ένα παιχνίδι για γερά νεύρα…

Κομμάτια του παζλ που λείπουν
Της Χριστίνας Ματαράγκα
εκδ Τετράγωνο

 Από το λιμάνι της Πάτρας στην Αγκόνα και από εκεί ακόμα πιο πάνω. Μόναχο.
 Ένα ταξίδι στο άγνωστο που μπορεί για την Ελίνα να είναι το ξεκίνημα μιας καινούριας ζωής ή απλά και μόνο η τελευταία πράξη μιας εφιαλτικής θεατρικής παράστασης, που από τότε που θυμάται τον εαυτό της έπαιζε και παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
 Το Μόναχο θα είναι η πόλη που για δυο χρόνια θα δεχτεί αδιάφορα την παρουσία της. Μια παρουσία που κι αυτή η ίδια πολλές φορές αναρωτιέται αν πραγματικά υφίσταται.
 Η συνάντηση της με τον Αλέξανδρο και τον Ανδρέα, δυο άντρες που τους ενώνει μια βαθιά φιλία είναι και η αρχή μιας σχέσης που κάποιους πιθανόν να τους ξενίσει, άλλους να τους σοκάρει και κάποιους άλλους πάλι να τους αφήσει σε μια απόσταση, αδιάφορους.

 Ακούω τον Ανδρέα με μια περίεργη βραχνάδα στη φωνή να μου λέει:
 - Έχεις ξαπλώσει με τον Αλέξανδρο... έχω ξαπλώσει κι εγώ. Πολλές φορές... ούτε θυμάμαι πόσες.
 Ξεραίνεται το στόμα μου, σφίγγεται το στομάχι μου. Κοιτάζω τον Αλέξανδρο που καθισμένος δίπλα του φαίνεται να διστάζει λίγο να μπει στο παιχνίδι που άρχισε ο φίλος του.
 - Κοίτα Ελίνα -συνεχίζει να με προκαλεί ο Ανδρέας - Όσο όμορφα είναι αγάπη μου να φιλώ τα δικά σου τα χείλη, άλλο τόσο όμορφα είναι να φιλάω και τα δικά του.
 Από κει και πέρα θα κληθούν και οι τρεις να αντιμετωπίσουν την αλήθεια πρόσωπο με πρόσωπο…
 Τρεις άνθρωποι, τρεις ιστορίες, ένα παιχνίδι για γερά νεύρα… μέχρι να έρθει και ο τέταρτος…

 ---------------------------------------------------------------------------------------------

Η Χριστίνα Ματαράγκα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Απόφοιτος λυκείου και του γαλλικού ινστιτούτου στα επίπεδα Sorbonne 1, 2, 3, ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με τους στίχους, την ποίηση και τη συγγραφή μυθιστορημάτων. Πέρα από τη μια και μοναδική προσπάθεια που έκανε για μελοποίηση κάποιων στίχων της, οι οποίοι τότε θεωρήθηκαν από τους συνθέτες που ήρθε σε επαφή αναρχικοί, δεν επιδίωξε μέχρι σήμερα να δημοσιοποιήσει κανένα από τα έργα της. Εργάστηκε σαν ιδιωτική υπάλληλος σε διάφορες εταιρίες, καθώς και σαν γραμματέας και μεταφράστρια δίπλα σε έναν καθηγητή πανεπιστημίου. Για έξι χρόνια έζησε και εργάστηκε στο Μόναχο όπου και έγραψε τα δύο τελευταία της μυθιστορήματα.

Επιστολή Διαμαρτυρίας Συγγραφέων

by Εργαζόμενοι στα Ελληνικά Γράμματα

Με την επιστολή αυτή οι συγγραφείς που συνεργαζόμαστε ή συνεργαστήκαμε στο παρελθόν με τις εκδόσεις «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Α.Ε.» θέλουμε να εκφράσουμε τη διαμαρτυρία μας για την απαράδεκτη απόφαση του ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ να προχωρήσει στο αιφνιδιαστικό κλείσιμο του εκδοτικού οίκου.

Τα «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» συμπληρώνουν 53 χρόνια ζωής. Πενήντα τρία χρόνια προσφοράς στο χώρο του βιβλίου, στην πνευματική ζωή και στον πολιτισμό του τόπου διαγράφονται με μια τυπική κυνική ανακοίνωση που επικαλείται «οικονομικές δυσκολίες » των μεγαλομετόχων του ομίλου! Προφανώς οι εργαζόμενοι, οι συγγραφείς, οι εξωτερικοί συνεργάτες δεν έχουν κανένα οικονομικό πρόβλημα!

Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τραγικό…

Με την απόφαση αυτή ο ΔΟΛ υλοποιεί με τον πιο κυνικό τρόπο την πολιτική του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ. Οδηγεί στην ανεργία 100 εργαζομένους και ακυρώνει το πνευματικό έργο εκατοντάδων συγγραφέων. Στέλνει ηχηρό μήνυμα απαξίωσης του πολιτισμού, των κοινωνικών και των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αναφέρουμε ενδεικτικά πως ο ΟΜΙΛΟΣ δεν είχε καν την ευθιξία να μας ενημερώσει για την απόφασή του, την οποία πληροφορηθήκαμε από τον Τύπο.

Οι συγγραφείς των «ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ» τασσόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των εργαζομένων για τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας, διεκδικώντας παράλληλα την κατοχύρωση των δικαιωμάτων που απορρέουν από τον πνευματικό μας μόχθο. Καλούμε το σύνολο των πνευματικών ανθρώπων της πατρίδας μας να υψώσουν τη φωνή τους απέναντι σε μια πολιτική που μας οδηγεί σε πολιτιστικό και εργασιακό μεσαίωνα, όπου μοναδική αξία αποτελεί το οικονομικό κέρδος!

ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΛΟΥΚΕΤΟ.

Σκέφτεται κανείς τους συγγραφείς;

Με όλη τη θλίψη και συμπαράστασή μου στους 100 περίπου υπαλλήλους που μένουν άνεργοι με το κλείσιμο του εκδοτικού οίκου ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι, ενώ όλοι εκφράζουν την έγνοια τους γι’ αυτούς τους υπαλλήλους ή την πνευματική τους ανησυχία που κλείνει ένας εκδοτικός οίκος, δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου καμία έγνοια για τους συγγραφείς και τα βιβλία τους που μένουν χωρίς εκδότη. Κάποιος, μάλιστα, βιάστηκε να τους εξαιρέσει από την έγνοια του κόσμου, διότι, λέει, «οι συγγραφείς θα βρουν τρόπο να δώσουν αλλού τα βιβλία τους και δεν τρέχει τίποτε γι’ αυτούς. Αλίμονο τους υπαλλήλους που μένουν άνεργοι».
Αυτό το γεγονός με έκανε να διαπιστώσω για άλλη μια φορά ότι ο πλατύς κόσμος θεωρεί τους συγγραφείς άτομα υπεράνω χρημάτων. Αυτή η τόσο λανθασμένη αντίληψη μπορεί να βασίζεται σε δύο υποθέσεις:
1. Οι συγγραφείς δε χρειάζονται χρήματα, διότι είναι άυλα(!!) άτομα όπως οι χαρακτήρες που δημιουργούν στα γραπτά τους.
2. Οι συγγραφείς δεν έχουν υλικές ανάγκες, διότι απλά αυτοί έχουν αρκετά χρήματα (αδιευκρίνιστο πώς τα έχουν), ώστε να μην τους λείπει τίποτε.
Και η μεν πρώτη υπόθεση μπορεί να είναι κάπως κολακευτική για έναν συγγραφέα, με την έννοια ότι τον «αγιοποιούν» μεταφυσικά, η δεύτερη όμως υπόθεση, η οποία είναι και η πιο διαδεδομένη, δημιουργεί άπειρα βιοποριστικά προβλήματα σε κάποιον που θέλει να είναι συγγραφέας και μόνο συγγραφέας.
Η δεύτερη υπόθεση βασίζεται στο γεγονός ότι στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες συγγραφείς δεν μπορούν να ζήσουν από τη συγγραφή και αναγκαστικά κάνουν κάποιο άλλο επάγγελμα έχοντας τη συγγραφή ως πάρεργο ή ερασιτεχνία.
Αλλά τι γίνεται με τους συγγραφείς που δεν εξασκούν άλλο επάγγελμα αλλά προσπαθούν με νύχια και με δόντια να ζήσουν με όσα τους αποδίδουν τα βιβλία τους; Και είναι αυτή η κατηγορία των συγγραφέων που πλήττεται με το κλείσιμο του εκδοτικού οίκου ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Θα μπορέσουν αυτοί οι «αμιγείς» συγγραφείς να διαθέσουν τα βιβλία τους σε άλλον εκδότη τώρα που με τέτοια ύφεση δε διακινδυνεύει κάποιος να εκδόσει «ξαναζεσταμένο πιάτο»; Θα μπορέσουν να επιζήσουν, χωρίς τελικά να παραμερίσουν τη συγγραφή και να κάνουν κάποια άλλη δουλειά; Και θα μπορέσουν να βρουν άλλη δουλειά μέσα σε τούτη την ανεργία;

http://voulamastori-paidika-vivlia.blogspot.com/2010/09/100.html

Φαντάσματα που στοιχειώνουν το παρόν

10 ΩΡΕΣ ΔΥΤΙΚΑ
Συγγραφέας Γιώργος Γλυκοφρύδης
Εκδοτικός Οίκος ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Κατηγορία Ελληνική Λογοτεχνία

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία κάθε λαού που είναι κομβικές για την πορεία του και υπάρχουν γεγονότα που ποτέ δεν μπορούν να ξεχαστούν ή να παραγραφούν. Χρόνια σκοτεινά ή ηρωικά επανέρχονται στη συλλογική μνήμη και γίνονται αντικείμενο διδασκαλίας στο σχολείο. Φυσικό είναι να εμφανίζονται συχνά και στη λογοτεχνία. Η γερμανική κατοχή, 65 χρόνια μετά το τέλος της, υπάρχει στη μνήμη αρκετών επιζώντων της εποχής και στο μυαλό όλων μας ως ιστορικό γεγονός. Όλοι έχουμε ακούσει πολλά για αυτή την περίοδο και αρκετοί έχουμε στο μυαλό μας την εικόνα των δωσίλογων με τη μαύρη κουκούλα να προβαίνουν σε πράξεις προδοσίας. Μια τέτοια εικόνα ζωγραφίζει και ο Γιώργος Γλυκοφρύδης στο μυθιστόρημα του 10 Ώρες Δυτικά.

