Διαβάσαμε στο bookpress.gr

Ο κίτρινος στρατιώτης

Ανδρέας Μήτσου

Εκδ Καστανιώτη

Της Άλκηστης Σουλογιάννη

«ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να έχει να πει μια ιστορία συνταρακτική» Γιώργος Χειμωνάς, Ο Γιατρός Ινεότης

Ο Ανδρέας Μήτσου συνεχίζει με συνέπεια να αναπτύσσει ένα κειμενικό σύμπαν διαρθρωμένο σε γεγονότα που παραβιάζουν την αντικειμενική πραγματικότητα, τη γενικώς αποδεκτή λογική και την ισχύουσα φυσική τάξη των πραγμάτων, και ελέγχονται από την ανθρώπινη δυναμική που φαίνεται να εκδηλώνεται σε απόλυτη έννοια καθ’ υπέρβαση όλων των συμβατικών ορίων, όπως αναγνωρίζεται κατεξοχήν στα προγενέστερα βιβλία του συγγραφέα Σφήκες (2001), Ιστορίες συμπτωματικού ρεαλισμού (2005), Η ελεημοσύνη των γυναικών (2009) ή Ο αγαπημένος των μελισσών(2010). 

Το κλίμα αυτό προσδιορίζει τη δομή (και) του βιβλίου με τον τίτλο Ο κίτρινος στρατιώτης, στο οποίο ο Α. Μήτσου έχει οργανώσει μια συνταρακτική υποκειμενική πραγματικότητα βασισμένη σε μια σύνθετη ιστορία που εξελίσσεται σε τέσσερα μέρη με ένδεκα κεφάλαια ανισομερώς κατανεμημένα, που αποτυπώνουν τη λογική του υπο-/κειμενικού κόσμου, και επιστεγασμένα με επίλογο που αποδίδει τη λογική του λεγόμενου αντικειμενικού κόσμου. Η ιστορία αφορά αφενός ένα μη συνηθισμένο άτομο που υπερβαίνει το κοινό ανθρώπινο μέτρο συμπεριφοράς καθώς δεν έχει διαβρωθεί από τα κοινά ανθρώπινα συμβατικά στοιχεία, και αφετέρου τη διαδρομή που αυτό το άτομο ακολουθεί στον μεγάλο κόσμο διασχίζοντας γεωφυσικά και ιστορικο-πολιτισμικά πεδία προσωπικής και ομαδικής δράσης εξ αιτίας μιας σειράς αντικειμενικών όσο και δεσμευτικών γεγονότων, με αφετηρία την οικογενειακή κοιτίδα και με τελική επιστροφή σ’ αυτήν και σε όσα τραγικά αυτή η επιστροφή συνεπάγεται.

Σ’ αυτό το πλαίσιο ο Α. Μήτσου πραγματεύεται με ευρηματικό τρόπο μεγάλα και γενικά θέματα, όπως είναι η φυσική κατάσταση των πραγμάτων και το κατά την κοινή αντίληψη υπερφυσικό, η ισορροπία και οι ανατροπές στις ανθρώπινες σχέσεις, οι ανατροπές στην αντικειμενική πραγματικότητα και κατ’ επέκταση στην ανθρώπινη συμπεριφορά, η σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του και με το φυσικό, κοινωνικό, ιστορικο-πολιτικό περιβάλλον, η σχέση ζωής και θανάτου, η ανθρώπινη βούληση και το ανθρώπινο όριο, η υπέρβαση του ανθρώπινου ορίου και η αντίδραση των φορέων της κοινής λογικής, η αποκοπή του ανθρώπου από το περιβάλλον και η συνακόλουθη μόνωση του ανθρώπου, η σχέση ανάμεσα στο θάρρος και τη δειλία ή ανάμεσα στην τόλμη και τον φόβο. Ακόμα: το προσωπικό περιεχόμενο του χρόνου, η πρόσληψη της εξωτερικής/αντικειμενικής πραγματικότητας και ο βαθμός της υποκειμενικής παρέμβασης, η ισοδυναμία της αντικειμενικής και της υποκειμενικής πραγματικότητας, η ροή των αντικειμενικών γεγονότων και η δέσμευση της ανθρώπινης μοίρας, το άτομο απέναντι στις δομές της συντεταγμένης κοινωνίας, η ύβρις και η αρά με ό,τι αυτές συνεπάγονται σε ατομικό και σε κοινωνικό επίπεδο.

Αυτό το πυκνό υλικό διεκπεραιώνει ο πλήρης συναισθήματος αλλά και σκληρότητας παραστατικός λόγος του συγγραφέα, με την ευρηματική έως απροσδόκητη χρήση της μεταφοράς (όπου εντάσσεται το στοιχείο των μεταμορφώσεων, που οδηγεί και στην ανάγνωση του τίτλου του βιβλίου Ο κίτρινος στρατιώτης), με τη συχνή παρέμβαση της αφοριστικής διατύπωσης και με την ένταση των γραμματικών εικόνων, όπου εμπλέκονται σύνθετες προσωπογραφίες κάτω από την πολυεστιακή οπτική του κεντρικού πρωτοπρόσωπου αφηγητή που λειτουργεί ως φορέας της υπο-/κειμενικής λογικής.

Αυτή ακριβώς η λογική προσδιορίζει την υπο-/κειμενική πραγματικότητα που προβάλλει έναν υπερρεαλιστικό χαρακτήρα και καταλήγει σε σφοδρή σύγκρουση με τις κοινές φυσικές, κοινωνικές, ιστορικο-πολιτικές καταστάσεις. Αυτή η σύγκρουση έχει ένα σημαντικό κόστος για την υποκειμενική πραγματικότητα, στον κειμενικό όμως κόσμο του βιβλίου αποτυπώνονται οι απώλειες που υφίσταται και η αντικειμενική πραγματικότητα.

Μια μορφή ισορροπίας των πραγμάτων με μια συνεπαγόμενη μορφή κάθαρσης αναγνωρίζεται στον επίλογο του βιβλίου, όπου ένας περιστασιακός πρωτοπρόσωπος αφηγητής-φορέας της λογικής που διέπει την αντικειμενική πραγματικότητα, λειτουργεί ως απολογητής ακριβώς της λογικής του υποκειμενικού κόσμου του βιβλίου.

Με τον τρόπο αυτό ο Α. Μήτσου φαίνεται να προτείνει ένα πρωτότυπο περιεχόμενο για τη διελκυστίνδα ανάμεσα στο υποκειμενικό και το αντικειμενικό (αφήνοντας μια αφοριστική υπόνοια ότι τελικά το μόνο που υπάρχει, είναι το υποκειμενικό), πράγμα που οδηγεί στην πολυεπίπεδη δημιουργική ανάγνωση του βιβλίου. 

http://bookpress.gr/diabasame/elliniki-pezografia/kitrinos-stratiotis

οι ήρωες συνειδητοποιούν ότι τα φαινόμενα απατούν

Λαμπερή μέρα

Αμάντα Μιχαλοπούλου

εκδ Καστανιώτη

Tι σημαίνει «λαμπερή μέρα» στα κινέζικα;

Πού ανήκει η Μεσοποταμία;

Και πώς επουλώνεται άραγε ένα παλιό τραύμα;

Μπορεί να σε καταβάλει μια φουστανέλα;

Ή το παθιασμένο σεξ δυο σκαντζόχοιρων;

Κι αν όλα όσα ζούμε είναι απλώς ένα ανέκδοτο;

Στο νέο βιβλίο της Αμάντας Μιχαλοπούλου οι ήρωες συνειδητοποιούν ότι τα φαινόμενα απατούν. Παιδιά που κλέβουν, ενήλικες που χωρίζουν ή πενθούν, τρο­μοκρατημένοι υπερήλικες – όλοι τους βιώνουν μια μεγάλη απώλεια, μια έλλειψη. Τους παρακολουθούμε καθώς –άλλοτε με φαινομενική αταραξία, άλλοτε με συντριβή– ξαναμαθαίνουν να ζουν. Στο φόντο η σύγχρονη Ελλάδα, ένα γραφείο απολεσθέντων αντικειμένων: χαμένοι άνθρωποι, χαμένες ευκαιρίες, χαμένα αγαθά. Η πραγματική ζωή δεν είναι συσσώρευση αλλά συλλογή όσων χάσαμε.

