Συμβαίνει συχνά αλλά λίγοι τολμούν να μιλήσουν ανοιχτά...

 Το χάδι της μητέρας
Αληθινή ιστορία
Λυδία Γιαννακοπούλου
εκδ Μελίχρυσος
Μια αληθινή ιστορία που θα προκαλέσει σοκ και ανατριχίλα αλλά.. Πρέπει να ακουστεί.
Το θέμα του ευαίσθητο και σκληρό...
Παιδική κακοποίηση από την ίδια τη μητέρα......
Συμβαίνει συχνά αλλά λίγοι τολμούν να μιλήσουν ανοιχτά...
Η συγγραφέας Λυδία Γιαννακοπούλου, θέλοντας να ευαισθητοποιήσει και να βοηθήσει, μιλάει για όσα βίωσε η "Μελίνα" επί 15 χρόνια από "εκείνη"...!!!!

Κι όλα αυτά, με αφορμή μια ξαφνική καλοκαιρινή βροχή…

Ο γιος του δάσκαλου  

Γιάννης Ξανθούλης
εκδ Διοπτρα

Αμυνόμενος στο βαρύ κλίμα μιας Αθήνας που αυτοκαταστρέφεται, ο γιος του δάσκαλου ξεκινάει μια αναζήτηση για να συμφιλιωθεί με τον πόνο και τις εμμονές του.

Η αυτοκτονία ενός νέου άντρα, γιου του δάσκαλου, τη μακρινή άνοιξη του 1972, γίνεται αφορμή να στηθεί ένα σενάριο αισθηματικών ψευδαισθήσεων. Φυσικά η τραγωδία και ο πόνος εξακολουθούν να ξετυλίγουν την οδύνη τους. Αλλά αυτό δεν εμποδίζει τους ηθικούς αυτουργούς να παρακάμπτουν τη θλίψη σαν να πρόκειται για μια ιστορική μελαγχολική παρένθεση. Αυτά συμβαίνουν στη διάρκεια μιας Σαρακοστής που, έτσι κι αλλιώς, φορτίζει με ξεχωριστό τρόπο την ατμόσφαιρα. Με τον καιρό, το δράμα αμβλύνεται και όλα μπαίνουν στην τροχιά μιας ήρεμης λήθης. Ως εδώ καλά. Ή περίπου καλά.
Σαράντα χρόνια αργότερα, οι συμπτώσεις θα σηματοδοτήσουν την επέλευση της Νέμεσης. Ένα βροχερό καλοκαιρινό αθηναϊκό απομεσήμερο θα σταθεί αιτία να ξεκινήσει μια κοπιαστική και ψυχοφθόρα αναζήτηση απαντήσεων σε αναπάντητους ως τώρα γρίφους. «Δράστης», ο λιγότερο… αξιοθέατος γιος του δάσκαλου. Ο μικρότερος, που τώρα, κοντοζυγώνοντας στα εξήντα του χρόνια, αν και αδιάφορος για το ενδοοικογενειακό του οδοιπορικό, θα κάνει τα πάντα ώστε να βρεθεί άκρη στο μυστήριο της αυτοχειρίας του αδερφού του. Έτσι, θα επιστρέψει σε ό,τι είχε αγνοήσει μέχρι τότε. Ξαναζωντανεύει συνειδητά τις φοβίες του και επιζητεί τη δικαίωση του αυτόχειρα. Δεν θα διστάσει, αυτός, ο αποξενωμένος απ’ όλους ‒και κυρίως από την επιλήψιμη επιρροή του πατέρα-δάσκαλου‒, να ισοπεδώσει τη σιγουριά της χρονικής απόστασης από την τραγωδία με ένα δικό του πια χρονόμετρο, γεμάτο φαντάσματα, θυμό και τύψεις.
Κι όλα αυτά, με αφορμή μια ξαφνική καλοκαιρινή βροχή…

Μια ιστορία ζωής από την κοσμοπολίτικη Σμύρνη μέχρι τη Θεσσαλονίκη

Ποτέ και πάντα
Ψύλλας Γιώργος
εκδ Ωκεανίδα

Στη γαλήνη του αιγαιοπελαγίτικου τοπίου, στη Σάμο, έξω από ένα ξωκλήσι που έχτισε με τα χέρια του, ένας γέρος θυμάται, κοιτάζοντας τα βουνά της Μικράς Ασίας απέναντι, το χαρισματικό φτωχόπαιδο που απαρνήθηκε την ψυχή του για ν’ αποκτήσει πλούτο και δύναμη. Σκοπός του ήταν να τον προσκυνήσει η υπεροπτική κοινωνία της Σμύρνης που τον ταπείνωσε και του στέρησε την ελπίδα της ευτυχίας.

Μια ιστορία ζωής από την κοσμοπολίτικη Σμύρνη μέχρι τη Θεσσαλονίκη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου κι από την εκστρατεία στη Μικρασία μέχρι τον ξεριζωμό του ’22, όπου κυριαρχούν τέσσερις γυναίκες σ’ έναν ατέρμονο χορό αγάπης και πάθους: η τραγική Αγνή, η Μουσουλμάνα Εμέλ, η τραγουδίστρια Χαρίκλεια, η χήρα Ραλιώ.

