίμα, κάναλοι, σκαντάγιο, σαυράδα, συστηματική προβολή ασήμων αλλά καταλυτικών πτυχών του γενέθλιου μυκονιάτικου τοπίου, οιονεί ανθρωπολογικές μελέτες εν συνόψει, μαρτυρίες ζωής στοχαστικής και ιδιαίτερα ανοικτής φιλοσοφικά, αποσπάσματα συναντήσεων με διακεκριμένους δημιουργούς, π. χ. Μέλπω Αξιώτη, Γιώργος Σεφέρης, Βασίλης Βασιλειάδης, και βεβαίως άμεσες αυτοβιογραφικές καταθέσεις συνιστούν, μεταξύ άλλων, τα εμφανέστατα στοιχεία του υλικού εκείνου, από το οποίο έχει σπονδυλωτά σχηματιστεί το παρόν βιβλίο.

Συγκρατώ ότι ο Παναγιώτης Κουσαθανάς δεν χάνει ποτέ τον έλεγχο της γραφής του, δεν εκφυλίζει το κείμενο σε ανούσιο παραλήρημα «εκστατικού μύστη», ούτε ευτελίζει το αντικείμενο των περιγραφών του, συνθηκολογώντας με άνομες αποδομήσεις. Γράφει δηλαδή χωρίς ανούσια τερτίπια. Όπως συνιστούν άλλωστε οι ημεδαποί και αλλοδαποί ειδήμονες του είδους. Και η μεγίστη προσοχή, την οποία αποδίδει στην κατάλληλη λέξη, την περιώνυμη, φλωμπερική mot juste, βεβαίως τον αποζημιώνει: η φράση λειτουργεί τόσο ως καλώς συγκερασμένη σύμπτυξη της καθημερινότητας, όσο και ως ικανό κάτοπτρο των ενδογενών τριβών. Το δε διηγητικό υποκείμενο επιβάλλει με τη σειρά του όσο πιο διακριτικά μπορεί τους όρους του λεκτικού παιχνιδιού. Το σήμερα είναι συνήθως ολισθηρό: παραπέμπει συχνά στον απολεσθέντα παράδεισο της παιδικής ηλικίας. Τότε δηλαδή που ο μικρός Παναγιώτης Κουσαθανάς αποστήθιζε εξ απαλών ονύχων τα ονόματα και τα επίθετα των προσώπων και των πραγμάτων. Αλλά το έργο αυτό συνιστά και κάτι ακόμα: ήτοι ένα πεδίο παρατεταμένης σπουδής του εαυτού, όπως δρα πάντα σε συνάρτηση με τα δεδομένα τόσο της ατομικής, όσο και της συλλογικής μνήμης. Όπως προέκυψε δηλαδή και από τις οξυδερκείς αναλύσεις του Μπόρις Αϊχενμπάουμ «η ιστορία» εξακολουθεί να αποτελεί «μια ιδιαίτερη μέθοδο μελέτης του παρόντος με τη βοήθεια γεγονότων που ανήκουν στο παρελθόν». Παρόν και παρελθόν είναι κοντολογίς, για τις Αξιοσημείωτες συναντήσεις, μια συνεχής μαντική εικόνα, ή άλλως μια αδιάπτωτη λεξιμαγεία.

Έχει διατυπωθεί δημοσίως η άποψη της κριτικού Κατερίνας Σχινά, ότι ο εν λόγω πολυβραβευμένος συγγραφέας «αντλεί με πάθος από το κεφάλαιο του πραγματικού για να στοχαστεί πάνω στον τόπο και τους ανθρώπους, να διεισδύσει στα πάθη τους, να κατανοήσει την λοξότητά τους, να οικειωθεί και να οικειώσει τον αναγνώστη με το παράλογο της ύπαρξης. Όμως, παρ’ ότι αγκιστρωμένος στο πραγματικό, ο Παναγιώτης Κουσαθανάς το ανασκηνοθετεί για να φανεί αυτό που πραγματικά είναι: μια διαδοχή υπαινιγμός, ένας παράξενος, όχι όμως και ανεξιχνίαστος, χορός των σημασιών. Κι έτσι, βλέποντας και γράφοντας υπό γωνίαν, αποδίδει στα πράγματα τις αδιάγνωστες διαστάσεις τους». Κι εδώ ακριβώς εντοπίζεται ένα άλλο στοιχείο της δομικής συγκρότησης, την οποία προτείνει εν προκειμένω ο συγγραφέας. Εννοώ τη διεύρυνση δηλαδή των δεδομένων των αισθήσεων και την υπαγωγή τους σε ένα μεγαπρότυπο Βίου. Εξ ου και η πηγαία αίσθηση της συνειδητής στίλβωσης, της οριακής μεταποίησης, της κραταιάς διάσωσης εν τέλει των πολλαχώς σημαδιακών φαινομένων. Ασφαλώς η εμπειρία του πνεύματος είναι η μόνη μορφή ζωής, την οποία εμμέσως πλην σαφώς αποδέχεται πλήρως ο συγγραφέας ως αναγκαία και ικανή όψη της απώτατης Αλήθειας. Το σώμα, αυτή η ακραία αντικειμενικοποίηση της βούλησης, όπως δίδαξε ο Αρθούρος Σοπενχάουερ, συμπαρίσταται σ’ αυτή τη βαθμιαία προαγωγή των ποσοτήτων και των ποιοτήτων, επιδιώκοντας κι αυτό την ενδελεχή, απρόσκοπτη αναβάθμισή του σε Αγαθό. Η ενδεχόμενη αποτυχία του, σχετική ή παταγώδης, συνιστά την απαρχή μιας τραγωδίας. Αυτήν ακριβώς την οποία υπαινίσσεται από τη μια σελίδα στην άλλη η συλλογή των Αξιοσημείωτων Συναντήσεων.

Η δε εντονότατη εντοπιότητα των εκφάνσεων προκαθορίζει εκ του ασφαλούς μέγα μέρος του ειδικότερου αναπτύγματος των θεματικών αφετηριών. Κι εδώ ισχύει κατά συνέπεια άλλη μια φορά ο κανόνας του Μαρσέλ Προυστ, σύμφωνα με τον οποίο το μόνο πραγματικό ταξίδι δεν είναι η περιφορά στον κόσμο, αλλά η θέαση του κόσμου, ο οποίος ήδη μας περιβάλλει, με τα μάτια ενός άλλου, ήτοι ενός αναβαθμισμένου εγώ. Κατά λέξη: «Le seule véritable voyage, le seul bain de jouvence, ce ne serait pas d’ aller vers de nouveaux paysages, mais d’ avoir d’ autres yeux, de voir l’univers avec les yeux d’un autre». Ειδικότερα: αγάπη για τη μητέρα - τον πατέρα γη, και οργή για την τρέχουσα κατάντια, έλξη και άπωση ταυτοχρόνως, λόγω των θλιβερών τεκταινομένων, από καθαρά οικολογική άποψη, στη γενέθλια νήσο του νυν, προκαθορίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την εμβέλεια των εκφάνσεων. Άλλωστε «τις γενέθλιες πόλεις τις αγαπάει κανείς με τους εφιάλτες τους. Δηλαδή είναι πόλεις που δρουν επάνω σου και εφιαλτικά, όπως συμβαίνει με μένα...» μας θυμίζει και ο Δ. Ν. Μαρωνίτης, μιλώντας για τη δική του γενέθλια Θεσσαλονίκη, σε συνέντευξη στην Έλενα Χουζούρη, στο περιοδικό «Ένα», το καλοκαίρι 1989.

Παραλλάσσοντας μάλιστα τα όσα καίρια διετύπωσε η Ελένη Λαδιά για την ποίηση του Δ. Π. Παπαδίτσα στο δοκίμιό της Ο αγαπημένος του Όντος, που κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις «Λογείον», σε δεύτερη, συμπληρωμένη έκδοση, θα διατύπωνα την άποψη ότι ο «τόπος έχει μια παράξενη, ελκτική δύναμη ως ποιητικό ερέθισμα» και για τον Παναγιώτη Κουσαθανά. «Η πορεία είναι κάπως αντεστραμμένη. Δεν υπάρχει εκλογή του τόπου […] Ο τόπος τον καλεί, όπως εκείνα τα παράξενα πουλιά, που πάνε να πεθάνουν ή να γεννήσουν. Και όπως ο πιστός ή ο ερημίτης παίρνει τον δρόμο που τον οδηγεί στον θεό, καλεσμένος από φωνές μυστικές, έτσι και ο ποιητής αιφνίδια και εν πολλοίς ασύνειδα, πιεσμένος από το βάρος οραμάτων και εικόνων, οδηγείται στον τόπο, που τον καλεί να ενσαρκώσει ποιητικά ό, τι έχει διαισθανθεί και σκεφθεί». Ο ισχυρός δεσμός με τη Μύκονο είναι συνεπώς άλλος ένας κρίσιμος, ένας καθόλα πεπρωμένος δεσμός. Συνιστά εν ολίγοις για τον συγγραφέα το πρόχειρο, ειλικρινέστατο ταυτοχρόνως, απείκασμα του σύμπαντος κόσμου. Μάλιστα, στην κυριολεξία του όρου. Ο Παναγιώτης Κουσαθανάς, για να το εκφράσω διαφορετικά, δεν χρειάζεται για να στοχαστεί δημιουργικά την εκκωφαντική περιπέτεια του «εξωτισμού» ή τις φενάκες του επιπόλαιου, ισοπεδωτικού τουριστικώς οράν. Του φτάνει και του περισσεύει το μεγαθέαμα του – πολυσήμαντου - ολίγου. Εξ ου και η καθηλωτική αναγνωστική εμπειρία.

Παναγιώτης Κουσαθανάς
Αξιοσημείωτες συναντήσεις
Μυθ-ιστορίες για σημαδιακά συναπαντήματα
Εκδόσεις Ίνδικτος 2011, σελ. 120

www.bookpress.gr

Θα ξεμείνουμε από βιβλία!

2012-01-31T17:28:00.001+02:00

Την έντονη ανησυχία της έχει εκφράσει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών και Βιβλιοπωλών για την αδυναμία παραχώρησης κωδικών ISBN, με επιστολή που έστειλε στα τέλη Δεκεμβρίου 2011 προς την υπουργό Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου.

Στην επιστολή ζητείται άμεση απάντηση από την Υπουργό αφού όπως αναφέρεται, αυτή καθυστέρηση κινδυνεύει να αφήσει άμεσα τους επαγγελματίες του κλάδου χωρίς κωδικό για τα βιβλία τους.

Μια έμμεση καθησυχαστική απάντηση ήλθε από την πρόεδρο της Αγγλικής Διεύθυνσης του ISBN κ. Stella Griffiths, που, αφού έλαβε γνώση της επιστολής, επικοινώνησε με τον κ. Λεονταρίτη και τη διευθύντρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης κ. Αράχωβα. Η τελευταία εμφανίστηκε αισιόδοξη πως το πρόβλημα θα έχει λυθεί το πολύ μέσα σε ένα μήνα.

Η κ. Griffiths στην επικοινωνία της με την κ. Ραγιά, πρόεδρο της ΠΟΕΒ ανέφερε επίσης ότι η εταιρία ISBNέχει εγκρίνει ήδη τους κωδικούς που θα διατεθούν στους εκδότες.

ΕΠΙΚΑΙΡΑ www.epikaira.gr

ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ των εκδόσεων ΙΩΛΚΟΣ

2012-01-28T11:31:00.002+02:00

Τζιμοπούλου,Αμαλία-ΕιρήνηΗ ιστορία μιας σταγόνας

«Ηιστορία μιας σταγόνας» είναι μια ιστορία, στην οποία οκαθένας θ' αναγνωρίσει στοιχεία του εαυτού του και τηςζωής του. Μια ιστορία αυτογνωσίας γραμμένη από έναν άνθρωπογεμάτο θέληση να προχωρήσει στη ζωή... Ένας ύμνος στηδημιουργικότητα που εμπνέει αισιοδοξία και σκορπίζειευτυχία... περισσότερα> ξεφυλλίστε τοβιβλίο>

δείτε τοβίντεο>

Σταυρόπουλος,Θεοδόσης Σ.Απλοέπεια - Βιβλίοδεύτερο

«ΤαΤρία Βουνά» είναι το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας με τογενικό τίτλο «Απλοέπεια». Καθώς οι άνθρωποι της ιστορίαςυπάρχουν και στη ζωή, καθώς μεγαλώνουν κάπου μεταξύονείρου και φυσικής πραγματικότητας, επηρεάζουν τησυγγραφή της και εντέλει απρόβλεπτα αλλάζουν καιτην πορεία της την τελευταία στιγμή... περισσότερα>

Παντοκρατορινός,Αρχ. ΑθηναγόραςΟ γυφτοδάσκαλος

ΟΦάνης Δεναξάς, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, μεταξύκύληκος και χειλέων, εν μέσω βοής και ορυμαγδούψαροταβέρνας στο Μπολάτι, διηγείται μια βραδιά στουςφίλους του τα βάσανά του μέχρι να διοριστεί. Καιακολούθως τα ντέρτια και τις περιπέτειές του στααρρεναγωγεία - παρθεναγωγεία ή μεικτά σχολεία τηςΕλλάδας...περισσότερα>

Οι εκδότες απαντούν | Νώντας Παπαγεωργίου

2012-01-27T17:14:00.000+02:00

Συνέντευξη στον Κώστα Αγοραστό

Το εντυπωσιακό "άνοιγμα" των εκδόσεων Μεταίχμιο, τα τελευταία χρόνια, στην ελληνική πεζογραφία, το ηλεκτρονικό βιβλίο, οι νέοι συγγραφείς και η κρίση είναι ορισμένα από τα θέματα για τα οποια κουβεντιάσαμε με τον εκδότη κύριο Νώντα Παπαγεωργίου, των εκδόσεων Μεταίχμιο.

Κύριε Παπαγεωργίου, σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Ήθελα να ξεκινήσουμε με την ερώτηση αν και με ποιον τρόπο η οικονομική κρίση έχει πλήξει τον εκδοτικό σας οίκο.

Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει ολόκληρη την κοινωνία. Δεν θα μπορούσε μια επιχείρηση, όσο υγιής και επιτυχημένη είναι, να μείνει ανεπηρέαστη. Ευτυχώς το βιβλίο δεν ήταν ποτέ προϊόν πολυτελείας κι ούτε ταυτίστηκε με το λάιφσταιλ της επίπλαστης ευμάρειας της προηγούμενης δεκαετίας. Όσοι αγόραζαν βιβλία θα συνεχίζουν να αγοράζουν. Μπορεί να αγοράζουν λιγότερα βιβλία. Να είναι πιο αυστηροί πλέον στις επιλογές τους. Προσωπικά αυτό δεν με τρομάζει. Εμάς ο πήχης μας ήταν ήδη ανεβασμένος και προ κρίσης. Η κρίση έχει επηρεάσει και την αγορά του βιβλίου αλλά όχι στον ίδιο βαθμό που έχει αγγίξει άλλου είδους επιχειρήσεις π.χ. την αυτοκινητοβιομηχανία. Και το θεωρώ και λογικό εντέλει. Κάποιος μπορεί να αποφασίσει πως δεν έχει ανάγκη από ένα αμάξι τελικά. Το να πει το ίδιο για τα βιβλία είναι αδύνατον.

