Το μυθιστόρημα του Κώστα Ακρίβου στα γερμανικά

 

Το μυθιστόρημα του Κώστα Ακρίβου  ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΑΛΦΟΝΣ  στα γερμανικά

Στη γερμανική γλώσσα θα μεταφραστεί το τελευταίο μυθιστόρημα του Κώστα Ακρίβου Ποιος θυμάται τον Αλφόνς, ένα πρωτότυπο βιβλίο που ισορροπεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία με σαφείς οικολογικές προεκτάσεις και πρωταγωνιστή τον θρυλικό Αλφόνς Χοχάουζερ. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στα γερμανικά το φθινόπωρο του 2012.

Οι εκδόσεις Groessenwahn Verlag, που αγόρασαν τα δικαιώματα μετάφρασης του βιβλίου, είναι ένας νεοσύστατος γερμανικός εκδοτικός οίκος τον οποίο διευθύνει ένας Έλληνας της ομογένειας και ο οποίος υποστηρίζει βιβλία ελλήνων συγγραφέων τόσο με σύγχρονη θεματολογία όσο και σχετικής με τον πολιτισμό των δύο χωρών.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Μια δαιμονική φλόγα καίει την ψυχή του Αλφόνς Χοχάουζερ.
Είναι μόλις δεκάξι χρονών όταν εγκαταλείπει το πατρικό του σπίτι στις Άλπεις για να περιπλανηθεί στις χώρες του Νότου.
Το 1926 φτάνει στο Πήλιο «εδώ θα ζήσω!» παίρνει την απόφαση. Για να τα καταφέρει, κάνει όλα τα επαγγέλματα της γης και της θάλασσας. Πολύ γρήγορα το όνομά του γίνεται θρύλος σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και πώς όχι: Γκρέτα Γκάρμπο, Ποσειδώνας του Αρτεμισίου, ναζί, ο Έρωτας στα χιόνια…
Τριάντα χρόνια μετά το απίστευτο τέλος που είχε, ένας συγγραφέας ψάχνει και ρωτάει γι’ αυτόν. Μήπως είναι γιος του;
Ένα βιβλίο για το αίμα. Της φυλής, της οικογένειας, των φίλων.
Μια μυθιστορηματική αφορμή για να απαντηθεί το ερώτημα: υπάρχει κάτι πιο δυνατό και ιερό από τη συγγένεια;
Η αφήγηση πλαισιώνεται από φωτογραφικό υλικό.

Ποιός θυμάται τον Αλφόνς του Κώστα Ακρίβου

γράφει η συνεργάτιδά μας, Ελισάβετ Σπαντιδάκη

Ο Αλφόνς δεν είναι ούτε διάσημος συγγραφέας, ούτε κάποια διάσημη περσόνα της show biz, ούτε κάποιο επιφανές πολιτικό πρόσωπο. Ο Αλφόνς είναι ένας Αυστριακός φιλέλληνας που αποφάσισε να μετοικίσει μόνιμα στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Πήλιο. Ο Κώστας Ακρίβος, στο νέο του μυθιστόρημα, δεν καταπιάνεται μόνο με το θέμα του άλλου αλλά και με το ζήτημα της ωρίμανσης.

Ένας συγγραφέας – που πέρα από το γεγονός ότι το όνομά του είναι Στέργιος- δεν διαφέρει σε τίποτα από τον Κώστα Ακρίβο, αρχίζει και σκαλίζει για τη ζωή του ιδιόρρυθμου Αλφόνς Χοχάουζερ. Ο Αλφόνς εγκαθίσταται στο Πήλιο το 1926. Δουλεύει με τα χέρια, φροντίζει τη γή, τα ζώα –άγρια και ήμερα-, τα δέντρα, τη θάλασσα, τους ανθρώπους. Είναι οραματιστής. Σ’ ένα ερημωμένο μοναστήρι θέλει να φτιάξει εναν, καινοτόμο για την εποχή, αγροτουριστικό ξενώνα. Και τα καταφέρνει. Ο Αλφόνς όμως, παρ’ όλες τις καλές του προθέσεις δεν είναι αρεστός απ’ όλους. Κι ο Στέργιος θα ανακαλύψει ότι επιστρατεύτηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα ανακαλύψει ότι φυλακίστηκε και για δύο χρόνια. Τελικά τι κρύβεται πίσω από το χαμόγελο του Αλφόνς;