Ποια ζωή στοιχειώνει το φάρο;

Θυμήσου πόσα μου χάρισες

Νατάσα Γκουτζικίδου

εκδ Δυάς

Μετά την αυτοκτονία της αδελφής της, η Μελίνα κλείνεται στον εαυτό της και το δωμάτιό της μετατρέπεται σε φυλακή μέχρι τη μέρα που αποφασίζει να επιστρέψει πίσω στη ζωή. Προορισμό της το γραφικό ψαροχώρι όπου περνούσε τις διακοπές των παιδικών της χρόνων με την οικογένειά της. Ένα σπίτι στη σκιά του παλιού φάρου, μια ιστορία αγάπης από το παρελθόν που αναμοχλεύει ζωές και μνήμες, ένας μυστηριώδης φάκελος που εξαφανίζεται την πιο καίρια στιγμή κι ένα μυστικό που θα συνδέσει παρελθόν και παρόν με τρόπο τρομαχτικό. Ποια ζωή στοιχειώνει το φάρο; Ποια μελαγχολία κρύβουν οι νότες που αντηχούν μέσα στη νύχτα από το πουθενά; Θα καταφέρει η Μελίνα να ξεδιπλώσει τον μίτο της Αριάδνης και να βγει από το λαβύρινθο που τόσο επιδέξια έχουν χτίσει γύρω της; Όταν ο εχθρός είναι περισσότερο αόρατος από όσο πιστεύεις…

Έχει κι αυτή να μας αφηγηθεί μια περίεργη ιστορία.

Η Κοραλία της σιωπής
Ζηνοβία Μαρνέζη
εκδ Δυάς

Η Ναυσικά είναι ένα κορίτσι από συντηρητική οικογένεια (εγγονή του Ισίδωρου, αξιωματικού της χούντας) φοιτήτρια, απλή, με χιούμορ, καμία σχέση με τον χαρακτήρα των δικών της, μια συνηθισμένη εμφάνιση, καστανή, με σπορ ντύσιμο, αλλά διανοούμενη και με μορφωτικό επίπεδο. Τα σχέδια της ανατρέπονται όταν κάνει ένα βιαστικό γάμο και σταματάει τις σπουδές της. Η Μαρίνα το εντελώς αντίθετο από τη Ναυσικά, είναι η τέλεια καλλονή, μοντέλο μανεκέν, ξανθιά με το μυαλό της μόνο στις φίρμες και στο λαιφ στάιλ. (αδελφή του Άλκη, που είδαμε στο τέλος του πρώτου βιβλίου να τα φτιάχνει με τη Δώρα.) Η πρώτη τους επαφή είναι επεισοδιακή, η Ναυσικά πετάει ένα ποτήρι με νερό στο πρόσωπο της νευριασμένη. Μετά από μήνες η Μαρίνα την πετύχει έξω από μια μπουτίκ και της ορμάει να την ξεμαλλιάσει. Τι έχουν να χωρίσουν αυτές οι δυο κοπέλες; Η Μαργαρίτα, μια ηλικιωμένη πλούσια κυρία, έχει το πρόσωπο της σημαδεμένο από φωτιά και πάσχει χρόνια από αμνησία . Είναι η γιαγιά της Μαρίνας και του Άλκη. Οταν ΓΝΩΡΊΖΕΙ τη Δώρα θυμάται ποια είναι αλλά δυστυχώς δεν τολμάει να το αποκαλύψει, γιατί τόσα χρόνια ζούσε με ψεύτικη ταυτότητα. Και η Αρτεμισία παπαδιά με 7 γιους. Ζει σε ορεινό χωριό με τον παπα Σάββα τον άνδρα της και έχει η ίδια μια επιχείρηση, ένα παραδοσιακό ξενώνα . Ο γιος της ο δεύτερος είναι ο άνδρας της Ναυσικά . Έχει κι αυτή να μας αφηγηθεί μια περίεργη ιστορία. Αυτή ξέρει ποια ήταν η Κοραλία και τι απέγινε. Η κοραλία μια κωφάλαλη κοπέλα, γέννησε δυο αγόρια και μετά πέθανε. Το ένα αγόρι το πήρε με δόλιο τρόπο η Δανάη για να το πασάρει για δικό της στον ηλίθιο Πάρη, γιο ενός εφοπλιστή. Το άλλο αγόρι ήθελε να το αφήσουν να πεθάνει, αλλά η Αρτεμισία το πήρε για δικό της και ορκίστηκε με όρκο βαρύ να μη πει ποτέ την αλήθεια Όταν γίνεται η έκρηξη στο γιοτ του Χαρίδημου, όλοι πιστεύουν ότι εκεί βρισκόταν ο Παύλος με τη Μαρίνα, ο δίδυμος δηλαδή που υιοθέτησε η Δανάη για δικό της . Μόνο η Αρτεμισία θα καταλάβει ότι δεν ήταν στο γιοτ ο Παύλος, αλλά ο δικός της ο γιος ο Γιώργος, ο άνδρας της Ναυσικάς...

θα καθρεφτίζεται στην πορεία της ζωής της

Αιχμάλωτη του έρωτα

Τζανάν Ταν
εκδ Λιβάνης

Η νεαρή και όμορφη Πιραγέ πήρε τ' όνομά της από τη σύζυγο του Ναζίμ Χικμέτ. Ο πατέρας της ήταν ένας καλλιεργημένος άνθρωπος, του οποίου το πάθος για τη λογοτεχνία ήταν τόσο μεγάλο, ώστε να δώσει στην κόρη του το όνομα της γυναίκας ενός ποιητή, και μάλιστα απαγορευμένου.