Limit

Του Μάκη Πανώριου

Η σύγχρονη επιστημονική φαντασία βασίζει τη μυθολογία της στο επιστημονικό-τεχνολογικό υλικό του παρόντος, γεγονός που της προσδίνει μια υποτιθέμενη ρεαλιστικότητα, υποβαθμίζει όμως τη σημασία της δημιουργικής φαντασίας. Ως εκ τούτου, η «σκληρή ε.φ.», όπως ονομάστηκε ο ιδιαίτερος αυτός κλάδος του είδους, να δίνει την εντύπωση ότι το «απίθανο» μπορεί να γίνει «πιθανό», αλλά μόνο με τη δυνατότητα της νέας υπερτεχνολογίας.

Οι θεωρίες διαφόρων επιστημόνων επιχειρηματολογούν υπέρ της εν λόγω απόψεως. Ωστόσο, τα θαυμαστά επιτεύγματα του σύγχρονου επιστημονικού-τεχνολογικού πολιτισμού, όπως, επί παραδείγματι, το ταξίδι στο διάστημα, οι σκεπτόμενες μηχανές, η κλωνοποίηση πλασμάτων, η μεταμόσχευση οργάνων, η κινητή τηλεφωνία, η εικονική πραγματικότητα, οι τηλεοράσεις ευρείας οθόνης, οι ‘σοφοί’ υπολογιστές, το διαδίκτυο, κ.α. προϋπήρξαν στη φαντασία των συγγραφέων του είδους, όταν η επιστήμη της εποχής τους δεν τολμούσε ούτε καν να τα διανοηθεί. Και, μπορεί να μην προφήτεψαν την έλευση του δυστοπικού μέλλοντος, σίγουρα όμως αφουγκράστηκαν τον δυσοίωνο ήχο του.

Σήμερα το είδος, ελαφρώς κουρασμένο, αναμένει τον συγγραφέα του. Για την ώρα, επαναλαμβάνει την αρχετυπική μυθολογία του, απαλλαγμένη, όπως διατείνεται, από τις «εμπορικές ανεδαφικότητες του παρελθόντος». Προσπαθεί να την εκλογικέψει, να την πιθανοποιήσει, αν μου επιτρέπεται ο νεολογισμός, θεωρώντας την ως προβολή του αδιέξοδου παρόντος. Πολύ φυσικό να μοιάζει με δημοσιογραφικό ρεπορτάζ τηλεοπτικής και κινηματογραφικής… απόχρωσης.

Το εν λόγω είδος καλλιεργείται επάξια από τον Φρανκ Σέτσινγκ (Γενν.1957). Ο πολυπράγμων νέος Γερμανός συγγραφέας, διευθυντής διαφημιστικής εταιρίας, μουσικός παραγωγός, ερασιτέχνης… μάγειρας, και διάσημος πλέον μπεστσελερίστας, εμφανίζεται, μέσω του έργου του, γνώστης της σημερινής πραγματικότητας. Η ‘ρεαλιστική’ υποδομή της μυθιστορίας του υπαγορεύει ελεγχόμενη γραφή ε.φ. Στο έργο του πρωταγωνιστούν τα πραγματολογικά υλικά που αντλούνται από ανάλογες πηγές. Τα χρησιμοποιεί σε σημείο υπερκορεσμού, ενδίδοντας στην εμπορευματοποίησή τους.

Το πρώτο του μυθιστόρημα προσυπογράφει την εν λόγω διαπίστωση. «Το σμήνος» (Καστανιώτης, 2007) καταπιάνεται με το ακανθώδες οικολογικό πρόβλημα. Θεωρεί την Φύση, με όλα όσα την συνιστούν, ως νοήμονα υπεροργανισμό που εξανίσταται, επαναστατεί και επιτίθεται εναντίον του ανθρώπου, επιζητώντας όχι μόνο να του δώσει ένα μάθημα για την δολοφονική συμπεριφορά του απέναντί της αλλά και να τον τιμωρήσει. Υπερφυή ενάλια πλάσματα, ιχθείς, φάλαινες, σκουλήκια, καβούρια, μέδουσες, χταπόδια, καλαμάρια, όστρακα, αλλά και φοβερά τσουνάμι, αναλαμβάνουν να τον συνετίσουν καταφέρνοντάς του ένα ισχυρό θανατηφόρο ράπισμα.

Δύο χρόνια αργότερα επιτίθεται ξανά μ’ ένα νέο πολυσέλιδο μυθιστόρημα, που δεν αποφεύγει τη φλυαρία, την περιττολογία και το βομβαρδισμό του αναγνώστη με πλήθος πραγματολογικού υλικού που δυσχεραίνει όχι μόνο την ανάγνωσή του, αλλά και την παρακολούθηση της ιστορίας του. Αυτά, ωστόσο, κατά παράδοξο τρόπο, του εξασφαλίζουν την επιτυχία. Εν πάση περιπτώσει, το “Limit” συνεχίζει την ίδια προβληματική με το προηγούμενο, καυτηριάζοντας την ανθρώπινη συμπεριφορά με ακόμη σκληρότερη γλώσσα. Πιο κοντά στη σύγχρονη πραγματικότητα, η πολυφωνική ιστορία του εκτυλίσσεται τώρα στο διάστημα, κι όχι στο γήινο θαλάσσιο τοπίο. Κέντρο της το Φεγγάρι.

Η εγκατάσταση του ανθρώπου σ’ αυτό δεν γίνεται βέβαια με σκοπό τη μελέτη του, αλλά την εμπορευματική του εκμετάλλευση. Στο υπέδαφός του ενυπάρχει το ήλιον-3, ένα στοιχείο που μπορεί να επιφέρει επανάσταση στην παγκόσμια κοινωνία. Εξυπακούεται ότι ο κάτοχός του, με αυτό το ‘όπλο’ ανά χείρας, θα μπορεί να καθορίζει την τύχη ολόκληρου του πλανήτη. Στο εφιαλτικό παιχνίδι της απόκτησης της μερίδας του λέοντος λαμβάνουν μέρος πολλά κράτη, τουλάχιστον όσα έχουν τη δυνατότητα. Η ουσιαστική διαμάχη όμως επικεντρώνεται μεταξύ Αμερικής και Κίνας.

Υπό το πρόσχημα ενός ταξιδιού στη σελήνη με έναν υπερσύγχρονο ανελκυστήρα (τον ‘εφεύρε’ πρώτος ένας Γάλλος συγγραφέας του 18ου αιώνα, ο Αντρέ Λορί, στο μυθιστόρημά του, «Οι εξόριστοι της Γης», αργότερα τον ‘βελτίωσε’ ο Άρθουρ Κλαρκ), μια ομάδα μεγιστάνων του πλούτου, που τα μέλη της ανήκουν και στα δύο στρατόπεδα, εμφανίζονται στο προσκήνιο της ιστορίας ως θαυμαστές του φαινομένου οι μεν, ως δολιοφθορείς του οι δε. Αλαζονικοί, υπερφίαλοι, προκλητικοί, έχοντας απωλέσει και τον στοιχειώδη ανθρωπισμό, επαναλαμβάνουν τον κατακτητικό εαυτό τους, και το αποικιακό πνεύμα του παρελθόντος. Το διάστημα τους ανήκει.