Το εκδοτικό σας πρόγραμμα, εδώ και κάποια χρόνια, έχει εμπλουτισθεί με βιβλία νεοελληνικής πεζογραφίας. Πείτε μου τα κριτήρια με τα οποία «χτίζετε» μεθοδικά τον εκδοτικό σας κατάλογο.

Τα μοναδικό μας κριτήριο είναι η ποιότητα. Σταδιακά και προσεχτικά έχουμε ανοίξει τον εκδοτικό μας ορίζοντα προς όλα τα σημεία. Η Ελληνική Πεζογραφία είναι ένας ακρογωνιαίος λίθος σ’ αυτό το στερέωμα. Τα δύο τελευταία χρόνια είμαστε πιστεύω ο δυναμικότερα αναπτυσσόμενος οίκος στο κομμάτι της Ελληνικής Πεζογραφίας και έπεται συνέχεια.

Το Μεταίχμιο είναι ένας από τους εκδοτικούς οίκους που φιλοξενεί τη δουλειά τόσο πρωτοεμφανιζόμενων, όσο και παλαιότερων συγγραφέων. Όσον αφορά τους πρωτοεμφανιζόμενους, τι είναι αυτό που περιμένετε να δείτε στη γραφή κάποιου ώστε να τον επιλέξετε και να εκδώσετε τα κείμενά του;

Αυτή τη σπίθα. Μια θερμοκρασία γραφής. Αυτό το κάτι. Μια γλώσσα που δεν μπορείς να αγνοήσεις, μια πλοκή, έναν χαρακτήρα. Όλα αυτά τα μαγικά στοιχεία που κάνουν ένα μυθιστόρημα, ένα διήγημα ή μια νουβέλα ένα ακαταμάχητο ανάγνωσμα. Η γραφή ενός ανθρώπου εκπέμπει έλξη όπως ακριβώς ένα πρόσωπο. Αυτό είναι λοιπόν που ψάχνουμε σε έναν πρωτοεμφανιζόμενο. Να μας τραβήξει το βλέμμα. Να μας κρατήσει την προσοχή. Να μας κάνει να πιστέψουμε.

Έχετε πραγματικά συγκινηθεί από κάποιον πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα που εξέδωσε ο οίκος σας;

Πιστεύουμε σε όλους τους νέους συγγραφείς μας το ίδιο. Ο καθένας σε συγκινεί για άλλο λόγο. Άλλος με το χιούμορ, άλλος με την ευρηματικότητα, άλλος με τη δύναμη των εικόνων του, την περιγραφική του δεινότητα. Η λογοτεχνία είναι ένας σχεδόν ιδεατός κόσμος. Μπορούν να συνυπάρχουν και να αναπτύσσονται όλες οι φωνές χωρίς ποτέ η μία να στερεί ένταση ή ζωτικό χώρο απ’ την άλλη.

Έχετε μπει δυναμικά τα τελευταία χρόνια και στον «χορό» των μετεγγραφών συγγραφέων. Υπό τις παρούσες συνθήκες, η επανέκδοση παλαιότερων βιβλίων μαζί με τα τρέχοντα είναι πράξη υπέρμετρης αγάπης για το βιβλίο ή αποτελεί επίδειξη εκδοτικής δύναμης και πρεστίζ;

Πιστεύουμε στο συνολικό έργο των συγγραφέων που προτιμούν τον εκδοτικό μας οίκο και είναι τιμή μας να προσφέρουμε σε παλαιότερα βιβλία τους μια δεύτερη εκδοτική ζωή. Τα έργα με κάποιο τρόπο ξαναγεννιούνται: περνούν από νέα επιμέλεια, τόσο συγγραφικά όσο και αισθητικά, και έρχονται να συναντήσουν το σήμερα σαν καινούργια. Αυτό δεν είναι επίδειξη δύναμης και πρεστίζ, είναι πράξη σεβασμού και αγάπης.

Αναπτύσσετε φιλικές σχέσεις με τους συγγραφείς σας ή προτιμάτε να κρατάτε μια απόσταση χάριν επαγγελματισμού;

Δεν τηρώ κάποια προκαθορισμένη στάση βάσει πλάνου ή σχεδίου. Υπάρχουν συγγραφείς με τους οποίους έχω φιλικές σχέσεις είτε γιατί αυτό έχει προηγηθεί της συνεργασίας είτε γιατί το έφερε η ζωή και οι χαρακτήρες μας. Όλους πάντως, ανεξαρτήτως φίλιας, τους αντιμετωπίζω με την ίδια εκτίμηση και σεβασμό.

Ο εκδοτικός σας οίκος έχει ισχυρή εκδοτική παρουσία, πέραν την ελληνικής πεζογραφίας, στα σχολικά βοηθήματα, στην ξένη λογοτεχνία και το παιδικό βιβλίο, εκτός των άλλων. Ποιος είναι ο κοινός τόπος που συνδέει όλες αυτές τις εκδοτικές προτάσεις;

Το καλό βιβλίο και η αγάπη γι’ αυτό. Το μεράκι να ικανοποιούμε κάθε τύπο αναγνώστη και κάθε ηλικία. Αυτό δίνει και στη δουλειά μας ποικιλία και γνωριμία με χώρους διαφορετικούς. Θέλουμε πάντα να δοκιμάζουμε νέες προκλήσεις. Η αποτυχία δεν μας φοβίζει, είναι πάντα μέσα στο παιχνίδι. Δεν θα ξέρουμε τι χάσαμε ποτέ αν δεν πειραματιστούμε σε νέες αγορές.

Ένας ακόμη τομέας, όπου το Μεταίχμιο έχει μπει δυναμικά, είναι το ηλεκτρονικό βιβλίο. Θεωρείτε ότι το μέλλον του βιβλίου βρίσκεται στις ηλεκτρονικές-ψηφιακές ταμπλέτες ή είναι αυτή απλώς μια μόδα της εποχής μας;

Η αλήθεια είναι ότι η ψηφιακή έκδοση έχει δύο βασικά πλεονεκτήματα για τους αναγνώστες: τη χαμηλότερη τιμή και το γεγονός ότι ενσωματώνει δυναμικά interactive χαρακτηριστικά, όπως πλήρη αναζήτηση κειμένου με λέξεις-κλειδιά, rich media στοιχεία (βίντεο, ήχος και flash animations μέσα στις σελίδες, highlights και σημειώσεις, αποκόμματα κ.ά.), τα οποία διευκολύνουν όλους όσοι ανατρέχουν σε λεξικά, εγκυκλοπαίδειες και σε άλλα συγγράμματα για να κάνουν κάποιες εργασίες. Και φυσικά μια συσκευή ανάγνωσης ή ένας υπολογιστής μπορεί να χωρέσει εκατοντάδες βιβλία, τα οποία δεν χωρούν στη βιβλιοθήκη του σπιτιού μας ούτε στη βαλίτσα των διακοπών μας, και η πρόσβαση σε αυτά είναι άμεση.

Η τεχνολογία των e-books δεν είναι ακόμη ευρέως διαδεδομένη στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Τώρα γίνονται τα πρώτα βήματα και οι έλληνες αναγνώστες είναι ακόμα πιο επιφυλακτικοί. Με μεγαλύτερη άνεση το αποδέχεται η νεότερη γενιά, και αυτό είναι αυτονόητο, δεδομένου ότι οι νέοι έχουν περισσότερη εξοικείωση με την τεχνολογία και τις εξελίξεις της.

Είναι γεγονός ότι έχουμε ένα νέο προϊόν, μια νέα επιλογή για διάβασμα. Οι πωλήσεις θα επηρεαστούν σίγουρα, όχι όμως στο άμεσο μέλλον. Μας ανοίγεται μια νέα αγορά και οι αναγνώστες έχουν περισσότερες επιλογές για τον τρόπο ανάγνωσης. Το θέμα είναι να υπάρχουν αναγνώστες.

Μετά το ΕΚΕΒΙ, που άνοιξε τον «χορό» των σεμιναρίων δημιουργικής γραφής, παρόμοιες δραστηριότητες εγκαινίασαν κι άλλοι φορείς εμπλεκόμενοι με το βιβλίο και ακολούθησαν εκδοτικοί οίκοι, μεταξύ των οποίων, από τους πρώτους και ο δικός σας. Τι προσδοκά ένας εκδότης από τη διοργάνωση τέτοιων σεμιναρίων;

Επαφή, γνωριμία, ανάπτυξη σχέσεων με νέο αναγνωστικό κοινό. Την ανάδειξη νέων ταλέντων ενδεχομένως, αλλά κυρίως σε ό,τι αφορά τον δικό μας εκδοτικό οίκο την ανάπτυξη παράλληλων δράσεων που σχετίζονται έμμεσα με το βιβλίο αλλά και με τη διά βίου μάθηση, την αυτομόρφωση και τη δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου. Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ διοργανώνεται ένα πλούσιο πρόγραμμα σεμιναρίων. Εκτός από το σεμινάριο της δημιουργικής γραφής, πραγματοποιούνται επίσης σεμινάρια κατάρτισης επιμελητών-διορθωτών κειμένων, επιμέλειας-διόρθωσης λογοτεχνικών κειμένων, συγγραφής σεναρίου κ.ά., στα οποία διδάσκουν καταξιωμένοι επιστήμονες με μεγάλη επαγγελματική πείρα. Μέσα σ’ αυτά τα πέντε χρόνια περισσότεροι από 800 σπουδαστές μας εμπιστεύτηκαν και είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν επιπλέον γνωστικά εφόδια σε τομείς που τους ενδιαφέρουν.

www.bookpress.gr

Limit

2012-01-27T16:56:00.000+02:00

Του Μάκη Πανώριου

Η σύγχρονη επιστημονική φαντασία βασίζει τη μυθολογία της στο επιστημονικό-τεχνολογικό υλικό του παρόντος, γεγονός που της προσδίνει μια υποτιθέμενη ρεαλιστικότητα, υποβαθμίζει όμως τη σημασία της δημιουργικής φαντασίας. Ως εκ τούτου, η «σκληρή ε.φ.», όπως ονομάστηκε ο ιδιαίτερος αυτός κλάδος του είδους, να δίνει την εντύπωση ότι το «απίθανο» μπορεί να γίνει «πιθανό», αλλά μόνο με τη δυνατότητα της νέας υπερτεχνολογίας.

Οι θεωρίες διαφόρων επιστημόνων επιχειρηματολογούν υπέρ της εν λόγω απόψεως. Ωστόσο, τα θαυμαστά επιτεύγματα του σύγχρονου επιστημονικού-τεχνολογικού πολιτισμού, όπως, επί παραδείγματι, το ταξίδι στο διάστημα, οι σκεπτόμενες μηχανές, η κλωνοποίηση πλασμάτων, η μεταμόσχευση οργάνων, η κινητή τηλεφωνία, η εικονική πραγματικότητα, οι τηλεοράσεις ευρείας οθόνης, οι ‘σοφοί’ υπολογιστές, το διαδίκτυο, κ.α. προϋπήρξαν στη φαντασία των συγγραφέων του είδους, όταν η επιστήμη της εποχής τους δεν τολμούσε ούτε καν να τα διανοηθεί. Και, μπορεί να μην προφήτεψαν την έλευση του δυστοπικού μέλλοντος, σίγουρα όμως αφουγκράστηκαν τον δυσοίωνο ήχο του.

Σήμερα το είδος, ελαφρώς κουρασμένο, αναμένει τον συγγραφέα του. Για την ώρα, επαναλαμβάνει την αρχετυπική μυθολογία του, απαλλαγμένη, όπως διατείνεται, από τις «εμπορικές ανεδαφικότητες του παρελθόντος». Προσπαθεί να την εκλογικέψει, να την πιθανοποιήσει, αν μου επιτρέπεται ο νεολογισμός, θεωρώντας την ως προβολή του αδιέξοδου παρόντος. Πολύ φυσικό να μοιάζει με δημοσιογραφικό ρεπορτάζ τηλεοπτικής και κινηματογραφικής… απόχρωσης.

Το εν λόγω είδος καλλιεργείται επάξια από τον Φρανκ Σέτσινγκ (Γενν.1957). Ο πολυπράγμων νέος Γερμανός συγγραφέας, διευθυντής διαφημιστικής εταιρίας, μουσικός παραγωγός, ερασιτέχνης… μάγειρας, και διάσημος πλέον μπεστσελερίστας, εμφανίζεται, μέσω του έργου του, γνώστης της σημερινής πραγματικότητας. Η ‘ρεαλιστική’ υποδομή της μυθιστορίας του υπαγορεύει ελεγχόμενη γραφή ε.φ. Στο έργο του πρωταγωνιστούν τα πραγματολογικά υλικά που αντλούνται από ανάλογες πηγές. Τα χρησιμοποιεί σε σημείο υπερκορεσμού, ενδίδοντας στην εμπορευματοποίησή τους.

Το πρώτο του μυθιστόρημα προσυπογράφει την εν λόγω διαπίστωση. «Το σμήνος» (Καστανιώτης, 2007) καταπιάνεται με το ακανθώδες οικολογικό πρόβλημα. Θεωρεί την Φύση, με όλα όσα την συνιστούν, ως νοήμονα υπεροργανισμό που εξανίσταται, επαναστατεί και επιτίθεται εναντίον του ανθρώπου, επιζητώντας όχι μόνο να του δώσει ένα μάθημα για την δολοφονική συμπεριφορά του απέναντί της αλλά και να τον τιμωρήσει. Υπερφυή ενάλια πλάσματα, ιχθείς, φάλαινες, σκουλήκια, καβούρια, μέδουσες, χταπόδια, καλαμάρια, όστρακα, αλλά και φοβερά τσουνάμι, αναλαμβάνουν να τον συνετίσουν καταφέρνοντάς του ένα ισχυρό θανατηφόρο ράπισμα.

Δύο χρόνια αργότερα επιτίθεται ξανά μ’ ένα νέο πολυσέλιδο μυθιστόρημα, που δεν αποφεύγει τη φλυαρία, την περιττολογία και το βομβαρδισμό του αναγνώστη με πλήθος πραγματολογικού υλικού που δυσχεραίνει όχι μόνο την ανάγνωσή του, αλλά και την παρακολούθηση της ιστορίας του. Αυτά, ωστόσο, κατά παράδοξο τρόπο, του εξασφαλίζουν την επιτυχία. Εν πάση περιπτώσει, το “Limit” συνεχίζει την ίδια προβληματική με το προηγούμενο, καυτηριάζοντας την ανθρώπινη συμπεριφορά με ακόμη σκληρότερη γλώσσα. Πιο κοντά στη σύγχρονη πραγματικότητα, η πολυφωνική ιστορία του εκτυλίσσεται τώρα στο διάστημα, κι όχι στο γήινο θαλάσσιο τοπίο. Κέντρο της το Φεγγάρι.

Η εγκατάσταση του ανθρώπου σ’ αυτό δεν γίνεται βέβαια με σκοπό τη μελέτη του, αλλά την εμπορευματική του εκμετάλλευση. Στο υπέδαφός του ενυπάρχει το ήλιον-3, ένα στοιχείο που μπορεί να επιφέρει επανάσταση στην παγκόσμια κοινωνία. Εξυπακούεται ότι ο κάτοχός του, με αυτό το ‘όπλο’ ανά χείρας, θα μπορεί να καθορίζει την τύχη ολόκληρου του πλανήτη. Στο εφιαλτικό παιχνίδι της απόκτησης της μερίδας του λέοντος λαμβάνουν μέρος πολλά κράτη, τουλάχιστον όσα έχουν τη δυνατότητα. Η ουσιαστική διαμάχη όμως επικεντρώνεται μεταξύ Αμερικής και Κίνας.