Στη Θεσσαλονίκη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο νεαρός Σταύρος κάνει τα πάντα για να επιβιώσει. Τρέφει βαθύ μίσος για τους Εβραίους και τους κομμουνιστές και δεν διστάζει να φορέσει την μαύρη κουκούλα για να τους προδώσει στον κατακτητή. Όταν καταλαβαίνει ότι το τέλος της γερμανικής κυριαρχίας πλησιάζει, αλλάζει στρατόπεδο και δεν διστάζει να προδώσει ακόμα και αυτόν που τον βοήθησε να σταθεί στα πόδια του. Εξηντα τρία χρόνια μετρά η εγγονή του, η Αριάδνη, έρχεται από την Αμερική στη Θεσσαλονίκη για να ολοκληρώσει το διδακτορικό της. Σε ένα μπαρ γνωρίζει και ερωτεύεται τον Μωυσή. Τι θα συμβεί, όμως, όταν μάθει ότι ο παππούς της ήταν ένας προδότης; Πως θα αντιδράσει όταν καταλάβει ότι οι απόγονοι όσων πρόδωσε περιμένουν ακόμα να πάρουν εκδίκηση; Πως θα μπορέσει να κρατήσει τη σχέση της με τον Μωυσή, όταν όλο το παρελθόν έχει στραφεί εναντίον τους;

Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος («Οι έξι μαύροι κύκλοι») παρουσιάζεται η ιστορία του Σταύρου και η δράση του στην περίοδο της κατοχής στη Θεσσαλονίκη. Σκοτεινές εικόνες, αίσθημα ασφυξίας και κακίας χαρακτηρίζουν αυτό το πρώτο μέρος όπου ο Σταύρος δεσπόζει με τον αδίστακτο χαρακτήρα του. Στο δεύτερο μέρος («Στον Άλφα του Κένταυρου») το φως και το σκοτάδι εναλλάσονται καθώς οι δυο πρωταγωνιστές ερωτεύονται και ζουν την «άλλη ζωή», αυτή τη ζωή που δεν κρύβει μυστικά και προβλήματα, ώσπου δεν μπορούν πια να αγνοήσουν το παρελθον: πρέπει να το αντιμετωπίσουν για να μπορέσουν και οι δυο να συνεχίσουν. Οι άνθρωποι που ψάχνουν τον Σταύρο για να τον τιμωρήσουν δεν μπορούν να σταματήσουν για χάρη της Αριάδνης. Η τιμωρία του παππού της είναι κάτι που πρέπει να γίνει για να δικαιωθούν οι νεκροί και για αυτό προχωρούν όπως είχαν σχεδιάσει. Το τρίτο μέρος («10 Ώρες Δυτικά») παρακολουθεί τη ζωή του Μωυσή και της Αριάδνης μετά την τιμωρία του Σταύρου, όταν το παρελθόν δεν μπορεί να τους αγγίξει πια.

Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης και σε αυτό το μυθιστόρημα, όπως και στον Επιβάτη, εξετάζει το πως τα ιστορικά γεγονότα και το παρελθόν επηρεάζουν το άτομο. Δημιουργεί χαρακτήρες αληθινούς και ζωντανούς και πλοκή που δημιουργεί αγωνία. Κρατάει σωστές αποστάσεις από τα γεγονότα που περιγράφει και σέβεται τη χρονική περίοδο που τον απασχολεί δημιουργώντας ένα μυθιστόρημα δυνατό και συναρπαστικό.

πηγή: www.diavasame.gr
Αφροδίτη Δημοπούλου

Συνέντευξη του Γιώργου Γλυκοφρύδη στην ιστοσελίδα We Go Web

Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης είναι μία πολυσχιδής προσωπικότητα της Τεχνολογίας, του Λόγου και της Εικόνας. Έτσι θα ήθελα τουλάχιστον εγώ να τον παρουσιάσω σε όσους δεν τον γνωρίζουν ήδη.

Με βρήκε αυτός στο διαδίκτυο πριν πολύ καιρό- ως παλαιός αναγνώστης του έντυπου λόγου μου- κι έκτοτε τον "ακολουθώ" σχεδόν με ευλαβική διάθεση..σύμπλευσης [αν και διαφωνούμε..τεχνολογικά] εφόσον τόσο ο μυθιστορηματικός λόγος του όσο και η άποψη του σε θέματα τεχνολογίας φέρουν μία βαρύτητα που δύσκολα συναντά κανείς σε μία τόσο συμπαγή μορφή συνάφειας και γνώσης στον ελληνικό χώρο.

Σύντομο Βιογραφικό

Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Ξεκίνησε εργαζόμενος στις κινηματογραφικές ταινίες και στα τηλεοπτικά σήριαλ του πατέρα του Πάνου Γλυκοφρύδη κι αργότερα εργάστηκε ως β' βοηθός σκηνοθέτη στον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Παράλληλα, παρακολούθησε και μαθήματα κινηματογράφου στο (τότε) Δυτικό Βερολίνο. Μετά, σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμο «La Sapienza» της Ρώμης αλλά είχε ήδη ανακαλύψει την Πληροφορική την οποία ακολούθησε ως επαγγελματική ενασχόληση και όχι μόνο. Έτσι, ξεκίνησε να αρθρογραφεί σε περιοδικά κυρίως Ειδικού Τύπου δημοσιεύοντας και διηγήματα. Η νουβέλα «99.9% αληθινή ιστορία» κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό διηγημάτων Επιστημονικής Φαντασίας της «Anubis» το 1996.

Το πρώτο του μυθιστόρημα, «Ο Επιβάτης», υποψήφιο για βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου στο περιοδικό «Διαβάζω», εκδόθηκε το 2006. Ακολούθησαν δύο συμμετοχές με διηγήματα στα συλλογικά βιβλία «Α όπως Αμερική» και «Το βιβλίο του Κακού». Το «Δέκα ώρες δυτικά» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά του.

Συνέντευξη

1. Συγγραφέας, πληροφορικός ή κινηματογραφιστής; Τι κοινό έχουν όλα αυτά;

Το συγγραφέας δεν έχει κάτι κοινό με τα άλλα δύο. Τα χρησιμοποιεί. Η πληροφορική δίνει τη μέθοδο στην αφήγηση και τη δομή στο γραπτό. Ο κινηματογράφος τη γλώσσα. Αλλά ταυτόχρονα και τα δύο δίνουν την αισθητική.

Η πληροφορική έχει δύο αισθητικές. Η μία είναι των ανθρώπων της, που χωρίζεται σε σχεδόν άπειρες κατηγορίες, και η δεύτερη είναι της ίδιας ως επιστήμης. Η δεύτερη είναι που ενδιαφέρει εμένα. Στα πρώτα χρόνια της Πληροφορικής ήταν της μόδας να κρεμάνε motherboards στους τοίχους ως μετακάτι έργα τέχνης. Αργότερα, τώρα, που η Πληροφορική τελείωσε με το στάδιο του αξιοπερίεργου, ανακαλύφθηκε επιτέλους η αισθητική των μεθόδων, της πολυπλοκότητας, των matrix, και άλλων αληθινά άξιων πραγμάτων.

Ο κινηματογράφος εμπλέκεται στο γραπτό μου ως καθαρή εικονοποίηση. Δεν χρησιμοποιώ «κινηματογραφική γραφή», εικονοποιώ. Έχει τεράστια διαφορά. Αν ποτέ κάποιος θελήσει να κάνει τα βιβλία μου κινηματογραφικές ταινίες θα έχει ένα βασικό πρόβλημα: Ο σκηνοθέτης μπορεί και να μην χρειάζεται αφού η περιγραφή είναι απόλυτη και σιδερένια. Όχι, είναι χαζό αυτό που είπα, απλά έτσι όμως μπορώ να καταδείξω το μέγεθος της εικονοποίησης. Και το λέω αυτό τόσο ξεκάθαρα γιατί πίσω από τη γλώσσα υπάρχει τεχνική εικονοποίησης. Συγκεκριμένη.

Και υπάρχει λόγος γι αυτό: Προσπαθώ να παντρέψω δύο τέχνες. Αυτό ήθελα από πάντα. Όμως, εδώ υπάρχει πρόβλημα. Δεν έχω βρει ακόμη το μέτρο. Αλλά δεν μας πειράζει, ο χρόνος είναι με το μέρος μας.

2. Η πληροφορική μπορεί να γίνει η υπέρβαση της τέχνης στη λογοτεχνία με τα σημερινά ηλεκτρονικά δεδομένα [βλ. e-book, vook etc];

Η πληροφορική είναι η επιστήμη που δημιουργεί και συντηρεί τα εργαλεία που θέλουμε για να κάνουμε την υπέρβαση στις τέχνες. Άρα ναι, με αυτή την έννοια μπορεί να γεφυρώσει τέχνες. Δεν είναι δα κι η πρώτη φορά που γεφυρώνονται τέχνες.

3. Είστε πατέρας. Ποιες είναι οι τρεις συμβουλές που θα δώσετε στα παιδιά σας όταν μάθετε πως έχουν κάνει εγγραφή στο facebook?

Όχι όχι, δεν θα είναι τρεις. Συγγνώμη που δεν απαντώ ακριβώς στην ερώτηση αλλά δεν θα είναι τρεις. Θα τα πάρω από το χέρι, θα τα καθίσω στο γραφείο μου, και θα τους δείξω τι κάνω εγώ στο FaceBook σε όλο το μήκος των πράξεών μου εκεί. Χωρίς ψέματα! Τα παιδιά είναι διάφανα στο ψέμα.

Όμως, γι αυτό, (και θεωρώ πως αυτό είναι και το σωστό), ο άνθρωπος, για να χρησιμοποιήσει social media τέτοιου επιπέδου και εύρους όπως το FaceBook, πρέπει να φτάσει σε μια ηλικία που το σεξ θα του είναι κατανοητό. Όχι απαραίτητα εμπειρικά γνωστό, αλλά γνωσιακά γνωστό απολύτως. Και πρακτικά και συναισθηματικά.

Θα μου πείτε, γιατί από ολόκληρο το FaceBook επικεντρώθηκα στο σεξ; Μα γιατί το Κακό εκεί βρίσκεται. Οι Κακοί άνθρωποι που κυκλοφορούν στο FaceBook εκεί χτυπάνε. Γιατί το σεξ (ως από αιώνες από την ψυχολογία γνωστό) δεν έχει να κάνει με την σεξουαλική πράξη (μόνο), αλλά με τα συναισθήματα. Ο δήθεν τρυφερός και γλυκός τύπος που θα πλησιάσει ένα παιδί ετών 11, μπορεί απλά να θέλει να το απαγάγει για να το πουλήσει, κι όχι για να το κακοποίηση. Όμως, για ότι από τα δύο, το συναίσθημα θα χρησιμοποιήσει. Αν ο άνθρωπος (παιδί) λοιπόν ξεκινήσει να χρησιμοποιεί ένα social media σαν το FaceBook τότε που θα ισχύουν όσα είπα πριν, τότε ο Κακός θα γίνει αντιληπτός.

Πιστεύω λοιπόν, ότι η κατάλληλη ηλικία εκκίνησης χρήσης τέτοιων social media, είναι εκεί γύρω στο Γυμνάσιο. Έστω στην πρώτη γυμνασίου. Όχι πιο πριν.

Και επί του πρακτέου: Ο γιος μου αυτή τη στιγμή είναι 10 ετών. (Το μεγαλύτερο από τα τρία. Άρα αυτό μας ενδιαφέρει.) Κάποιοι συμμαθητές του έχουν μέχρι και iPhone! Όταν μου το ζήτησε, κάθισα, του έδειξα το δικό μου, και του εξήγησα τι κάνει αυτό το πράγμα που ως τηλέφωνο είναι το λιγότερο απ' όλα όσα κάνει. Και άρα γιατί αποκλείεται να του αγοράσω ένα ακόμη κι αν δεν χρειαζόταν να ξοδέψω τόσα πολλά λεφτά όσα κοστίζει για να του το αγοράσω.

Όταν στα παιδιά μιλάς, και εξηγείς, με αλήθειες και όχι με ψέματα, ακόμη κι αν δεν συμφωνούν, ακόμη κι αν νιώθουν πως τους χαλάς το χατίρι κι αυτό δεν τους αρέσει καθόλου μα καθόλου, κατανοούν. Κι αυτό είναι το σημαντικότερο.

4. Hacking. Περιγράφετε μία τέτοια σκηνή στο βιβλίο σας "Ο Επιβάτης". Τι έχετε να πείτε για αυτό το θέμα στον αδαή κόσμο του διαδικτύου;

"Do not try this at home". Όπως λένε και στις Ηνωμένες Πολιτείες στην τηλεόραση όταν αυτό είναι να προβληθεί γίνεται στην πραγματικότητα αλλά για σκοπούς ντοκιμαντέρ ας πούμε.

Το συνειδητό φυσικό hack, αυτό δηλαδή όπου κάποιος προσπαθεί να εισβάλει συνειδητά σε κάποιον άλλον όχι δικό του υπολογιστή, (είτε προσωπικό υπολογιστή είτε σταθμό δικτύου είτε μηχανές διαμετακόμισης δεδομένων κλπ), είναι ποινικά διωκόμενη πράξη. Απλά πράγματα. Η Ελληνική Αστυνομία έχει συγκεκριμένη διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Απλά πράγματα δηλαδή. Έχεις να κάνεις με τον νόμο. Όπως αν ληστέψεις μια τράπεζα.