Ο σπόρος της λογοτεχνίας και της ποίησης που κουβαλάει μέσα της η Πιραγέ από την ημέρα που γεννήθηκε θα καθρεφτίζεται στην πορεία της ζωής της. Η συγγραφέας επικεντρώνεται στις σχέσεις της με την οικογένειά της, το σχολείο, τον έρωτα και το γάμο και προσεγγίζει τη ζωή της ηρωίδας της με γυναικεία ευαισθησία.

Η Πιραγέ εμφανίζεται στις πρώτες σελίδες του βιβλίου ως μια νέα, δυναμική γυναίκα με ιδανικά. Το μυθιστόρημα εξελίσσεται σε δράμα, όταν η νεαρή κοπέλα, αμέσως μόλις τελειώνει τις σπουδές της, παντρεύεται και πηγαίνει στο Ντιγιαρμπακίρ ως νύφη.

Όσο εξελίσσεται η ιστορία, θα ζήσει διάφορες διαστάσεις των σχέσεών της και θα προσπαθήσει να δημιουργήσει στη δική της ζωή μια απάντηση στον έρωτα.

Είχε χάσει τα πάντα. Είχε χάσει εκείνη.

Το άγγιγμα
Δέλτα Έκτορας
Εκδ Αγγελάκη

Ο βαθύς άγριος ωκεανός απλωνόταν μπροστά του, γκρίζος και απειλητικός. Άναψε ένα τσιγάρο και φύσηξε με λύπη τον καπνό χαζεύοντάς τον, πριν χαθεί για πάντα στον συννεφιασμένο ουρανό σαν παιδική ανάμνηση. Ο παγωμένος αέρας είχε από ώρα στεγνώσει τα δάκρυα στο κουρασμένο του πρόσωπο. Τα χέρια του όμως έτρεμαν ακόμα από οργή. Πώς φτάσαμε ως εδώ, αναρωτήθηκε ξανά. Πώς φτάσαμε ως εδώ...
Για μία στιγμή σκέφτηκε να βάλει ένα τέλος σε όλα αυτά. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνει, ήταν ένα βήμα... Ένα βήμα στο κενό. Ίσως να ήταν καλύτερα έτσι.
Είχε χάσει τα πάντα. Είχε χάσει εκείνη.
Ένιωσε όμως πάλι το μίσος μέσα του να θεριεύει, να τον καίει ζωντανό. Ένα μίσος που τρεφόταν λαίμαργα από το κουφάρι της αγάπης που κάποτε ένιωθε.
Η βαθιά τρομακτική φωνή δόνησε το μυαλό του για μία ακόμα φορά. "Σπάστην, μικρό όμορφο αγόρι... Σπάστην και θα λυτρωθείς".
Γύρισε την πλάτη του στη μανιασμένη θάλασσα και σφίγγοντας με λύσσα τις γροθιές του χάθηκε στην παγωμένη νύχτα.
Πώς μπορείς να αντιμετωπίσεις έναν εχθρό, που δεν γνωρίζει από οίκτο;
Πώς μπορείς να πολεμήσεις ένα πλάσμα, φτιαγμένο από οδύνη και σκοτάδι;
Πώς μπορείς να νικήσεις αυτό που ζει μέσα σου...

Η αγάπη που καταργεί την ιστορία και τον χρόνο

ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ

ΔΑΝΑΗ ΚΡΙΕΖΙΩΤΟΥ

εκδ Ψυχογιός

Ο Αλέξης και η Κατερίνα. Δυο ιδανικοί και άτυχοι εραστές, κυνηγημένοι από την άγρια εποχή όπου τους δόθηκε να ζήσουν, ημέρες εμφυλίου πολέμου, διωγμού και εξορίας, ημέρες αποχωρισμού και γκρεμισμένων ονείρων. Εκείνοι αδιαφορούν, αγνοούν τις απαγορεύσεις και τις συμβάσεις, ενώνονται, χωρίζουν βίαια και ορκίζονται, υπόσχονται ο ένας στον άλλο ότι θα βρεθούνε ξανά…

Πενήντα χρόνια μετά, ο Δημήτρης Σοφιανός, επιτυχημένος βιογράφος απλών, «ανώνυμων» ανθρώπων λαμβάνει ένα αινιγματικό σημείωμα με το οποίο του ζητούν να ψάξει για να βρει την Κατερίνα. Και η Χριστίνα Σαγκάλ, το παιδί-θαύμα του νέου γαλλικού σινεμά, λαμβάνει στο Παρίσι ένα δέμα που μοιάζει με νεκρικό κιβούρι μιας αγάπης, γεμάτο ερωτικές επιστολές, αναμνηστικά και μιαν ασπρόμαυρη καρτ-ποστάλ από το Ναύπλιο.

Πώς γράφεται η βιογραφία ενός έρωτα; Με ποια επεισόδια, ποιες λέξεις, ποια πρώτη ύλη; Με ποια και πόσα πρόσωπα μπορεί να αφηγηθεί κανείς την ιστορία ενός απεγνωσμένου αλλά πάντα θριαμβευτή έρωτα;

Ένα μυθιστόρημα για την αγάπη που καταργεί την ιστορία και τον χρόνο, μια βιογραφία του έρωτα που ξεπερνά τη λησμονιά ακολουθώντας την ασημένια λεωφόρο του φεγγαριού για να βρεθεί ξανά στον τόπο της γιορτής και της ζωής και της συνάντησης των αγαπημένων.