Ο Κώστας Ακρίβος ξεπερνά τον εαυτό του στο μυθιστόρημα αυτό. Δομημένο άρτια, μπορεί να προσφέρει στους αναγνώστες του ψυχαγωγία και προβληματισμό, μπορεί να τους ταξιδέψει σε παρελθόν και παρόν, μέσα κι έξω από τον άνθρωπο. Το υλικό που έχει συγκεντρώσει είναι γιγαντιαίο, το project κολοσσιαίο, κι όμως, συνθέτει το πάζλ όχι μόνο επιτυχώς, αλλά κι όπως αρμόζει να το στήσει ένας συγγραφέας: με τη σύλληψη του αναγνωστικού ενδιαφέροντος. Είναι αυτό το υλικό που ενδείκνυται για αυτοσχεδιασμούς και παιχνιδίσματα με τη γραφή και το ύφος, κι ο Κ. Ακρίβος το εκμεταλλεύεται στο έπακρο, αναδεικνύοντας την καλή συγγραφική του τεχνική.


Οι προβληματικές του αρκετές. Πρώτ’ απ’ όλα, πώς αντιμετωπίζεται ένας ξένος στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου αλλά και αργότερα, μετά τις φουρτούνες του Β’ Παγκοσμίου. Γιατί ο Αλφόνς δεν είναι απλά ένας ξένος. Είναι Αυστριακός. Αμέσως αποκτά τη ρετσινιά του Ναζί. Η καχυποψία, η δεισιδαιμονίες, η επιφύλαξη ∙ όλα συνθέτουν την αντίληψη της επαρχιακής κοινωνίας της εποχής. Αδίκως; Αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να κριθεί με το σύγχρονο μάτι. Τη μία στιγμή ο Αλφόνς μέσα από το βλέμμα του φαντάζει, πελώριος, τετραπέρατος, έτοιμος να αγκαλιάσει τον κόσμο όλο και την άλλη, συρρικνώνεται, σκιάζεται με μαύρες κηλίδες με τις οποίες φροντίζουν, πρωτίστως οι άλλοι, να τον λερώσουν. Παρακολουθώντας όμως αυτή την εσωτερική μάχη του Στέργιου, δε μπορεί κι ο αναγνώστης να μην αναρωτηθεί, να μην προβληματιστεί για τη δική του αντιμετώπιση προς τον άλλο, τα γύρω αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.


Η Ελλάδα βάλλεται μέσα από τα μάτια του σύγχρονου Έλληνα. «Οι απορίες, δικές μου και όλης της παρέας, στην ταβέρνα μετά: είναι δυνατόν σήμερα η Ελλάδα να εκπλήξει ευχάριστά κάποιον; Τι μπορεί να αγαπήσει αυτό τον τόπο»; Σκέψεις που περνάνε από το μυαλό καθημερινά. Εικόνες που δε χρειάζεται πλέον να επεξεργαστούν για να οδηγήσουν τον αναγνώστη σε αυτές τις σκέψεις, πηγαίνουν αυτομάτως. Κι όμως, όταν τις βλέπεις τυπωμένες, όταν διαβάζεις ένα μυθιστόρημα και βλέπεις τους ίδιους σου τους ενδοιασμούς να έχουν μορφή και να είναι και κάποιου άλλου, κάποιου που δε συνάντησες ποτέ, σε σοκάρει. Κι όπως πολύ σωστά θα προβληματιστεί ο ίδιος ο Αλφόνς, για το αν ποτέ η Ελλάδα θα είναι ένας τόπος που οι κάτοικοί του δεν θα αγαπούν τα δέντρα και πως τα σπίτια με τον ασβέστη ή οι ανθισμένοι κήπου δεν θα υπάρχουν πια, δε χρειάζεται να μιλήσει κάποιος περισσότερο. Φωτογραφίζει την Ελλάδα του 2010. Μια εικόνα-χίλιες λέξεις, κι εδώ έχουμε δύο εικόνες, τις χαρακτηριστικότερες δυνατές του σήμερα.


Ο Κώστας Ακρίβος δίνει καλά μετρημένες τις διαστάσεις της προβληματικής του και μετά σ’ αφήνει. Κάνει κάπως πονηρά τη δουλειά του για να σε βάλει στη πρίζα. Ανάβει τον διακόπτη και μετά σ’ αφήνει μόνο να κάνεις την υπόλοιπη διαδρομή μέχρι το φως της σύνθεσης. Επικίνδυνο το παιχνίδι του, πρωτ’ απ’ όλα για εκείνον. Κι όμως, νικητής και δυνατότερος, σε ρίχνει κι εσένα στον χορό. Κι αυτή είναι θεωρώ, η μεγαλύτερη επιτυχία του μυθιστορήματός του.