Το συγκεκριμένο λοιπόν hack που περιγράφω στον "Επιβάτη", συνέβη στην πραγματικότητα τρεις φορές. Το έπραξα τρεις φορές για να το δω. Να το προσομοιώσω και άρα να το περιγράψω να μη γράφω πράγματα για τα σκουπίδια. Και τις τρεις, είχα επικοινωνήσει με τα ιδρύματα στον οποίων τα υπολογιστικά συστήματα αλώνιζα όλη μέρα, και τους είχα ειδοποιήσει. Κι έτσι, δεν πήραν τηλέφωνο την Αστυνομία. (Αν με καταλάβαιναν βέβαια, γιατί από ότι μου είπαν αργότερα δεν με κατάλαβε κανείς... πράγμα φυσικό, δεν έκανα καμία ζημιά, γιατί ν' ασχοληθούν μαζί μου ακόμη κι αν μ' έβλεπαν...)

5. Apple & Windows. Μήπως το πρώτο είναι η ερωμένη και το δεύτερο η σύζυγος;

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό. Δεν είναι λάθος αυτό που λέτε. Αλλά "Once you go Mac you never go back." λέει ένα ρητό. Οπότε αν ισχύει το ρητό, τότε κάποιοι μένουν για πάντα με την ερωμένη; Πολύ ρομαντικό...

6. Science fiction. Έχετε βραβευτεί για ένα τέτοιο κείμενο. Μπορούμε να το βρούμε ηλεκτρονικά κάπου; Υπάρχει Λογοτεχνία Επιστημονικής Φαντασίας στην Ελλάδα ικανή να μη χλευαστεί αλλά και να μη θεωρηθεί ελαφριά;

Ας ξεκινήσω απαντώντας στο πρώτο σκέλος:

Όχι. On line δεν υπάρχει. Είναι μία σκέψη να ανεβάσω on line σε epub ξεκλείδωτο αρχείο ή και pdf (επίσης ξεκλείδωτο) μόνο για ανάγνωση σε οποιοδήποτε μέσο αλλά όχι εκτυπώσιμο οπότε να μην αλλοιώνεται η GNU licence ελεύθερης διακίνησης, αλλά ακόμη θέλει σκέψη.

Δεύτερο σκέλος:

Ναι υπάρχει. Έχουν γραφτεί εκπληκτικά πράγματα. Στην Athens Voice πρότεινα την "Λήθη" του Νίκου Βλαντή. Τώρα, για ποιο λόγο θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα γραπτό του Νίκου Βλαντή ως ελαφρύ επειδή είναι SF δεν το γνωρίζω. Κάποια μυαλά μπορεί να το γνωρίζουν. Αλλά και παλιότερα υπάρχουν σημαντικότατα γραπτά. Δεν θ' αρχίσω εδώ να λέω ονόματα γιατί είναι πολλά όχι τίποτε άλλο. Αλλά υπάρχουν.

Αλλά να, ας δούμε κάποια σημεία όσον αφορά στην προκατάληψη περί SF στην Ελλάδα: Κάποτε κάποιος είχε πει στον Πέτρο Τατσόπουλο ότι γράφει SF. Κι ο Τατσόπουλος του είχε πει «Μην ξεχάσεις να υπολογίσεις την Μεσόγειο...» Κι αυτό νομίζω πως τα λέει σχεδόν όλα. Οι διαστημικοί/τεχνολογικοί μύθοι είναι τόσο ξένοι από τον παλιό (και αρχαίο αλλά δεν είναι το "αρχαίος" που μετρά τώρα εδώ) και άκρως Μεσογειακό (στα όρια του καθαρά Ανατολικού) Ελληνικού λαού, που η έννοια της SF σχεδόν δεν υφίσταται. Φανταστείτε λοιπόν έναν Κλασσικό (εν ζωή) Έλληνα συγγραφέα, τον Παύλο Μάτεσι ας πούμε, να γράψει ένα μυθιστόρημα ή διήγημα όπου ο ίδιος να το χαρακτηρίσει "science fiction". Χρησιμοποιώντας μάλιστα τον Αγγλοσαξονικό όρο, ούτε καν τον Ελληνικό "Επιστημονική Φαντασία". Προκαταβάλλοντας έτσι και όλον τον κόσμο του βιβλίου που σίγουρα θα περιμένει να μάθει για το καινούριο του έργο αλλά και τους αναγνώστες. Είναι δεδομένο ότι το έργο θα είναι Κλασσικά άρτιο, (ο Μάτεσις μια του έφερε η κουβέντα είναι Κλασσικά άρτιος ούτως ή άλλως), αλλά είμαι πραγματικά περίεργος να διαβάσω τις κριτικές. Όχι τις παρουσιάσεις, τις κριτικές.

Δεν είναι ότι οι Έλληνες δεν διαβάζουν science fiction. Διαβάζουν και μάλιστα πολύ. Έλληνες συγγραφείς science fiction δεν διαβάζουν. Γιατί θεωρούν πως ο διπλανός τους, ο συγγενής τους, ο αδερφός τους, ο Έλληνας δηλαδή, science fiction είναι αδύνατον να γράψει. Μπουζουκάκι και ουζάκι και ταβλάκι και φραπεδάκι και "τ' άστρα του Νοτιά", (αν και τώρα τελευταία έχουν αρχίσει να εκλείπουν όλα αυτά), με το Science Fiction, είναι διαφορετικά σύμπαντα, όχι απλά πλανήτες.

7. Ποια εντυπωσιακή εξέλιξη -τεχνολογικά - πιστεύετε πως θα συμβεί στην καθημερινότητα μας τα επόμενα 30 χρόνια;

Το κυριότερο που πιστεύω αργά ή γρήγορα θα συμβεί είναι η κατάργηση του Έντυπου. Όχι η πλήρης κατάργηση. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Αλλά μαζικά ο κόσμος δεν θα διαβάζει έντυπα. Θα διαβάζει ηλεκτρονικά.

Επίσης πιστεύω πως θα μπορεί να διαβαστεί η σκέψη. Όχι απόλυτα. Ούτε πειστικά. Αλλά σε ένα μεγάλο ποσοστό.

Επίσης οι υπολογιστές θα είναι ενσωματωμένοι ακόμη και στο σώμα εάν το θέλει ο χρήστης και σίγουρα τα πληκτρολόγια και τα ποντίκια απλά δεν θα υπάρχουν.

Πολλά θα φορτίζονται από τον ήλιο.

Επίσης δεν θα υπάρχουν οπτικοί δίσκοι ή μαγνητικοί δίσκοι οποιασδήποτε χωρητικότητας. Θα υπάρχουν μόνο μνήμες σχεδόν αυξομειούμενης χωρητικότητας γιατί το πιθανότερο είναι να χρησιμοποιούν κβαντικές τεχνολογίες.

Προσωπικά θα ήθελα Ιατρικές προόδους. Σημαντικές. Αλλά πιστεύω πως αυτές θ' αργήσουν.

8. Παρατηρώ πως τώρα τελευταία γίνεστε ιδιαίτερα δημοφιλής στο facebook profile σας. Πιστεύετε πως είναι εύκολο να χειριστείτε την εικόνα σας σε έναν χώρο όπου έχουν πρόσβαση τόσο άνθρωποι που γνωρίζουν προσωπικά σας δεδομένα όσο και άνθρωποι που απλά γνωρίζουν τα βιβλία σας;

Όχι είναι πάρα πολύ δύσκολο. Το FaceBook (εγώ και οι friends μου εννοώ) μου φαινόμαστε σαν ένα 24ωρο μπαρ στο οποίο όλοι μας συχνάζουμε. Άλλοι λίγο άλλοι πολύ άλλοι είναι σαν να μένουν εκεί. Υπάρχουν στιγμές και ώρες που έχω μπει με καθαρό μυαλό συμμετέχοντας σε κουβέντες ή και χαβαλέδες με γέλια, και γύρω στις δυο ώρες μετά, έχω βγει με πολύ οινόπνευμα στο κεφάλι (καταναλωμένο δίπλα στο πληκτρολόγιό μου) και με ανθρώπους στο μυαλό που συνάντησα εκεί μέσα χωρίς να μπορώ να τους βγάλω.

Αυτό είναι μία επακριβής εικονική μεταφορά μιας πολύ όμορφης βραδιάς σ' ένα μπαρ νύχτα, άσχετα αν το πραγματικό μπαρ θα κρατήσει μέχρι και 5ωρα ή και βάλε ενώ το FaceBook (τουλάχιστον στην περίπτωσή μου) δεν θα ξεπεράσει ποτέ τις 2 ώρες. Όχι λόγο κάποιας δουλειάς, αλλά γιατί η ενεργή συμμετοχή μου δεν βαστά για παραπάνω. Συνήθως το έχω ανοιχτό σ' ένα tab στον browser μου ενώ ταυτόχρονα εργάζομαι πάνω στο οτιδήποτε ή ακόμη και γράφω. Έτσι ο κόσμος νομίζει πως είμαι μέσα με τις ώρες μιας που συχνά γυρνώ σ' αυτό το tab για να φύγει το μυαλό μου. Για να χαζέψω που λέμε.

9. Ποια είναι η εικόνα που έχετε εσείς για τα Social media & New media στον ελληνικό χώρο;

Ακόμη δεν έχουν αποκτήσει την δυναμική που μπορούν. Τα παραδοσιακά μέσα ακόμη αντιστέκονται και όχι άδικα. Αυτοί που θ' αναγκαστούν ν' αλλάξουν δουλειά δεν είναι δεδομένο πως θα μπορούν ανεξάρτητα αν θα το θέλουν ή όχι. Πάντως τα Ηλεκτρονικά Μέσα και το Internet είναι Φυσικός Εξελικτικός μονόδρομος. Και βέβαια και για την Ελλάδα.

10. 10 ώρες δυτικά. Το νέο σας βιβλίο. Αν και το έχω δεν πρόλαβα να το διαβάσω. Τι θέλετε να αγαπήσουμε σε αυτό το βιβλίο;

Την Αριάδνη. Και τους άλλους, αλλά την Αριάδνη κυρίως. Που πρέπει να ξεπληρώσει τον λογαριασμό για ένα κομμάτι του σημαντικότερου εγκλήματος στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

Ανακοινώθηκε η ευρεία λίστα των υποψηφιοτήτων για το βραβείο Man Booker 2010

Ανακοινώθηκε χθες, 27 Ιουλίου 2010, η ευρεία λίστα των υποψηφιοτήτων για τα διεθνή λογοτεχνικά βραβεία Man Booker. Η κριτική επιτροπή κλήθηκε να επιλέξει 13 τίτλους από ένα σύνολο 138 μυθιστορημάτων.

Μέλος της επιτροπής δήλωσε χαρακτηριστικά: «Στη λίστα βρίσκονται 13 εξαιρετικά μυθιστορήματα, βιβλία τα οποία επιλέξαμε για την ποιότητά τους, χωρίς να λάβουμε υπ' όψιν μας το προηγούμενο συγγραφικό έργο των δημιουργών τους. Τα εν λόγω βιβλία, καλύπτοντας ευρύ γεωγραφικό πεδίο και θεματολογία, διηγούνται δυνατές ιστορίες, οι οποίες κάνουν το οικείο να φαντάζει ανοίκειο, αγκαλιάζοντας ένα πλούσιο φάσμα ιστορικών περιόδων αλλά και συναισθημάτων. Έχουμε τη βεβαιότητα ότι θα προκαλέσουν αίσθηση και θα ψυχαγωγήσουν».

Οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα μεταφέρουν την είδηση με ιδιαίτερη χαρά, καθώς στους σπουδαίους συγγραφείς της ευρείας λίστας του βραβείου Man Booker συγκαταλέγονται δύο ξένοι πεζογράφοι των οποίων τα έργα στην Ελλάδα εκδίδονται από το Λογοτεχνικό μας Τμήμα: πρόκειται για τους διεθνώς αναγνωρισμένους συγγραφείς Πήτερ Κάρεϊ και Ντέιβιντ Μίτσελ.

Ο Πήτερ Κάρεϊ είναι μάλιστα ο ένας εκ των μόνο δύο συγγραφέων στους οποίους το βραβείο έχει απονεμηθεί δύο φορές στην ιστορία του. Αρχικά, το 1988 για το βιβλίο του «Όσκαρ και Λουσίντα» και, εν συνεχεία, το 2001 για την«Αληθινή ιστορία της συμμορίας Κέλι» (Ελληνικά Γράμματα, 2002). Το 1985, το βιβλίο του «Illiwhacker» είχε συμπεριληφθεί στη βραχεία λίστα των υποψήφιων προς βράβευση βιβλίων, ενώ η «Κλοπή: Μια ερωτική ιστορία»(Ελληνικά Γράμματα, 2006 ) συμπεριλήφθηκε στην ευρεία λίστα του Man Booker Prize το 2006. Τελευταίο βιβλίο του, στα ελληνικά, είναι το μυθιστόρημα «Ο παράνομος εαυτός του» (Ελληνικά Γράμματα, 2009)

Ο Ντέιβιντ Μίτσελ ήταν υποψήφιος για τα μυθιστορήματά του «number9dream» το 2001 και, πιο πρόσφατα, το 2004, «Ο άτλας του ουρανού» (Ελληνικά Γράμματα, 2007). Το 2008, από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα κυκλοφόρησε το πολυδιαβασμένο μυθιστόρημά του «Μαύρος κύκνος».

Η βραχεία λίστα των υποψηφιοτήτων του Man Booker Prize για το 2010 θα ανακοινωθεί την Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου σε συνέντευξη Tύπου, η οποία θα δοθεί στα κεντρικά γραφεία της επιτροπής των βραβείων στο Λονδίνο. Το όνομα του τελικού νικητή θα γνωστοποιηθεί στις 12 Οκτωβρίου.

Το βραβείο Man Booker Prize for Fiction, το οποίο χαρίζει στον κάτοχό του διεθνή αναγνώριση, συνοδεύεται από αμοιβή ύψους 50 χιλιάδων λιρών. Καθένας από τους έξι συγγραφείς της βραχεία λίστας, συμπεριλαμβανομένου του νικητή, θα λάβει το ποσό των 2,5 χιλιάδων λιρών και μια ειδικά σχεδιασμένη συλλεκτική έκδοση του βιβλίου του.

Δύο κριτικές για «Το ατύχημα» του Ισμαήλ Κανταρέ στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας

Ισμαήλ Κανταρέ

Το ατύχημα

Μυθιστόρημα,

μτφρ. από τα αλβανικά: Τηλέμαχος Κώτσιας,

επιμέλεια: Λιάνα Καρπούζη,

εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

Σε ηλικία 74 ετών, ο διεθνώς αναγνωρισμένος Αλβανός συγγραφέας Ισμαήλ Κανταρέ συνθέτει ένα μυθοπλαστικό σύνολο αρχετυπικών διαστάσεων, όπου τα λογοτεχνικά είδη συμπλέκουν και συλλειτουργούν. Ο συγγραφέας αποδίδει αριστοτεχνικά το ίδιον της ανθρώπινης φύσης, τον ατομικισμό και την έμφυτη ροπή προς την υλική και ανθρώπινη κατάκτηση• αποδομεί και ανασυνθέτει ένστικτα μυθικά, αρχέγονα και θελκτικά, που ονομάστηκαν εν είδει σύνοψης ερωτικό πάθος.

Η ιστορία του έργου, απλή και ταυτόχρονα σιβυλλική, αναπτύσσει την αστυνομική έρευνα ενός τροχαίου δυστυχήματος, όπου το ανεκπλήρωτο φιλί δύο εραστών στο πίσω κάθισμα ενός ταξί, έμελλε να σημάνει τον ακροτελεύτιο χαιρετισμό τους. Η έρευνα για τα αίτια του δυστυχήματος εστιάζει εξαρχής στην αινιγματική προσπάθεια και την αδυναμία των δύο εραστών να ανταλλάξουν ένα φιλί, γεγονός που γεννά πληθώρα σεναρίων. Ο οδηγός, ο μόνος επιζών, χάνει τον έλεγχο του οχήματος εξαιτίας της έντασης που αντίκρισε στα βλέμματα των δύο εραστών ή κάποιας άλλης απόκρυφης αιτίας, που αδυνατεί να προσδιορίσει ή να αποκαλύψει τελικά ο ανώνυμος αφηγητής και ο «επώνυμος» αστυνομικός που αναλαμβάνει κατά διαστήματα τον συγκεκριμένο λογοτεχνικό ρόλο.

Ο επιθεωρητής του έργου ερευνά φαινομενικά μια αστυνομική υπόθεση, αλλά στην ουσία αποτελεί έναν φιλόσοφο που αναδιφά στη φύση του έρωτα, στις απαρχές και στις εκφάνσεις του. Ο ερευνητής διερωτάται αν υπάρχει ο έρωτας ή αν αποτελεί μια νοσηρή και ιριδίζουσα κατάσταση, αν στέκεται στη σφαίρα του ιδεατού και προσδιορίζεται ως αξία φιλοσοφική ή αναλύεται αιτιοκρατικά, σαν ένα παιχνίδι θύτη και θύματος, εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, που φέρει έντονα τις έννοιες της κατάκτησης και της κυριαρχίας. Η συγκεκριμένη διαλεκτική προσέγγιση αποτελεί τον πυρήνατου έργου και εκφράζεται συνοπτικά από την αμφιβολία που φαίνεται να έχει ο αστυνομικός ως προς τη δομή και το ύφος της συντασσόμενης αναφοράς του.

Μερικές φορές σκεφτόταν πως ίσως θα τα κατάφερνε καλύτερα αν διαιρούσε το χρονικό σε μέρες ή σε μήνες, και άλλες φορές, σε πράξεις ή σε ραψωδίες, όπως τα αρχαία έπη.

Ο συγγραφέας δηλαδή, η μορφή του οποίου αντανακλά εν πολλοίς στον χαρακτήρα του αστυνομικού επιθεωρητή, τίθεται μετέωρος σε ένα διαλεκτικό δίστρατο, όπου η ιδεατή-ποιητική διάσταση του έρωτα διαχωρίζεται από την αντίστοιχη αιτιοκρατική, ιδιοτελή και γήινη, από την οποία απομυθοποιείται.

Ο Κανταρέ αν και συνεξετάζει το δισυπόστατο του έρωτα, φαίνεται να εστιάζει στη δεσποτική και αιτιοκρατική του διάσταση. Οι πολιτικές του αναφορές και τα σχόλια περί γιουγκοσλαβικού εμφυλίου θεωρούμε ότι σχετίζονται με την κατακτητική φύση και τα παιχνίδια «εξουσίας» που διέπουν τόσο τις ερωτικές σχέσεις όσο και τους πολιτικούς συσχετισμούς. Ο συγγραφέας δεν αποσκοπεί στην κοινοποίηση των πολιτικών του πεποιθήσεων αλλά στην προβολή του ανθρωπισμού και του φιλειρηνισμού. Η πολιτική στο παρόν μυθιστόρημα αποτελεί ουσιαστικά μια απτή σύνοψη της άυλης ψυχοπαθολογίας του έρωτα. Στα όνειρά του ο πρωταγωνιστής ενδύεται και απεκδύεται μαγικά ρόλους πολιτικών ηγετών και εραστών, ταξιδεύοντας σουρεαλιστικά σε ανάλογους σκηνικούς χώρους, καταδεικνύοντας τον ρόλο του υποσυνείδητου στον έρωτα, τη συμβολική του αντιστοιχία με την πολιτική και τον πόλεμο, καθώς επίσης και τους άλογους ψυχοπαθολογικούς μηχανισμούς που καθορίζουν το ερωτικό πάθος.

Τα σενάρια που εξετάζει ο αστυνομικός -κλασικό μοτίβο της αστυνομικής λογοτεχνίας- ακυρώνονται από την αλληλοδιαδοχή τους, γεγονός που αναδεικνύει ταυτόχρονα τις δαιδαλώδεις διαδρομές του ερωτικού πάθους, το άγνωστο και ερεβώδες που έλκει τους τραγικούς εραστές. Η λογική και το παράλογο συμπλέουν στο «ατύχημα» και ενσπείρουν στον αναγνώστη μια συνεχή αίσθηση αμφιβολίας όσον αφορά τα σημεία ταύτισης και διαχωρισμού τους. Η κατηγορηματική αποδοχή ή απόρριψη του παραλόγου φαίνεται αδύνατη, καθώς η μεν πρώτη αποδίδεται στη μεταφυσική διάσταση του έργου, η δε άλλη στην ψυχοπαθολογία των πρωταγωνιστών. Ο αναγνώστης αδυνατεί να θέσει τις ασφαλιστικές δικλίδες που απομονώνουν τη λογική από την παραφροσύνη, παραμένοντας μετέωρος στη θέα των δυσδιάκριτων ορίων τους, γεγονός που μας θυμίζει έντονα το κινηματογραφικό έργο των «γαλλοαναθρεμμένων» Πολωνών, Αντρέι Ζουλάφσκι και Ρομάν Πολάνσκι.

Στις τελευταίες σελίδες του μυθιστορήματος, ο Κανταρέ φωτίζει το αινιγματικό μυστήριο του «ατυχήματος», ενώ ταυτόχρονα, και μέσω μιας σπειροειδούς πορείας, το εκτοξεύει στο φιλοσοφικό άπειρο.

Γιάννης Ε. Στάμος, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 10.7.2010

* * *

Ένα ταξί πέφτει σε έναν γκρεμό στην Αυστρία, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι δύο εραστές τους οποίους μεταφέρει. Ο οδηγός καταφέρνει να μη σκοτωθεί, αλλά δεν είναι σε θέση να εξηγήσει τις συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη το δυστύχημα.

Στην υπόθεση του δυστυχήματος εμπλέκονται αμέσως οι μυστικές υπηρεσίες της Σερβίας και της Αλβανίας, αλλά οι ερευνητές πέφτουν σε πολλαπλό αδιέξοδο.

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πώς οδηγήθηκαν στον θάνατο ένας πολιτικός αναλυτής με διεθνή καριέρα και μια μοιραία γυναίκα με υψηλές γνωριμίες.

Ο Ισμαήλ Κανταρέ γράφει ένα μυθιστόρημα με αναπτυγμένο το στοιχείο της αστυνομικής και της πολιτικής ίντριγκας, αλλά το βλέμμα του μοιάζει να προσηλώνεται στο ερωτικό περιεχόμενο του έργου του και στην υπαρξιακή μοίρα των ηρώων του.

Η αφήγηση του Κανταρέ παίζει διαρκώς με τον ορίζοντα προσδοκίας του αναγνώστη (κάτι που διαθέτουν και τα αμιγώς πολιτικά του μυθιστορήματα) και το βιβλίο διαβάζεται μέχρι την τελευταία σελίδα του απνευστί.

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 10.7.2010

... μια εποχή αδυσώπητη

Δέκα ώρες δυτικά
Γλυκοφρύδης Γιώργος
εκδ Ελληνικά Γράμματα

Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης, στο καινούργιο του μυθιστόρημα, εμπνέεται από μία απ' τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Πλάνο το πλάνο, σκηνή τη σκηνή, ζωντανεύει μια εποχή αδυσώπητη.