Υπό το πρόσχημα ενός ταξιδιού στη σελήνη με έναν υπερσύγχρονο ανελκυστήρα (τον ‘εφεύρε’ πρώτος ένας Γάλλος συγγραφέας του 18ου αιώνα, ο Αντρέ Λορί, στο μυθιστόρημά του, «Οι εξόριστοι της Γης», αργότερα τον ‘βελτίωσε’ ο Άρθουρ Κλαρκ), μια ομάδα μεγιστάνων του πλούτου, που τα μέλη της ανήκουν και στα δύο στρατόπεδα, εμφανίζονται στο προσκήνιο της ιστορίας ως θαυμαστές του φαινομένου οι μεν, ως δολιοφθορείς του οι δε. Αλαζονικοί, υπερφίαλοι, προκλητικοί, έχοντας απωλέσει και τον στοιχειώδη ανθρωπισμό, επαναλαμβάνουν τον κατακτητικό εαυτό τους, και το αποικιακό πνεύμα του παρελθόντος. Το διάστημα τους ανήκει.

Όπως έχει ήδη διαφανεί, το μυθιστόρημα του Φ.Σ. φιλοδοξεί να είναι μια συμβολική καταγγελία των σημερινών ‘αρχόντων’ του κόσμου, αλλά και ‘εισαγωγή’ σε ένα πιθανό αδιανόητο μέλλον, ανεξέλεγκτο, καταστροφικό που μοιάζει να αναπαράγεται ερήμην των ‘συντελεστών’ του. Στην καλύτερη περίπτωση το βλέπει να στρέφεται εναντίον του, αλλά αδυνατεί πλέον να το αντιμετωπίσει, και, κυρίως, να το αναστρέψει. Ως εκ τούτου, το παρόν εμφανίζεται αμφιλεγόμενο και το μέλλον αμφίβολο, παρόλο που η σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία υπόσχονται έναν «θαυμαστό νέο κόσμο», απαλλαγμένο από το ‘πρωτόγονο’ πνεύμα του παρελθόντος. Η προοπτική κατάκτησης του διαστήματος, με όλα τα υποτιθέμενα οφέλη που μπορεί να επιφέρει, μοιάζει να είναι όχι απλώς πιθανή, αλλά βέβαιη. Παραβλέπεται όμως το αυτονόητο: Το διάστημα δεν είναι δυνατόν να κατακτηθεί ποτέ. Θα παραμείνει πάντα άγνωστη, μη προσβάσιμη ‘γη’.

Ο διάσημος Βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ είναι κατηγορηματικός επ’ αυτού: «Δε θα φτάσουμε ποτέ στο τέλος της αναζήτησης». Που σημαίνει: Ο άνθρωπος θα περιφέρεται αιωνίως μέσα στα αδιέξοδά του, βιώνοντας την ψευδαίσθηση μιας ανύπαρκτης υπαρξιακής ανόδου. Η πραγματικότητά του, όμως, που δεν έχει καμία σχέση με την επιφανειακή της εικόνα, του απευθύνει συνεχώς ένα σαφέστατο μήνυμα: Σύνελθε, πριν είναι αργά. Αλλά ο άνθρωπος είτε κωφεύει είτε αδυνατεί πλέον να το αποκρυπτογραφήσει∙ και το μόνο που κάνει είναι να αναλώνεται σε θανατηφόρα παιχνίδια, αντιγράφοντας την εικονική πραγματικότητα του κινηματογράφου.

Παγίδα στην οποία πέφτει, ηθελημένα μάλλον, ο συγγραφέας του “Limit”. To μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του αναλώνεται σε καταδιώξεις σε Γη και Σελήνη. Ένας κυβερνοντετέκτιβ αναζητεί μια αντικαθεστωτική Κινεζούλα (ο κίτρινος γίγας παραμένει… ερυθρός και στο εγγύς μέλλον), ένας δολοφόνος πράκτορας προσπαθεί να καταστρέψει τον αντίπαλο. Όταν όμως τελειώσει το φίλμ η αμείλικτη πραγματικότητα εμφανίζεται ακόμα πιο δυσοίωνη. Κι αν οι αλλοτριωμένοι ήρωες του μυθιστορήματος αδυνατούν να την ‘αναγνώσουν’, ο αναγνώστης οφείλει να το κάνει.

Φρανκ Σέτσινγκ
Limit
Μτφρ.: Χαράλαμπος Καρβούνης
Επιμ.: Εύα Καλεβρά
Καστανιώτης 2011

www.bookpress.gr

Ένας αέναος αγώνας επιβίωσης

2012-01-27T10:59:00.000+02:00

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ
ΜΑΡΙΑ ΤΖΙΡΙΤΑ
εκδ Ψυχογιός

Απόσπαμα

Ήταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη έχει αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.

Ένας αέναος αγώνας επιβίωσης, με συνταρακτικές αλήθειες ζωής στα χρόνια μιας πληγωμένης Ελλάδας. Η Αλέκα, μέσα σε αντίξοες συνθήκες, μέσα σε φτώχεια, μοναξιά, εγκατάλειψη και κάθε είδους δυσκολίες, θα παλέψει να επιβιώσει και να πραγματοποιήσει όλα της τα όνειρα· ανάμεσα σε αυτά, να ξαναβρεί τον πατέρα της.

Όλοι όσοι τη γνώρισαν την ίδια κουβέντα είχαν να πουν γι’ αυτήν: η Αλέκα δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Ήταν ένας άγγελος που έπεσε στη Γη κατά λάθος, μια γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει…

«Πρωταγωνιστεί» η στρατιωτική πειθαρχία και καταπίεση

2012-01-27T10:40:00.000+02:00

Το φεγγάρι του Παρμενίωνα

Χρήστος Σπύρου

εκδ Τετράγωνο

Εκείνος ο χειμώνας στη Λέσβο, το κρύο στην στρατιωτική μονάδα και οι παγωμένες καρδιές του Χάρη, του Πάνου και του Λάμπη. Εικόνες, χρώματα και μυρωδιές ανακατεμένες με τις μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι.

Εκείνος ο χειμώνας στη Λέσβο. Ο Τάκης, η Μαντόνα και ο Αλέπης. Φευγαλέες ματιές στο δρόμο με τις λάμιες. Και ο Παρμενίων. Με το φεγγάρι του ολοστρόγγυλο, κατακόκκινο, ματωμένο. Πάνω από τις Μάτσες.

Εκείνος ο χειμώνας στη Λέσβο. Στρατιωτάκια ακούνητα, ακίνητα, αγέλαστα. Με μυρωδιά από πετρέλαιο, φτηνή κολόνια και σπέρμα. Και εκείνο το φεγγάρι του Παρμενιώνα……

Ένα βιβλίο με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή. Τα πρόσωπα μέσα στην ιστορία συνδέονται με τρόπο που μαγνητίζει την περιέργεια του αναγνώστη και οδηγούνται σε κορύφωση, τουλάχιστον, σε δύο σημεία: στο φόνο του στρατιώτη που διατηρεί ομοφυλοφιλική σχέση και στη διάρκεια της άσκησης «Παρμενίων».

Είναι ευκαιρία λοιπόν να μάθουμε όλοι μας τη στρατιωτική ζωή σε στρατόπεδο της Μυτιλήνης, τις σχέσεις με τους βαθμοφόρους, τις σχέσεις επιστολικού ερωτισμού που «αντέχουν», παρά το στρατιωτικό εγκλεισμό, την ομοφυλοφιλική σχέση ενός από τα πρόσωπα του βιβλίου. «Πρωταγωνιστεί» η στρατιωτική πειθαρχία και καταπίεση, που τείνει να νομιμοποιήσει έναν ωμό ρεαλισμό, όμως για τις ψυχές των στρατιωτών η «Οδός Ονείρων» του Μ. Χατζιδάκι και το φεγγάρι λειτουργούν σαν όχημα απόδρασης μα και διάσωσης της ανθρωπιάς τους.

Ο Χρήστος Σπύρου γεννήθηκε στην Καβάλα ασκεί ελεύθερη Δικηγορία από το 1996 και έχει ειδικευτεί σε θέματα Μεταναστευτικού δικαίου. Ευτυχώς απ’ ότι λέει και ο ίδιος «κατάφερα να ασχοληθώ με έναν ιδιαίτερο τομέα της νομικής επιστήμης (θέματα αλλοδαπών και μεταναστευτικής πολιτικής) και δεν μεταμορφώθηκα σε έναν κλασσικό, άχρωμο δικηγόρο». Λογοτεχνία - Λατρεύει να γράφει και διαβάζει λογοτεχνία. Αγαπημένος του ο J. D. Salinger

Του Γιάννη Φιλιππίδη από τις εκδόσεις Άνεμος

2012-01-26T16:40:00.002+02:00

"Ζωή με λες"

Του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου

Η εταιρεία «Άνεμος Εκδοτική», είναι το νέο εναλλακτικό εγχείρημα στο χώρο των εκδόσεων. Γιάννης Φιλιππίδης και Νικόλας Τελλίδης, οι δυο εμπνευστές αυτού του επιχειρηματικού τολμήματος και μάλιστα εν μέσω οικονομικής κρίσης. Συγγραφέας και ηθοποιός ο πρώτος, γραφίστας και επιμελητής εκδόσεων ο δεύτερος, έχουν ήδη κερδίσει αρκετούς αναγνώστες στο χώρο της ποιοτικής λογοτεχνίας αλλά και πολλούς δημιουργούς. Με αφορμή το νέο βιβλίο του Γιάννη Φιλιππίδη «Ζωή με λες» που παρουσιάστηκε στον ξεχωριστό χώρο του Booze, μας μίλησε για όλα, σε μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική συνέντευξη.

Ηθοποιός, συγγραφέας και τώρα συνεκδότης της "Άνεμος Εκδοτική". Πως συνδέονται όλα αυτά στη ζωή σας;

Η ζωή κυλάει για τον καθένα μας με τρόπο απόλυτα συγκεκριμένο, σπανιότερα τυχαίο. Το θέατρο έγινε σε πρώιμη ηλικία, ο τρόπος για να βλέπω διαυγέστερα τους άλλους γύρω μου κι όσα συνέβαιναν, μετά έγινε αντικείμενο σπουδών κι επαγγελματική ιδιότητα μου.

Ουσιαστικά ήταν το πρώτο μεγάλο στοίχημα για μένα και καθώς, δεν ήμουν παιδί με οικονομικά στηρίγματα κι ανέσεις, προχώρησε αλλά στη διαδρομή ένιωσα ότι δεν οδηγούσε εκεί που ήθελα. Είχα παλέψει ν’ ανακαλύψω την υποκριτική τέχνη, γιατί αγαπούσε κι ασχολιόταν με την ανθρώπινη ψυχή κι όσα αισθανόμαστε, αλλά συχνά δε καταφέρνουμε να εκφράσουμε ή να κουβεντιάσουμε. Η λογική ωστόσο, που κυνηγάει το μηνιάτικο και το ένσημο στη δουλειά του ηθοποιού, σε προσγειώνει σχετικά ανώμαλα, αν δεν έχεις το περιθώριο των αισθητικών σου τουλάχιστον επιλογών και κατευθύνσεων. Από έλλειμμα ψυχής λοιπόν ξεκίνησα να γράφω, όταν συναναστράφηκα τυχαία το πληκτρολόγιο ενός υπολογιστή της γενιάς του ’90.

Τα βιβλία υπήρξαν, γιατί προέκυψε δυναμικά το πρώτο χειρόγραφο και το πρώτο μικρό κοινό αναγνωστών που ευτυχώς, ολοένα μεγαλώνει κι αυτό για έναν δημιουργό είναι το πιο μαγικό. Γιατί του χαρίζει το πλεονέκτημα, ν’ αποφασίζει για το τι θα γράψει ή τι θα εκδώσει, το πως και το πότε. Αυτό, μπορεί για κάποιον μη γνώστη ν’ ακούγεται αυτονόητο, ωστόσο οι δημιουργοί συχνά επηρεάζονται αρνητικά στο έργο τους, αφού στο χώρο των εκδόσεων κυριαρχεί η λογική της αγοράς κι αυτό είναι το τελευταίο πράγμα συνήθως, που μπορεί να ζωντανέψει την πένα στα χέρια ενός συγγραφέα. Λειτουργώντας λοιπόν εναλλακτικά, χτίσαμε από την αρχή το μικρό αλλά δυναμικό και φιλόδοξο εκδοτικό μας σχήμα, τον «Άνεμο». Ζώντας σε μια ευτυχή σχιζοφρένεια να ταξιδεύω μιλώντας για τρία βιβλία ταυτόχρονης κυκλοφορίας δικά μου μέσα στην ίδια χρονιά λέω, ότι αφού αντέχει όλο αυτό το σχέδιο και οικονομικά, θα πει πως άξιζε ο μόχθος κι ο αγώνας μας.

Το βιβλίο σας «Ζωή με λες» σε ποιο κοινό απευθύνεται;

Η αλήθεια, οι αξίες κι όσα επιμένουμε να ονειρευόμαστε, αφορούν τον καθένα από μας ξεχωριστά κι όλους μαζί σα κοινωνία. Η πιο εμφανής αξία μας, η ίδια η ζωή, αλλάζει με τρόπο και ταχύτητες μη αναμενόμενες. Εκεί έρχεται ήπια και ανθρώπινα, η γλυκιά ματιά της πεζογραφίας, που εμμένει ν’ αντιλαμβάνεται αυτό τον κόσμο, μονάχα μέσα από τα συναισθήματα και το πνεύμα, πολύ λιγότερο την ύλη με τη στενή της έννοια. Το «Ζωή με λες» λοιπόν είναι μια σειρά από ανθρώπινες ιστορίες που ‘χουν σκοπό ν’ αγγίξουν και να φωτίσουν διαφορετικές γωνιές μας. Του δώσαμε το γενικό όρο «παιχνίδια πεζογραφίας», αλλά στην πραγματικότητα παίξαμε με το σημαντικό φωτογραφικό υλικό της Ρενέ Ρέβαχ, που δίνει άλλη έκταση στον λόγο, όπως αυτός εντυπώνεται με την ταυτόχρονη παρουσία μιας σκόπιμα επιλεγμένης εικόνας.

Μέσα από κείμενα απλά που μπορούν να διαβαστούν ακόμα κι αν περπατάμε ταυτόχρονα στο δρόμο, προσπαθεί να επικοινωνήσει το γεγονός ότι, αφ’ ης στιγμής ο κόσμος ρέει προς την επόμενη εκδοχή του, δεν έχουμε, παρά να παλέψουμε για να βελτιώσουμε τις συνθήκες κι αυτό, προϋποθέτει ψυχική ενέργεια και ισορροπία, αφού έχουμε να κάνουμε με την ανθρώπινη ψυχή. Τι το καλύτερο απ’ το να ξεκινήσουμε από ένα βιβλίο, που μιλάει για όσα βλέπει γύρω του; Είναι καιρός να θυμηθούμε ξανά την παλιά καλή σχέση μας με τα βιβλία, ή να ξεκινήσουμε από την αρχή. Επιστρέφοντας μέσα από το διάβασμα στη σιωπή της εσωτερικής μας σκέψης, η εικόνα των καθημερινών μας δεδομένων ηρεμεί, διευρύνεται κι αυτό κάνει την ψυχή ν’ ανασαίνει καλύτερα.