Όπως έχει ήδη διαφανεί, το μυθιστόρημα του Φ.Σ. φιλοδοξεί να είναι μια συμβολική καταγγελία των σημερινών ‘αρχόντων’ του κόσμου, αλλά και ‘εισαγωγή’ σε ένα πιθανό αδιανόητο μέλλον, ανεξέλεγκτο, καταστροφικό που μοιάζει να αναπαράγεται ερήμην των ‘συντελεστών’ του. Στην καλύτερη περίπτωση το βλέπει να στρέφεται εναντίον του, αλλά αδυνατεί πλέον να το αντιμετωπίσει, και, κυρίως, να το αναστρέψει. Ως εκ τούτου, το παρόν εμφανίζεται αμφιλεγόμενο και το μέλλον αμφίβολο, παρόλο που η σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία υπόσχονται έναν «θαυμαστό νέο κόσμο», απαλλαγμένο από το ‘πρωτόγονο’ πνεύμα του παρελθόντος. Η προοπτική κατάκτησης του διαστήματος, με όλα τα υποτιθέμενα οφέλη που μπορεί να επιφέρει, μοιάζει να είναι όχι απλώς πιθανή, αλλά βέβαιη. Παραβλέπεται όμως το αυτονόητο: Το διάστημα δεν είναι δυνατόν να κατακτηθεί ποτέ. Θα παραμείνει πάντα άγνωστη, μη προσβάσιμη ‘γη’.

Ο διάσημος Βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ είναι κατηγορηματικός επ’ αυτού: «Δε θα φτάσουμε ποτέ στο τέλος της αναζήτησης». Που σημαίνει: Ο άνθρωπος θα περιφέρεται αιωνίως μέσα στα αδιέξοδά του, βιώνοντας την ψευδαίσθηση μιας ανύπαρκτης υπαρξιακής ανόδου. Η πραγματικότητά του, όμως, που δεν έχει καμία σχέση με την επιφανειακή της εικόνα, του απευθύνει συνεχώς ένα σαφέστατο μήνυμα: Σύνελθε, πριν είναι αργά. Αλλά ο άνθρωπος είτε κωφεύει είτε αδυνατεί πλέον να το αποκρυπτογραφήσει∙ και το μόνο που κάνει είναι να αναλώνεται σε θανατηφόρα παιχνίδια, αντιγράφοντας την εικονική πραγματικότητα του κινηματογράφου.

Παγίδα στην οποία πέφτει, ηθελημένα μάλλον, ο συγγραφέας του “Limit”. To μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του αναλώνεται σε καταδιώξεις σε Γη και Σελήνη. Ένας κυβερνοντετέκτιβ αναζητεί μια αντικαθεστωτική Κινεζούλα (ο κίτρινος γίγας παραμένει… ερυθρός και στο εγγύς μέλλον), ένας δολοφόνος πράκτορας προσπαθεί να καταστρέψει τον αντίπαλο. Όταν όμως τελειώσει το φίλμ η αμείλικτη πραγματικότητα εμφανίζεται ακόμα πιο δυσοίωνη. Κι αν οι αλλοτριωμένοι ήρωες του μυθιστορήματος αδυνατούν να την ‘αναγνώσουν’, ο αναγνώστης οφείλει να το κάνει.
 

Φρανκ Σέτσινγκ
Limit
Μτφρ.: Χαράλαμπος Καρβούνης
Επιμ.: Εύα Καλεβρά
Καστανιώτης 2011

 

 

 

 

 

www.bookpress.gr

Στέφανος Δάνδολος: Η γενιά του Πολυτεχνείου οδηγεί την Ελλάδα σε ένα τέλμα ονείρων

γράφουν οι Λευτέρης Χ. Θεοδωρακόπουλος – Λορένα Σιούτη

Ευλογία είναι να γνωρίζεις ανθρώπους σπουδαίους, με ήθος και με περιεχόμενο. Ένας από αυτούς είναι και Στέφανος Δάνδολος, ο οποίος είναι ένας από τους κορυφαίους νέους Έλληνες συγγραφείς, με διεθνή μάλιστα αναγνώριση.
Είχα την τύχη να τον γνωρίσω στα πρώτα μου δημοσιογραφικά βήματα, όταν ήταν διευθυντής της Βραδυνής. Διάβασα το συναρπαστικό βιβλίο του, που μου ξύπνησε εφηβικές μνήμες αλλά και αναμνήσεις, τον Τελευταίο Κύκνο των εκδόσεων Καστανιώτη. Ένιωσα τόσο «μικρός» καθώς έτσι δεν μάθω να γράφω ποτέ μου.
Ο Στέφανος Δάνδολος είναι ταλαντούχος συγγραφέας ο οποίος σίγουρα θα αφήσει το αποτύπωμα του στην ελληνική λογοτεχνία, καθώς στα συγγραφικά του έργα πρυτανεύει η ποιότητα σε συνάρτηση με την πλοκή και σε καθηλώνει σε κάθε σελίδα, σε κάθε πρόταση σε κάθε λέξη.
Μάλιστα τα τελευταία χρόνια δουλεύει πυρετωδώς πάνω σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα που ίσως θεωρεί το πιο φιλόδοξο έργο του μετά τον «Νέρωνα» (το μυθιστόρημα που τον καθιέρωσε και στην Ιταλία ως έναν από τους καλύτερους Ευρωπαίους νέους συγγραφείς. Το καινούργιο του βιβλίο θα κυκλοφορήσει το 2012 με θέμα την Ευρώπη του 20ου αιώνα και κάποιες σκοτεινές στιγμές της Ιστορίας, απ’ την αρχή του αιώνα έως λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο.
Ο Τελευταίος Κύκνος
Τελευταίος κύκνος…τι σας έρχεται στο μυαλό; Σίγουρα μια χαμένη αθωότητα κάπου εκεί…στα εφηβικά σας χρόνια, ήσασταν έτοιμοι ν’ ανοίξετε τα φτερά σας και να κατακτήσετε ολόκληρο τον κόσμο. Όμως ήσασταν ένας από τους τελευταίους κύκνους, μιας ρομαντικής εποχής χωρίς ίντερνετ και playstation. Οι σημερινοί έφηβοι είναι; Κι όμως όπως μας λέει ο Στέφανος Δάνδολος, η παρέα της τάξης του Μεσονυχτίου της δεκαετίας του 80 που ζει στη Γλυφάδα στέλνει σήμερα το δικό της μήνυμα, που δεν είναι άλλο από τα εφηβικά άσβεστα όνειρα.
Εκτιμώ πως είναι από τις ωραιότερες συνεντεύξεις που μου έχουν δοθεί ποτέ, τόσο σε εμένα όσο και στην Λορένα Σιούτη.
Καλή ανάγνωση…


Των Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλου – Λορένας Σιούτη

Στο βιβλίο σας γράφετε για μια παρέα η οποία δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τις σημερινές σχολικές παρέες. Ποιό είναι το μήνυμα το οποίο θέλετε να στείλετε μέσα από το βιβλίο σας σε όσα νέα παιδιά θελήσουν να το διαβάσουν.

