πρόκειται για ένα μαγικό ταξίδι – στο χρόνο, στο Αιγαίο, στις Ινδίες

Το μαγικό ταξίδι

Αλεξάνδρου Γιάννης&Αλεξάνδρου Μαρίνα
εκδ Λιβάνη
 


Ο έρωτας, η μητρότητα, το Αιγαίο, οι μακρινές Ινδίες – τέσσερις κρίκοι σφιχτοδεμένοι. Στην οικογένεια του Σταύρου Λέοντος, καθένας έχει διαφορετικούς στόχους. Ζούμε μαζί τους απλές, μικρές χαρές, αλλά και δυνατά πάθη, αφού οι ήρωές μας δίνουν καθημερινά τις δικές τους μάχες. Πρωταγωνιστούν ο έρωτας και η μητρότητα. Περίγυρός μας είναι η Σύρος, με το καταγάλανο Αιγαίο που της ψιθυρίζει τρυφερόλογα, τα υπέροχα αρχοντικά και τους κήπους που λάμπουν στο φως, τα γραφικά δρομάκια της Ερμούπολης που κρύβουν δροσερές γωνιές. Η Μάρα, ασταθής κι επιπόλαια, προσγειώνεται από τη ζωή και εξελίσσεται σε αγωνίστρια και τρυφερή μητέρα, ενώ παραμένει μια γυναίκα με πάθος. Η Δάφνη, η μικρή της οικογένειας, βλέπει τα πράγματα ρεαλιστικά. Άραγε θα βρει το δρόμο για τον έρωτα; Όσο για τη Λυδία, την τραγική ηρωίδα, δραπετεύει από τον κλοιό, καταφεύγοντας στις Ινδίες. Ο Ορέστης την αγαπά και τη στηρίζει. Εκείνη, όμως, θα ανταποκριθεί; Ποια μυστικά θα οδηγήσουν τα βήματά της στη μακρινή Ανατολή; Τότε θα σκιστούν τα πέπλα και θα ξεκαθαρίσει η ομίχλη στην ψυχή της. Θα συναντηθεί με το πεπρωμένο της, γνωρίζοντας αναπάντεχα τη μητρότητα. Στις Ινδίες διασταυρωνόμαστε με την ιστορία. Εκεί, πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, έφτασε ο Μέγας Αλέξανδρος με τις στρατιές του. Θαμπωνόμαστε από το βάρος των ιστορικών στιγμών. Στη σημερινή εποχή, γοητευόμαστε από τον Ρεζά, επιβλητικό μαχαραγιά, αλλά και απόγονο των Μακεδόνων. Πάνω απ’ όλα, όμως, πρόκειται για ένα μαγικό ταξίδι – στο χρόνο, στο Αιγαίο, στις Ινδίες. Σταθμοί που μας συναρπάζουν…

Ένα επικό μυθιστόρημα

Η τελευταία παλλακίδα

Ντάουνερ Λέσλι

εκδ Ωκεανίδα

Πώς να ερωτευτείς όταν στη γλώσσα σου δεν υπάρχει λέξη για τον έρωτα;

Ένα επικό μυθιστόρημα που βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα, ένα μείγμα επικής και ρομαντικής περιπέτειας.

Με το χλομό της πρόσωπο και τα λεπτά χαρακτηριστικά της η Σάτσι, στο χωριό όπου μεγάλωνε, ένιωθε πάντοτε διαφορετική από την οικογένεια της και τους φίλους της.

Όταν ήταν έντεκα χρονών η αυτοκρατορική πριγκίπισσα που περνούσε από το πανδοχείο του πατέρα της Σάτσι, εντυπωσιασμένη από την ομορφιά της, την πήρε μαζί στο παλάτι των γυναικών στο Έντο, όπου ζούσαν τρεις χιλιάδες γυναίκες κι ένας μόνο άντρας: ο νεαρός σογκούν.

Αλλά η Ιαπωνία αλλάζει. Τα Μαύρα Καράβια που έχουν έρθει από τη Δύση φέρνουν μαζί τους ξένους που θέλουν να την εντάξουν στις αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες τους. Τα παλάτι περικυκλώνεται από εχθρικές δυνάμεις και η Σάτσι αναγκάζεται να το εγκαταλείψει. Όταν η ζωή της κινδυνεύει, τη σώζει έναν αντάρτης πολεμιστής που ξυπνάει μέσα της τον αληθινό έρωτα. Πριν όμως καν τολμήσει να σκεφτεί το μέλλον της μαζί του, πρέπει να λύσει το μυστήριο της δικής της καταγωγής.

Σμίγουν το αίμα τους

Τα Σμυρνέικα τραγούδια
Καψής Γιάννης Π.
εκδ Λιβάνης

«Οι Ρωμιοί θα επιστρέψουν, το γράφει το Κοράνι…» προφητεύει ο ιμάμης της Προύσας πριν πέσει κάτω από το κουρμπάτσι του Κεμάλ.