διηγείται η Αλεξάνδρα, γιαγιά πια

ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ 

Δώρα Νικολαϊδου 

εκδ Ωκεανός Ενάλιος

Η Αλεξάνδρα, όμορφη κι αριστοκρατική, από καλή και πλούσια οικογένεια, φαντάστηκε πως στο πρόσωπο του αρρενωπού Νιόνιου, θα έβρισκε την αδελφή ψυχή, το άλλο μισό της, για να ζήσει μαζί του τη ζωή που ονειρευόταν. Όμως ο ωραίος της σύζυγος –θα διαπίστωνε γρήγορα–αταδυναστευόταν από την Αργίνη, μάνα σκληρή, και πεθερά ακόμη σκληρότερη… Ποτέ ο γυιός δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από την αρπάγη αυτής της μάνας, κι έτσι η Αλεξάνδρα έμαθε να ζει στο περιθώριο της ζωής των τριών τους, κάνοντας υπομονή για χάρη του παιδιού της, και γιατί στο βάθος η ελπίδα την έκανε να πιστεύει ότι ίσως μια ημέρα όλα αλλάξουν… Η ελπίδα, το μόνο όπλο του απελπισμένου…

Τον απολογισμό αυτής της ζωής, εγκλωβισμένης στη ερημιά του έρωτα, μιας ζωής πολιτικών αγώνων για ένα καλύτερο αύριο, διηγείται η Αλεξάνδρα, γιαγιά πια, στη μικρή εγγονή που έχει τ’ όνομά της…

Μα τα σχέδια της μοίρας είναι πολύπλοκα

Γύρισε σελίδα

Όμηρος Αβραμίδης

εκδ Διόπτρα

Ο Άδωνης πάλεψε σκληρά στη ζωή του. Γνώρισε την πείνα, την εξαθλίωση, μα τα κατάφερε. Η αγάπη της Δανάης ήρθε να συμπληρώσει την ευτυχία του. Μα τα σχέδια της μοίρας είναι πολύπλοκα, κι αδιαφορούν για τις επιθυμίες των ανθρώπων. Σκιές από το παρελθόν ορθώθηκαν ξαφνικά μπροστά του αναγκάζοντάς τον να ντυθεί τα ρούχα του φυγά και να εγκαταλείψει χωρίς εξήγηση την αγαπημένη του.

Η Δανάη έμεινε απελπισμένη να τον ψάχνει, ενώ εκείνος μόνος κι απογοητευμένος από τη δικαιοσύνη, βρέθηκε να παλεύει με τις συγκυρίες και τη μικρότητα των ανθρώπων. Η τραγική διαδρομή του ανάμεσα σε δύο χώρες, θα αποδείξει πόσο κοντά στο έγκλημα μπορεί να βρεθεί κανείς όταν φτάσει σε κατάσταση απελπισίας. 

Μόνη του παρηγοριά η αγάπη της Δανάης, που πάλευε για χάρη του από το δικό της μετερίζι. Αυτή ήταν η ανάσα, η ελπίδα του. Θα τον βοηθήσει άραγε η νοερή συντροφιά της μεγάλης του αγάπης να ξαναβρεί τον παλιό του εαυτό, να γυρίσει και πάλι στις παλιές του αξίες της τιμιότητας και της

Αυτός είναι ο κόσμος της Ανθής Πιερίδη

 

ΧΡΥΣΟΚΟΚΚΙΝΑ ΜΗΛΑ

Ανθή Πιερίδη

Εκδ ΒΕΡΓΙΝΑ

H Ανθή Πιερίδη γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Κάιρο. Σπούδασε αγγλική λογοτεχνία και μουσική. Ταξίδεψε πολύ. Συγχρόνως ασχολήθηκε εθελοντικά με τα πολιτιστικά, δημιουργώντας τον δικό της κόσμο.

Με αυτές τις εσωτερικές καταβολές, που διαμορφώνουν βλέμμα και σκέψη, μας παραδίδει τα «Χρυσοκόκκινα μήλα», ένα βιβλίο που αποτελείται από έξι νουβέλες. Αν και αυτόνομες, οι έξι αυτές ιστορίες παρουσιάζουν μια φυσική και λογική εξέλιξη περιγράφοντας τόσο τα ιστορικά γεγονότα όσο και τα κοινωνικά, τα οποία διαμορφώνουν την ελληνική κοινωνία και κατ΄ επέκταση την εξέλιξη της ζωής των ηρώων.