Είσαστε από τους πρωτοπόρους της ιντερνετικής επικοινωνίας. Σας έχει ωφελήσει αυτή η ενασχόληση;

Ο χώρος του βιβλίου, αντίθετα απ’ ότι πιστεύουν πολλοί, δε χαρακτηρίζεται από τη μέγιστη αξιοκρατία, τουναντίον: διαφημιστικοί προϋπολογισμοί, τρυκς και παράξενα φαινόμενα στο χώρο της πώλησης από τη μια κι η εμπορική λογική σκέψης των τυπικών εκδοτικών οίκων, μπορεί να φέρει συχνά σ’ αδιέξοδο, τέλμα ή κίνδυνο πνευματικού και φυσικού αφανισμού, αν δεν έχει ο ίδιος την πολύτιμη διαχείριση της πληροφορίας, που αφορά στο άτομο και το έργο του. Δε χαρακτηρίζομαι από ιδιαίτερη εξυπνάδα ή επιτηδειότητα σε ζητήματα αυτοπροώθησης. Αλλά χρόνια πριν, ανακάλυψα την καλή, τη μαγική πλευρά της επικοινωνίας μέσω διαδικτύου μέσα από ένα μπλογκ, που μάζευε φίλους, που όλο και πλήθαιναν. Μικρά κείμενα για ελεύθερη ανάγνωση, που να μπορούν να διαβάζονται χωρίς τη μεσολάβηση πώλησης, ήταν ο αρχικός στόχος.

Η ευρεία ηλεκτρονική δικτύωση όσο κι αν λοιδορείται απ’ όσους έβλεπαν τη διαχείριση της πληροφορίας/είδησης σα δικό τους μικρομάγαζο, αφήνει τεράστια πλεονεκτήματα, χωρίς κόστη και ηθικά διλήμματα για έναν δημιουργό. Με μια τακτική σύνδεση με περισσότερους από 20.000 αντικειμενικούς χρήστες ελληνικού διαδικτύου, νιώθω ασφαλέστερος κι ηρεμότερος τις ώρες, που απομονώνομαι να γράψω, αφήστε που στα διαλείμματά μου μπορώ και ξαναβρίσκω την πιο άμεση και ανθρώπινη ηλεκτρονική και φυσική παρέα. Ευγνώμων ωστόσο νιώθω, που ευτύχησα σα συγγραφέας ν’ αναγνωρίζομαι και να εκτιμώμαι από ανθρώπους που, αν δεν υπήρχε η δίκαιη πρόσβαση στο διαδίκτυο, λογικά θα με μάθαιναν αργά ή δε θα με γνώριζαν ενδεχομένως και ποτέ.

Τα μυθιστορήματα αντιγράφουν τη ζωή ή το αντίθετο;

Χαμογελώντας χθόνια, γιατί συνειρμικά έχω στο νου την παράλληλη αρχέγονη απορία στη σχέση αυγού και κότας, θα πω ότι η πεζογραφία ξεκινά ν’ αντιγράψει τη ζωή, να την αναδείξει και να την υπερβεί, έτσι όπως μονάχα μια δυνατή θεατρική παράσταση μπορεί να κάνει. Αλλά ένα μυθιστόρημα, μέσα από το σκιτσάρισμα μιας σειράς φαινομενικά ίσως ακόμα κι άσχετων προσώπων, πετυχαίνει συχνά να διεισδύσει τόσο μειλίχια κι ανύποπτα μέσα μας, στο βαθμό του ν’ αλλάξει ή να επηρεάσει τον αναγνώστη στην οπτική του για τον κόσμο γύρω του. Ένα μυθιστόρημα λοιπόν, μπορεί να επηρεάσει συμπεριφορές ή να τις καθορίσει, ελπίζω πάντα σα δημιουργός μονάχα ευχάριστα και για το καλό.

Αν το δούμε έτσι, η ζωή καταλήγει να υιοθετεί μυστικά της πεζογραφίας και των έμμεσων ζητημάτων ψυχής, που θίγει ασταμάτητα. Κι εκεί μεγαλώνει η σημασία του στοιχήματος για έναν συγγραφέα: είν’ ανάγκη να λειτουργεί ως ακέραιο και βαθιά σκεπτόμενο διάμεσο, ν’ αποτυπώνει καλόπιστα, εύληπτα και καίρια τη ζωή σε τέτοιο βαθμό, του να καταφέρνει να επιστρέφει σ’ εκείνην έναν αναγνώστη, καλύτερο μετά απ’ τον επίλογο κάθε βιβλίου.

Τι απαιτείτε από τον εαυτό σας όταν γράφετε ένα βιβλίο;

Απόλυτη ειλικρίνεια στη σχέση μου με το χειρόγραφο απαιτώ, εντιμότητα στη διαχείριση του λόγου. Επιμένω να γράφω παρορμητικά, κινητοποιώντας τρυφερότητα και ζωντάνια, ό,τι όμορφο ανασαίνει μέσα μου.

Η συγκρότηση προκειμένου να στοιχίσεις σε τελικό επίπεδο ένα μυθιστόρημα τετρακοσίων και πλέον σελίδων, είναι έτσι κι αλλιώς αναγκαία σε βαθμό του να φέρνει αυθόρμητους σε μένα συνειρμούς που αναφέρονται σε τάξη, εγκράτεια, συνέπεια στο χρόνο, ανοιχτές κεραίες στην αντίληψη και την επεξεργασία των καθημερινών νέων ερεθισμάτων.

Ό,τι απ’ τα παραπάνω δε συμβαίνει, καθρεφτίζει τ’ αποτελέσματά του στο κείμενο, απειλεί να επηρεάσει αρνητικά το αποτέλεσμα. Όσοι θέλουν να αισθάνονται ή να λειτουργούν σαν εργάτες της Τέχνης γνωρίζουν καλά, ότι εξυπακούεται αφιέρωση και τελειομανία, αυτή η τελευταία, μας διασώζει συχνά από λάθη, που δεν μας τιμά να μνημονεύονται στο μέλλον.

Έχετε συνταγή για το πώς ένας συγγραφέας μπορεί να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση;

Αν σκεφτείτε τι έχουμε κάνει μέσα από το δικό μας ευέλικτο κι υπερδραστήριο εκδοτικό σχήμα και πόσο μακριά φτάσαμε, θα νιώσετε ποια είναι η δική μας πρόταση. Σε μια εποχή κακόψυχη και κατατονική, υπάρχουν τρόποι να λειτουργήσουμε εναλλακτικά. Θαύμα η βάσανο αλλά γεγονός: όσα συμβαίνουν γύρω μας, ξεκινάνε από μέσα μας και καταλήγουν ξανά εκεί για να καθορίσουν το μέλλον.

Οι συνθήκες χειροτερεύουν γιατί κάθε κακοστημένο κομμάτι της ζωής μας, καταρρέει κι ας το δούμε για καλό αυτό, αρκεί να κατανοήσουμε στο μέτρο του εφικτού, την κατατονία που απειλεί να μας κυριεύσει σε διάρκεια. Ένα τμήμα των Ελλήνων υποφέρει με τρόπο πιο δραματικό απ’ όσο θίγουμε κι αυτό δεν αλλάζει καθησυχάζοντας ο ένας τον άλλον, χρειαζόμαστε λύσεις. Αλλά ακόμα κι ο θυμός σα πολιτική αντίδραση, έχει ανάγκη απ’ το κέφι και τη διάθεσή μας. Θυμίζω μια φράση απ’ το οπισθόφυλλο του “Ζωή με λες”: “ Οι επιλογές” γράφει λοιπόν “κι όχι οι προσευχές, είναι αυτές που ψιθυρίζουν λύσεις σκόρπιες από ’κεί που δε φαντάζεσαι”.

Μ’ αυτή τη γλυκιά βλέψη δουλέψαμε γι αυτό το βιβλίο: να κινητοποιήσουμε την εικόνα ενός επόμενου στόχου, μια ιδέα, ένα ακόμα συνειδητό χαμόγελο, θετικότερη σκέψη. Ξεχνώντας για λίγο τους παγωμένους αριθμούς που μας αρρωσταίνουν με τακτική συνέπεια κι όχι άδολα, είν’ αναγκαίο να ξεκινήσουμε από τη δική μας προσωπική και τρέχουσα επικαιρότητα, ν’ ασχοληθούμε λίγο παραπάνω μ’ αυτήν, να επικεντρωθούμε στα σημαντικά.

Η πένα για ένα συγγραφέα είναι βάσανο ή βάλσαμο;

Ο τρόπος να βλέπεις τα πάντα γύρω σου μέσα από τους οξυμένους αισθητήρες ενός δημιουργού είναι συνήθως βασανισμός αδιαπραγμάτευτος, ίσως κι ως ένα βαθμό συνειδητός αφού συνήθως, παλεύουμε να οξύνουμε περαιτέρω το νου μας, σχιζοειδείς όπως είμαστε συχνά, κατά τα γενικά μέτρα. Αλλά πέρα απ’ αυτό, ας μην ακούνε οι φίλοι μας τόσο συχνά εμάς τους συγγραφείς, γιατί απολαμβάνουμε οφέλη, που συχνά δε προλαβαίνουμε καν να κουβεντιάσουμε εκτενώς.

Γιατί η πάλη μέσα από το γράψιμο, όταν αυτό εξακολουθεί για χρόνια, παρέχει ευχέρεια στην αναζήτηση και την πιο βαθιά μορφή ψυχοθεραπείας μας.

Σε μένα, τον πάλαι ποτέ χαρακτηριστικά αγοραφοβικό Γιάννη, προσέφερε πολλά περισσότερα: την οριστική σχέση με τη συγγραφή κι έναν ιλιγγιώδη αριθμό πραγματικό –ως ένα βαθμό και το μέτρο, που κατανοεί μονάχα ο ίδιος ο χρόνος κι οι δυνατότητές του- αριθμό αναγνωστών, που γίνονται όσο ωριμάζουν οι κοινές συνθήκες, φίλοι ζωής. Τα δεδομένα του δικού μου χαρακτήρα έτσι όπως προδίδονται ένα-ένα και συχνά συνειδητά, προχωράνε γρήγορα τις πρώτες συστάσεις.

Σε μια μέσης διάρκειας ζωή, δε θα ‘χα τη χαρά ν’ απολαμβάνω τη σχέση και την εκτίμηση τόσων πολλών. Ούτε η ματαιότητα της φήμης από μια ιδιότητα, ούτε τα οικονομικά βέβαια κέρδη, αλλά μονάχα η χαρά του μοιράσματος, είναι το μεγάλο κέρδος που απολαμβάνουμε μέσα από τη σχέση μας με τα βιβλία κι ίσως να ‘πρεπε να ‘ναι από πάντα έτσι: να ξεχνάμε τα αντικειμενικά κόστη και τους αριθμούς, να θυμόμαστε συχνότερα τις πραγματικές αξίες και τις αλήθειες μας.

http://www.protothema.gr/culture/books/article/?aid=171727

Ψυχογιός - υπο έκδοση

2012-01-26T16:05:00.003+02:00

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΕΝΗΛΙΚΩΝ

ΤΙΤΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ	ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ	ΑΝΑΜ. ΜΗΝΑΣ ΕΚΔ.
Η ΠΝΟΗ ΤΟΥ ΓΙΑΣΕΜΙΟΥ	ΖΙΛΜΠΕΡ ΣΙΝΟΥΕ	01/2012
ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ	ΝΑΓΚΙΜΠ ΜΑΧΦΟΥΖ	01/2012
ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ	ΑΝ-ΝΤΟΦΙΝ ΖΙΛΙΑΝ	01/2012
Η ΤΕΦΡΑ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ	ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΕΜΟΥΝΔΟΣ	02/2012
ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΗΜΕΡΑΣ	ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ	02/2012
Η ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΛΟΑΝΑ	ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ	02/2012
ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ, ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ	ΑΤΙΚ ΡΑΧΙΜΙ	02/2012
Τ' ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΞΥΠΟΛΥΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ	ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ	03/2012
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗΣ	CARE SANTOS	03/2012
ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ	ΛΙΟΥΝΤΜΙΛΑ ΦΙΛΙΠΟΒΑ	03/2012
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ	ΣΟΦΚΑ ΖΙΝΟΒΙΕΦ	03/2012
ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΩΝ ΣΚΟΤΩΜΕΝΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ	ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ	03/2012
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΚΙΝΟ	ΧΕΝΙΝΓΚ ΜΑΝΚΕΛ	03/2012
ΑΙΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ	ΜΟΝΣ ΚΑΛΕΝΤΟΦΤ	03/2012
e-book ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΗΜΕΡΑΣ	ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ	04/2012
ΟΙ ΑΡΑΧΝΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ	ΣΒΕΝ ΝΤΑΓΚΟΝΕΣ	04/2012
ΤΡΟΜΟΣ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ	ΚΑΡΙΝ ΣΛΟΤΕΡ	04/2012
ΜΑΡΙΝΑ	ΚΑΡΛΟΣ ΡΟΥΙΘ ΘΑΦΟΝ	04/2012
ΒΑΝΑΥΣΑ ΛΟΓΙΑ	ΛΟΥΙΖ ΠΕΝΙ	04/2012
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΩΝ ΑΣΗΜΑΝΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ	FRANCESC MIRALLES	05/2012

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ!

2012-01-25T23:16:00.000+02:00

Το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ (Orhan Pamuk) με τίτλο "Ο Τζεβντέτ Μπέη και οι γιοι του" μόλις κυκλοφόρησε!

Το μυθιστόρημα καλύπτει τη ζωή τριών γενιών μιας οικογένειας από τις αρχές του αιώνα, τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του σουλτάνου Αμπντουλχαμίτ, μέχρι τις μέρες μας.

Ο Τζεβντέτ μπέη είναι ιδιοκτήτης μικρού εμπορικού καταστήματος κι ένας από τους πρώτους Μουσουλμάνους εμπόρους, που στόχος και φιλοδοξία του είναι να γίνει πλούσιος και να αποκτήσει μια σύγχρονη οικογένεια "Δυτικού" τύπου και νοοτροπίας. Η ιστορία του Τζεβντέτ μπέη και των γιων του είναι, κατά μία έννοια, και η ιστορία της ιδιωτικής ζωής τα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Στο πανοραμικό αυτό μυθιστόρημα, περιγράφονται τα εσωτερικά των σπιτιών, ο καινούργιος τρόπος ζωής στις πολυκατοικίες, οι ισχυρές, εκδυτικισμένες οικογένειες, τα κυριακάτικα απογεύματα γύρω από το ραδιόφωνο, οι βόλτες για ψώνια στα μαγαζιά στο Μπέγιογλου, οι αγάπες και τα πάθη της ανερχόμενης αστικής τάξης της τουρκικής κοινωνίας.

"Όταν αποφάσισα ότι θα γίνω συγγραφέας", λέει ο Ορχάν Παμούκ στα "Άλλα χρώματα" ("Η συνέντευξη στο Paris Review"), "δεν ήξερα τι ήθελα να γράψω. Μάλιστα, έκανα κι ένα-δυο λάθος ξεκινήματα. Έχω ακόμη τις σημειώσεις μου. Έπειτα από έξι μήνες όμως είχα ήδη το προσχέδιο του βιβλίου που εκδόθηκε τελικά: "Τζεβντέτ μπέη και υιοί". Είναι μια οικογενειακή σάγκα. Όπως η Forsyte saga του Τζον Γκαλσγουόρθι ή οι Μπούντενμπροκ του Τόμας Μαν.