Ένας Έλληνας εγκληματίας πολέμου, ο δωσίλογος Σταύρος, δρα στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για πρόσωπο ανερμάτιστο, άνθρωπο δίχως ηθικούς φραγμούς, ένα γκρίζο φάντασμα του σκοτεινού παρελθόντος του 20ού αιώνα, που καταφέρνει να διαφύγει ατιμώρητος στην Αμερική (10 ώρες δυτικά από την Ελλάδα). Ωστόσο, 63 χρόνια αργότερα θα επιστρέψει - αν και όχι από προσωπική του επιλογή. Και οι απόγονοι των θυμάτων της δράσης του, που όλα αυτά τα χρόνια τον είχαν στο κατόπι, τώρα πια, στον 21ο αιώνα, θα ζητήσουν την ομολογία του.

Για να ησυχάσουν τις ψυχές των προγόνων τους.
Για να πληρώσει το λογαριασμό.
Μην τυχόν και ξεφύγει ο εφιάλτης...

Αλλά κανείς δεν είχε υπολογίσει τα παιδιά των παιδιών των εμπλεκομένων σε εκείνη την «παλιά ιστορία»: την Αριάδνη, Ελληνοαμερικανίδα τρίτης γενιάς, και το Μωυσή, Έλληνα Εβραίο της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι βιώνουν την «άλλη ζωή» του μεγάλου έρωτα. Η σχέση τους, όμως, θα βρεθεί, ερήμην τους, αντιμέτωπη με το παρελθόν. Η ιστορία έχει εγγραφεί στο DNA τους - κι ας μη ρωτήθηκαν ποτέ εάν το ήθελαν να λογαριαστούν μαζί της...

«το ρολόι του κορμιού μας δεν λειτουργεί ορθολογιστικά»

Η έκπληξη
Foenkinos David
εκδ Ελληνικά Γράμματα

Η Ναταλία, γυναίκα όμορφη και επιτυχημένη, φαντασίωση πολλών αντρών, ζει ευτυχισμένη με τον μεγάλο έρωτα της ζωής της. Αλλά η ζωή δεν είναι παραμύθι, για να τη ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα‧ ο φόβος-ξόρκι της Ναταλίας για την απειλή της δυστυχίας δεν θα καταφέρει να την προστατεύσει. Και έτσι ξαφνικά, τα πάντα θα καταρρεύσουν.
Τρία ολόκληρα χρόνια, η Ναταλία αγνοεί τη στενή πολιορκία του γοητευτικού διευθυντή της εταιρείας της. Κι όμως, μια μέρα, εντελώς παρορμητικά, θα αρπάξει και θα φιλήσει με πάθος τον ασχημούλη, συνεσταλμένο υφιστάμενό της. Για να απομείνει έπειτα με την απορία αν έκανε καλά...
Με χιούμορ και τρυφερότητα, το μυθιστόρημα του Νταβίντ Φενκινός αφηγείται μια γοητευτική ερωτική ιστορία, που ξεκινά εντελώς απροσδόκητα και συνεχίζεται με πολλές εκπλήξεις. Πραγματικές εκπλήξεις. Διότι «το ρολόι του κορμιού μας δεν λειτουργεί ορθολογιστικά».

Οι ανακρίσεις γίνονται ακόμη πιο εντατικές

Το ατύχημα

Kadare Ismail

εκδ Ελληνικά Γράμματα

Ένα ταξί στην Αυστρία ξεφεύγει από την πορεία του και ανατρέπεται. Οι δύο εραστές που μεταφέρει είναι νεκροί. Ο οδηγός, που έχασε τον έλεγχο του οχήματος, επιβιώνει. Αλλά δεν καταφέρνει να εξηγήσει πώς συνέβη το ατύχημα. Ισχυρίζεται πως δεν θυμάται να του αποσπά της προσοχή τίποτα το ιδιαίτερο, εκτός από το γεγονός ότι οι δύο επιβάτες... «προσπαθούσαν να φιληθούν...».

Ήδη από τα πρώτα στάδια της έρευνας προκύπτει ότι το ζευγάρι τελούσε υπό παρακολούθηση από τις μυστικές υπηρεσίες της Αλβανίας και της Σερβίας για πολιτικούς λόγους. Ατέρμονες συζητήσεις, έρευνες, καταθέσεις στην αστυνομία δεν οδηγούν πουθενά. Ο έρωτας φαίνεται να είναι άρρηκτα δεμένος με το θάνατο, αλλά και πάλι η αιτία του συγκεκριμένου ατυχήματος παραμένει άγνωστη. Οι ιδιαίτερες συνθήκες του, ωστόσο, τραβούν την προσοχή του Ινστιτούτου Τροχαίας της Ευρώπης.

Οι ανακρίσεις γίνονται ακόμη πιο εντατικές. Και όμως, η σύνθεση των γεγονότων μοιάζει για άλλη μία φορά να οδηγεί σε αδιέξοδο. Οι ερευνητές εγκαταλείπουν την υπόθεση ο ένας μετά τον άλλον. Μέχρι που ένας από αυτούς, γοητευμένος, ίσως και τρομαγμένος από το πόσο βαθιά εμπλέκεται ο έρωτας με το θάνατο, αποφασίζει να προχωρήσει σε μια αντίστροφη αναπαράσταση των τελευταίων σαράντα εβδομάδων του ζευγαριού.

Οι πρώτες υποψίες περί δολοφονίας συναντούν το ερώτημα «υπάρχει έρωτας;» ή πρόκειται απλώς για μια ανθρώπινη επινόηση; Και αν τελικά υπάρχει, μπορεί άραγε να γίνει πιο οριστικός και από τον ίδιο το θάνατο;

Με άλλα λόγια, το μυθιστόρημα επιχειρεί να απαντήσει διαδοχικά σε δύο ερωτήματα: «Υπάρχει ο έρωτας ή πρόκειται για ψευδαίσθηση;» και «Αν υπάρχει, μπορούμε να τον αφηγηθούμε;»

Τελικά, ο Ισμαήλ Κανταρέ αφηγείται μια ερωτική ή μια αριστοτεχνική αστυνομική ιστορία; Μόνο για ένα δείχνει να είναι απόλυτα βέβαιος: «Καμία σχέση πάθους δεν επιβιώνει χωρίς το φόβο της απώλειας».

Το «Ατύχημα» είναι ένα αριστουργηματικό έργο που διαβάζεται ως η ιστορία ενός έρωτα ή ως η ιστορία μιας δολοφονίας, ή ως μια άλλη, τρίτη ιστορία, που «σκεπάζει» και τις δύο προηγούμενες...

Έγραψαν για το βιβλίο:

Ο Κανταρέ θέτει πολλαπλά ερωτήματα με αυτό το βιβλίο. Το κυριότερο από αυτά είναι αυτό της αλήθειας: πόσο μπορούμε να την προσεγγίσουμε και πώς; Το δεύτερο αφορά τον έρωτα: υπάρχει, από τι και πώς καθορίζεται; Το τρίτο είναι η σχέση των δύο ερωτευμένων με κάποιο τρίτο πρόσωπο που παρεμβαίνει και είναι ερωτευμένο με έναν από τους δύο. Πόσο μπορεί να υπάρξει αυτό το «τρίο» και ποιες είναι οι συντεταγμένες που το καθορίζουν. Τέλος, υπάρχει το ερώτημα του πόσο οι εξωτερικές συμβάσεις ή περιπλοκές μπορεί να επηρεάσουν έναν έρωτα.

Η ιστορία διαθέτει κι ένα αστυνομικό μυστήριο, καθώς πολλαπλές αναφορές και θραυσματικά ευρήματα συντείνουν και άλλοτε αποκλίνουν ή συσκοτίζουν την τελική λύση του διπλού θανάτου των δύο εραστών. Όμως τελικά, όπως και να τη διαβάσει κανείς, ως ερωτική ή αστυνομικο/πολιτική ιστορία, το λογοτεχνικό ενδιαφέρον παραμένει ακέραιο, καθώς το βιβλίο δεν τελειώνει αλλά συνεχίζεται στο μυαλό του αναγνώστη.

Γιάννης Ν. Μπασκόζος, Διαβάζω, τχ. 507, Μάιος 2010

... συναντά ένα φάντασμα ...

Η εκδίκηση της Σιλάνας

Ξανθούλης Γιάννης

εκδ Ελληνικά Γράμματα

O Γιάννης Ξανθούλης, στο καινούργιο του μυθιστόρημα, «Η εκδίκηση της Σιλάνας», συναντά ένα φάντασμα, τη Σιλάνα Σαλιάγκου, την ποιήτρια που ο ίδιος επινόησε και της οποίας τις ποιητικές δημιουργίες απαγγέλλει κάθε Σάββατο στη ραδιοφωνική εκπομπή του.

Μολονότι επινοημένο το πρόσωπό της, όταν ο συγγραφέας αποφασίζει να κάνει μυθιστόρημα τα τριάμισι από τα οκτώ συνολικά χρόνια που διήρκεσε η επεισοδιακή εφηβεία του στην επαρχία, η Σιλάνα τού φανερώνεται «σαν άγγελος λοξής έμπνευσης». Του αποκαλύπτει ότι εκείνη τον καθοδηγούσε ήδη από το 1959, από τότε που έκλεινε τα δώδεκά του χρόνια.

Ένα πρόσωπο, λοιπόν, που ο συγγραφέας πίστευε πως «είχε κυοφορηθεί μέσα στην ταλαίπωρη επαγγελματική του μήτρα», αίφνης αποκτά σάρκα και οστά ως «πλάσμα φορολογούμενο στη μισοσκότεινη ελληνική επικράτεια», το οποίο μάλιστα ξέρει ό,τι ξέρει ο συγγραφέας, θυμώνει με όσα θυμώνει κι εκείνος, αγαπά τον τρόπο με τον οποίο αγάπησε ό,τι αγάπησε ο συγγραφέας.

Δύο χρόνια μετά το μυθιστόρημα «Του φιδιού το γάλα», ο Γιάννης Ξανθούλης επιστρέφει με ένα βιβλίο «αυτοβιογραφικής ολισθηρότητας», όπου η Σιλάνα Σαλιάγκου τον εκδικείται οξύνοντας τη μνήμη του για πράγματα που νόμιζε πως είχαν παραγραφεί στο πέρασμα των δεκαετιών και των παραλλαγών της αλήθειας...

«Η κυρία Σιλάνα Σαλιάγκου για μένα υπήρξε άλλοθι», λέει σε πρώτο πρόσωπο ο συγγραφέας. «Έτσι κι αλλιώς, πάντα ήθελα να γεννήσω - και τη γέννησα ακριβώς όταν είχα καβατζάρει τον μισό αιώνα και λίγο πιο πάνω. Τη γέννησα ώριμη, στοχαστική, με μια δυνατή νοσταλγία και με θαυμασμό στην αξεπέραστη ποιητική ανορθογραφία του Μποστ (του Μέντη Μποσταντζόγλου), αλλά και φίλων γελοιογράφων.

Η γέννα προέκυψε μέσω ερτζιανών, μέσω του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ, όπου από το 1989 κάνω εκπομπές. Πρόκειται για μια κυρία με αβάσταχτη την ανάγκη ομοιοκατάληκτης ηθικής. Απόλυτα Ελληνίς, πατριδοφωτισμένη και ευτράπελα ρομαντική, αντάξια του ονόματός της.

Στα χρόνια που υπηρέτησα τις εμπνεύσεις της, άρχισα να πιστεύω ότι κάθε Σάββατο, που απήγγελλα από μικροφώνου τις συνήθεις επίκαιρες δημιουργίες της, μου τις υπαγόρευε εκείνη μέσα από ένα μυστήριο νεφέλωμα συγγένειάς μας. Λόγια και ηχηρές ομοιοκαταληξίες, που κατέληγαν με την πολυχρησιμοποιημένη αλλά καίρια -για μένα- επωδό: "Γαμώ την ατυχία μου».