Η πρώτη νουβέλα με τίτλο «Εγώ ο Πηλιορείτης», προβάλλει ως η σημαντικότερη και ταυτόχρονα η βάση του βιβλίου. Η αφήγηση ξεκινά αμέσως μετά την κατοχή, εκτυλίσσεται στον εμφύλιο και φθάνει έως την περίοδο της μετανάστευσης, τότε που ξεκινά η διασπορά των Ελλήνων στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και, πιο συγκεκριμένα, στο Κάιρο της Αιγύπτου. Είναι ένα κείμενο δυνατό και ζωντανό, με την ντοπιολαλιά από τις πρώτες κιόλας σειρές να σε μεταφέρει από το τώρα, εκεί, στο τότε. Η σκληρότητα και η βαρβαρότητα καταγράφονται χωρίς η συγγραφέας να χαρίζεται στη μία ή στην άλλη πλευρά, αποτυπώνοντας την εποχή και ερμηνεύοντας παράλληλα τα μίση που φώλιασαν και δίχασαν τότε την Ελλάδα. Και τα οποία άφησαν τα ίχνη τους στις ψυχές των ανθρώπων μέχρι σήμερα, κρατώντας τους δέσμιους/σκλάβους εκείνων των ιδεών που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Σημαντικό στοιχείο εκείνης της εποχής η φτώχεια, μια κατάσταση που προϋπήρχε άλλοτε, να τους ενώνει γύρω από το οικογενειακό τραπέζι και άλλοτε πάλι, μετά τον πόλεμο, να τους κατατάσσει σε κοινωνικές τάξεις. Όμως, σε πείσμα όλων των δεινών εκείνης της εποχής, η συγγραφέας μας δίνει μια εικόνα της κοινωνίας, όπου παιδιά, γέροντες, νέοι, έρωτες, μόχθος, μίση, αντέχουν, συνυπάρχουν και ελπίζουν, διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο. Σύμμαχός της στις περιγραφές αυτές είναι η φύση που ανθίζοντας και ευωδιάζοντας ομορφαίνει την καθημερινότητα, ενώ η ελπίδα της αναγέννησης φυτρώνει παντού.

Η Ανθή Πιερίδη στα κείμενά της χρησιμοποιεί διάφορα είδη γλώσσας ανάλογα με τον ήρωα, διαφοροποιώντας τη γραφή της σε ντοπιολαλιά, παιδική, ανδρική ή απρόσωπη αφηγηματική. Έτσι, στο «Δε ρώτησα» αφηγείται σαν ένα μικρό παιδί που με μικρές, κοφτές προτάσεις εκφράζει τις απορίες και τα όνειρά του περιγράφοντας παράλληλα τον κόσμο των μεγάλων, στον οποίο δεν του επιτρέπεται ακόμη να μπει. Έναν κόσμο γεμάτο ερωτηματικά και ανομολόγητα μυστικά.

Αλλού πάλι με ανδρική γραφή, όπως στο «Γλύφω μόνο παγωτό», εκφράζει τις επιθυμίες και τις συνήθειες της κοινωνίας της εποχής στην οποία διαδραματίζεται η νουβέλα με ρεαλισμό, ανατροπή και χιούμορ. Αν και οι κοινωνικές σχέσεις αλλάζουν και τις ευλογεί και η Εκκλησία, το κίνητρό τους παραμένει σταθερό, «στο μας βολεύει έτσι». Με την αναγκαστική σιωπή στα υπογείως συμβαίνοντα, να παίρνει πάντα την εκδίκησή της, χρόνια μετά. Ωστόσο, οι αληθινοί έρωτες στο διήγημα «Μουριά» μοιάζει να ξανασμίγουν κι ας έχουν τα σώματα ωριμάσει. Η επιθυμία και η ανάμνηση διατηρούν τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια που είχαν κάποτε. Ενώ στον «Μαγεμένο Αύγουστο», αποτυπώνονται οι μικρές τοπικές κοινωνίες που στιγματίζουν και απομακρύνουν ό,τι δεν τους είναι οικείο. Καίτοι η ίδια αυτή κοινωνία είναι γεμάτη από μυστικά που ενώ τα ξέρουν όλοι, κανείς δεν τα συζητά.

Και τέλος η διασπορά. Στο Κάιρο της Αιγύπτου, με τις οικογένειες που άφησαν τη ζωή τους πίσω στην πατρίδα και εγκαταστάθηκαν εκεί. Δούλεψαν με μόχθο για να ζήσουν καλύτερα αυτοί και τα παιδιά τους. Αίγυπτος, μια χώρα δυνατή, κοσμοπολίτικη, αργή και νωθρή συγχρόνως, με τη μυρωδιά από τα μπαχαρικά, τα φούλια και τη σκόνη της να αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Εκεί το ελληνικό στοιχείο γιγαντώθηκε, πλούτισε, μορφώθηκε, κατέκτησε τον σεβασμό με την εργατικότητά του, χωρίς ωστόσο να απαλλαγεί ποτέ από τις ανθρώπινες μικροαδυναμίες του. Μέχρι που ο χρόνος τα κάλυψε όλα με τη δική του σκόνη. Ποια κληρονομιά να διεκδικήσεις πια; Όλα μπορούν να σου τα πάρουν, εκτός από τις αναμνήσεις σου εκεί. Αυτές είναι κλειδωμένες στο μυαλό. Όπως είναι κλειδωμένο στο μυαλό και το άρωμα από τους δρόμους του Καΐρου.

Αυτός είναι ο κόσμος της Ανθής Πιερίδη, τον οποίο μας αποκαλύπτει στα «Χρυσοκόκκινα μήλα». Οι ήρωες, μικροί και μεγάλοι, μάχονται να επιβιώσουν, να ερωτευθούν, να δημιουργήσουν. Άλλοτε βγαίνουν κερδισμένοι και άλλοτε πάλι το κατεστημένο τους προσπερνά, ενώ το πέρασμα του χρόνου τους δικαιώνει. Η συγγραφέας πλάθει έναν κόσμο γεμάτο δύναμη, όραμα, προσφορά και ευαισθησία, ταξιδεύοντας τον αναγνώστη στα γεγονότα που διαμόρφωσαν την ελληνική κοινωνία από τον εμφύλιο μέχρι σήμερα. Στα κείμενά της η φύση είναι πάντα παρούσα. Άλλοτε σαν λουλούδι ευωδιάζει και άλλοτε σαν γλάρος πετά πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Για να πάει πιο ψηλά.