Και για σας που δεν έχετε ακόμη διαβάσει τα υπόλοιπα βιβλία του Ορχάν Παμούκ (Orhan Pamuk) σας παρουσιάζουμε κάποια από τα πιο γνωστά βιβλία του:

Σε Χριστιανόπουλο και Κοροβίνη τα μεγάλα κρατικά λογοτεχνικά βραβεία

2012-01-23T16:28:00.003+02:00

Η τιμητική της Θεσσαλονίκης

Ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2011 (αφορούν στις εκδόσεις έτους 2010) στα οποία κατέληξε η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας από τον «βραχύ κατάλογο» των υποψήφιων προς βράβευση έργων. Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων στον Ντίνο Χριστιανόπουλο για το σύνολο του έργου του, ενώ βραβείο μυθιστορήματος απονέμεται στον Θωμά Κοροβίνη για το έργο «Ο γύρος του θανάτου».

Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων: Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Ντίνο Χριστιανόπουλο για το σύνολο του έργου του.

Βραβείο Μυθιστορήματος: Απονέμεται ομόφωνα στον Θωμά Κοροβίνη για το έργο του με τίτλο «Ο γύρος του θανάτου», εκδόσεις Άγρα.

Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας: Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Χρήστο Οικονόμου για το έργο του με τίτλο «Κάτι θα γίνει, θα δεις», εκδόσεις Πόλις.

Βραβείο Ποίησης: Απονέμεται ομόφωνα στον Γιώργο Μαρκόπουλο για το έργο του με τίτλο «Κρυφός κυνηγός», εκδόσεις Κέδρος.

Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής: Απονέμεται ομόφωνα εξ ημισείας στην Γεωργία Γκότση για το έργο της με τίτλο «Η διεθνοποίησις της φαντασίας: Σχέσεις της ελληνικής με τις ξένες λογοτεχνίες τον 19ο αιώνα», εκδόσεις Gutenberg και στην Βενετία Αποστολίδου για το έργο της με τίτλο «Τραύμα και μνήμη: Η πεζογραφία των πολιτικών προσφύγων» εκδόσεις Πόλις.

Βραβείο Μαρτυρίας-Βιογραφίας-Χρονικού-Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας: Το Βραβείο Χρονικού - Μαρτυρίας απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Γιώργο Χ. Θεοχάρη για το έργο του με τίτλο «Δίστομο - : 10 Ιουνίου 1944 - Το ολοκαύτωμα», εκδόσεις Σύγχρονη Έκφραση.

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα: Απονέμεται ομόφωνα εξ ημισείας στον Mιχάλη Γεννάρη για το έργο του με τίτλο «Πρίγκιπες και δολοφόνοι», εκδόσεις Ίνδικτος και στον Θοδωρή Ρακόπουλο για το έργο του με τίτλο «Φαγιούμ», εκδόσεις Μανδραγόρας.

Ειδικό βραβείο σε λογοτέχνη του οποίου το βιβλίο προάγει σημαντικά το διάλογο πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα: δεν απονέμεται.

Η Επιτροπή απαρτίζεται από τους: Νίκο Δαββέτα (συγγραφέα και κριτικό λογοτεχνίας), Λίζυ Τσιριμώκου (Καθηγήτρια Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), Χρήστος Αστερίου (Συγγραφέας), Δημήτρης Καργιώτης (Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων), Τίνα Μανδηλαρά (Κριτικός Λογοτεχνίας), Δημήτρης Μίγγας (Συγγραφέας), Ανδρέας Μήτσου (Συγγραφέας), Λίνα Πανταλέων (Κριτικός Λογοτεχνίας).

http://www.lifo.gr/now/culture/6946

Αποφάσισα να κηρύξω κι εγώ τον πόλεμο

2012-01-22T16:57:00.002+02:00

By deksiatsepi

Αποφάσισα να κηρύξω κι εγώ τον πόλεμο. Γιάννης Μακριδάκης

Κρυσταλία Πατούλη

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, δίνει συνέντευξη στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, με αφορμή το μυθιστόρημά του «Ήλιος με δόντια», εκδ. Εστία -το οποίο είναι υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας- όπως και για την κόκκινη σημαία που ανεμίζει στη Βολισσό της Χίου, συμβολίζοντας χωρίς λόγια, όσα με λέξεις και πράξεις καταγράφονται στα ιστορικά βιβλία του, στα άρθρα, στις πολύχρονες ανθρωπολογικές και άλλες έρευνες, στον ακτιβισμό, στις πολιτικές θέσεις του, στα λογοτεχνικά μυθιστορήματα και νουβέλες και κυρίως, στον καθημερινό τρόπο της ίδιας του της ζωής.

Πότε ο “ήλιος με δόντια” σε σχέση με τις ιστορικές αναφορές του βιβλίου ξεκίνησε να δημιουργείται ως ιδέα στο μυαλό σου;

Όταν ολοκλήρωσα την ερευνητική μου εργασία και τη μελέτη των 11.250 φύλλων των καθημερινών εφημερίδων της Χίου, περιόδου 1912-40 και έγραψα το 10.516 μέρες ιστορία της νεοελληνικής Χίου, τότε συνειδητοποίησα ότι είχα χωνεμένα μέσα μου όλα τα κοινωνικοπολιτικά τεκταινόμενα της εποχής και θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να τα εξιστορήσω ως ένας άνθρωπος “λοξός”, που τα «έζησε» και τα είδε με τη δική του ματιά. Το ιστορικό γεγονός του βομβαρδισμού του Βίριλ μού έδωσε την σπίθα και, βασικά, το σημείο στο οποίο θα τελείωνε η ιστορία που είχα να πω.

θα μπορούσες να κάνεις ένα είδος φλας μπακ και να περιγράψεις όλη τη δημιουργική πορεία αυτού του βιβλίου, από τη στιγμή που είχες την ιδέα να το γράψεις μέχρι που το τελείωσες;

Ήταν πολύ ψυχοβγαλτικό, αυτό θυμάμαι. Ο Κωσταντής έβγαινε πολύ επώδυνα από μέσα μου. Στην αρχή δεν ήξερα ποιος είναι. Στην πορεία κατάλαβα. Μετά τις πρώτες σελίδες της αφήγησής του ένιωσα τι σόι άνθρωπος είναι αυτός που ξεπετάχτηκε έτσι αναπάντεχα. Στην αρχή ένιωθα σαν να μου τα έλεγε κάποιος που δεν τον είχα ξαναδεί κι εγώ να τα έγραφα μη ξέροντας αν κάνω καλά να τον εμπιστεύομαι και να τον ακούω.
Έγραψα τον μονόλογό του και ύστερα δεν ήξερα τι να τον κάνω.
Ένιωθα ότι έχω γράψει κάτι που ρέει πολύ όμορφα, που μου αρέσει πολύ σαν κείμενο αλλά που από μόνο του δεν στέκει.
Και τότε έκανα παύση και σκέφτηκα με το μυαλό μου για πρώτη φορά. Από αυτή τη σκέψη βγήκαν οι επόμενοι αφηγητές και το υπόλοιπο βιβλίο. Δηλαδή το βιβλίο είναι προϊόν παρόρμησης κατά το πρώτο μέρος και προϊόν σκέψης κατά το υπόλοιπο.

Και ο ίδιος ο Κωσταντής, από που νομίζεις ότι… ξεπήδησε και τι ήταν αυτό που κυρίως ήθελε να γίνει γνωστό από τη «ζωή» του;

Από την αγάπη μου για τους ανθρώπους που ζούνε ως λοξοί μέσα στην κοινωνία ξεπήδησε. Που δίνουνε τις προσωπικές τους μάχες κάθε μέρα για την κατάκτηση της ελευθερίας και της έκφρασης της ψυχής τους. Για όσους πορεύονται νιώθοντας και όχι μόνο σκεπτόμενοι. Για αυτούς που στην αιώνια μάχη νου – ψυχής δεν έχει καμιά τύχη η λογική μπρος στο συναίσθημα.
Την αλήθεια του ήθελε να δείξει ο Κωσταντής, τι άλλο; Την αλήθεια του που ως δική του αλήθεια ήτανε η μόνη αλήθεια.

“Για να καταπιαστεί ένας συγγραφέας λογοτεχνίας με ένα θέμα από την Ιστορία πρέπει να έχει ενεργή πολιτική συνείδηση” έχει πει η Ρέα Γαλανάκη. Σε όλα τα βιβλία όπως και στα άρθρα σου που κατά καιρούς δημοσιεύονται, διαφαίνονται έμμεσα ή άμεσα και κάποιες πολιτικές θέσεις. Ποιό είναι το κυριότερο πολιτικό μήνυμα του “ήλιου με δόντια”;

Συμφωνώ απόλυτα με την φράση της Ρέας Γαλανάκη και μάλιστα θα έλεγα, ότι όποιος γράφει δημόσια θα πρέπει να έχει ενεργή πολιτική συνείδηση. Προσωπικά είμαι ον πάνω απ’ όλα πολιτικό και γι’ αυτό μόνο πολιτικά βιβλία γράφω. Το ήλιος με δόντια είναι μάλλον το λιγότερο ενδεικτικό. Εννοώ ότι στη Δεξιά τσέπη, στο Λαγού μαλλί και στην Άλωση της Κωσταντίας είναι πιο φανερά τα πολιτικά μηνύματα. Εδώ έχουμε ένα μήνυμα για την διαφορετική οπτική της ζωής και της αλήθειας του καθενός, για τον σεβασμό στην κάθε προσωπικότητα, για την εικόνα που έχει ο καθένας από μας για τον εαυτό του και για τους γύρω του αλλά και για την εικόνα που σχηματίζουν οι οργανωμένες κοινωνίες για τους ανθρώπους που διαφέρουν.

Μέσα από τα άρθρα σου κυρίως, εκφράζεις μία διαφορετική πολιτική θέση-πρόταση, από τις υπάρχουσες, υπογράφοντας, μάλιστα, κατά καιρούς, και ως “Κότσυφας”! Θα ήθελες να πεις κάτι γι αυτόν… και τον τρόπο ζωής του απέναντι στην κρίση;

Αυτό σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Επιγραμματικά θα πω ότι πραγματεύομαι εδώ και πολύν καιρό μέσα μου το ζήτημα της ανθρώπινης πορείας επί της γης. Σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι όσο πετυχαίνουν την πολυπόθητη “ανάπτυξη” και όσο κατακτούν γνώσεις και τεχνολογίες που διευκολύνουν τον βίο τους, τόσο χάνουν ταυτόχρονα πρωτογενείς γνώσεις και υλικά τα οποία όμως είναι τα βασικότερα για την επιβίωσή τους ως όντα. Δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος, όσα επιτεύγματα κι αν έχει κατακτήσει, αν αφήσει να χαθούν ή να μεταλλαχθούν οι σπόροι κι αν δεν υπάρχουν οι μέλισσες. Όλος μας ο σύγχρονος πολιτισμός δηλαδή έχει ξύλινα ποδάρια και μπορεί να καταρρεύσει από τη μια στιγμή στην άλλη. Και τότε κανένα τεχνολογικό επίτευγμα και καμιά εξεζητημένη γνώση δεν θα μπορεί να μας σώσει. Προσωπικά έχω επιστρέψει στα βασικά. Βιώνω την καθημερινότητά μου ψάχνοντας παλιά υλικά και μεθόδους για να μην τις αφήσω να χαθούν. Σπόρους, καλλιέργειες, μεθόδους συντήρησης τροφών. Είμαι οπαδός της Αποανάπτυξης και της στροφής προς τις μικρές οικιακές αυτόνομες μονάδες και όχι προς τον γιγαντισμό προς τον οποίον οδεύει εδώ και χρόνια η σύγχρονη ζωή μας. Μάχομαι κάθε μέρα για την επίτευξή της Αποανάπτυξης και της σμίκρινσης διότι πιστεύω ότι μόνο μέσω αυτού του τρόπου ζωής έχει μέλλον το ανθρώπινο είδος στον πλανήτη.

Η κόκκινη σημαία που ανεμίζει πάνω σε ένα ξύλινο κοντάρι, εκεί στο σπίτι σου, στη Βολισσό της Χίου, τι συμβολίζει;

Άκουσα τόσες φορές τους πολιτικούς μας ταγούς και σωτήρες της πατρίδας τα τελευταία δύο χρόνια να μας λένε ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο. Είδα και τα έργα τους και πείστηκα. Αποφάσισα, λοιπόν, να κηρύξω κι εγώ τον πόλεμο. Στον σύγχρονο τρόπο ζωής, στην ανάπτυξη και στον καπιταλισμό. Η κόκκινη σημαία είναι το λάβαρο που εκφράζει μάχη της ψυχής ενάντια στον λογισμό, τη μάχη του ανθρώπου ενάντια στο άτομο, στον καταναλωτή. Είμαστε σε πόλεμο και έχουμε χρέος να πολεμήσουμε. Γι’ αυτό κι εγώ έχω αφήσει στην άκρη τη συγγραφή και πολεμώ καθημερινά. Με πολιτικά κείμενα και με αγώνα για τη διάσωση πρωτογενών μεθόδων και υλικών, τα οποία θέλει το καπιταλιστικό σύστημα να μας κάνει να χάσουμε ή να ξεχάσουμε, για να χειραγωγήσει το μέλλον μας. Δεν υποκύπτουμε όμως. Θα μαχόμαστε μέχρι τελευταίας πνοής και, αν μη τι άλλο, κάτι θα έχουμε περισώσει για να βρουν οι επόμενοι και να συνεχίσουν τον πόλεμο.

Στο νέο βιβλίο σου “Το ζουμί του πετεινού” που θα κυκλοφορήσει σε μερικούς μήνες από τις εκδόσεις της Εστίας, τι θέμα πραγματεύεται;

Είναι μια νουβέλα. Δίδυμη του Λαγού μαλλί. Το Λαγού μαλλί ήταν για έναν ψαρά, θαλασσινό, παλιό σκαρί, και πως βιώνει την κρίση. Το ζουμί του πετεινού που θα κυκλοφορήσει και αυτό από τις εκδόσεις Εστία, περιγράφει έναν αυτάρκη αγρότη και πως αυτός δε μπορεί να καταλάβει τι είναι οικονομική κρίση. Όταν κάπως το κατανοεί, από τις κουβέντες τρίτων, παθαίνει ο ίδιος κρίση. Νευρική. Αλλά δεν κρατάει πολύ. Τρεις μέρες ίσα ίσα.

Στις 10 Μαρτίου στην Αθήνα στο Pocket Theater in Athens του Μικρού Πολυτεχνείου, έχει πρεμιέρα η θεατρική παράσταση του “Ήλιου με δόντια” από τον σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη. Ποια σκηνή της ιστορίας του βιβλίου θα επιθυμούσες να έχει αναδειχτεί στην συγκεκριμένη πρώτη θεατρική διασκευή του;

θα ήθελα να έχει αναδειχτεί η σκηνή που ο Κωσταντής πέφτει θύμα της αλλαγής του ημερολογίου. Διότι είναι ένα γεγονός που δείχνει πόσο μπορεί ένα ιστορικό γεγονός να επηρεάσει τον προσωπικό βίο του καθενός μας. Δείχνει ότι όλες οι ιστορικές αλλαγές γίνονται επί ανθρώπινων ψυχών και αυτό δείχνουμε να το έχουμε ξεχάσει πλήρως. Κυρίως τελευταία που η έννοια άνθρωπος έχει αντικατασταθεί από την έννοια καταναλωτής.