«Δεν ήξερα τη μορφή της, κι ας είχα πατρική εξουσία πάνω της. Δεν ήμουν βέβαιος για την απήχησή της, φοβούμενος περισσότερο απ' όλα τον γραφικό προσανατολισμό της επινόησής μου... Πέρασαν χρόνια ώσπου να της δώσω λίγο παραπάνω φως στο στενό πάλκο του ραδιοφώνου αλλά και στη σαββατιάτικη στήλη μου στην "Ελευθεροτυπία"»

Και καταλήγει ο Γιάννης Ξανθούλης: «Στην παράλογη αυτή διαδρομή παραμερίσαμε τη γελοιογραφική εκδοχή και μείναμε στην εκφώνηση -για να το πω και λίγο ραδιοφωνικά- μιας εποχής που ο ήχος της κουβαλά την απειλή του μυθιστορήματος».

Έγραψαν για το βιβλίο:

Γεννημένος και μεγαλωμένος στην επαρχία, ο Γιάννης Ξανθούλης έχει γνωρίσει από πρώτο χέρι τι εστί διαφορετικότητα, μέσα σ' έναν περίγυρο που ζει και αναπνέει στην πιο ολοκληρωτική ομοιομορφία. Το πόσο σκληρό και απάνθρωπο είναι να έρχεται κανείς αντιμέτωπος, στην πιο τρυφερή του ηλικία, με αυτή την εφιαλτική πραγματικότητα, της κατά τα άλλα τόσο «ανθρώπινης» ελληνικής επαρχίας και γενικότερα κάθε επαρχίας, φαίνεται να το έχει νιώσει στο πετσί του ο συγγραφέας, όντας ένα από τα θύματα αυτής της θλιβερής αντιμετώπισης, της οποίας τυγχάνουν όσοι έχουν το «ελάττωμα» να διαφέρουν. Το επώδυνο πέρασμα από τον παιδικό κόσμο σε αυτόν της νεότητας εκτός από τα στερεότυπα συνεπακόλουθα έχει και τη σκοτεινή του πλευρά, αυτή που οι μεγάλοι επιμένουν να αγνοούν. Την απέραντη μοναξιά αυτού του επικίνδυνου περάσματος από τον παιδικό στον εφηβικό κόσμο περιγράφει ο συγγραφέας, με έντονη αυτοβιογραφική διάθεση αλλά και με έναν εξομολογητικό τόνο, σαν για να λυτρωθεί από το παρελθόν ερμηνεύοντάς το. Μόνος απελπιστικά και αντιμέτωπος με ένα εχθρικό περιβάλλον δημιουργεί τον δικό του από μηχανής θεό στην προσωπική του παράσταση απέναντι στον εχθρικό κόσμο που τον περιβάλλει. Η απίθανη κυρία Σιλάνα Σιλιάγκου είναι η υπέρβαση της πραγματικότητας, αλλά και μια καθωσπρέπει συντροφιά για να ξεπεραστεί ο παρελθών χρόνος. Πόσο απάνθρωπος εν τέλει είναι ο αληθινός κόσμος όταν αναγκάζει ένα παιδί να καταφύγει στη φαντασία του προκειμένου να τα βγάλει πέρα με μιαν αβίωτη πραγματικότητα; Ξανθούλης αυθεντικός, με αφηγηματική άνεση, σαρκασμό, με καταγωγή ευγενή, σαν αμυντικό και επιθετικό όπλο απέναντι στην ασχήμια και τη βαρβαρότητα. Φαίνεται τελικά πως όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο πολύ μας στοιχειώνει το παρελθόν με τα φαντάσματά του.

Ξενοφών Μπρουντζάκης, Ποντίκι Art, 13.2.2010

«Η εκδίκηση της Σιλάνας» είναι ίσως η εκδίκηση της μνήμης μας, που επιμένει να κρατάει ζωντανό το παρελθόν μας.

Όλγα Σελλά, Καθημερινή, 13.12.2009

Τόσο αυτοβιογραφικός που πιο πολύ δεν γίνεται είναι ο Γιάννης Ξανθούλης στο τελευταίο του βιβλίο. Ο συγγραφέας αναφέρεται στην επεισοδιακή του εφηβεία στην Αλεξανδρούπολη. Μια εφηβεία διανθισμένη με ακατάλληλα για ανηλίκους στιχάκια, γραμμένα τότε, διορθωμένα τώρα.

Χρήστος Σιάφκος, Ελευθεροτυπία, 8.11.2009

Η Σιλάνα παίρνει σάρκα και οστά και εκδικείται τον συγγραφέα, οξύνοντας τη μνήμη του για πράγματα που νόμιζε ότι είχε αφήσει πίσω του.

Μαρία Δρακοπούλου, Lifo, 19-25.11.2009

Με την «Εκδίκηση της Σιλάνας» ο Ξανθούλης αναδιφεί, με το γνωστό του χιούμορ και την αυτοσαρκαστική του διάθεση, την παιδική και πρώιμη εφηβική ηλικία του στην «υπερβόρεια» Αλεξανδρούπολη.

Σαφώς αυτοβιογραφικό, το βιβλίο αυτό είναι εμποτισμένο από το άρωμα μιας άλλης εποχής, άρωμα που το αποδεσμεύει, για να το εισπράξει ο αναγνώστης σαν ένα λεπτό, σχεδόν αραχνοϋφαντο πέπλο τρυφερής μελαγχολίας. Μαζί με το πεποιημένο πρόσωπο της Σιλάνας Σαλιάγκου, ο συγγραφέας μας παραδίδει μια τρυφερή, νοσταλγική αφήγηση - αν κι όχι πάντα με το απαραίτητο βάθος- πλημμυρισμένη από εικόνες και οσμές του γενέθλιου τόπου. Και αν, όπως ισχυρίζεται ο Λιόσα, η πραγματική πατρίδα του συγγραφικού εαυτού μας είναι η εφηβεία, μας παραδίδει μαζί και μερικά από τα κλειδιά των μετέπειτα λογοτεχνικών αφηγήσεών του.

Γιώργος Ξενάριος, Διαβάζω, τχ. 502, Δεκέμβριος 2009

Μετά το προπέρσινο «Γάλα του φιδιού» και περσινό, πιο προσωπικό και ταξιδιωτικό «Κωνσταντινούπολη των ασεβών μου φόβων» (εκδ. Μεταίχμιο), ο Γιάννης Ξανθούλης επιστρέφει με καινούργιο μυθιστόρημα, «βγαλμένο» από τις ραδιοφωνικές του εξορμήσεις. Όσοι έχετε ακούσει την εκπομπή του, τα Σάββατα, θα είστε εξοικειωμένοι με τη στιχοπλόκο Σιλάνα Σαλιάγκου. Στο βιβλίο αυτό, η περσόνα του Ξανθούλη αποκτά σάρκα και οστά και περιδιαβαίνει, μαζί με τον ήρωα, τα επεισοδιακά χρόνια της εφηβείας του στην ελληνική επαρχία. Κλασικός Ξανθούλης, με περισσότερη από συνήθως «αυτοβιογραφική ολισθηρότητα».

Κώστας Κατσουλάρης, Veto, 6.12.2009

Η Σιλάνα είναι το άλλοθι για να διηγηθεί ο συγγραφέας την επεισοδιακή του εφηβεία στην Αλεξανδρούπολη, όταν όλα ξεκίνησαν από τον...Τρωικό Πόλεμο με την Ωραία Ροσάνα Ποντεστά που «έδωσε ρέστα στη φαντασία του» και άρχισε να γράφει στιχάκια αλά Μποστ «Κι αφού χορτάσει παντρειά/ θα ξαναβρεί στο μέλλον/ τη λεωφόρο που οδηγεί/ στης Έφης το μπουρδέλον».

Δεν χάνει το χιούμορ και την τρυφερότητά του ούτε όταν βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου, άρρωστος με οξεία νεφρίτιδα στον Ευαγγελισμό όπου...θέλει τον Θεό μικρό και πρακτικό, πιάνει το χαρτί και το μολύβι:

«Στη γη που αποκτήσαμε / Πτυχίο ματαιότητας / Ξανά να βγούμε για ζωή / Ανώτερης ποιότητας».

«Γαμώ την ατυχία μου» όπως θα έλεγε και ο κύριος Γιάννης Ξανθούλης, τέλειωσε τόσο γρήγορα αυτή η φοβερή αφήγηση.

Index, τχ.36, Δεκέμβριος '09- Ιανουάριος ‘10

Η Σιλάνα Σαλιάγκου, ένα πρόσωπο που επινόησε ο δημοσιογράφος- συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης και της οποίας τα ποιήματα απαγγέλλει στη ραδιοφωνική του εκπομπή στον ΣΚΑΪ, ζωντανεύει στις σελίδες του μυθιστορήματός του. Το πλάσμα της φαντασίας του παίρνει σάρκα και οστά, και τον συναντά στο σαλόνι του σπιτιού της. Έπειτα από συζητήσεις, ανακαλύπτει ότι οι δυο τους μοιράζονται τις ίδιες απόψεις για τη ζωή, καθώς και ότι η κοινή τους πορεία αρχίζει τη δεκαετία του ΄50, όταν ο συγγραφέας ήταν έφηβος.

Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο, 30.1.2010

Ιστορίες περί έρωτος

Στρατιά “Σ’ αγαπώ”

Biasion Renzo

εκδ Ελληνικά Γράμματα

Η «Στρατιά "Σ' αγαπώ"», όπως αποκαλούσαν οι Άγγλοι τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής στην Ελλάδα (1941-1943), ζωντανεύει περιστατικά μεταξύ των Ιταλών στρατιωτών και των Ελλήνων που αντιμετωπίζουν καθημερινά τη σκληρότητα του πολέμου και αγωνίζονται να επιβιώσουν με κάθε μέσο ‧ επεισόδια με τις πόρνες που ακολουθούν τα στρατεύματα‧ σκηνές με τις γυναίκες που πουλούν το κορμί τους για ένα κομμάτι ψωμί, λίγο σαπούνι, ή για να σώσουν συζύγους και αδέλφια.

Ιστορίες περί έρωτος, που συνθέτουν εντέλει μια μεγάλη τοιχογραφία. Αλλά και περί αγάπης, φιλίας, προδοσίας. Οι ήρωες είναι όλοι νέοι και ωραίοι. Διψάνε για ζωή κι έχουν επιθυμίες. Είναι όμως στρατιώτες. Ο Μουσολίνι τους έχει στείλει στην Ελλάδα για να συντρίψουν τον ελληνικό λαό. Και εκείνοι προσπαθώντας να ξεγελάσουν τον βραδύρρευστο χρόνο, την εξάντληση και το φόβο τους στην αγκαλιά των Ελληνίδων, πλανεύονται από την εξαίσια ομορφιά του ελληνικού τοπίου.

Ο Ρέντζο Μπιαζιόν - που συμμετείχε στην ιταλική εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και υπηρέτησε στην Πελοπόννησο, στην Κρήτη και στη Ρόδο-, για να ξορκίσει τους εφιάλτες του πολέμου έγραψε το μοναδικό λογοτεχνικό έργο του, «Στρατιά "Σ' αγαπώ"».

Το βιβλίο λατρεύτηκε στην Ιταλία, μεταφράστηκε σε πολλές χώρες και ενέπνευσε την ταινία Mediterraneo, που βραβεύτηκε με το Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας το 1992.

Η έκδοση συνοδεύεται από την Εισαγωγή του Ιταλού στοχαστή Ορέστε ντελ Μπουόνο, καθώς και από Παράρτημα με κριτικά σχόλια για το έργο του Ρέντζο Μπιαζιόν.

Έγραψαν για το βιβλίο στο εξωτερικό:

«Ένα αδιαμφισβήτητο αριστούργημα».

Patrick Κéchichian, Le Monde, 28.02.2008

Νέα κυκλοφορία

Μίξερ

Γιώργος Μανιώτης

ΣΕΙΡΑ: ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Υπεύθυνη Σειράς: Ελένη Κεχαγιόγλου

εκδ Ελληνικά Γράμματα

Δύο χρόνια μετά τη «Γνώση των νεκρών» ο Γιώργος Μανιώτης συναντά τους αναγνώστες με το «Μίξερ», στο οποίο αναμειγνύονται άνθρωποι κάθε ηλικίας, όνειρα και διαψεύσεις, τραγικές και κωμικές ιστορίες της σύγχρονης πραγματικότητας.