Κώστας Ακρίβος, Ποιός θυμάται τον Αλφόνς, Εκδόσεις Μεταίχμιο

Για τη φιλοξενία: Critique Critique

http://www.critique.gr/index.php?&page=article&id=789

Ανέκδοτες φωτογραφίες του Αλφόνς

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον συγγραφέα Κώστα Ακρίβο για το φωτογραφικό υλικό από ανέκδοτες φωτογραφίες του Αλφόνς, περισσότερα στοιχεία για το τελευταίο μυθιστόρημα του συγγραφέα: http://vivliolatreia.blogspot.com/2010/07/blog-post_1379.html

Χρειαζόμαστε την καθαρή ματιά του ξένου

Της Ελπίδας Πασαμιχάλη
bookpress

Ποιος ήταν λοιπόν ο Αλφόνς Χοχάουζερ; Σε ποιον «θεό» πίστευε αυτός ο μυστηριώδης Αυστριακός που, το 1926 και σε ηλικία 20 ετών, έφτασε στο Πήλιο, έχοντας κάνει ήδη τον γύρο της Μεσογείου; Σε αυτή την ιδιαίτερη προσωπικότητα, που έφυγε
από το σπίτι του στα δεκάξι και έζησε ως βοσκός, ψαράς, αλλά και πρωτοπόρος του εναλλακτικού τουρισμού στο Τρίκερι, είναι αφιερωμένο το νέο μυθιστόρημα του Κώστα Ακρίβου. Ο Αλφόνς υπήρξε ένας άνθρωπος με μυθιστορηματική ζωή, από αυτούς που ξεχωρίζουν μέσα στο πλήθος και μοιραία προκαλούν την περιέργεια, την καχυποψία και τη… Μοίρα! Υπήρξε συνεργάτης των ναζί; Υπήρξε αρχαιοκάπηλος; Αντλώντας υλικό από μια πραγματική ιστορία, ο συγγραφέας ακολουθεί τα ίχνη ενός προσώπου το οποίο ανεπίσημα συνδέθηκε με την ανακάλυψη του λαμπρού αγάλματος του Δία ή του Ποσειδώνα του Αρτεμισίου, ενώ ο περήφανος θάνατός του έβαλε την τελευταία πινελιά στο μοναδικό έργο τέχνης που έχει την υπογραφή του: την ίδια του τη ζωή.
Ποιος ήταν ο Αλφόνς; Ένας πρωτοπόρος οικολόγος ή ένας ναζί; Ήταν φιλέλληνας ή αρχαιοκάπηλος; Ήταν οραματιστής ή τυχοδιώκτης;
Αυτά τα ερωτήματα-διλήμματα παιδεύουν τον αφηγητή, καθώς βασανίζεται να βρει απάντηση γύρω από την πολυσύνθετη προσωπικότητα του Αλφόνς. Σε κάποιο σημείο, μάλιστα, της έρευνας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι συνδύαζε τα πιο αντιφατικά στοιχεία, ήταν σαν «χρυσόσκονη και λάσπη μες στον ίδιο τενεκέ». Βέβαια, στο τέλος τα νέφη αραιώνουν και φαίνεται καθαρά ότι πρόκειται για μια εντελώς ξεχωριστή προσωπικότητα, που, παρά τα κάποια λάθη και τις αμαρτίες στα νεανικά του χρόνια, ήταν ένας άνθρωπος σπάνιος: οικολόγος, φιλέλληνας, οραματιστής και βαθιά ουμανιστής.
Αποτελεί ιστορική μαρτυρία ή μυθοπλασία η συμμετοχή του στην ανακάλυψη του Δία ή του Ποσειδώνα του Αρτεμισίου;
Το 1928 ανακαλύπτεται στον θαλάσσιο δίαυλο ανάμεσα στο Τρίκερι και στο Αρτεμίσιο ο μπρούντζινος θεός, που κοσμεί το αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας και για τον οποίο ακόμα και σήμερα οι αρχαιολόγοι ερίζουν αν είναι ο Ποσειδώνας ή ο Δίας. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν ανακάλυψα, μέσα από μαρτυρίες και κείμενα, ότι ένας από το πλήρωμα του καϊκιού που βρήκε το άγαλμα ήταν και ο Αλφόνς. Σαν να μην έφταναν δηλαδή οι τόσες «ηρωικές» του δράσεις, ερχόταν τώρα να προστεθεί και μια τέτοια εμπλοκή. Είχα λοιπόν ως βάση την κατά λέξη αναφορά-μαρτυρία του συντρόφου του Αλφόνς, που πήρε μέρος και αυτός στην ανέλκυση του αγάλματος. Ο πειρασμός ωστόσο ήταν μεγάλος, με αποτέλεσμα να βάλει και η μυθοπλασία λίγο το χεράκι της.