συ

http://makridakis.wordpress.com

O Διονύσης Μαρίνος απαντά στο Ερωτηματολόγιο του Προυστ...

2012-01-21T19:59:00.001+02:00

(Επιμέλεια: Αντώνης-Μάριος Παπαγιώτης)

Γεννήθηκε και ζει επί σαράντα χρόνια στην Αθήνα. Μέχρι να φύγει, δουλεύει ως δημοσιογράφος. Στο ενδιάμεσο γράφει ιστορίες. Το πρώτο του μυθιστόρημα (Χαμένα Κορμιά) κυκλοφόρησε από την εκδόσεις Τετράγωνο και το δεύτερο (Τελευταία Πόλη) αναμένεται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.
Επιβεβαιώνει πως του ανήκει το blog: adespotosskylos.blogspot.com

Η απόλυτη ευτυχία για σένα είναι;
Μια βασανιστική...
ουτοπία. Οτιδήποτε απόλυτο, δεσμεύει (και) απόλυτα. Ό,τι κατέχεις σε κατέχει.

Τι σε κάνει να σηκώνεσαι το πρωί;
Η αίσθηση πως υπάρχει ένας παράλληλος χρόνος και τόπος ζωής που πρέπει να γνωρίσω.
Η τελευταία φορά που ξέσπασες σε γέλια;
Όταν με “σφυροκοπεί” με ερωτήσεις ο γιος μου. Η καλύτερη στιγμή της ημέρας.
Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σου είναι;
Ο αναχωρητισμός μου. Είμαι μέσα και έξω ταυτοχρόνως. Σαν να βλέπω τον εαυτό μου από απόσταση.
Το βασικό ελάττωμά σου;
Η παραπάνω απάντηση, ταιριάζει και εδώ! Άρα πάσο...
Σε ποια λάθη δείχνεις τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε όλα τα ανθρώπινα. Τα λάθη δίνουν το μέτρο των δυνατοτήτων μας.
Η τελευταία φορά που έκλαψες;
Για να μην τη θυμάμαι, μάλλον δεν έχει υπάρξει ακόμα τελευταία φορά.
Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεσαι περισσότερο;
Ταυτίζομαι μόνο με τους πεσόντες. Ξέρουν κάτι που εμείς δεν θέλουμε να μάθουμε.

Ποιοι είναι οι ήρωές σου σήμερα;
Τα “Χαμένα Κορμιά” της καθημερινότητας.
Ποια είναι η ταινία που σε σημάδεψε;
Άπειρες. Μια απλή σταχυολόγηση: Αναπαράσταση του Αγγελόπουλου, Ευδοκία του Δαμιανού, Στάλκερ του Ταρκόφσκι.
Το αγαπημένο σου ταξίδι;
Η Βαρκελώνη για το χαλαρό άρωμά της , το Παρίσι για τη μεθυστική θλίψη του.
Οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
Από ποιον να ξεκινήσεις και σε ποιον να τελειώσεις: Κάφκα, Μπάροουζ, Μπουκόφσκι, Κάρβερ, Γκουτιέρες, Φώκνερ και κάμποσοι άλλοι.
Ποια αρετή προτιμάς σε έναν άντρα;
Το να μην φοβάται να αναδείξει τη γυναίκεια πλευρά του.

…Και σε μια γυναίκα;
Το να μην φοβάται να αναδείξει την αντρική πλευρά της.
Ο αγαπημένος σου συνθέτης;
Μόνο και μόνο για το Requiem, ο Μότσαρτ!
Το τραγούδι που σφυρίζεις κάνοντας ντους;
Δεν μου έχει τύχει μέχρι τώρα.
Το βιβλίο που σε σημάδεψε;
Η μεταμόρφωση του Κάφκα, Ο εχθρός του ποιητή του Χειμωνά.
Ο αγαπημένος σου ζωγράφος;
Ο Αντρέ Μασόν
Το αγαπημένο σου χρώμα;
Τα χρώματα του Μασόν.
Ποια θεωρείς ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σου;
Το ότι παλεύω καθημερινά να ξεφύγω από τη διαλεκτική της επιτυχίας.

Το αγαπημένο σου ποτό;
Βότκα. Κατευνάζει με τρόπο εθιστικό.
Για ποιο πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;
Ποιος ο λόγος να γυρνάς πίσω; Τα χνάρια των ενεργειών σου έχουν πλέον χαθεί.
Τι απεχθάνεσαι περισσότερο απ’ όλα;
Την αγένεια. Μοιάζει με αστοχία υλικού.
Ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;
Να παίζω με το γιο μου!
Ο μεγαλύτερος φόβος σου;
Ο,τι θα πάψω να έχω φόβους που θα κινητοποιούν το μυαλό μου.
Σε ποια περίπτωση επιλέγεις να πεις ψέματα;
Μόνο όταν είναι ζωτικά, αλλιώς τα απεχθάνομαι.
Ποιο είναι το μότο σου;
Το σχεδόν τίποτα είναι καλύτερο από το απόλυτο μηδέν. Εμπιστεύομαι σε αυτό τον γερο- Μπουκόφσκι.
Πώς θα επιθυμούσες να πεθάνεις;
Δεν το έχω σκεφτεί. Κι ας ξέρω πως το πεπερασμένο με χαιρετάει καθημερινά.
Εάν συνέβαινε να συναντήσεις το Θεό, τι θα ήθελες να σου πει;
Εντάξει; Τη βρήκες τη σταγόνα που έψαχνες;
Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσαι αυτόν τον καιρό;
Σε κατάσταση έντονης αμφισβήτησης. Ακούω τον πάταγο που κάνουν οι βεβαιότητες του παρελθόντος.

http://press-gr.blogspot.com

Στόχος δεν είναι η απλή καταγραφή

2012-01-21T19:36:00.001+02:00

Του Κώστα Αγοραστού

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς επιλέγουν το πρώτο τους βιβλίο να είναι μια συλλογή διηγημάτων. Και αυτό, γιατί συνήθως, έχουν άγνοια κινδύνου. Τα σκόρπια κείμενα που έγραψαν μέσα στα χρόνια, οι σκέψεις τους, τα τυχαία περιστατικά που τους έχουν εντυπωθεί και γενικότερα το προσωπικό βίωμα, δύσκολα μετασχηματίζεται σε αυτό που λέμε λογοτεχνία. Ποιος είναι ο καταλύτης αυτής της μετάλλαξης; Μα, φυσικά, το ταλέντο.

Διαβάζοντας τη συλλογή του Νίκου Ξένιου, Το άχτι, αυτό που εντοπίζει κανείς πρώτα πρώτα είναι το συγγραφικό ταλέντο. Την άνεση να διηγείται ιστορίες με τρόπο γλαφυρό και ανάγλυφο. Με τρόπο που κρύβει επιμελώς τα λογοτεχνικά του διαβάσματα και προάγει την ιστορία αυτή καθ΄εαυτήν. Η γραφή του ρέουσα, παρασέρνει τον αναγνώστη στο βάθος της κάθε ιστορίας, κάνοντάς τον συμμέτοχο και όχι απλώς παρατηρητή.

Το βιβλίο περιλαμβάνει δεκαέξι διηγήματα, τα οποία χαρακτηρίζονται από ένα σχετικά ομοιόμορφο ύφος. Και αυτό γιατί ο συγγραφέας δεν χάνει την ευκαιρία να πειραματιστεί με τον εξπρεσιονισμό, δίνοντάς μας δυο διηγήματα, τα οποία απαιτούν την αυξημένη προσοχή μας. Τα υπόλοιπα, ασχολούνται με θέματα καθημερινά, προσωπικά, συναισθηματικά και συγχρόνως βαθιά πολιτικά, αλλά χωρίς καταγγελτική διάθεση. Στόχος δεν είναι η απλή καταγραφή του εκάστοτε γεγονότος, αλλά ο εγκλωβισμός του στο άχρονο της λογοτεχνίας. Ο υπάλληλος του σουπερμάρκετ που βρίσκει δηλητηριασμένο και νεκρό έναν άστεγο έξω από την πολυκατοικία του («Πολιτική του καταστήματος»), ο άτυχος θαμώνας της πλατείας Εξαρχείων που δέχεται επίθεση από “αναρχικούς” την ώρα που πίνει τον καφέ του («Η κορνίζα»), ο νεαρός Άμλετ, από την Αρμενία, που δίνει τις εξετάσεις του σχολείου του μέσα στο Αστυνομικό τμήμα («Ο πρίγκηπας»), η νεοδιόριστη καθηγήτρια που ασφυκτιά στο νέο της σχολείο αλλά και στη μακροχρόνια σχέση της («Το άχτι»).

Όλα τα διηγήματα της συλλογής έχουν ως κεντρικό άξονα τον άνθρωπο που παλεύει με τις εμμονές του, τον άνθρωπο που ασφυκτιά μέσα στην καθημερινότητά του. Ο συγγραφέας, όπως και κάθε συγγραφέας, είναι παραπάνω από εμφανές ότι αγαπάει πολύ τους ήρωές του. Κάποιους τους θαυμάζει, κάποιους άλλους τους συμπονά, κάποιους τους προστατεύει και τους περιβάλλει με στοργή. Σε όλους έχει δώσει ένα κομμάτι του εαυτού του, ένα μέρος των βιωμάτων του.

Ένα από τα ωραιότερα διηγήματα της συλλογής έχει τίτλο «Ο γιος του Σωτήρη» και είναι η ιστορία ενός σαλεμένου ανθρώπου, ο οποίος, λόγω μιας ανεξήγητης ενέργειάς του σε δημόσιο χώρο συλλαμβάνεται και αφηγείται σε μια ψυχοθεραπεύτρια την ιστορία της ζωής του, για να καταλήξει στο κομβικό εκείνο περιστατικό της παιδικής του ηλικίας. Οι αναφορές στον Οιδίποδα σαφείς, η οποίες μαζί με την έξυπνη δομή του διηγήματος, δημιουργούν μια νοηματική και δραματική κορύφωση ιδιαίτερα επιτυχημένη.

Συνολικά, η συλλογή του Ξένιου είναι μεν φιλόδοξη αλλά δεν χαρακτηρίζεται από «θόρυβο» στη γραφή του. Στοχεύει στον προσεκτικό αναγνώστη, ενώ μπορεί να κερδίσει εύκολα και τον περιστασιακό.

Στα βασικά πλεονεκτήματα του βιβλίου και το εξαιρετικά καλόγουστο εξώφυλλο με σκίτσα της Εύης Τσακνιά.

Νίκος Ξένιος
Το Άχτι
Εκδ. Φαρφουλάς

www.bookpress.gr

Τι είναι ένα καλό βιβλίο;

2012-01-21T19:22:00.003+02:00

Του Κώστα Κατσουλάρη

Δεν ξέρουμε. Ας μην μας πιάνει όμως πανικός. Αυτή η άγνοια δεν φανερώνει κάποια ειδικότερη αδυναμία παρά μόνον μια ευρύτερη πραγματικότητα: Ότι δεν μπορούμε να θεμελιώσουμε με λογικό τρόπο, με καθολικά και στέρεα επιχειρήματα, τι είναι ένα καλό «οτιδήποτε».

Ωστόσο, ακόμη κι αν δεν γνωρίζουμε τι είναι ένα καλό βιβλίο, ίσως γνωρίζουμε κάτι άλλο, πιο σημαντικό, αφού αυτό θα μας επιτρέψει, εκ των υστέρων πάντοτε, να κάνουμε τη δουλειά μας: Ίσως γνωρίζουμε ποιο βιβλίο είναι ένα καλό βιβλίο.

Το πρώτο κριτήριο που προτείνουμε είναι αυτό: Καλό βιβλίο είναι εκείνο το οποίο, αφού το έχουμε διαβάσει, θέλουμε να το κρατήσουμε. Να το έχουμε. Το βάζουμε στη βιβλιοθήκη μας, δίπλα στο κρεβάτι μας, το αφήνουμε χωρίς λόγο ξεχασμένο πάνω στο γραφείο μας. Είναι αυτό που στην επόμενη μετακόμιση δεν θα το αφήσουμε πίσω μας, ούτε θα το βγάλουμε μαζί με άλλα σε κούτες στο δρόμο, δεν θα φωνάξουμε κάποιο παλιατζή ή πλανόδιο μικρέμπορο να το πάρει όσο όσο. Αισθανόμαστε, χωρίς να ξέρουμε γιατί, ότι κάτι μας συνδέει μαζί του: έχει γίνει κομμάτι «αυτού που είμαστε».

Τα καλά βιβλία, τα βιβλία δηλαδή που είναι για τον καθένα από εμάς καλά, τα βάζουμε συνήθως σε βιβλιοθήκες. Όταν μετά από καιρό σταθούμε απέναντι σε αυτές τις βιβλιοθήκες, κι αφού έχουν μεσολαβήσει μετακομίσεις, εκκαθαρίσεις, μας αρέσει να αφήνουμε το βλέμμα μας να τα διατρέχει. Ίσως πάρουμε στο χέρι μας κάποιο από αυτά, ίσως ακόμη διαβάσουμε μερικές γραμμές, ανατρέξουμε ξανά στην αρχή ή στο τέλος, προσπαθώντας να ανακαλέσουμε στο μυαλό μας το περιεχόμενό του, μια φράση που μας είχε συγκινήσει, μια ιδέα που μας είχε αποτυπωθεί. Δεν αποκλείεται, αν είμαστε άνθρωποι που διαβάζουμε συστηματικά, ή που μας αρέσει ούτως ή άλλως να αφήνουμε το αποτύπωμά μας στα βιβλία μας, να πέσουμε πάνω σε κάποια σημείωση στο περιθώριο, σε κάποια σκέψη που σκαρώσαμε στα γρήγορα. Ίσως μάλιστα ξαναδιαβάσουμε κάποιες από τις υπογραμμισμένες φράσεις πασχίζοντας να θυμηθούμε για ποιο λόγο μας εντυπωσίασε αυτή και όχι η αμέσως επόμενη που τώρα μας φαντάζει πιο ενδιαφέρουσα.

Τέτοιες στιγμές συνειδητοποιούμε κάτι που έτσι κι αλλιώς υποψιαζόμασταν: Τα καλά βιβλία είναι ζωντανοί οργανισμοί, αλλάζουν όπως κι εμείς. Κάθε φορά που τα ανοίγουμε δεν είναι ποτέ ίδια με την προηγούμενη. Τα βιβλία αυτά δεν εξαντλούν τους χυμούς τους παρά μόνο όταν εμείς πάψουμε, για δικούς μας λόγους, να θέλουμε να αντλήσουμε κάτι από αυτά.