Άνθρωποι, κατοικίδια, ζώα και ηλεκτρικές συσκευές παίρνουν το λόγο και διηγούνται την ιστορία τους.

Ένα μικρός, άσπρος «σπιτικός σκύλος» νιώθει ξένος μες στον κόσμο.

Μια γυναίκα, στη φάση «ψάχνω τον άνθρωπο της ζωής μου».

Οικογενειακοί κανιβαλισμοί. Ο γάμος, μια «ισόβια ιαχή πόνου».

Συγκεντρώσεις φίλων. Η ανάγκη επίδειξης της επιτυχίας ως αντίδοτο για την απουσία ευτυχίας.

Ένα μικρό παιδί ζωγραφίζει τα παραμύθια του, βήμα βήμα προς τη σκληρή ενηλικίωση.

Σουρεαλιστικό ιντερμέδιο: πόσα χαμένα μεροκάματα χρειάζονται για να συνεννοηθείς με τον ασφαλιστικό σου φορέα;

Οι αυτάρεσκοι τηλεοπτικοί αστέρες σε ρόλο λαϊκών δικαστών.

Δύο ηλικιωμένες αδερφές, σε ένα χωριό ερημωμένο, σε αντίστροφη μέτρηση χρόνου.

Το δράμα ενός πατέρα που ο γιος του θέλει να γίνει μουσικός κι όχι επιστήμονας.

Τα όνειρα που, από καταφύγιο, μετατρέπονται σε εφιάλτες.

Ο Γιώργος Μανιώτης υφαίνει αριστοτεχνικά ποικίλες ιστορίες στις οποίες εναλλάσσονται το κωμικό με το τραγικό, η σοβαρότητα με το σαρκασμό, ο παραλογισμός της καθημερινότητας με τα σπουδαία ζητήματα της ζωής, σε ένα «Μίξερ» της σύγχρονης πραγματικότητας.

Το «Μίξερ» αποτελείται από δεκαοκτώ καλά δομημένες ιστορίες (επτά κεφάλαια για την καθεμία), που περιπλέκονται μεν στην τύχη, οι ρίζες τους, όμως, συνφύονται, «άρρηκτα συνδεδεμένες κάτω από το χώμα μέσα στο ίδιο τετραγωνικό παρτέρι».

Τι λέει ο ίδιος ο συγγραφέας για το «Μίξερ»:

«Σαν να είμαστε στην προσωπική μας κουκέτα σε ένα τραίνο που τρέχει με εκκωφαντική ταχύτητα και να παρατηρούμε από το παράθυρο τη ζωή έξω. Κάτω από το τραίνο, επί της γης συμβαίνουν φοβερά. Ακούγονται οιμωγές, μας κοιτούν απελπισμένα μάτια, άνθρωποι χάνουν τις ζωές τους, άλλοι προσπαθούν να χαρούν, αλλά ο χρόνος και η καθημερινότητα ακυρώνουν τις χαρές τους. Έξω από το τραίνο που τρέχει γίνεται μια άηχη σφαγή που εμείς δεν μπορούμε να την καταλάβουμε και την προσπερνάμε εύκολα. Η φρίκη μας γίνεται οικεία και αισθανόμαστε ότι όλα πάνε καλά και δεν συμβαίνει τίποτα. Δεν μας περνάει από το μυαλό ότι ο ακήρυχτος αυτός πόλεμος που λαβαίνει χώρα δίπλα μας θα φθάσει κάποτε και στην προσωπική μας κουκέτα. Αυτό επιδιώκουν∙ να περάσουμε από αυτήν τη ζωή καβάλα σε ένα ψέμα, χωρίς να εννοήσουμε ποτέ τι ακριβώς ζούμε. Με την ταχύτητα του βίου δεν μας επιτρέπουν να ανακαλύψουμε τις δομές του καιρού μας και να αναγνώσουμε την εποχή μας. Αυτή η γνώση δεν συμφέρει κανένα. Έτσι, όλα τα παθήματα που ξεσπούν γύρω μας δεν μας γίνονται ποτέ μαθήματα. Εμείς απλώς τα προσπερνάμε επιδιώκοντας να ευτυχήσουμε μέσα σε ένα πεδίο μάχης.

Στο βιβλίο αυτό συμβαίνει το ίδιο: διάφορα γεγονότα, άλλοτε τραγικά, άλλοτε κωμικοτραγικά, άλλοτε ξεκαρδιστικά, ριγμένα στην τύχη γυρεύουν τη δομή τους, γυρεύουν τη συνέχειά τους, γυρεύουν να πολωθούν και να γίνουν μικρές ιστορίες και να φτάσουν στα αυτιά μας μεταφέροντας κάποια συμπεράσματα. Εδώ, αντίθετα από ό,τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή, προς το τέλος του βιβλίου, συνθέτουμε τα κερματισμένα αποσπάσματα και προσπαθούμε να εναποθέσουμε κάτι χρήσιμο στην συνείδηση του κάθε αναγνώστη. Η σύγχυση που μας περιβάλλει είναι ηθελημένη, και αν το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεώς μας βρίσκεται ακόμα εν ζωή, οφείλουμε νομίζω να ξεδιαλύνουμε τα πράγματα και να εννοήσουμε τι πραγματικά μας βοηθάει και τι μας βλάφτει. Δεν είναι ανάγκη να υπάρξει μια επανάσταση απλώς να εννοήσουμε. Τίποτα άλλο».

Ο Γιώργος Μανιώτης γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει γράψει, εκτός από πεζά λογοτεχνικά έργα, και πολλά θεατρικά, τα οποία έχουν επανειλημμένως παρουσιαστεί σε σκηνές της Αθήνας (γνωστά θεατρικά του έργα είναι: «Το ματς», «Κοινή λογική», «Ο λάκκος της αμαρτίας», «Οι σύζυγοι», «Διακοπές στην Ουρανούπολη», «Μόνο θετικές σκέψεις» κ.ά.). Ασχολείται επίσης με τη σκηνοθεσία.

Από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα» κυκλοφορούν τα βιβλία του: «Τα σαντέ της Σαπφώς» (2000), «Το γκαζόν του μπαμπά» (2001), «Ανώνυμα γράμματα» (2002), «Αγελάδα με φτερά» (2003), «Σαράντα κύματα» (2005), «Η γνώση των νεκρών» (2007).

Ενα απόσταγμα

Γιατί το Βυζάντιο

Γλύκατζη-Αρβελέρ Ελένη

εκδ Ελληνικά Γράμματα

Το «Γιατί το Βυζάντιο», το καινούργιο βιβλίο της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, γραμμένο απευθείας στα ελληνικά, αποτελεί ένα απόσταγμα σχεδόν βιωματικό, από την πολύχρονη διδασκαλία της διαπρεπούς βυζαντινολόγου στη Σορβόννη. Απευθύνεται στο ευρύ κοινό και ειδικά σε εκείνους που τους απασχολεί το ζήτημα της ελληνικής ιστορικής συνέχειας.

«Το πόνημα αυτό», αναφέρει η ίδια, «απευθύνεται σε όσους από τους Νεοέλληνες ταλανίζονται με το πρόβλημα της ελληνικής ιστορικής συνέχειας και στους ξένους (κυρίως τους Δυτικοευρωπαίους και τους Αμερικανούς βλαστούς τους) που αρκούνται στην επιλεκτική γνώση του παρελθόντος τους, άσχετα από κάθε ιστορική πραγματικότητα και με μόνο μέλημα τη δικαίωση μιας σύγχρονης πολιτικής προσέγγισης, που υπαγορεύουν συμφέροντα και ενδιαφέροντα, ξένα συχνά από την ιστορία και το αντικείμενό της».

Η συγγραφέας επιχειρεί να αποσαφηνίσει το Βυζάντιο δια του Βυζαντίου, με πολλαπλές αναφορές σε κείμενα - κλειδιά (Τριακονταετηρικός του Ευσεβίου, Κοσμογραφία του Κοσμά Ινδικοπλεύστη, Τακτικά του Λέοντος ΣΤ' τυο Σοφού, Βίος Ιακώβου του Νεοφωτίστου, Σχόλια του Τζέτζη, Επαναγωγή κ.ά.), τα οποία, κατά τη γνώμη της, εκφράζουν συνοπτικά τα χαρακτηριστικά της βυζαντινής ψυχοσύνθεσης ή σημαδεύουν παραστατικά τομές και στροφές της ιστορίας του Βυζαντίου.

Ο στόχος της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ είναι ο εξής, όπως τον διατυπώνει στον Πρόλογό της: «Να βάλω, κατά το δυνατόν, έστω εκ του πλαγίου και λάθρα σχεδόν, το Βυζάντιο στη θέση που τα επιτεύγματά του μας υπαγορεύουν: να πω συνοπτικά, εννοώ, αυτά που το αναδεικνύουν ως την πρώτη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία και που εξηγούν, όχι μόνο το πολιτιστικό μεγαλείο του (και αυτό ανεπαρκώς ακόμη γνωστό), αλλά και την ασυνήθη για παγκόσμια δύναμη (όπως ήταν κάποτε το Βυζάντιο) μακροβιότητά του».

Η επιλογή των θεμάτων που αναπτύσσονται σχετίζεται κυρίως με φαινόμενα μακράς διαρκείας και μπορούν να ερμηνεύσουν το «Γιατί» της βυζαντινής πολιτικής εμβέλειας (εξ ου και ο τίτλος «Γιατί το Βυζάντιο»).

Αναλύονται οι σχέσεις της πολιτείας με την εκκλησία (αυτοκράτορα και πατριάρχη), του κέντρου με την περιφέρεια (Κωνσταντινούπολης και επαρχιών), του Βυζαντίου με τους πολυποίκιλους γείτονές του, φίλους, συμμάχους ή εχθρούς. Οι συνοριακές συρρικνώσεις, οι δογματικές διαμάχες, οι στρατιωτικοπολιτικές αντιπαλότητες και οι άνισες κοινωνικές διαβαθμίσεις που ρύθμιζαν την καθεστηκυία τάξη εξηγούν τη δυσκολία της βυζαντινής κοινωνίας αλλά και της πολιτικής να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών. Η πτώση της αυτοκρατορίας πρώτα στα χέρια των Σταυροφόρων (1204) και τελικά στους Οθωμανούς (1453) προλογίζουν την χαλεπότητα της μετέπειτα εποχής που θεμέλιό της ωστόσο μένει η πολύχρονη βυζαντινή εμπειρία: θρησκευτική, ιδεολογική και βιωματική. Απόηχός της ως τις μέρες μας μπορεί να θεωρηθεί η αμφίσημη σχέση των Νεοελλήνων με τη Δύση και με την Ανατολή, πρόβλημα της νεοελληνικής ταυτότητας.

Βιβλιοπαρουσίαση

Το βιβλίο της Αργυρώς Μαντόγλου "Όλα στο μηδέν" (εκδ. "Ελληνικά Γράμματα", 2009) παρουσιάζεται στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης (Φωκ. Νέγρη 42), τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009, στις 8.00 μ.μ. Διαβάζει ο ηθοποιός Βασίλης Βλάχος.
Σχολιάζει ο ποιητής Δημήτρης Αθηνάκης

Στη μνήμη του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου

ΗΜΕΡΙΔΑ

«Μήτσος Αλεξανδρόπουλος (1924-2008) Πεζογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής»

Τετάρτη 21 Οκτωβρίου, ώρα 7 μ.μ., Μουσείο Μπενάκη (Κουμπάρη 1) - Νέα έκδοση

«Πόσο αργεί να ξημερώσει…», διηγήματα του Αντόν Τσέχοφ, μετάφραση και Εισαγωγή Μήτσου Αλεξανδρόπουλου.