«Τα σημερινά παιδιά θα το δουν με άλλο μάτι κι αυτό επειδή μιλάμε για άλλες εποχές, δεν υπήρχε βλέπεις τότε το ίντερνετ ή οι υπολογιστές. Τα παιδιά τότε αναζητούσαν τρόπους διαφυγής ή αναγνώρισης μέσα από το παιχνίδι ή ακόμη και από καταστάσεις που συχνά εκτρέπονταν διότι ήταν ανθρώπινες και πρωτόγνωρες γιατί εξερευνούσαμε ο ένας τον άλλο, μέσα από τα παιχνίδια και τις καταστάσεις. Τα σημερινά παιδιά ενδεχομένως θα αναγνωρίσουν την ειλικρίνεια που υπάρχει -μέσα στο βιβλίο- γιατί και η σημερινή γενιά είναι κι αυτή πολύ ειλικρινής και πολύ αθώα, ασχέτως αν προσπαθούν να την παρουσιάσουν αλλιώς και να την δηλητηριάσουν, αλλά θαρρώ πως εκείνη η εποχή ήταν πιο ρομαντική αλλά και πιο αφελής και αυτό ξέρεις κρύβει μια μαγεία μέσα του, διότι αυτή η αφέλεια σε κάνει και να γοητευτείς από τη ζωή αλλά και να απογοητευτείς από αυτή».
Η παρέα της Γλυφάδας θα ήταν διαφορετική αν φοιτούσε σε ένα σχολείο της Αθήνας εν έτη 2011, όπου κυριαρχούν οι «online» φιλίες; Τι χάνουν και τι κερδίζουν τα σημερινά παιδιά σε σύγκριση με τα παιδιά του βιβλίου;
«Οι on-line φιλίες παρέχουν μία ευκολία να προσεγγίσεις τον άλλον επιφανειακά. Εκείνη την εποχή δεν την είχαμε αυτή την ευκολία, δύσκολα ένα αγόρι προσέγγιζε ένα κορίτσι και το αντίστροφο. Οι on-line φιλίες σε εμποδίζουν να δεις τον άλλον στο βάθος του. Η σημερινή παρέα δεν θα είχε παρασυρθεί από τα πάθη της, από τον τρόπο που παρασύρθηκαν τα παιδιά της τάξης του Μεσονυχτίου εκείνη την εποχή. Η σημερινή παρέα λόγω και των μέσων πληροφόρησης, λόγω και των ταινιών είναι πιο υποψιασμένη πιο κλειστή. Σε μια εποχή που υπήρχε μόνο η ανθρώπινη επαφή όχι η on-line επαφή, η πραγματική ανθρώπινη επαφή, αυτή ήταν που οδηγούσε σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις οι οποίες είναι και οριακές. Αλλά λίγο πολύ όλοι έχουμε περάσει από αυτές, όλοι είχαμε και απώλειες και μεγάλες ερωτικές απογοητεύσεις. Εκεί όμως γαλουχείς τον εαυτό σου, παίρνοντας το κατάλληλο φάρμακο που δεν είναι άλλο από το χρόνο. Εκεί που σου φαίνεται πως όλα έχουν τελειώσει, πως δεν υπάρχει αύριο εκεί ανακαλύπτεις πως σήμερα είσαι ότι προσπέρασες».
Γιατί ο τελευταίος κύκνος; Τι αντιπροσωπέυει ο κύκνος στο έργο σας;
«Παρότι συνέπεσε με τον μαύρο κύκνο, για μένα αντιπροσωπεύει κάτι το…αθώο, είναι όμορφο, έχει προκύψει από κάτι πολύ άσχημο και ένα πολύ βασικό γνώρισμα του κύκνου είναι ότι άκρως μονογαμικό ζώο. Έχει μια ιδιαίτερη γοητεία μέσω της αθωότητας του. Οπότε ένας κύκνος είναι ένα ζώο που δεν έχει προλάβει να προσβληθεί από το δηλητήριο της εποχής και το δηλητήριο των ανθρώπων. Ο καθένας μπορεί να εκλάβει τον τελευταίο κύκνο όπως θέλει. Μπορεί ο τελευταίος κύκνος να είναι η Σου, μπορεί ο τελευταίος κύκνος να είναι ο Σμαραγδόπουλος, μπορεί ο τελευταίος κύκνος να είναι και η Έστερ αλλά μπορεί να είναι και η Μάγκυ. Αναλόγως τα βιώματα που έχει ο κάθε αναγνώστης…υπάρχει ένας ήρωας στο βιβλίο που προσεγγίζει αυτόν που το διαβάζει».
Ο κάθε χαρακτήρας φαίνεται να αντιπροσωπεύει μια πτυχή της εφηβικής ψυχοσύνθεσης. Τι αντιπροσωπεύει το κάθε παιδί;
«Η Σου αντιπροσωπεύει το μέλλον, η Ιόλη πάλι είναι ένα κορίτσι που περνά απαρατήρητο που έχει το δικό της φορτίο που δεν είναι άλλο από την σεξουαλικότητα της γι’ αυτό και ταυτίζεται με τη Σου προσπαθεί να την αντιγράψει να την μιμηθεί.
Ο Σμαραγδόπουλος είναι ο θλιμμένος πρίγκιπας της τάξης, ο οποίος είναι ένα ιδιαίτερο παιδί, προικισμένο με ταλέντα και μέσα σ’ όλα όπου από ένα σημείο και μετά από αυτό που συνέβη στην οικογένεια του αναθεωρεί τα πάντα ακόμη και τον εαυτό του και ερωτεύεται το κορίτσι που θεωρείται το λάθος».
Για τη Σου τελικά η ίδια της η μητέρα ήταν ο δήμιός της και όχι οι συμμαθητές της που στην τελική ήταν και μικρά παιδιά. Κατά πόσο οι γονείς είναι στο πλευρό των παιδιών τους, κατανοούν ποτέ τις ανάγκες των παιδιών τους; Πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η σχέση μητέρας-κόρης όταν μπαίνει στη μέση ο ανταγωνισμός;
«Εκείνη την εποχή το βλέπαμε αλλιώς, σήμερα το βλέπουμε αλλιώς. Δηλαδή εκείνη την εποχή μπορούμε να θεωρήσουμε καταπιεστική κάθε φιγούρα, ίσως επειδή δεν μπορούμε να την ξεπεράσουμε, ίσως επειδή δεν μας άφησε να εκφραστούμε, σίγουρα πάντως η γονική φιγούρα μπορεί να προκαλέσει προβλήματα σε παιδιά ιδιαίτερα, η Ιόλη όπως αποκαλύπτεται στο τέλος είναι ιδιαίτερο παιδί, έχω την εντύπωση πως είναι εξαιρετικά απλοϊκή, εξαιρετικά μονοδιάστατη, όμως είναι ένας πολυδιάστατος χαρακτήρας. Σίγουρα ένας τέτοιος ανταγωνισμός που δημιουργεί ένα παιδί από μόνο του προς το πρόσωπο της μητέρας του οδηγεί σε σημεία που καταστρέφει μόνο του τον εαυτό του. Γενικά πιστεύω ότι την δεκαετία του 80 ότι είχε γίνει μόδα αυτή των διαζυγίων σε μια κοινωνία που δεν ήταν μαθημένη σε ένα τέτοιο κανάλι. Συνέβαινε σχεδόν παντού, στα περισσότερα σπίτια με αποτέλεσμα να βλέπεις παιδιά που μέχρι πρότινος ήταν διαφορετικά παιδιά, ν’ αλλάζουν άλλα παιδιά να γίνονται επιθετικά άλλα να κλείνονται στον εαυτό τους, άλλα παιδιά να προσπαθούν να ξεσπάσουν με τρόπο που τον αντιλαμβανόσουνα στο σχολείο, με μια ανάρμοστη συμπεριφορά στην τάξη. Όλη αυτή η λαίλαπα των διαζυγίων δημιούργησε στα μέσα της δεκαετίας του 80 μια αλλαγή συμπεριφοράς στους μαθητές εκείνης της εποχής».
Πόσο δύσκολο είναι η διαφορετικότητα της Ιολης να γίνει αποδεκτή ειδικά σε μια ομάδα εφήβων; Ποιος ο ρόλος των γονιών αλλά και του σχολείου στο να μάθουν τα παιδιά να κατανοούν και στη συνέχεια να αποδεχτούν τη διαφορετικότητα;
«Πριν από λίγο καιρό είδαμε στην Αμερική ένα παιδί το οποίο οι φίλοι του τον κατηγορούσαν αλλά και τον χλεύαζαν επειδή ήταν ομοφυλόφιλος και μπήκε στο σχολείο με πιστόλι και τα σκότωσε. Γενικά ο κόσμος είναι ομοφυλο-φοβικός και πόσο μάλλον εκείνη την εποχή. Από την άλλη δεν μ’ αρέσει όλο αυτό το στοιχείο το gay που προβάλλεται με μανία από τα Μέσα αλλά και από την κοινωνία μας. Ωστόσο πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα του άλλου και να μην την αντιμετωπίζουμε σαν ταμπού.
Πρώτοι απ’ όλους το σπίτι πρέπει να αποδέχεται την διαφορετικότητα και να μην εξωστρακίζει να μην καταδικάζει, γιατί σε διαφορετική περίπτωση οι τροπές μπορεί να γίνουν ανεξέλεγκτες».
Είναι τελικά δυνατό ένας άνθρωπος να περάσει κάποιο εφηβηκο του τραύμα ή είναι καταδικασμένος να ζει με αυτό ες αεί;
«Τα παιδικά τραύματα τα κουβαλάμε μια ζωή. Είναι πολύτιμα τραύματα αυτά για όλους μας. Γιατί συνέβησαν σε μια εποχή που ήμασταν ακατέργαστοι, υπο διαμόρφωση, τρομερά ευαίσθητοι. Ήταν πολύ εύκολο να πληγωθούμε εκείνη την εποχή αλλά και πολύ εύκολο να πληγώσουμε. Εγώ προσωπικά την εφηβεία μου δεν την έχω αποτινάξει, έχω μέσα μου τις ωραίες στιγμές, τις πρωτόγνωρες στιγμές, τις ανέμελες στιγμές».
Η παρέα της Γλυφάδας που έζησε στη δεκαετία του 80 είχε όνειρα, δυο γενιές αργότερα δηλαδή σήμερα οι συνομήλικοι τους έχουν;