Σημαίνει άραγε αυτό ότι θα μπορούσαμε σε όλη μας τη ζωή να διαβάζουμε το ίδιο καλό βιβλίο; Θα μπορούσαμε, ενδεχομένως. Θα έπρεπε, ωστόσο; Η δική μας απάντηση είναι όχι. Δεν θα έπρεπε. Θα προσθέταμε μάλιστα ότι ένα δεύτερο κριτήριο για το ποιο είναι ένα καλό βιβλίο σχετίζεται με αυτό ακριβώς το σημείο. Καλό βιβλίο, λοιπόν –εκτός από εκείνο που αφού το διαβάσουμε θέλουμε να το κατέχουμε–, είναι το βιβλίο που μας γεννά τη λαχτάρα να διαβάσουμε ακόμη ένα καλό βιβλίο. Ειδάλλως, δεν θα ήταν καλό βιβλίο, αλλά «ΤΟ καλό βιβλίο», η Βίβλος δηλαδή. Κατά βάθος, το μόνο που χωρίζει εμάς τους βιβλιόφιλους από τους πιστούς ΤΟΥ Βιβλίου (τους... Βιβλόφιλους) είναι ακριβώς αυτό ΤΟ άρθρο.

* Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά την άνοιξη του 2009 στον βιβλιολογικό ιστότοπο diavasame.gr
www.bookpress.gr

το PERIZITITO με βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν!

2012-01-21T17:48:00.000+02:00

Μακιγιαρισμένοι φόβοι, Γρηγόρης Αρναούτογλου
«Πόσο θάρρος θέλει να σταθείς μπροστά στον καθρέφτη και να "ξεβάψεις" τους φόβους σου; Πόσο κουράγιο να σφαλίσεις τα μάτια και να κοιμηθείς, ενώ σε κατατρώει ο φόβος; Πόση δύναμη ψυχής για να γράψεις αυτά που δεν μπορείς να πεις ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό; Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, χωρίς την πρόθεση να δώσει συμβουλές, χωρίς τη διάθεση να πει ποιο είναι σωστό και ποιο λάθος, μοιράζεται τις προσωπικές του εμπειρίες και όχι μόνο. Καταθέτει τη δική του αλήθεια και συγκεντρώνει απόψεις επωνύμων που ίσως ξαφνιάσουν. Μακιγιαρισμένοι φόβοι· μακιγιαρισμένοι από εμάς τους ίδιους στην προσπάθειά μας να φανούμε θαρραλέοι. Τελικά μήπως πρέπει απλώς να «ξεβάψουμε» τους φόβους από πάνω μας; Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου έρχεται αντιμέτωπος με τις σκέψεις του, χωρίς ψέματα, χωρίς προσποίηση, με σκοπό να μας φέρει κοντά στον ίδιο μας τον εαυτό, διατηρώντας πάντα ένα χαμόγελο στα χείλη.»

• Καρδιά: Έμαθες; Σώθηκες;, Βασίλης Σπανός
• Η κρύπτη του Λαζάρου, Tom Harper
• Περίπατος με τον Πλάτωνα, Rober Rowland Smitht
• Νικήστε τους φοβους σας, Πίλεϊ Σρινιβασαν
• Ως πότε θα διαβάζω;, Μαρίνα Ψιλούτσικου
• Μαμάδες και νήπια, Vicki Iovine

Καραμανλής 1907-1998, Κωνσταντίνος Δ. Σβολόπουλος
«Η πραγμάτευση των ιστορικών γεγονότων και του ιστορικού πλαισίου επιχειρείται μέ τη συγγραφή αυτή να γίνει μέ μέθοδο επιστημονική. Αποκρούεται η σύναψη της ιστορικής πραγματικότητας μέ τις ρευστές συγκυρίες της τρέχουσας πολιτικής ζωής και επιδιώκεται η εκτίμηση όσων γεγονότων και καταστάσεων επέβαλαν, τότε, την ανάληψη δράσης η τη λήψη συγκεκριμένης απόφασης. Αποκρούεται, δεύτερον, η μονομερής απόδοση της προτεραιότητας σε μεμονωμένους παράγοντες-συλλογικούς η ατομικούς, ιδεολογικούς, γεωπολιτικούς η οικονομικούς. Θεωρείται, τρίτον, αδόκιμη η αποκλειστική επικέντρωση της αφήγησης στα ελληνικά πράγματα ερήμην της ευρύτερης διεθνούς συγκυρίας. Επιδιώκεται, ακόμη, η ανταπόκριση στην ανάγκη να επιδειχτεί πνεύμα κατανόησης έναντι πολιτικών προσώπων που έδρασαν κατά το παρελθόν μέ κύριο γνώμονα το δημόσιο συμφέρον. Η διατύπωση, τέλος, λόγου έντιμα τεκμηριωμένου προϋποθέτει την επιμελή αναδίφηση και διασταύρωση των πηγών θεμελιωμένη στη γνώση και στη δημιουργική φαντασία.».

• Στην καρδιά της νύχτας, Naguib Mahfuz
• Όλα είναι θέμα παιδείας, Ευριπίδης Στυλιανίδης
• Νικήστε τους φοβους σας, Μπελίκα Κουμπαρέλη
• Σαν στάχυα στο χρόνο, Δήμητρα Παπαναστασοπούλου
• Βήματα στην άμμο, Ζιλιαν Αν-Ντοφίν

www.perizitito.gr

Σε μια κρίσιμη εποχή

2012-01-20T23:03:00.001+02:00

Η κατάθεση

Κατερίνα Μόντη

Ένεκεν

Περιληπτικά η υπόθεση: "Τον Ιανουάριο του 2010, δύο αστυνομικοί της Αντιτρομοκρατικής επισκέπτονται στο σπίτι της στην Ικαρία μια γυναίκα, για να της πάρουν κατάθεση. Τι έχουν εναντίον της; Τι τους κρύβει εκείνη; Πώς θα καταλήξει η αναμέτρησή τους να ανασκαλίσει απωθημένα μέχρι και της Μακεδονικής Ιστορίας; Η ανακρινόμενη θα αποφασίσει να γράψει τελικά τη δική της πλέον κατάθεση, όπου αφηγείται και συζητάει για την αριστερά, τις γυναίκες, τον εθνικισμό, τις μειονότητες. Για τις προσωπικές και κοινωνικές μας περιπέτειες και ουτοπίες, σε μια κρίσιμη εποχή για την Ελλάδα και τον κόσμο..."

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ από την ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ

2012-01-20T17:04:00.000+02:00

Η συγγραφέας Πασχαλία Τραυλού γράφει για την παρουσίαση του βιβλίου Το Παραμύθι της βροχής:

TΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ της Τέσυς Μπάιλα

Ποια είναι άραγε εκείνα τα στοιχεία που αναδεικνύουν ένα κείμενο σε λογοτεχνική δημιουργία; Αυτό το ερώτημα αποτελεί την πάγια αγωνιώδη αναζήτηση των θεωρητικών της λογοτεχνίας αιώνες τώρα και παρά τις θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί, ανατραπεί, αναδομηθεί και εξελιχθεί μέσα στο χρόνο, το μόνο που αποδεικνύεται είναι αφενός ότι η τέχνη του λόγου, όπως και οποιαδήποτε τέχνη δεν διέπεται από κανόνες με τη σχηματική και ανελαστική έννοια του όρου παρά μονάχα από βασικές αρχές, αφετέρου ότι η ποιότητα και η αξία της κρίνεται πάντοτε από το αποτέλεσμα, από την αντοχή του στο χρόνο και από την αποδοχή του από τους αναγνώστες και την επίσημη κριτική.

Ποιες είναι αυτές οι βασικές αρχές όμως για ένα μυθιστόρημα, αφού εν προκειμένω και το περί ου ο λόγος έργο ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία του γραπτού λόγου; Κάποιοι θα ισχυριστούν πως είναι η αφηγηματική και πρωτότυπη δεινότητα του δημιουργού, το ταλέντο να επινοεί κάποιος έξυπνες ιστορίες και να τις αποδίδει με πρωτότυπη μορφή και δομή κάποιοι άλλοι, οι ανατροπές που η ευφυία του γράφοντος γεννά ώστε να εκπλήσσει τον αναγνώστη, ενώ κάποιοι τρίτοι θα αποδώσουν την επιτυχία του στη μοναδικότητα και την δυναμική των ηρώων και στο «άστρο» του έργου και του δημιουργού του.

Στο μυθιστόρημα της Τέσυς Μπάιλα «Το παραμύθι της βροχής» συναντάμε όλες τις προαναφερθείσες αρχές δηλαδή και την αφηγηματική δεινότητα, και την ανατρεπτική πλοκή και τους εντυπωσιακούς χαρακτήρες με την έννοια της άψογης ψυχοσυναισθηματικής προσέγγισης που κυριαρχούν στο πολυποίκιλο και συνάμα εξωτικό σκηνικό του βιβλίου. Θα προσθέσω όμως ότι υποδόρια το κείμενο διατρέχουν πανίσχυροι συνειρμοί και στοχασμοί που οδηγούν τον αναγνώστη στα κατάβαθα του εσώτερου είναι του, ενώ οι άνθρωποι ανάγονται σε σύμβολα προκειμένου να προσωποποιήσουν τους προβληματισμούς που αποτελούν την ιδεολογική ραχοκοκαλιά του βιβλίου.

Η στοχαστικότητα που χαρακτηρίζει το βιβλίο, η αποφθεγματική διατύπωση σε πολλά σημεία του έργου δια στόματος των ηρώων και όχι του αφηγητή που θα έκανε το έργο να εξωκοίλει προς τη δοκιμιακή αφήγηση και συνάμα η δροσιά μιας ρέουσας γλώσσας που σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπει στον αναγνώστη να το αφήσει από τα χέρια του, είναι τα μεγάλα ατού, ετούτου του αλλιώτικου παραμυθιού που μας παρασύρει σε πρωτόγνωρα μονοπάτια λογοτεχνικής έκφρασης.

Ήδη από την πολύ κατατοπιστική εισαγωγή της η συγγραφέας καθιστά σαφή τον ιδεολογικό καμβά στον οποίο θα φιλοτεχνήσει την ιστορία της. Πρόκειται για την ενδόμυχη επιθυμία της μέσω ενός λογοτεχνικού εγχειρήματος να αποδείξει την συνάφεια και γιατί όχι την πνευματική και ιδεολογική σε πολλά θέματα ταύτιση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας με σημείο εστίασης τους Πυθαγορείους και, την Πλατωνική σκέψη, με το βουδιστικό φιλοσοφικό σύστημα και εν γένει με την ιαπωνική φιλοσοφία. Εγχείρημα δύσκολο μα την αλήθεια και θα τολμούσα να πω ρομαντικό, στους σύγχρονους χαλεπούς καιρούς, σε μια εποχή που στη λογοτεχνία κυριαρχούν θνησιγενή και τετριμμένα θέματα, θέματα προορισμένα για ευρεία κατανάλωση και στιγμιαία τέρψη.

Αντιθέτως, το βιβλίο της Τέσυς Μπάιλα με πρώτο άξονα τη συγκρητική προσέγγιση δύο φιλοσοφικών κόσμων φαινομενικά μόνο αντίρροπων, και με δεύτερο μα διόλου υποδεέστερο, το ουμανιστικό ενδιαφέρον που διαπνέει πάντα τη λογοτεχνική γραφή της δημιουργού του, υπηρετεί το πνεύμα της παγκοσμιοποίησης. Μέσα στις σελίδες του η Τέσυ Μπάλα αποδεικνύοντας την πνευματική συνάφεια και συγγένεια δυο φαινομενικά αλλιώτικων λαών, αντιπροτείνει στο τοπικιστικό συχνά πνεύμα της σύγχρονης Ελληνικής λογοτεχνίας ένα έργο με οικουμενικό προφίλ, ένα έργο που προορίζεται για όλους.

Το παραμύθι της βροχής θα έλεγε κανείς ότι αποτελεί γέφυρα που οδηγεί τον αναγνώστη στην επί της ουσίας επαφή του όχι μόνο με τα ορατά και αισθητηριακώς αντιληπτά στοιχεία του γιαπωνέζικου πολιτισμού αλλά σταδιακά γίνεται συνεπικούρός του για να εισαχθεί στο άδυτο της φιλοσοφίας του προκειμένου να διαπιστώσει πως τον ενώνουν με αυτό τον λαό πολύ περισσότερα απ’ όσα εντέλει τον χωρίζουν.

Σύμβολο και εκπρόσωπος της ιαπωνικής σκέψης μέσα στο βιβλίο είναι ο Τοσίο, ο φίλος της Ελληνίδας ηρωίδας Χριστίνας ο οποίος αναλαμβάνει να αναστυλώσει την πεσιμιστική οπτική της φίλης του, που καταφθάνει στην Ιαπωνία με ψυχή ερειπωμένη από απώλειες, την απώλεια του αδερφού, του αγέννητου παιδιού της και εν κατακλείδι των ψυχικών της ισορροπιών. Η φυγή γίνεται ένας ακόμη άξονας στο βιβλίο και ένα θέμα κυρίαρχο στη θεματολογική παλέτα της συγγραφέως όπως αποδεικνύεται και από την πρώτη μυθιστορηματική της κατάθεση στο Πορτρέτο της σιωπής. Ενώ όμως η φυγή στο πορτρέτο της σιωπής καταδεικνύεται σε λύτρωση ατομική και εσωτερική, στο Παραμύθι της Βροχής η λύτρωση έρχεται μέσα από τον κόσμο και την επιστροφή της ηρωίδας σε αυτόν, εν αντιθέσει με τον ήρωα του Πορτρέτου όπου ο ήρωας αγγίζει τη λύτρωση έξω από τα εγκόσμια όρια.
Η ψυχογράφηση της Χριστίνας φιλοτεχνείται με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελεί αντιστοίχως το σύμβολο του ανθρώπου που επιζητά την αυτογνωσία και την πνευματική του αναγέννηση μέσα από ένα ώριμο φιλοσοφικό σύστημα που δεν έχει σύνορα, χωροχρονικούς περιορισμούς αλλά αξίες διαχρονικές που ουδεμία σχέση έχουν με ανούσια στερεότυπα. Κάθε πράξη έχει το νόημα και την ερμηνεία της, το σκοπό και την μοναδικότητά της, δεν είναι άστοχα λόγια μια νεκρολογία παλιών παραδόσεων.

Η Χριστίνα δεν είναι παρά ο αιώνιος περιπατητής, μια κλασική ηρωίδα απ’ την παρακαταθήκη των κλασικών ηρώων που αλλάζουν προσωπείο κάθε φορά για να καλύψουν την προαιώνια αγωνία τους για την κατάκτηση της ευτυχίας. Είναι ένας άλλος Οδυσσέας που βρίσκει καταφύγιο στη φυγή για να ισορροπήσει και να κατανοήσει ότι η αφετηρία της ζωής της είναι εντέλει και ο τερματικός σταθμός των προσωπικών της αναζητήσεων. Απ’ την συντροφική αγάπη αφορμά και σ αυτήν καταλήγει, αυτό είναι το δίδαγμα του προσωπικού της ταξιδιού. Η αύρα του ομηρικού ήρωα, διαχεόμενη μέσα από μια γυναικεία ψυχή υπάρχει διάχυτη αν και κεκαλυμμένη μέσα στο έργο.

Ο Τοσίο θα ξεναγήσει τη Χριστίνα στους τόπους και στις ψυχές των Ιαπώνων και θα της συστήσει τη φιλοσοφία του Ιαπωνικού πολιτισμού. Κοντά του, η Χριστίνα και ταυτόχρονα ο αναγνώστης που παρακολουθεί βήμα προς βήμα αυτό το οδοιπορικό στην ιαπωνική γή και στην ιαπωνική φιλοσοφία. Όταν η θλίψη θα ξεκλειδωθεί και το πνεύμα θα ελευθερωθεί για να δεχτεί τα νέα πνευματικά αγγίγματα, τότε η φιλία θα αποδειχτεί το μόνο βάλσαμο για τα δεινά κάθε ψυχικής οδύνης.