Τι ήταν εκείνο που σας προσέλκυσε στην προσωπικότητα, στον βίο και την πολιτεία του Αλφόνς; Ήταν η πολυκύμαντη και ανήσυχη ζωή του ή η αξιοπρέπεια και η αρχοντιά του θανάτου του;
Ήταν σαν να αντίκρισα στον καθρέφτη της ζωής του το είδωλο της δικής μου ζωής, ανεστραμμένο όμως. Όλα όσα κατόρθωσε αυτός και που εγώ τα είχα επιθυμήσει, μα ποτέ δεν τα κατόρθωσα: θαυμαστά ταξίδια, περιπέτειες, ξεχωριστά βιώματα, δυνατές συγκινήσεις. Με λίγα λόγια, μια ζωή συναρπαστική και ιδιαίτερη. Να φανταστείτε ότι και αυτός ο θάνατος του Αλφόνς είναι, κατά έναν περίεργο τρόπο, αξιοζήλευτος και ελκυστικός.
Προσωπικότητες σαν τον Αλφόνς, που αγάπησαν την Ελλάδα και συνέδεσαν τη μοίρα τους μαζί της, θα μπορούσαν να παρουσιαστούν και σήμερα;
Δυστυχώς, σήμερα ακόμη ψάχνουμε ανά την υφήλιο να ανακαλύψουμε φιλέλληνες και ανθέλληνες. Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι η καθαρή ματιά, ιδίως του άλλου, του «ξένου», πάνω στις αρχές που οικοδομούν τον πολιτισμό μας. Γιατί σήμερα πληρώνουμε την υπεροψία των τελευταίων χρόνων: πόσο δεν νοιαστήκαμε για τον απάτριδα, για εκείνον που άπλωσε το χέρι του στη γενναιοδωρία μας και εμείς τον αρνηθήκαμε, βουτηγμένοι καθώς ήμαστε στην ευωχία του λάιφ στάιλ και της νάιλον ζωής. Ο Αλφόνς –και το λέω με πόνο ψυχής– είναι ο πιο Έλληνας που έχω γνωρίσει. Μακάρι να έχει αφήσει επιγόνους…
Τι θα μπορούσε να αγαπήσει σήμερα ένας ξένος στην Ελλάδα, που οι μύθοι έχουν γκρεμιστεί και οι πολιτιστικές αξίες πωλούνται στο χρηματιστήριο του μαζικού τουρισμού;
Όχι βέβαια τα πάμπολλα δήθεν που μας έχουν κατακλύσει, τους Ελληναράδες, το νταηλίκι εκ του ασφαλούς, τον κίβδηλο λόγο των πολιτικών, τον νεοπλουτισμό, τη βαρβαρότητα απέναντι στο φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον. Θα μπορούσε όμως κανείς να λατρέψει την ομορφιά κάποιων απλών ανθρώπων που δεν έχουν συνείδηση του κάλλους τους, τις ελάχιστες απείραχτες γωνιές της ελληνικής φύσης, παλαιότερα και σημερινά έργα του πολιτισμού που επιμένουν στην ποιότητα, κάνοντας πέρα την όποια δόξα της εμπορικότητας. Τώρα νομίζω πως είναι και η χρυσή ευκαιρία της ελληνικής πεζογραφίας. Δηλαδή, να καταγράψει με τόλμη τον βόθρο όπου έχουμε πέσει και ταυτόχρονα να προτείνει, με τον τρόπο της, σωσίβιο για να σωθούμε.

Ποιος θυμάται τον Αλφόνς
Μεταίχμιο 2010
ΣΕΛ. 309, ΤΙΜΗ €17,00
Κυκλοφορεί και σε audio book

(απόσπασμα)

Όταν η φύση προστάζει

Ο Κώστας Ακρίβος γεννήθηκε στις Γλαφυρές του Βόλου, το 1958. Είναι φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση και μέλος της Εταιρίας Συγγραφέων. Παράλληλα είναι υπεύθυνος της σειράς «Μια πόλη στη λογοτεχνία» των εκδόσεων Μεταίχμιο.