Τιμώντας τη μνήμη του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου, οι εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», διοργανώνουν, με την πολύτιμη συνδρομή της συζύγου του, της νεοελληνίστριας Σόνιας Ιλίνσκαγια, και της κόρης τους Όλγας Αλεξανδροπούλου, Ημερίδα για το έργο και την προσφορά του.

Η Ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2009, ώρα 7μ.μ., στο κεντρικό κτίριο του Μουσείου Μπενάκη (Κουμπάρη 1).

Ομιλητές:

- Ελένη Κεχαγιόγλου, υπεύθυνη λογοτεχνίας των «Ελληνικών Γραμμάτων»: Τα πολλαπλά συγγραφικά πρόσωπα του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου. Η «Βιβλιοθήκη» του στα «Ελληνικά Γράμματα».

- Αλέξης Ζήρας, κριτικός λογοτεχνίας: Ο Αλεξανδρόπουλος και ο καημός της Ιστορίας. Τα αρματωμένα χρόνια και τα χρόνια της περίσκεψης.

- Έρη Σταυροπούλου, καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών: Αντόν Τσέχοφ – Μήτσος Αλεξανδρόπουλος: Μια συνάντηση.

- Ευγενία Κριτσέφσκαγια, φιλόλογος, κριτικός, δημοσιογράφος: «Πανιά φορτσάτα» της ποίησης του Όσιπ Μαντελστάμ σε απόδοση του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου.

- Σόνια Ιλίνσκαγια, ομότιμη καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνων: Λίγα λόγια για τα δύο τελευταία βιβλία της «Βιβλιοθήκης του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου».

- Ελένη Σκάβδη, δημοσιογράφος: Η πόλη θυμάται.

Λίγες ημέρες πριν από την Ημερίδα στις 12 Οκτωβρίου, θα κυκλοφορήσει από τα «Ελληνικά Γράμματα» ένα ακόμη βιβλίο στο πλαίσιο της «Βιβλιοθήκης Μήτσου Αλεξανδρόπουλου».

Πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων του Αντόν Τσέχοφ, υπό τον τίτλο «Πόσο αργεί να ξημερώσει…», μετάφραση και Εισαγωγή Μήτσου Αλεξανδρόπουλου.

Τα περισσότερα από τα 15 διηγήματα της συλλογής είναι άγνωστα στην Ελλάδα και δημοσιεύονται για πρώτη φορά στον τόμο αυτό.

«Από τα δεκαπέντε διηγήματα της συλλογής ο αναγνώστης θα μπορούσε να έχει μία ιδέα για το πώς κυματίζει το ύφος στο αφηγηματικό έργο του Τσέχοφ∙ όσο γνωρίζω, το ζήτημα αυτό δεν έχει προσεχτεί όσο θα έπρεπε από τους μελετητές του, εκείνους κυρίως που ενδιαφέρονται για τις επιδράσεις που άσκησε το διήγημα του Τσέχοφ στη νεότερη πεζογραφία», αναφέρει στην Εισαγωγή του ο μεταφραστής.

Το «Πόσο αργεί να ξημερώσει…» είναι το πρώτο βιβλίο που εκδίδεται από τότε που ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος έφυγε από τη ζωή (19 Μαΐου 2008).

Δωρεάν εκπαιδευτικά βοηθήματα

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

με δωρεάν εκπαιδευτικά βοηθήματα

από τα «Ελληνικά Γράμματα» και το in.gr

Η σχολική χρονιά αρχίζει. Μικροί και μεγάλοι μαθητές καθώς και γονείς βρίσκονται προ των πυλών. Οι εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα» και το ειδησεογραφικό portal in.gr προσφέρουν με κλήρωση σε 50 τυχερούς δωρεάν εκπαιδευτικά βοηθήματα για τα μαθήματα της τάξης τους!!!

Η συμμετοχή στην κλήρωση θα γίνεται μέσω της ιστοσελίδας του in.gr και οι ενδιαφερόμενοι το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να καταχωρίσουν τα στοιχεία τους χωρίς να απαντήσουν σε καμία ερώτηση ή κουίζ καθώς, δεν πρόκειται για διαγωνισμό. Γονείς και μαθητές μπορούν να δηλώνουν συμμετοχή έως και τις 30 Σεπτεμβρίου 2009. Η κλήρωση θα πραγματοποιηθεί την 1η Οκτωρβίου 2009 στα γραφεία των εκδόσεων και τα ονόματα των τυχερών θα παραμείνουν δημοσιευμένα στην ιστοσελίδα του εκδοτικού (www.ellinikagrammata.gr) και στο in.gr από τις 2 έως και τις 10 Οκτωβρίου 2009. Τα βιβλία θα αποσταλούν στους 50 τυχερούς από τον εκδοτικό οίκο εντός 7 εργάσιμων ημερών στη διεύθυνση που θα δηλώσουν οι συμμετέχοντες.

Τα εκπαιδευτικά βιβλία των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα, πλήρως προσαρμοσμένα στις αυξημένες απαιτήσεις της νέας εποχής, έχουν στόχο να βοηθήσουν τους μαθητές κάθε σχολικής βαθμίδας να αφομοιώσουν δημιουργικά τη σχολική ύλη, να εξελίξουν τη σκέψη τους και να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους με τον καλύτερο και αποδοτικότερο γι' αυτούς τρόπο.

Η δομή και το περιεχόμενο των βιβλίων -εγγύηση για τα οποία αποτελούν έμπειρες και καταξιωμένες στον εκπαιδευτικό χώρο συγγραφικές ομάδες- σε συνδυασμό με την πρωτότυπη σελιδοποίηση και εικονογράφηση δημιουργούν ένα άρτιο αισθητικά αποτέλεσμα, ικανό να προσελκύσει το ενδιαφέρον των μαθητών.

Ο Γιάννης Ξανθούλης μιλά ...

Ο Γιάννης Ξανθούλης μιλά σε πρώτο πρόσωπο για το νέο του βιβλίο «Η εκδίκηση της Σιλάνας» που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο.

«Η κυρία Σιλάνα Σαλιάγκου για μένα υπήρξε άλλοθι. Έτσι κι αλλιώς, πάντα ήθελα να γεννήσω - και τη γέννησα ακριβώς όταν είχα καβατζάρει τον μισό αιώνα και λίγο πιο πάνω. Τη γέννησα ώριμη, στοχαστική, με μια δυνατή νοσταλγία και με θαυμασμό στην αξεπέραστη ποιητική ανορθογραφία του Μποστ (του Μέντη Μποσταντζόγλου), αλλά και φίλων γελοιογράφων.

Η γέννα προέκυψε μέσω ερτζιανών, μέσω του ραδιοφώνου του Σκάι, όπου από το 1989 κάνω εκπομπές. Πρόκειται για μια κυρία με αβάσταχτη την ανάγκη ομοιοκατάληκτης ηθικής. Απόλυτα Ελληνίς, πατριδοφωτισμένη και ευτράπελα ρομαντική, αντάξια του ονόματός της.

Στα χρόνια που υπηρέτησα τις εμπνεύσεις της, άρχισα να πιστεύω ότι κάθε Σάββατο, που απήγγειλα από μικροφώνου τις συνήθεις επίκαιρες δημιουργίες της, μου τις υπαγόρευε εκείνη μέσα από ένα μυστήριο νεφέλωμα συγγένειάς μας. Λόγια και ηχηρές ομοιοκαταληξίες, που κατέληγαν με την πολυχρησιμοποιημένη αλλά καίρια -για μένα- επωδό: «Γαμώ την ατυχία μου».

Δεν ήξερα τη μορφή της, κι ας είχα πατρική εξουσία πάνω της. Δεν ήμουν βέβαιος για την απήχησή της, φοβούμενος περισσότερο απ' όλα τον γραφικό προσανατολισμό της επινόησής μου... Πέρασαν χρόνια ώσπου να της δώσω λίγο παραπάνω φως στο στενό πάλκο του ραδιοφώνου αλλά και στη σαββατιάτικη στήλη μου στην «Ελευθεροτυπία».

Όταν μπήκα στον κόπο να κάνω μυθιστόρημα τα τρία και μισό χρόνια από τα οκτώ που διήρκεσε η επεισοδιακή εφηβεία μου στην επαρχία, η Σιλάνα Σαλιάγκου μού φανερώθηκε σαν άγγελος λοξής έμπνευσης, ομολογώντας ότι από το 1959 που έκλεινα τα δώδεκα με καθοδηγούσε πίσω από την καθημερινότητα η οποία με καθόρισε αργότερα.

Περίεργη συγκυρία, αλλά ειλικρινής. Ήξερε όσα ήξερα, θύμωνε με όσα θύμωνα και αγαπούσε τον τρόπο που αγαπούσα ό,τι αγάπησα...

Στο βιβλίο αυτό με την αυτοβιογραφική ολισθηρότητα η Σιλάνα Σαλιάγκου με εκδικείται οξύνοντας τη μνήμη μου για πράγματα που νόμιζα πως είχαν παραγραφεί στο πέρασμα των δεκαετιών και των παραλλαγών της αλήθειας. Στην παράλογη αυτή διαδρομή παραμερίσαμε τη γελοιογραφική εκδοχή, όσο γινόταν, και μείναμε στην εκφώνηση -για να το πω και λίγο ραδιοφωνικά- μιας εποχής που ο ήχος της κουβαλά την απειλή του μυθιστορήματος. Τη συνάντησα και με συνάντησε για να «γνωριστούμε καλύτερα», όπως είπε.»

Αυγουστιάτικες εκδηλώσεις

Η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Μηθύμνης, με αφορμή τον εορτασμό των 150 χρόνων λειτουργίας της, σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου της πολυβραβευμένης συγγραφέως Φωτεινής Φραγκούλη "Εφτά ορφανά μολύβια... εφτά ιστορίες" (Βραβείο "ΔΙΑΒΑΖΩ" 2009) σε εικονογράφηση Φωτεινής Στεφανίδη την Κυριακή 9 Αυγούστου 2009, στις 8.00 μ.μ. στο Συνεδριακό Κέντρο Μήθυμνας.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Παναγιώτης Σκορδάς, Πρόεδρος Συνδέσμου Φιλολόγων Λέσβου - Υπεύθυνος Πολιτιστικών Θεμάτων Β/βάθμιας Εκπαίδευσης Λέσβου Νίκη Ζαχιώτη, Διεθύντρια Βιβλιοθήκης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Ιφιγένεια Μαστρογιάννη, συγγραφέας

Σε συνεργασία με τις εκδόσεις "Ελληνικά Γράμματα".

_______________________________________________

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίου Πέτρου, το βιβλιοπωλείο «Λογάρι» και οι εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα» παρουσιάζουν το βιβλίο της Αργυρώς Μαντόγλου «Όλα στο μηδέν» και σας καλούν να γνωρίσετε από κοντά τη συγγραφέα σε μία βραδιά που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 8 Αυγούστου, στις 8.30 μ.μ. στην πλατεία Βαλμά (Γαύριο Άνδρου).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Γιώργος Ξενάριος, συγγραφέας-κριτικός λογοτεχνίας Ειρήνη Δάγλα, φιλόλογος-διευθύντρια ποιητικής σειράς «Λάλον Ύδωρ».

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Γιώργος Δαρδανός.

Οι εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα» και το βιβλιοπωλείο «Δίαυλος» σας προσκαλούν να γνωρίσετε από κοντά τη συγγραφέα Αργυρώ Μαντόγλου και το νέο της βιβλίο «Όλα στο μηδέν» την Τετάρτη 26 Αυγούστου, στις 8.30 μ.μ. στο Beer Garden (Θεμιστοκλή Σοφούλη, Γεφυράκι Σάμου, Βαθύ) Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Γιώργος Ξενάριος, συγγραφέας-κριτικός λογοτεχνίας και η συγγραφέας.