Τούλα Ρεπαπή

www.diavasame.gr

ο ξεριζωμός του Μικρασιατικού και Ποντιακού Ελληνισμού

Απόσπασμα βιβλίου

Η επιστροφή

Η αληθινή ιστορία του Μιχαήλ Θεοδόροβιτς Κυριάκοβ 

Παπαγιαννόπουλος Απόστολος

Εκδ Διόπτρα

Η Μικρασιατική Καταστροφή του '22, ο ξεριζωμός του Μικρασιατικού και Ποντιακού Ελληνισμού απ' τις προγονικές του εστίες και οι συνεχείς δοκιμασίες και περιπέτειες των Μικρασιατών προσφύγων σε ολόκληρο τον κόσμο, αποτέλεσαν ένα σύγχρονο ελληνικό έπος του οποίου το περιεχόμενο και οι διαστάσεις, για διάφορους λόγους και αιτίες, συνεχίζουν να αγνοούνται από τους Έλληνες σήμερα. Ειδικά για τους Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που μετά την Καταστροφή του '22 κατευθύνθηκαν προς την τότε Σοβιετική Ένωση, ακόμα και σήμερα είναι περιορισμένες οι ιστορικές αναφορές και πληροφορίες. 

Η διαδρομή ενός καθημερινού Έλληνα, του Μιχαήλ Θεοδόροβιτς Κυριάκοβ, που γεννήθηκε στο Καρς της Μικράς Ασίας το 1915, έζησε την Οκτωβριανή Επανάσταση και τη συγκρότηση της Σοβιετικής Ένωσης, αγωνίστηκε μαζί με τους άλλους Πόντιους για την επιβίωση στα βουνά του Καυκάσου και αναδείχθηκε χάρη στις ικανότητες και το σθένος του σε υψηλά αξιώματα στη δεύτερη πατρίδα του, αποτελεί τον κορμό αυτής της ιστορίας που αναφέρεται στο έπος του Ποντιακού Ελληνισμού στη Σοβιετική Ένωση ως την Επιστροφή των νέων Αργοναυτών πίσω στη Μητέρα Ελλάδα...

Στο πλευρό του ισχυρότερου άνδρα της μαφίας

Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ

Κατερίνα Λέκκα

εκδ Ωκεανός - Ενάλιος

Η Κατέρω μια όμορφη νεαρή κοπέλα από τη Μάνη, θα δεχτεί το προξενιό του Γκας Πάλλη, ενός πλούσιου Ελληνοαμερικάνου, που θα την γοητεύσει με την κομψότητά του και τον κοσμοπολίτικο αέρα του. Θα τον ακολουθήσει στην Αμερική, όπου την περιμένει μια νέα ζωή, μέσα στην πολυτέλεια. Η Κατέρω γίνεται πια Κάθυ, και από απλή χωριατοπούλα έχει μεταμορφωθεί σε μια πανέμορφη και υπέρκομψη κυρία. Κι ενώ όλα δείχνουν πως ζει την απόλυτη Ευτυχία, σύντομα θα ανακαλύψει ότι ο άνδρας της είναι ένας μυστηριώδης άγνωστος... Η ζωή της θα ανατραπεί οδυνηρά, αλλά η Κάθυ, πλασμένη από την ηλιοκαμένη γυμνή πέτρα της πατρίδας της, μαχητική κι αγέρωχη, θα απαρνηθεί τον έρωτα και θα επιβιώσει ακολουθώντας το ένστικτό της. Στο πλευρό του ισχυρότερου άνδρα της μαφίας, δημιουργική όπως είναι, θα φτάσει στον στόχο της: στην κορυφή της Αμερικανικής κοινωνίας. Όχι όμως χωρίς απώλειες, όχι χωρίς δάκρυα, όχι χωρίς θυσίες...

Ένα μυθιστόρημα για την μαχητικότητα και την ψυχική δύναμη μιας γυναίκας που έχασε τα πάντα, εκτός από την πίστη στον εαυτό της. Την πίστη που στέφει τον νικητή!

Βιογραφικό συγγραφέα

Η Κατερίνα Λέκκα γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία και υπηρέτησε στην εκπαίδευση για αρκετά χρόνια. Έγραφε μέχρι πρόσφατα στην τοπική εφημερίδα της Αργυρούπολης Επικοινωνία. Έχει ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο και έχει ζήσει για αρκετό διάστημα στην Νέα Υόρκη και στο Οχάιο.

Έχει γράψει επίσης τα μυθιστορήματα Έκλειψη, Το Μάτι του Τρίτωνα, Αιχμάλωτοι στο νησί των κοραλλιών. Είναι παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών. Χόμπι της η τέχνη του decoupage.

Όταν γίνεται μάνα, κόβεται στα δυο

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ

ΒΑΝΕΣΑ ΝΤΙΦΕΝΜΠΑ

Μεταφραστής:Μπελίκα Κουμπαρέλη

εκδ Ψυχογιός

Ένα κορίτσι που μεγάλωσε στα απάνθρωπα και απρόσωπα ορφανοτροφεία της Πρόνοιας προσπαθεί να καταλάβει τι σημαίνει ζωή, έρωτας, ελπίδα. Η Βικτόρια ξέρει μόνο τη γλώσσα των λουλουδιών και πρέπει να μάθει τη γλώσσα των ανθρώπων.

