Οι ήρωες παλεύουν να κερδίσουν τη ζωή

Η αδελφότητα των στεναγμών

Ντακάκης Νίκος
εκδ Λιβάνη

Ένα μυθιστόρημα ποταμός, που ξεκινά να ξετυλίγεται στις αρχές του αιώνα. Οι ήρωες παλεύουν να κερδίσουν τη ζωή. Και, παρά τις αντιξοότητες, μοιάζει να τα καταφέρνουν. Ώσπου θα ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και τότε τα πάντα θα χαθούν. Οικογένειες ξεκληρίζονται. Σύζυγοι, πατεράδες κι αδέρφια εξαφανίζονται... Με το τέλος της Κατοχής κάποιοι θα προσπαθήσουν να ανεβούν ξανά στην κορυφή. Κάποιοι θα τα καταφέρουν, κάποιοι πάλι όχι... Και, μέσα σε αυτή τη δίνη, ο έρωτας που θα εμφανιστεί απρόσμενα θα αλλάξει την πορεία της ζωής των ηρώων, σφραγίζοντας μοιραία το πεπρωμένο τους.

Η αγάπη ριζώνει στις καρδιές των πρωταγωνιστών, η μοίρα, όμως, άλλα είχε γράψει στα κατάστιχά της για κείνους, κι αυτοί, αγνοώντας τα όσα τους επιφυλάσσει η ζωή, παραδίδονται αμέριμνοι στα πάθη τους. Μίση, έρωτες, συγκρούσεις, λάθη. Και ένα μεγάλο μυστικό, που θα αποκαλυφθεί απειλώντας να οδηγήσει τους ήρωες στην άβυσσο...

Μου το θύμησε μια φίλη.... Το τρίτο στεφάνι

Το τρίτο στεφάνι
Κώστας Ταχτσής

εκδ Εξάντας

Δε μπορώ, όχι, δε μπορώ να την υποφέρω πια!... Τι πληγή ειν αυτή που μου στειλες θε μου; Τι αμαρτίες έχω κάνει για να με τιμωρείς τόσο σκληρά; Ως πότε θα μαι υποχρεωμένη να την ανέχομαι, να βλέπω τη μούρη της, ν ακούω τη φωνή της, ως πότε; Δε θα βρεθεί επιτέλους κανένας στραβός χριστιανός να την πάρει, ν απαλλαγώ απ΄ αυτό το έκτρωμα της φύσεως, που μ άφησε ο πατέρας της για να μ εκδικηθεί -που χαΐρι και προκοπή να μη δουν εκείνοι που δε μ άφησαν να κάνω την έκτρωση!... Μα γιατί τους βλαστημάω; Δε ζούνε πια. Ούτε φταιν εκείνοι. Φταίω εγώ που τους άκουσα. Σε τέτοια ζητήματα πρέπει ν ακούει κανείς μόνο τον εαυτό του, κανέναν άλλον!... Όσο ήταν μικρή, παρηγοριόμουνα με τη σκέψη πως, μεγαλώνοντας, θ άλλαζε. "Θ αλλάξει!" έγεγα. "Θα στρώσει. Στο κάτω της γραφής, αργά ή γρήγορα, μια μέρα θα παντρευτεί. Θα τη φορτωθεί άλλος στην καμπούρα του." Μα δε βαριέσαι! Άδικα ήλπιζα. Όπως παν τα πράγματα, μου φαίνεται πως θα μείνει γεροντοκόρη. Και πώς να μη μείνει γεροντοκόρη τέτοια που είναι; Αχ, ας όψεται εκείνο το τέρας, η Ερασμία, που την κατέστρεψε με τις κατηχήσεις της. Ποιος άντρας θα γυρίσει, σας παρακαλώ, να την κοιτάξει ερωτικά έτσι που ντύνεται, έτσι που φέρεται, έτσι που μιλάει;

Ένα βιωματικό μυθιστόρημα, που ξυπνά μνήμες στους παλιούς και γνώση στους νέους

Καρδαρά Μαρία
Φλουρί Κωνσταντινάτο

εκδ Ελληνικά Γράμματα

Τα πάντα ήταν σκληρά σε εκείνο τον τόπο. Τα βουνά, κρεμασμένα στα ουράνια, ο ποταμός, σύνορο αδιάβατο, και το χώμα στις πλαγιές της Χελιδόνας, λιγοστό. Οι άνθρωποι πάλευαν, συμφιλιωμένοι, με τη φύση για να επιβιώσουν. Άλλοι έπαιρναν το δρόμο της προσφυγιάς προς την Αμερική ή την Αυστραλία. Η ζωή έγινε ακόμη πιο δύσκολη τη νύχτα που στην κορυφή του βουνού αναμετρήθηκαν με τα όπλα οι άντρες. Εκείνη η νύχτα σαν να καθόρισε την ιστορία του τόπου και τη μοίρα των γυναικών μιας οικογένειας.

Τρεις γυναίκες, με πείσμα και επινοητικότητα, αυτοθυσία και γενναιότητα ψυχής αφηγούνται τις μνήμες τους: Κατοχή, Εμφύλιος, εσωτερική μετανάστευση στην πόλη, αλλά και έρωτες που δεν ευτύχησαν, επιθυμίες που δεν ευοδώθηκαν, μια εποχή που οι γυναίκες ήταν ή του πατρός τους ή του αντρός τους. Καταθέτουν τη διαδρομή της ζωής τους, που ακολουθεί την τύχη του κωνσταντινάτου, του φλουριού που χαρίζει τύχη στον κάτοχό του, του χαμένου φλουριού που θα λάμψει και πάλι στην παλάμη της τρίτης γενιάς.

Ένα βιωματικό μυθιστόρημα, το οποίο αφηγείται τη ζωή μίας οικογένειας και αναπλάθει έτσι τη ζωή ολόκληρης της υπαίθρου, καθώς, εν πολλοίς, και το δράμα της Ελλάδας, γραμμένο στη ζωντανή δημώδη γλώσσα που αξιοποιεί δημιουργικά το δημοτικό τραγούδι.