«Με ενοχλεί πάρα πολύ, περισσότερο με ενοχλεί ο λόγος για τον οποίο δεν έχουν όνειρα. Τα παιδιά σήμερα δεν είναι ότι δεν έχουν όνειρα επειδή δεν είναι ονειροπόλα, είναι επειδή κάποιοι έχουν σβήσει τα όνειρα τους. Οι γονείς τους που είναι η γενιά του Πολυτεχνείου έγινε ότι πολεμούσε εκείνη την εποχή. Πολλοί λίγοι είναι από αυτή την γενιά που έχουν μείνει πιστοί στα ιδανικά τους. Στο σύνολο της η γενιά του Πολυτεχνείου οδηγεί την Ελλάδα σε ένα τέλμα ονείρων και θέλει τα παιδιά και τους σημερινούς εφήβους σε μια λογική εντελώς απολιτίκ κι όχι μόνο. Έχουν θέσει τέλμα στην κουλτούρα και στην καλλιέργεια. Οι σπουδές τους δεν τους οδηγούν πουθενά, αντιμετωπίζουν ένα τρομερό φάσμα ανεργίας, γενικώς δεν φταίνε τα παιδιά αν δεν ονειρεύονται. Δεν φταίνε τα παιδιά που δεν μπορούν γύρω τους να βρουν το όνειρο τους. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο απ’ όλα είναι…όλοι εμείς που οδηγήσαμε τα παιδιά σε αυτό το σημείο, το να έχουν την ανάγκη να απορροφηθούν σε έναν υπολογιστή. Δεν έχουν την δύναμη ή την θέληση να αλλάξουν τον κόσμο. Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τον κόσμο αρκεί όμως να το θέλεις. Ο κόσμος δεν αλλάζει, κανείς δεν μπορεί αλλά η θέληση και μόνο είναι αρκετή για να γεμίσει με ζωή έναν άνθρωπο».
Οι ήρωες της ιστορίας σας, σε αληθινό χρόνο θα ήταν γονείς σήμερα. Τι θα έλεγαν στα δικά τους παιδιά, απ’ όσα αυτοί διδάχτηκαν από την εφηβεία τους;
«Ο Σμαραγδόπουλος αν είχε ζήσει θα ήταν ένα εξαιρετικά αγαπημένο ζευγάρι με τη Σου και πιστεύω πως δεν χρειαζόταν να πουν τίποτα απλά θα έδειχναν με τη στάση ζωής τους, αυτό που θα είχαν μέσα τους.
Η Μάγκυ θεωρώ θα κατατρεχόταν από τρομερές ενοχές ενδεχομένως θα μπορούσε να γίνει ιδιόρρυθμη μάνα, επειδή θα κουβάλαγε τα εφηβικά της απωθημένα και θα τα απέδιδε στα παιδιά της.
Η Ιόλη θα ήταν εξαιρετική μάνα αν έβρισκε μία φόρμουλα να κάνει παιδιά. Άλλωστε οι ιδιαίτεροι άνθρωποι είναι τρομερά οξυδερκείς και μπορούν να δώσουν στα παιδιά αυτό που πραγματικά χρειάζονται».
Σας ενοχλεί η εικόνα παιδιών που θέλουν να απαλλαχτούν από την παιδικότητα τους και βιάζονται να μεγαλώσουν;
«Δεν είναι λάθος, αλλά είναι λογικό να συμβαίνει. Θα στο εξηγήσω μέσω ενός παραδείγματος. Να είσαι μέσα στην μέση την εβδομάδας να περιμένεις με αγωνία το Σαββατοκύριακο για να βγεις και να βρέχει καταρρακτωδώς και μετά να λες λάθος ήταν που είχα τόσο αγωνία. Τώρα που μεγάλωσες λες πως εκείνη η εποχή που ήσουν παιδί ήταν πολύ πιο αληθινή από αυτή που περίμενες χρόνια για να φτάσεις».
Ποιο είναι το μήνυμα σας, στους νεαρούς αναγνώστες σας που δυστυχώς η εφηβεία τους περνά μέσα από μνημόνια, μεσοπρόθεσμα;
«Τίποτα δεν αξίζει όσο το να δίνεις τον εαυτό σου και αυτό το κάνουμε για την αλήθεια μέσα μας. Όσοι άνθρωποι είναι αληθινοί δεν φεύγουν ποτέ από την μνήμη μας. Τελικά αξίζει σε αυτή τη ζωή να είσαι αληθινός. Αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει μέσα από το βιβλίο που η ιστορία του διαδραματίζεται τη δεκαετία του 80, στην πραγματικότητα όμως είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται σε όλους μας, σε ανθρώπους που θέλουν να αισθάνονται αληθινοί ακόμη και σε αυτούς που φοβούνται να το δείξουν. Ακόμη όμως και αυτοί που θέλουν να δείχνουν αληθινοί νιώθουν την ανάγκη να το κάνουν, ενώ αυτοί που αισθάνονται αληθινοί νιώθουν δικαιωμένοι.
Δεν μ’ αρέσει να στέλνω μηνύματα γιατί ο κάθε αναγνώστης βγάζει αυτά όπως τα νιώθει και τα εισπράττει». 

 http://pinakio.blogspot.com/2011/12/blog-post_28.html#more

Οδηγεί όλες και όλους σε πάθη ακραία

Ντάσταρ
Μάρα Μεϊμαρίδη

εκδ Καστανιωτη

Τροία Τουρκίας, 1853.