Μέσα από φτώχεια, πείνα, δυστυχία και φόβο, αρχίζει σιγά σιγά να ανοίγεται στον κόσμο γύρω της. Όταν γίνεται μάνα, κόβεται στα δυο: η μισή λατρεύει το κοριτσάκι της και του ορκίζεται ότι δε θα το εγκαταλείψει όπως έκανε η δική της μάνα, και η άλλη μισή δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Εγκαταλείπει το μωρό στον πατέρα του, αλλά από τότε αρχίζει να υποφέρει και να αλλάζει δραματικά. Αποφασίζει να βρει τη μοναδική γυναίκα που θέλησε να γίνει μάνα της και να τα ξαναφτιάξει με τον αγαπημένο της.

Άραγε, αυτοί που δεν αγαπήθηκαν μπορούν να αγαπήσουν; Κι όσοι γνωρίζουν τη γλώσσα των λουλουδιών μπορούν να μιλήσουν στους ανθρώπους;

Πλούσιος είναι μόνος όποιος έψαξε, πάλεψε

Αγάπης Επαίτης στη ζωή μου ξένος

Κόσσυβα, Σίσσυ

Εκδ Αρμός

Η Καρλάιλ έγραφε:

"Είμαι πλούσια σε πόνο, διότι είμαι πλούσια σε ζωή!" Έχω πειστεί πια! Πλούσιος είναι μόνος όποιος έψαξε, πάλεψε, έχασε και βρήκε την ψυχή του στις πιο αφόρητες, στις πιο αδιέξοδες, στις πιο πονεμένες καταστάσεις της ζωής. Αν δεν ζυμωθείς με τον πόνο, τον θάνατο και τον έρωτα δεν σώζεις την ψυχή σου. Δεν βρίσκεις φως. Δεν βρίσκεις ουρανό. Δεν βρίσκεις Θεό.

... όταν το μαρτύριο το προσεγγίζεις με αγάπη και διάκριση, έχει να σου διδάξει πολλά. Τα σημαντικότερα.

Μάρω Βαμβουνάκη

[...] Τώρα με την κρίση που μας απειλεί όλους, οι κάθε λογής επαίτες είναι καθημερινό συναπάντημα στη ζωή μας [...] Είναι εκείνοι οι μυστηριώδεις "πλησίον" [...] Είναι αυτοί που "επαιτούν" την προσοχή μας, την αντίληψή μας, γιατί όχι και την αγάπη μας.

Γεώργιος Κ. Παπαγεωργίου

Ένας καθρέφτης του αιώνα που πέρασε

Ο κύκλος του τίποτα

Μουργινάκη Αριέττα
εκδ Λιβάνη

Η οικογένεια Λεβάντε. Ο Ανδρέας, η Ιφιγένεια, η Νίνα, η Μυρσίνη, ο Χάρης, η Δανάη, η Τζίνη, η Νεφέλη. Η ακμή και η πτώση τους, οι έρωτες και τα πάθη τους, η αγάπη, ο πόνος, ο διχασμός, η προδοσία, ο θάνατος. Η πορεία μιας οικογένειας που αποπροσανατολίζεται μέσα σ’ έναν κόσμο που χάνεται, μέσα σε μια χώρα που οδηγείται στο χείλος του γκρεμού. Η πολιτική και η εξουσία. Η ύλη και η απληστία. Η ψυχή και η καρδιά. Η παράλληλη πορεία του ατομικού και του συλλογικού, η αλληλεπίδραση, το ένα αναπόσπαστο μέρος του άλλου. Ο Κύκλος του Τίποτα. Ένα ψυχογράφημα. Ένας καθρέφτης του αιώνα που πέρασε, ένας καθρέφτης του σήμερα, μέσα από τη ζωή και το θάνατο μιας οικογένειας. Και η ελπίδα; Ίσως. Με αφορμή ένα δαχτυλίδι... «Ένας κύκλος τούτο το βιβλίο, ένας κύκλος που περικλείει ένα ή και πολλά ερωτηµατικά – της συγγραφέα, των ηρώων, του αναγνώστη. Ένας κύκλος επαναληπτικός ή και περιοριστικός, αντικειµενικός ή και υποκειµενικός, ένας κύκλος που χαρακτηρίζει κάθε όψη ζωής, τη γέννηση-θάνατο, το χρόνο, το σύµπαν, την ψυχή, ένας κύκλος που περιορίζει ή και απελευθερώνει».

Μια σύγχρονη ερωτική ιστορία.

Για έναν άντρα

Μανανεδάκη Κατερίνα

Εκδ Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

Μια σύγχρονη ερωτική ιστορία.

Με πρωταγωνιστές την Άννα και τον Στέφανο. Που μέσα σε μία νύχτα από φίλοι γίνονται εραστές και από παίκτες πιόνια στο παιχνίδι του έρωτα. Ένα παιχνίδι-παγίδα για τα όνειρα, τους φόβους, τα θέλω, τα μπορώ, την αλήθεια και το ψέμα. Με φόντο τη Θεσσαλονίκη, που η αγάπη πληγώνει, και την Αθήνα, που η θλίψη ζητά να κρυφτεί, η ιστορία τους είναι μόνο αφορμή για να ζήσεις - ή καλύτερα να ξαναζήσεις - αυτό που λες πως άφησες πίσω, αλλά που είναι πάντα εδώ για να σε στοιχειώνει...