Και πράγματι ένας Ρωμιός, ο Αλέξης, επιστρέφει κρυφά στην καμένη Σμύρνη αναζητώντας το νεανικό του έρωτα, τη Μιριάμ, η οποία, πιστεύοντας ότι την έχει απαρνηθεί, έχει τουρκέψει. Ανταμώνουν.

Μα δε σμίγουν. O Καρίμ, ο οσμανλής άντρας της Μιριάμ, μη θέλοντας να σταθεί εμπόδιο στην ευτυχία τους, ρίχνεται στον γκρεμό. Ο Αλέξης φεύγει κυνηγημένος για δεύτερη φορά και η Μιριάμ στήνει το δικό της μοναστήρι στην προμηθεϊκή γη της Καππαδοκίας.

Ο μεγάλος διωγμός των χριστιανών της Ανατολίας, Ελλήνων και Αρμενίων, ξεσπάει και τότε εμφανίζεται ένας καινούριος κορυφαίος της ανθρώπινης τραγωδίας, ο νεαρός αξιωματικός του ιππικού Ισκεντέρ, γιος της Μιριάμ. Μέσα του έχει ξυπνήσει το ρωμέικο αίμα, μα δεν παύει να είναι και ένας πιστός οσμανλής, αφοσιωμένος στο καθήκον του.

Η τραγωδία κορυφώνεται στο ποτάμι του Έβρου, όταν Αλέξης και Ισκεντέρ σταυρώνουν τα ξίφη τους και σμίγουν το αίμα τους, καθώς σωριάζονται θανάσιμα τραυματισμένοι, ο ένας επάνω στον άλλον.

10 Νοεμβρίου 1938. Ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ. Ο Κεμάλ Ατατούρκ, αφήνοντας μια τρομερή κραυγή από τον πόνο που του έσχιζε τα σωθικά, σωριάζεται νεκρός, νικημένος από την αρρώστια. Οι γιατροί τρέχουν και τον μεταφέρουν στον οντά του. Με δάκρυα στα μάτια ο καβάσης του μαζεύει από κάτω το βιβλίο που διάβαζε ο αρχηγός του.

Τίτλος του: Το Αδικοχυμένο Αίμα δε Στεγνώνει Ποτέ.

Μια καινούρια αρχή ή ένα αναπότρεπτο τέλος;…

Οδός Σουλεϊμάν Πασά
Ζεράλ Μεσαντιέ

εκδ Λιβάνη

Κάιρο, δεκαετία του ’50…Μια πόλη που την πλημμυρίζουν οι μυρωδιές και οι μελωδίες. Μια κοινωνία που λατρεύει την κομψότητα και φλυαρεί για την αγάπη… Στα σαλόνια, στις αγορές της, ακούς να μιλούν ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά· όπως και οι ήρωες του μυθιστορήματος, που ζουν νωχελικά σε αυτό το σαγηνευτικό σταυροδρόμι των πολιτισμών. Παρακολουθώντας τις ζωές τους, ξετυλίγεται η ­ίδια η ιστορία… Μια καινούρια αρχή ή ένα αναπότρεπτο τέλος;…
«“Μου είχατε πει ότι σκεφτόσασταν να χρησιμοποιήσετε την Ίσιδα στον τίτλο του βιβλίου σας. Γιατί; Και γιατί δεν το κάνατε;”» “Τελικά επέλεξα άλλο τίτλο, γιατί η διεύθυνση του σπιτιού του Ζίγκφριντ, Σουλεϊμάν Πασά 25, μου φάνηκε ότι συμβόλιζε την παρελθούσα εποχή όπου η Ανατολή και η Δύση συγχωνεύονταν χωρίς θρησκευτικές προκαταλήψεις. Αυτό δεν πρόκειται να το ξαναδούμε. Όσο για την Ίσιδα, ήθελα να τη χρησιμοποιήσω γιατί η ιστορία της συνοψίζει την ­ιστορία των ηρώων μου”.»Η Ρεσιντέχ με κοίταξε με βλέμμα ερωτηματικό.»“Μιλώ για την αναζήτηση της αγάπης”, είπα. “Της σαρκικής και όχι μόνο. Πρόκειται για μία από τις πρώτες ιστορίες αγάπης του κόσμου. Και συμβαίνει να γεννήθηκε στην Αίγυπτο. Και να είναι τραγική”. Η πριγκίπισσα κούνησε το κεφάλι. Ύστερα ακούμπησε το χέρι της στο δικό μου – κι εγώ θυμήθηκα το μεθυστικό τανγκό που είχα χορέψει κάποτε μαζί της.»“Έχετε δίκιο”, είπε σαν να λυπόταν. “Eίμαστε όλοι παιδιά της Ίσιδας”».