Ένα βρέφος με χρυσά μαλλιά και βιολετιά μάτια βρίσκεται στο Σκάμανδρο ποταμό, ανάμεσα σε δυο χωριά: ένα ελληνοχώρι κι ένα τουρκοχώρι που μισούνται αιώνες. Είναι η Ντάσταρ, η θεά της αρχαίας Τροίας, που ξανάρθε στη ζωή αναζητώντας το χαμένο έρωτά της. Η Ντάσταρ μεγαλώνει στα φτωχόσπιτα των αγροτών –μαζί με τη Ρωμιά Κλειτώ, την Τουρκάλα Χαττούσα, τη βαβογριά μάγισσα που διαβάζει το μέλλον και βλέπει στο παρελθόν– και στα αρχοντικά των λεβαντίνων γαιοκτημόνων της Τρωάδος. Πλησιάζει τους πιο διάσημους αρχαιολόγους της εποχής, τον Ερρίκο Σλήμαν, τον Φρανκ Καλβέρ και τον Τζίμυ Μέλαρτ, και τους καθοδηγεί, προκειμένου ο αρχαίος θησαυρός να ξαναβγεί στο φως από τα ερείπια της Τροίας.

Μια ιστορία αγάπης τριών χιλιάδων χρόνων περνά σαν στρόβιλος από τις σελίδες του βιβλίου. Μια περιπέτεια που οδηγεί όλες και όλους σε πάθη ακραία. Μια συναρπαστική αλληγορία για τη διαχρονικότητα του έρωτα.

Από τη συγγραφέα του best seller Οι Μάγισσες της Σμύρνης. 

ιστορίες που γράφτηκαν στην πυρά και ενίοτε στην στάχτη της

Ηδονή στον κρόταφο
Ζυράννα Ζατέλη

εκδ Καστανιώτη 

Η Ηδονή στον κρόταφο διαβάζεται ως καλειδοσκοπική αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, ως ασπρόμαυρη μυθοπλασία με πρωταγωνιστές όλους τους έμψυχους και άψυχους κατοίκους του ζατελικού κόσμου. Συγγραφείς και οδοιπόροι, γνώριμοι και άγνωστοι, πληθωρικές υπάρξεις και ευδαίμονες μελαγχολικοί, γραφομηχανές που δεν σωπαίνουν αλλά και τσιγάρα-θέλγητρα που αναβοσβήνουν σε κάθε σελίδα του βιβλίου μαρτυρούν παράξενες συμπτώσεις, ιερές βλέψεις, επιθυμίες ανεκπλήρωτες και γι’ αυτό άφθαρτες, θανάτους-έρωτες συχνά παράφορους, γρίφους και μυστικά που αποκαλύπτει ο χρόνος, ο ίδιος ο αυτουργός που τα απέκρυψε.

Σπαράγματα μιας εξομολόγησης που αναδίδει ομίχλη και σκιές σαν γνήσιο παραμύθι, με ιστορίες που γράφτηκαν στην πυρά και ενίοτε στην στάχτη της.

Έτσι τα Χριστούγεννα του 1970

Το τανγκό των Χριστουγέννων  

Γιάννης Ξανθούλης 

εκδ Καστανιώτη

Ένα τανγκό για τα Χριστούγεννα γίνεται αφορμή να ανατραπεί ο «αμφίσημος» – έτσι κι αλλιώς– αισθηματικός κόσμος του Στρατοπέδου Βάτη στον Έβρο. Ένα τανγκό που ξεδιπλώνει ρυθμικά σχέσεις και απελπισίες μέσα από ξεκαρδιστικά δραματικές συγκυρίες. Καταγραφέας όλων αυτών ο Λάζαρος Λαζάρου, που γίνεται μάρτυρας ερώτων, θανάτων και εορταστικών πανικών. Έτσι τα Χριστούγεννα του 1970 θα καταχωρηθούν στη μνήμη του σαν σκοτεινός αισθησιακός εφιάλτης, που θα τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή με ένα αθεράπευτα ρυθμικό τανγκό.

Το ναυάγιο της ανθρώπινης αβελτηρίας

Η ΣΧΕΔΙΑ
Μιχάλης Μοδινός
Εκδ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ



Το ναυάγιο της ανθρώπινης αβελτηρίας

Τον Ιούνιο του 1816, ένα βασιλικό πλοίο, με τη συνοδεία μικρότερων σκαφών, απέπλευσε από τη Γαλλία μεταφέροντας κρατικούς αξιωματούχους και επιστήμονες, με προορισμό τη Σενεγάλη όπου θα δημιουργούσαν τις υποδομές για την ανάπτυξη αυτής της γαλλικής αποικίας, Λίγες εβδομάδες μετά τον απόπλου κι ενώ περιέπλεε κοντά στις αφρικανικές ακτές, το πλοίο, η «Μέδουσα», προσάραξε σε ύφαλο και δόθηκε διαταγή εγκατάλειψής του. Οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι επιβιβάστηκαν σε λέμβους που προπορεύθηκαν ακολουθούμενοι από μια ξύλινη σχεδία στην οποία επέβαιναν σχεδόν διακόσιοι άνθρωποι, κυρίως χαμηλόβαθμοι αξιωματούχοι και πλήρωμα, καθώς και ορισμένοι φιλοξενούμενοι. Η σχεδία συρόταν με σκοινιά από τις λέμβους που κάποια στιγμή, σκόπιμα ή από τον άνεμο, κόπηκαν. Για περίπου τέσσερις μέρες πάνω στη σχεδία διεξήχθη ένας αγώνας επιβίωσης που έφθασε μέχρι τον κανιβαλισμό. Πολλοί από τους επιβαίνοντες σκοτώθηκαν ή πέθαναν από τη δίψα, τα τραύματα και τις αρρώστιες. Καμιά εικοσαριά επέζησαν και τελικά διασώθηκαν από ένα περιπλέον πλοίο. Το ιστορικό αυτό γεγονός απεικονίζεται σε έναν πίνακα του ζωγράφου Τεοντόρ Ζερικό που ολοκληρώθηκε το 1819 και εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου.

Ο Μιχάλης Μοδινός επινοεί μια ιστορία που εξιστορεί τις ωδίνες της γέννησης του έργου «Σκηνή ναυαγίου», στο εργαστήρι του Ζερικό στη Μονμάρτρη. Κύριο πρόσωπο είναι η κ. Ζεπαρντιέ, επιζήσασα του αρχικού ναυαγίου, η οποία, με παράκληση του ζωγράφου, του αφηγείται όσα συνέβησαν πάνω στο «Μέδουσα», που έζησε η ίδια, και όσα της διηγήθηκε ο υπηρέτης της, ένας από τους επιζήσαντες της σχεδίας. Παράλληλα, παρακολουθούμε την προσπάθεια του ζωγράφου να διεξέλθει τους διάφορους τρόπους και τις τεχνικές έκφρασης, αλλά και το δρόμο μέσ’ από τον οποίο καταλήγει να αποδώσει, ή να ερμηνεύσει, αυτά που συνέβησαν πάνω στη σχεδία και να τους δώσει ένα υπερτοπικό και διαχρονικό νόημα.