Ο συγγραφέας Κώστας Ακρίβος σε ένα σύνολο δεκαεπτά διηγημάτων με τίτλο «Τελετές Ενηλικίωσης», φέρνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με την ανθρώπινη φύση με πλαίσιο το χρόνο και τη φύση σαν περιβάλλον. Πάνω σε αυτούς τους τρεις άξονες ο συγγραφέας καταγράφει με πάθος και γνώση την ενηλικίωση του ατόμου, η οποία επιφέρει και τη διαφοροποίηση της κοινωνίας . Ο έρωτας, άπιαστος και απαγορευμένος, ωστόσο κυρίαρχος σαν πράξη και συναίσθημα, λειτουργεί ως κινητήρια δύναμη η οποία ενίοτε αντιστέκεται στο χρόνο ενώ ταυτόχρονα τιμωρεί. Ωστόσο, η μέτρηση του χρόνου καταγράφεται άλλοτε ημερολογιακά, άλλοτε σαν εποχή και άλλοτε πάλι σαν ενηλικίωση του ατόμου από τα γεγονότα που έχουν συντελεστεί. Ο χρόνος, πανδαμάτωρ, διατηρεί το ακαθόριστο και το στιγμιαίο που μέσα από το γεγονός της συγκεκριμένης στιγμής μπορεί και τα ανατρέπει όλα.

Στο «Τελετές Ενηλικίωσης», η ζωή του Ανδρέα και των δύο αγοριών του, Λαυρέντη και Βλάση, περιγράφει όχι μόνο την εξέλιξη της δικής τους ζωής αλλά και την εξέλιξη της ζωής των Ελλήνων. Στη δεκαετία του ΄30, η φύση ορίζει και οργανώνει τη ζωή των ανθρώπων οι οποίοι έχουν ελάχιστες επιλογές, διότι η πειθαρχία δεν διαφέρει από την υποταγή. Στα χρόνια που ακολουθούν εμφανίζονται ξεκάθαρα ο ασκητισμός, η θρησκεία, η πολιτική, η τρέλα, οι μετανάστες, οι σπουδές, οι τζάμπα μάγκες ,τα δενδροφουσκώματα και όχι μόνον. Επίσης, αισθητή κάνουν την παρουσία τους χήρες πεινασμένες, έρωτες μουγκοί, αθόρυβοι, ταριχευμένα συναισθήματα σε άρρωστα μυαλά, γυάλινα βλέμματα ή ιστορίες του χωριού πνιγμένες στις σιωπές, σαν μυστικά που ξέρουν όλοι και κανείς δεν μαρτυρά. Και μέσα σε όλες αυτές τις διηγήσεις ο έρωτας παρών/απών, ζωντανός/νεκρός και ο θάνατος πάντα εκεί, να βάζει την υπογραφή του. Τέλος.

Με αυτά τα θέματα τα οποία υποκινούν και διαμορφώνουν άτομο και κοινωνία καταπιάνεται ο συγγραφέας Κώστας Ακρίβος, με ήρωες που τρυπώνουν από διήγημα σε διήγημα καταγράφοντας τα στάδια ενηλικίωσής τους και μέσα από αυτές τις ιστορίες τη διαφοροποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Εντούτοις ο αναγνώστης δεν παίρνει μια σαφή απάντηση στο ερώτημά του. Τι συντελεί στην ενηλικίωση του ατόμου; Τα γεγονότα; Η κοινωνία; Ο χρόνος; Ή, μήπως, όλα μαζί;

Η γραφή είναι ζωντανή, φανερώνει γνώση και αγάπη για την ύπαιθρο. Κεντημένη από λέξεις ξεχασμένες ή επιλεγμένες με βαρύτητα που προβάλλουν τις ρίζες προέλευσής τους. Άλλοτε πάλι, σαν ντοπιολαλιές ποτισμένες με νοσταλγία, οι λέξεις γοητεύουν τον αναγνώστη, προσδίδοντας επιπλέον αξία στο κείμενο. Παράλληλα, λέξεις παλιές και άγνωστες δίνουν το κιτρίνισμα του χρόνου στις σελίδες, αποδεικνύοντας πως και η γλώσσα εξελίσσεται. Ενηλικιώνεται. Ταυτόχρονα καταγράφει τη ζωή στο χωριό δημιουργώντας εξαιρετικές περιγραφές της φύσης και των ανθρώπων, οι οποίοι γυρίζουν με μόχθο τον τροχό της ζωής που είναι γεμάτη από στερήσεις, απώλειες και ανατροπές. Εικόνες, εικόνες, εικόνες και η φύση σαν νύφη στολισμένη προβάλλει την ομορφιά της. Πυκνή γραφή και πυκνή ζωή.