δυστυχία κι ευτυχία

Η ζωή ένας ωκεανός
Βιβή Κοντοπούλου

εκδ Οσέλετος



Η ανθρώπινη ζωή είναι παράξενη. Κινείται μέσα στην απόλυτη ευτυχία ή στον πόνο της δυστυχίας. Η ζωή της Τερέζας, κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει που υπάγεται. Μια αληθινή ιστορία με πολύ πόνο, χαρά, δυστυχία κι ευτυχία.
Μια ζωή ένας ωκεανός.

σασπένς και κινηματογραφικό ρεαλισμό που καθηλώνει

Ίχνη στο χιόνι 
Γιώργος Λίλλης

εκδ Μεταίχμιο 

Μάρτιος 1948: ο δεκάχρονος Περικλής Αδάμος γίνεται μάρτυρας της στυγνής δολοφονίας των γονιών του από τους στρατιώτες του Εθνικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Έχοντας χάσει τα πάντα, διαφεύγει με τους αντάρτες στα βουνά της Ευρυτανίας. Κυνηγημένος, κάτω από αντίξοες συνθήκες, θα ζήσει από κοντά το μίσος, τον φόβο, την απώλεια, τον πόνο, τον θάνατο.
Εξήντα χρόνια αργότερα, θα αφηγηθεί την ιστορία του σ’ έναν νεαρό ερευνητή, αναζητώντας στη μνήμη του ανθρώπους, τόπους και γεγονότα.

Γραμμένο με γρήγορους ρυθμούς, σασπένς και κινηματογραφικό ρεαλισμό που καθηλώνει, το μυθιστόρημα παρακολουθεί τον αγώνα εκείνου του παιδιού να χτίσει από την αρχή τη ζωή του, παλεύοντας με τα φαντάσματα που στοίχειωσαν την ψυχή του.

Λες πράγματα που δεν στέκουν στα άτομα που αγαπάς

Όνειρα δίχως ουρανό

Κατερίνα Σωπύλη - Μπουγαζιανού
εκδ Βιβλιοπωλείο Αναζητήσεις

Είναι αλήθεια ότι η μοίρα παίζει περίεργα παιχνίδια. είναι αλήθεια, ότι σου φέρνει στο δρόμο σου ανθρώπους και καταστάσεις που δεν περιμένεις. Κάποτε πίστευα ότι την μοίρα την φτιάχνεις μόνος σου…
Μετά όμως από το περσινό καλοκαίρι κατάλαβα πως ότι είναι να γίνει θα γίνει. Ακολουθείς τον δρόμο που σου δείχνει χωρίς να σκεφτείς, σαν το μονοπάτι που είναι χαραγμένο και σε περιμένει να το διαβείς.
Σαν να περιμένει μόνο εσένα, κοιτάς πίσω και δεν βλέπεις τίποτα, μόνο τη διαδρομή βλέπεις… τη διαδρομή με σκοπό να ζήσεις το ταξίδι που σου προσφέρει απλόχερα. Δεν φοβάσαι αν θα πληγωθείς, αν θα ταπεινωθείς ,το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να ζήσεις ίσως ακόμα και τη ζωή που δεν έζησες. Να κάνεις πράγματα που ποτέ μέχρι τότε δεν είχες σκεφτεί… ή δεν τόλμησες.
Δεν μετανιώνεις, φτάνεις στον προορισμό σου. Θες να συνεχίσεις, θες να κάνεις κι άλλο ταξίδι, να το ξαναζήσεις, να το ξαναγευτείς. Μετά έρχεται το αδίστακτο πρόσωπο της ίδιας μοίρας που σε οδήγησε στο ταξίδι και τότε όλα ανατρέπονται. Δεν θες να ακολουθήσεις, θες να πεις όχι, ένα όχι, τρανταχτό μπας και αλλάξεις τα δεδομένα του σκληρού δίσκου της μοίρας σου… κοιτάς τα κομμάτια σου και προσπαθείς να τα μαζέψεις χωρίς να δουν οι άλλοι ότι έχουν σπάσει. Γίνεσαι σκληρός με ανθρώπους που μέχρι πριν μέρες ορκιζόσουνα ότι δεν θα άφηνες ποτέ. Κλαις, φωνάζεις σιωπηλά να μην σε ακούσουν και σε κρίνουν. Να μην δουν τον πόνο σου, ποιος άλλωστε θα σε καταλάβει ποιος θα σε νιώσει. Κανείς!
Λες πράγματα που δεν στέκουν στα άτομα που αγαπάς, ενώ θέλεις να γίνουν όλα όπως τα είχες φανταστεί, να πεις συγνώμη, να φωνάξεις, να ουρλιάξεις… μα… όχι, δεν γίνεται, πρέπει να αποδώσεις σωστά το ρόλο που σου έχουν αναθέσει. Για σένα, για να μην κυλήσεις ξανά, για να μην δώσεις περιθώρια να σου αλλάξουν την γνώμη…
Γυρίζεις στην βάση σου. Κάθεσαι στον δηλητηριασμένο θρόνο σου. Πονάς, μα οφείλεις να μην κοιτάξεις μπροστά… πρέπει να στηρίξεις αυτό που μέχρι τώρα σου έτρωγε τη σάρκα… ο πόνος είναι μεγάλος, το φορτίο βαρύ, λες αντίο στα όνειρα για πάντα…