Μέσ’ από την εξιστόρηση αναδύεται η μικρόνοια, η φαυλότητα αλλά και η ανικανότητα των αξιωματούχων και των πολιτικών. Κι ενώ, έπειτα από ένα τέτοιο δυστύχημα, η κοινή γνώμη ζητεί επιτακτικά την απόδοση ευθυνών, σπανίως αποδίδεται δικαιοσύνη. Έτσι και με το ναυάγιο της «Μέδουσας». Ο Μοδινός κινείται με άνεση μέσα στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής την οποία μελέτησε, αν και ίσως να μην εμβαθύνει αρκετά στις αιτίες που προκάλεσαν το ναυάγιο και στον αντίκτυπό του. Όμως η επιλογή από μέρους του μιας συγκεκριμένης ερμηνείας και προέκτασης του νοήματος του πίνακα, μας αποζημιώνει ως αναγνώστες, για την όποια επιφανειακότητα της γραφής και μας δίνει το ερέθισμα να στοχαστούμε πάνω στις σύγχρονες τραγωδίες που προκαλούνται από πολιτικές και επιχειρηματικές αβελτηρίες, για να μην πούμε τίποτα χειρότερο.

Η αφηγηματική δεινότητα του τοπογράφου-συγγραφέα, που από το 2005 στράφηκε οριστικά στη λογοτεχνία και την κριτική της, και η ικανότητά του να μετουσιώνει την επιστημονική του γνώση σε ευφάνταστες λογοτεχνικές περιγραφές, είναι εν πολλοίς δεδομένη. Αυτό που είναι, κατά την άποψη της υπογράφουσας, πιο ενδιαφέρον σε αυτό το μυθιστόρημα είναι η τεχνική του. Παρεμβάλλοντας ανάμεσα στο έργο και το δημιουργό του ή ανάμεσα στο έργο και στον τελικό αποδέκτη του, το θεατή, ένα τρίτο πρόσωπο, την κ. Ζερικό, που δεν είναι ούτε ζωγράφος ούτε συγγραφέας ούτε καν επιζήσασα της σχεδίας, δημιουργεί μια αν μη τι άλλο πρωτότυπη γέφυρα ανάμεσα στη ζωγραφική και τη λογοτεχνία, έτσι ώστε η «Σκηνή ναυαγίου» να γίνεται ταυτόχρονα ένα ζωγραφικό και λογοτεχνικό έργο που το παρακολουθούμε εν τη γενέσει του.
Βασιλική Χρίστη 

www.diavasame.gr

το PERIZITITO προτείνει

Το νέο βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου «Το τρένο των νεφών» μόλις κυκλοφόρησε!

"Λένε πως είναι ένα τρένο-φάντασμα, που, αφού φύγει από το σταθμό, βγαίνει από τις ράγες του, χώνεται στα νέφη και χάνεται. Ότι ταξιδεύει ακυβέρνητο και πως όταν φτάσει στο τέρμα του, που είναι και το τέλος του κόσμου, οι επιβάτες έχουν χάσει τα νιάτα τους. Ο Κανένας όμως, αν και ήταν μόνο δέκα χρονών, δεν τα πίστευε αυτά και ανέβηκε στο τρένο με τη μικρή Ρεβέκα, αναζητώντας τον άγνωστο πατέρα του. Στο τρένο των νεφών θα συναντήσει χρυσοθήρες και Ινδιάνους που λένε θαυμαστές ιστορίες, βασιλιάδες και κονκισταδόρες, την Εβίτα Περόν και τον Ωνάση, δωσίλογους κι εγκληματίες πολέμου, τον στρατηγό Μπολίβαρ και τον Τσε Γκεβάρα, αλλά και τον ποιητή που γεννήθηκε σ' εφτά πόλεις. Μια οδύσσεια του Κανένα ή του Καθένα. ".


Και για σας που δεν έχετε διαβάσει κάποιο από τα βιβλία της Ευγενίας Φακίνου, σας παρουσιάζουμε κάποια από τα πιο γνωστά βιβλία της.



Καλό διάβασμα και μην ξεχνάτε να επισκέπτεστε τη νέα σελίδα του PERIZITITO.GR

Ο χειμώνας του 2011 στις εκδόσεις Καστανιώτη

	Ο κλεμμένος ουρανός Αντρέα Καμιλέρι		Χρονικό του μοναστηριού Ζοζέ Σαραμάγκου
	ISBN: 978-960-03-5369-3 5 Δεκεμβρίου 2011 Υπό έκδοση		ISBN: 978-960-03-5348-8 5 Δεκεμβρίου 2011 Υπό έκδοση
ΞENH ΛOΓOTEXNIA / ΣYΓΓPAΦEIΣ AΠ' OΛO TON KOΣMO		ΞENH ΛOΓOTEXNIA / ΣYΓΓPAΦEIΣ AΠ' OΛO TON KOΣMO
	Φράνι & Ζούι Τζ. Ντ. Σάλιντζερ		Ο πάπυρος του Μωυσή Δημήτρης Κουτσούκης
	ISBN: 978-960-03-5123-1 21 Νοεμβρίου 2011 Υπό έκδοση		ISBN: 978-960-03-5360-0 14 Νοεμβρίου 2011 Υπό έκδοση
ΞENH ΛOΓOTEXNIA / EIKOΣTOΣ AIΩNAΣ		ΕΛΛHNIKH ΛOΓOTEXNIA / ΠEZOΓPAΦIA
	Δουβλιανιάδα Ενρίκε Βίλα-Μάτας		Η θέληση και η τύχη Κάρλος Φουέντες
	ISBN: 978-960-03-5342-6 7 Νοεμβρίου 2011 Υπό έκδοση		ISBN: 978-960-03-5341-9 7 Νοεμβρίου 2011 Υπό έκδοση
ΞENH ΛOΓOTEXNIA / ΣYΓΓPAΦEIΣ AΠ' OΛO TON KOΣMO		ΞENH ΛOΓOTEXNIA / ΣYΓΓPAΦEIΣ AΠ' OΛO TON KOΣMO
	Η ρωγμή Γιώργος Κακούρος		Η τόλμη της μνήμης Τζεμ Άκκας, Αλεξάνταρ Γκάταλιτσα, Τατιάν Γκρόματσα, Ασλί Ερντογάν, Νίκος Θέμελης, Μουγκέ Ιπλικτσί, Πάνος Ιωαννίδης, Αρντιάν Κριστιάν Κιτσίκου, Λέα Κοέν, Γιάσνα Κότετσκι, Νικόλα Μαντζίροβ, Νίκη Μαραγκού, Πέτρος Μάρκαρης, Νόρμπερτ Μπάπες-Νίντιεχ, Μπάλσα Μπρκοβιτς, Χέρτα Μύλερ, Έλσα Ντέμο, Μουράτ Ουγιούρκουλακ, Βαλέρυ Πετρόβ, Φαρούχ Σέκιτς, Ντάλιμπορ Σίμπραγκα, Σλόμπονταν Σνάιντερ, Μίλε Στόγιτς, Γκυρ Τζενκ, Φίλιπ Φλόριαν
	ISBN: 978-960-03-5340-2 7 Νοεμβρίου 2011 Υπό έκδοση		ISBN: 978-960-03-5365-5 7 Νοεμβρίου 2011 Υπό έκδοση
ΕΛΛHNIKH ΛOΓOTEXNIA / ΠEZOΓPAΦIA		ΞENH ΛOΓOTEXNIA / ΣYΓΓPAΦEIΣ AΠ' OΛO TON KOΣMO
	Σε αυτά πιστεύω Κάρλος Φουέντες		Λοχαγός Μπερτράν Αλεξάντρ Σκορομπογκάτοφ
	ISBN: 978-960-03-5363-1 Επανέκδοση 7 Νοεμβρίου 2011 Υπό έκδοση		ISBN: 978-960-03-5037-1 1 Νοεμβρίου 2011 Υπό έκδοση
ΞENH ΛOΓOTEXNIA / ΣYΓΓPAΦEIΣ AΠ' OΛO TON KOΣMO		ΞENH ΛOΓOTEXNIA / ΣYΓΓPAΦEIΣ AΠ' OΛO TON KOΣMO

Νέες κυκλοφορίες!