Και ενώ «Η χώρα των αντιθέσεων, της σκληρής βίας των πολεμιστών της και της θηλυκής γλυκύτητας των γυναικών της!» είναι αυτή που θα χαρίσει στη Χριστίνα προΪούσης της μυθιστορηματικής δράσης τη γαλήνη που απεγνωσμένα γυρεύει έπειτα από την άκαρπη κύηση ενός παιδιού, η ίδια χώρα, οι άνθρωποι που άφησε πίσω και οι άνθρωποι που γνωρίζει στην ιαπωνική γη, θα αποτελέσουν τον προστατευτικό κλοιό που θα την προφυλάξει και θα την επαναφέρει στην αισιόδοξη θέαση της ζωής.

Το βιβλίο αποτελεί ένα εξαίσιο οδοιπορικό στην ιαπωνική κουζίνα, στα γιαπωνέζικα τοπία, στις εποχές της Άπω Ανατολής, στις αποχρώσεις της ανθισμένης κερασιάς, στην εποχή των βροχών, στις εικόνες και στις εναλλαγές των χρωμάτων της φύσης που σαν βεντάλιες απλώνονται και δροσίζουν τις ψυχές των αναγνωστών, στις σαγηνευτικές τελετές του τσαγιού, στα καλειδοσκόπια των συναισθημάτων αυτών των ανθρώπων, έτσι όπως κανείς μπορεί να τα αφουγκραστεί ή να τα αντικρίσει φιλτραρισμένα μέσα από ελληνικά μάτια.

Η συγγραφέας κάθε φορά που περιγράφει κάποιο από τα αποθησαυρισμένα έθιμα του ιαπωνικού πολιτισμού, δίνει την εντύπωση του πιστού που νυχοπατά στο έδαφος ιερού τεμένους. Με σεβασμό και δέος. Τα στοιχεία των περιγραφών της είναι δοσμένα με τόση λαογραφική ακρίβεια ώστε ο τρόπος υπογραμμίζει την πρόθεση να τα μεταφέρει αυτούσια, σαν ιερά κειμήλια για να τα προσκυνήσει ο οικουμενικός αναγνώστης, ο πιστός εκείνος της λογοτεχνίας που δεν έχει σύνορα, πατρίδα, χρόνο ή στενά ιδεολογικά κριτήρια αξιολόγησης της τέχνης.

Η τεχνική της περιγραφής, αυτό το δίκοπο και πολλάκις επικίνδυνο εργαλείο στο χέρι του αδέξιου επίδοξου δημιουργού, στα χέρια της Μπάιλα γίνεται ένα εργαλείο εξαιρετικής ακρίβειας και δεξιότητας με το οποίο αποδίδει άψογα τόσο το σκηνικό, όσο και το εξωτερικό και εσωτερικό γίγνεσθαι του βιβλίου.

Το έργο βεβαίως δεν αποτελεί απλώς μια συγκρητική προσέγγιση δυο φιλοσοφιών. Είναι ένα μυθιστόρημα χυμώδες με όλη την ουσία, τη γεύση, το άρωμα και το χαρμάνι που το καθιστά λαχταριστό από τον αναγνώστη. Διαβάζεται απνευστί καθώς διέπεται από την αρχή του μέτρου τόσο στη χρήση των εκφραστικών μέσων όσο και στις δόσεις των φιλοσοφικών στοχασμών που υπάρχουν μεν διάχυτοι στο βιβλίο αλλά καλοβαλμένοι ώστε να μην κουράζουν και να μην ξαστοχούν από το βασικό σκοπό κάθε μυθιστορήματος: την τέρψη και τον έμμεσο προβληματισμό που σε καμία περίπτωση δεν σχετίζεται και δεν πρέπει να συγχέεται με τη στεγνή διδαχή. Αντιθέτως, η πληροφορία προσφέρεται αβίαστα, καλά κρυμμένη μέσα στις μυθιστορηματικές δομές και με όχημα τον μικροπερίοδο, χαριτωμένο και συνάμα μεστό λόγο της συγγραφέως, που αν στο πορτρέτο της σιωπής μας ξάφνιασε ευχάριστα με τη λυρικότητα που επέβαλε ο ήρωάς του, στο παραμύθι της βροχής ελίσσεται, μεταμορφώνεται ανάλογα με τις απαιτήσεις της στιγμής και της μυθιστορηματικής πλοκής για την επίτευξη του καλύτερου δυνατού αισθητικού αποτελέσματος. Άλλοτε λιτός, άλλοτε περιγραφικός, άλλοτε με φιλοσοφικές προεκτάσεις, άλλοτε συγκινητικός, μα πάντοτε καίριος, ο λόγος πετυχαίνει την εξισορρόπηση της ιδέας και της λέξης.

Κορυφαία φιγούρα στο βιβλίο που ομολογώ πως κλέβει την παράσταση, η Χιρόκο η οποία έχει καταλυτική επιρροή στην τροπή της ιστορίας, καθώς οι δύο νεαρές αναπτύσσουν με την πάροδο του χρόνου μια ισχυρή φιλία. Η επίσκεψη στο Κιότο γίνεται αιτία να ανακαλύψει η Χριστίνα το μεγάλο μυστικό της Χιρόκο και την προσωπική της ιστορίας ως γκέϊσσας. Ένα ολότελα νέο κεφάλαιο ανοίγεται στο βιβλίο, με την τεχνική του εγκυβωτισμού, καθώς μέσα στην ιστορία της Χριστίνας εντάσσεται η ιστορία της Χιρόκο για να ξετυλιχτούν στη συνέχεια μαζί και να σφιχτοδεθούν τα πεπρωμένα των δύο γυναικών. Η συγγραφέας δημιουργεί το κατάλληλο κλίμα για να ξεναγήσει τον αναγνώστη στον άγνωστο κόσμο των γκεΪσών και στη μυσταγωγική μεταμόρφωση κάποιων γυναικών της Ανατολής σε ιερά σύμβολα του τόπου τους.

Η Χιρόκο, η Γιούκο, μια κακοποιημένη από τον άντρα της γυναίκα που πέφτει στα χέρια της πανούργας Κίμι κατά το παρελθόν, και η ίδια η Κίμι, είναι τρεις εξωτικές ηρωίδες οι οποίες χτίζουν με τις επιλογές και τις δράσεις τους μία πολυσχιδή ιστορία που στηρίζεται στη μαγεία του έρωτα, στην ψυχρή ενατένιση της ζωής και στη θυματοποίηση των παιδιών από τα λάθη των μεγάλων. Ο ρόλος της θείας της Κίμι, καταλυτικός και η σκηνή της εντολής δολοφονίας του παιδιού που η Χιρόκο έφερε στον κόσμο καταστρέφοντας μ’ αυτό τον τρόπο το μέλλον της και συνάμα την πηγή εσόδων της Κίμι, ίσως είναι η πιο δυνατή του βιβλίου.

Η πλοκή συχνά ξαφνιάζει. Ξεκινώντας από ένα αλληγορικό παραμύθι όπου ο έμπειρος αναγνώστης θα αποκρυπτογραφήσει την εσωτερική οδύνη της αφηγήτριας του παραμυθιού η οποία διατρέχει ολόκληρο το μυθιστόρημα: την αδυναμία της να καρπίσει, η οποία την ακολουθεί άλλοτε ως παραίσθηση ή εφιάλτης και άλλοτε ως συνειδητή απουσία από μια ζωή που δεν καταξιώνεται δίχως την παρουσία ενός παιδιού.

«Τα βράδια στον ύπνο της, οι εφιάλτες επέστρεφαν… Ένα κοριτσάκι παγιδευμένο σε ερείπια… Έσκαβε με νύχια και με δόντια, για να το βγάλει, μέχρι που τα χέρια της μάτωναν και ζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια…»

Αν κάποιος επιχειρούσε να χαρακτηρίσει με μια μόνο λέξη το είδος αυτού του μυθιστορήματος, θα αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες. Σίγουρα έχει στοιχεία κοινωνικά, φιλοσοφικά, ηθογραφικά, λαογραφικά και ψυχογραφικά. Ωστόσο, θα έλεγα ότι αποτελεί μια πρωτότυπη λογοτεχνική φόρμα όπου ο συγκερασμός των επιμέρους προαναφερθέντων στοιχείων καθιστούν εφικτό τον τελικό στόχο της συγγραφέως: να τιμήσει τις εμπειρίες και τους ανθρώπους που της τις προσέφεραν.

Το Παραμύθι της βροχής αποτελεί απόδειξη ότι πέρα από τις αρχές πρέπει να τηρούνται και κάποιες βασικές προϋποθέσεις από όποιον διεκδικεί την ιδιότητα του δημιουργού: αυτές είναι η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα απέναντι στο θέμα που πραγματεύεται, η ακρίβεια και η εντιμότητα απέναντι στο χαρτί και στον αναγνώστη του πράγμα που σημαίνει σκληρή δουλειά και τέλος αποδεικνύεται πως η εμπειρία και η μελέτη αποτελούν την αδιάσειστη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται το ποιοτικό λογοτεχνικό έργο.

Τις προϋποθέσεις αυτές η Τέσυ Μπάιλα τις τηρεί απαρέγκλιτα στο μυθιστόρημά της που εν κατακλείδι αποτελεί μια άψογη ξενάγηση στα μύχια της ψυχής, εκεί που όπου χρειάζεται κανείς ένα φίλο-συμπαραστάτη για να τολμήσει να εισχωρήσει.

http://tbailavaila.blogspot.com/

Οι νικητές και τα βιβλία του Χριστουγεννιάτικου διαγωνισμού

2012-01-20T16:13:00.001+02:00

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΑΒΕΙ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΑΣ, ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΕΔΩ ΜΑΖΙ ΜΕ ENA EMAIL, ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΝΗΣΥΧΟΥΜΕ ... ΑΧΧΧΧ ΤΑ ΕΛΤΑ!!!! ΜΑΣ ΚΑΨΑΝΕ!!

(ίσως σε κάποιους να άλλαξα τελευταία στιγμή το βιβλίο που τους έστειλα, γιατί μέχρι τελευταία στιγμή προσπαθούσα να ταιριάξω τις ηλικίες των παιδιών)

Ρούλα Σαμαϊλίδου - Βάκου --- Τα παραμύθια της γιαγιάς ΝΤΙΒΕΡΗ/ΑΡΤΑ

Ρούλα Σαμαϊλίδου - Βάκου --- Τα παραμύθια της γιαγιάς ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ/ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Γιώτα Φώτου ---- ο αόρατος Πολ ΚΑΣΑΠΗ/ΑΘΗΝΑ

Αγγελική Φλώρου --- Κέλη η μικρή σφήκα ΑΤΖΕΜΗ/ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Στέλλα Τσίγγου --- Η γάτα του Άι-Βασίλη ΜΗΝΙΩΤΗ/ΑΡΓΟΣ

Στέλλα Τσίγγου --- Η γάτα του Άι-Βασίλη ΜΗΤΟΛΙΔΟΥ/ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ

Ευαγγελία Στάθη --- Παραμύθια της θάλασσας ΛΑΓΙΟΣ/ΑΜΑΛΙΑΔΑ

Ευαγγελία Στάθη --- Παραμύθια της θάλασσας ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΟΓΛΟΥ/ΚΕΡΚΥΡΑ

Μαρία Ρουσάκη --- Ροζ μαλλιά ΑΡΑΠΗ/ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ευαγγελία Στρατή --- Γάργαρο νεράκι ρέει στο ποταμάκι ΑΡ ΓΟΥΣΗ / ΠΡΕΒΕΖΑ

Ευαγγελία Στρατή --- Γάργαρο νεράκι ρέει στο ποταμάκι ΚΑΜΠΟΥΡΗ/ΣΙΑΤΙΣΤΑ

Ευαγγελία Στρατή --- Γάργαρο νεράκι ρέει στο ποταμάκι ΤΙΑΝΤΙΟΥΚΑ/ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ευαγγελία Στρατή --- Ο βασιλιάς που αγαπούσε το μάλαμα ΣΤ ΓΟΥΣΗ/ΠΡΕΒΕΖΑ

Ευαγγελία Στρατή --- Ο βασιλιάς που αγαπούσε το μάλαμα ΣΙΑΧΡΑ/ΚΟΡΙΝΘΟΣ

Ευαγγελία Στρατή --- Ο βασιλιάς που αγαπούσε το μάλαμα ΠΑΝΤΑΖΗ/ΑΘΗΝΑ

Ευαγγελία Στρατή --- Ο βασιλιάς που αγαπούσε το μάλαμα ΣΚΑΡΛΗ/ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ευαγγελία Στρατή --- Δωμάτιο-Φυλαχτό ΖΗΣΙΟΠΟΥΛΟΥ/ΛΑΡΙΣΑ

Ευαγγελία Στρατή --- Δωμάτιο-Φυλαχτό ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ/ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ

Ευα Πετροπούλου - Λιανού --- Η κόρη της Σελήνης ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΥ/ΑΘΗΝΑ

Ευα Πετροπούλου - Λιανού --- Η κόρη της Σελήνης ΔΡΟΥΓΚΑ/ΚΑΛΑΜΠΑΚΑ

Γλυκερία Κακούρη --- Ο τεμπελάκος ΠΑΠΑ/ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

Μαίρη Σάββα - Ρουμπάτη --- Κολλημένος με την οθόνη ΑΛΕΞΙΑΔΟΥ/ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Τσιάτσιου Σούλα - Ρακοβίτη --- το ασημένιο βουνό ΚΩΝΣΤΑΝΤΑ/ΑΘΗΝΑ

Δήμητρα Φώτου --- η αλεπού γυμνάζεται ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ/ΑΘΗΝΑ

Δέσποινα Παπασάββα - Ηλίας Παπασάββας --- η Δέσποινα και η τσάντα ΜΗΤΡΟΣΙΛΗ/ΑΘΗΝΑ
Γιώργος Χατζηκυριάκος --- Το Τραγούδι του Χρόνου ΒΕΡΤΣΕΤΗ/ΑΘΗΝΑ

Διαγωνισμός Φεβρουαρίου 2012

2012-01-18T23:31:00.002+02:00

Οι μηνιαίοι διαγωνισμοί συνεχίζονται με 2 βιβλία!!!! Δηλώστε συμμετοχή γράφοντας αν επιλέγετε να διαβάσετε γνωστούς συγγραφείς ή νέους συγγραφείς και γιατί. Μόνη προϋπόθεση όπως πάντα να είσαστε ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ του blog (αν δεν ξέρετε πως, ζητήστε βοήθεια μέσω email). Ο διαγωνισμός λήγει στις 17/02/2012 και ώρα 23:59

Καίτη Γρίσπου - Μοιράζομαι και ωριμάζω

Μπάιλα - Βενετούλη Τέσυ - Το πορτρέτο της σιωπής

-----------------------------------------

παράκληση! στα σχόλια σας στους διαγωνισμούς του blog μας, να γράφετε και το email σας, γιατί πολλοί δεν είναι μέλη και δεν το ξέρουν! έτσι θα μπορέσω να τους βρω και να τους βοηθήσω να γίνουνε, για να είναι έγκυρη η συμμετοχή τους!