Ο Κώστας Ακρίβος, με έκδηλα αντρική γραφή, αποτυπώνει ιστορίες που πολλές είναι σαν αυτές που λένε οι άνδρες μεταξύ τους, παρουσιάζοντας με συμπόνια και αγάπη τον άνθρωπο και τη διαδικασία ενηλικίωσης του, της κοινωνίας και της γλώσσας. Τέλος, οι «Τελετές Ενηλικίωσης» είναι η ιστορία ενός που όμως είναι κομμάτι της ζωής πολλών, καθόσον το άτομο είναι κομμάτι του συνόλου. Όπως η φωτογραφία στο εξώφυλλο του βιβλίου που, ευφυώς, γίνεται κομμάτια εντός.

Από την Τούλα Ρεπαπή και το www.diavasame.gr

... τότε που Τούρκοι και Ρωμιοί ...

Καιρός για θαύματα
ΑΚΡΙΒΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
εκδ Κέδρος

Τρεις Έλληνες ψάχνουν στα παράλια της Τουρκίας να βρουν έναν κρυμμένο θησαυρό, τα παλιά αίματα της καταγωγής τους και καινούριες αγάπες. Πολύ γρήγορα η εκδρομή θα μετατραπεί σε εφιάλτη και ένα απ’ αυτά που ζητούν είναι γραφτό, για καλή τους τύχη να μη το ανακαλύψουν ποτέ.
Στο μεταξύ δυο Τούρκοι αναλαμβάνουν να τους γνωρίσουν την ιστορία της περιοχής: ένας μυστηριώδης γέρος που τους διηγείται τον πόλεμο του ΄22, όπου και ο ίδιος πήρε μέρος, και μια κοπέλα που θα τους ξεναγήσει στα αρχαιολογικά και τα άλλα αξιοθέατα της Ερυθραίας, των Βουρλών, της Σμύρνης και της Μανισά. Όλο αυτό το διάστημα ένα παλιό ημερολόγιο μαρτυράει την παρουσία του ελληνισμού σ’ αυτά τα χώματα από την αρχαιότητα ως τις μέρες της μικρασιατικής καταστροφής και μια ουράνια φωνή ξεφυλλίζει προς τα πίσω μία προς μία τις σελίδες της ζωής της, μέχρι να φτάσει στις αρχές του περασμένου αιώνα, τότε που Τούρκοι και Ρωμιοί το μαχαίρι το είχαν «μονάχα για να κόβουν ψωμί.»

Η ελληνική πεζογραφία συνεχίζει την παράδοση γύρω από το κορυφαίο ιστορικό γεγονός του 20ου αιώνα, τη Μικρασιατική καταστροφή, με καινούρια όμως τώρα διάθεση και οπτική: πώς βίωσαν τον πόλεμο του 1922 οι ίδιοι οι Τούρκοι, αλλά και πώς ο ένας λαός βλέπει τον άλλο ενόψει της ευρωπαϊκής «συναδέλφωσης».
Η κατάληξη είναι πάντοτε το ίδιο βασανιστικό ερώτημα: Τούρκοι και Έλληνες· καρντάσηδες ή μήπως φίλοι από ανάγκη, δηλαδή λυκόφιλοι;

Η ενηλικίωση ενός αγοριού

Τελετές ενηλικίωσης
Ακρίβος Κώστας
εκδ Μεταίχμιο

«Να γίνεις άντρας!» εύχεται κάθε γονιός στον κανακάρη του.

Ναι, αλλά πόσο εύκολο είναι αυτό για ένα αγόρι; Πώς να διαχειριστεί σωστά το πρώτο φιλί, να αντέξει την απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου, να ξεπεράσει τη λούμπα της στρατιωτικής θητείας;

Μήπως υπάρχουν γυναίκες και άντρες, συγγενείς αλλά και άγνωστοι, που με φανερές ή απόκρυφες τελετές βοηθούν τους νέους κάθε εποχής να μυηθούν στα μυστικά του κόσμου των μεγάλων;

Τα δεκαεφτά επεισόδια από τη ζωή του Ανδρέα κάτι τέτοιο μαρτυρούν: για να ενηλικιωθείς, πρέπει να χύσεις πολύ ιδρώτα, μερικές φορές και αίμα.

Α, και κάτι άλλο ακόμα…