ΕΛΛHNIKH ΛOΓOTEXNIA / ΠEZOΓPAΦIA




Η έρημος έρχεται
Μιχάλης Φακίνος

Σε μια πόλη που μοιάζει να καταρρέει, να παλιώνει και να βυθίζεται μες στη σιωπή, στην αδιαφορία, στη μελαγχολία και στους ανθρώπους-σκιές, τέσσερεις φίλοι, πρώην δραπέτες ψυχιατρείου, χρησιμοποιώντας τα ονόματα των αδελφών Μαρξ, των παλαιών κωμικών, φτειάχνουν μια ορχήστρα και παίζουν μουσική χωρίς να ξέρουν μουσική. Σαν άγγελοι προπομποί κάποιου αδιευκρίνιστου μηνύματος παίζουν παντού, προσπαθώντας να βγάλουν από το ακροατήριό τους εικόνες και συναίσθημα, να δώσουν, με τον δικό τους κώδικα, το στίγμα της εποχής. Μαζί τους «κολλάει» η Ωραία Μπέλα, που ερωτοτροπεί με το θάνατο, που αφηγείται υπέροχες, άγριες ιστορίες, που προσπαθεί να βάλει μια τάξη στο Χάος, αλλά που κάποτε θα χαθεί και η ίδια μέσα στο χάος των ιστοριών της. Η σκοτεινή πόλη μοιάζει να αναζητεί μια χαραμάδα φως, καθώς πέφτει πάνω της και τη σκεπάζει η κίτρινη σκόνη που έρχεται από την έρημο, ενώ οι ήρωες του βιβλίου, αδαείς και αβοήθητοι, ψάχνουν να αρθρώσουν έναν καινούργιο Λόγο με τα ετερόκλιτα υλικά του Χάους.




Ο τύμβος κοντά στη θάλασσα
Δημήτρης Νόλλας

Τι μπορεί να είναι αυτό που συνδέει έναν Φράγκο σταυροφόρο με έναν συνονόματό του κεντροευρωπαίο αναρχικό, έναν Εγγλέζο ευγενικής γενιάς, πράκτορα της Γ’ Διεθνούς, κι έναν μονόχειρα Έλληνα ομογενή; Και πώς μπορεί να τελειώσει μια τέτοια ιστορία; Τελειώνουν ποτέ οι ιστορίες που κίνητρό τους συνήθως είναι η αχόρταγη πείνα του συγγραφέα να καταφέρει να διηγηθεί όσο περισσότερα γίνεται με όσο λιγότερες λέξεις; Μήπως αυτό που τα συνδέει, αυτό που ήταν βαθιά και για καιρό βυθισμένο, είναι η Γλυκερία; Μια γυναίκα που είχε πονέσει πολύ και που όλοι –ζωντανοί και νεκροί– επιθυμούν να χαθούν στο κορμί της;

Φ. ΚΑΤΣΟΥΡΟΣ

Travemünde, 19.2.1992




Ο χάρτης των ονείρων
Κατερίνα Καριζώνη

Κυκλάδες, 1537: Σε μια εποχή όπου ο περίφημος Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα καταλαμβάνει διαδοχικά τα νησιά του Αιγαίου, ο Νικόλαος Μοστράτος, ένας άνθρωπος της θάλασσας και χαρισματικός χαρτογράφος, ζει στην Πάρο την παρακμή της Ενετοκρατίας μέσα από τα δικά του πάθη. Ζωγραφίζει με δεξιότητα όχι μόνο τα επικίνδυνα κυκλαδίτικα νερά, αλλά και τους παγκόσμιους χάρτες, καθώς εκείνοι αλλάζουν δραματικά. Παράλληλα βιώνει ένα μεγάλο έρωτα δίχως ανταπόκριση, γιατί τον χωρίζει βαθύ κοινωνικό χάσμα από τη γυναίκα της ζωής του: την Ευγενία Ραγούση, μια νεαρή αρχόντισσα του νησιού, που ετοιμάζεται να παντρευτεί κάποιον Βενετό αριστοκράτη. Τη μέρα όμως του γάμου της, κι ενώ εκείνη προβάρει το νυφικό της, η Πάρος καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς και οι άνεμοι του πολέμου παρασύρουν αμετάκλητα την ωραία δεσποσύνη και τον ερωτευμένο χαρτογράφο σε μια συναρπαστική περιπέτεια, που εκτυλίσσεται άλλοτε μέσα στις παγίδες της Ιστορίας κι άλλοτε στον ευμετάβλητο χάρτη των ονείρων τους.

ΞENH ΛOΓOTEXNIA / EIKOΣTOΣ AIΩNAΣ




Η δεσποινίς Τζην Μπρόντι στην ακμή της
Μύριελ Σπαρκ

H δεσποινίς Τζην Μπρόντι δεν είναι σαν τις άλλες δασκάλες που διδάσκουν στην αξιοσέβαστη Σχολή Θηλέων Mάρσια Μπλέιν στο Εδιμβούργο του Μεσοπολέμου. Καλλιεργημένη, ρομαντική και αντισυμβατική θα διαλέξει μια ομάδα έμπιστων μαθητριών –που σύντομα όλο το σχολείο αποκαλεί «ο κύκλος της δεσποινίδος Μπρόντι»– για να τις μυήσει στον κόσμο των ενηλίκων. Ενώ συγκρούεται με τη διευθύντρια του σχολείου και αντιμετωπίζει την καχυποψία των συναδέλφων της εξαιτίας των διδακτικών της μεθόδων, θα αλλάξει τη ζωή των μαθητριών της μιλώντας τους για την πολιτική, την τέχνη και τον έρωτα. Όμως αυτή η ιδιόρρυθμη διδασκαλία θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες για όλους τους εμπλεκόμενους. Από τα σπουδαιότερα αγγλικά μυθιστορήματα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα.

ΞENH ΛOΓOTEXNIA / ΣYΓΓPAΦEIΣ AΠ' OΛO TON KOΣMO




Δεν θα πεθάνεις
Κατρίν Σμιτ

Τη στιγμή που έσπασε το ανεύρυσμα στο κεφάλι της, η Ελένε ακροβατούσε επικίνδυνα ανάμεσα σε μια κανονική, τακτοποιημένη οικογενειακή ζωή και στο αναπάντεχο πάθος της για μια τρανσέξουαλ, που εισέβαλε στη ζωή της ως κεραυνός εν αιθρία. Το φάντασμα της τραγικής αυτής ύπαρξης θα βρεθεί στο επίκεντρο της κατακερματισμένης μνήμης της και την ακολουθεί σε όλη τη διάρκεια της επίπονης προσπάθειας να ανακτήσει τον έλεγχο του σώματός της και την επαφή της με το λόγο. Ταυτόχρονα, η ιδιότυπη ψυχική μοναξιά που βιώνει η ηρωίδα καθώς αφυπνίζονται οι λειτουργίες της συνείδησης προσδίδει στην αφήγηση το χαρακτήρα μιας αυτο-ψυχανάλυσης που συγκλονίζει τον αναγνώστη. Ένα δυνατό, ασυνήθιστο μυθιστόρημα, που τιμήθηκε με το Βραβείο Γερμανικής Λογοτεχνίας 2009.




Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν

Όταν ο γιος της, ο Όφερ, φεύγει για να συμμετάσχει σε μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, η Όρα φεύγει από το σπίτι της για να μην βασανίζεται περιμένοντας τα κακά μαντάτα που είναι σίγουρη ότι θα φτάσουν. Ελπίζει πως μ’ αυτό τον τρόπο θα αποφύγει το κακό και θα σώσει τον γιο της. Ταξιδεύοντας προς τη Γαλιλαία, σχεδόν απάγει τον Άβραμ, φίλο και εραστή της νιότης της, και επί μέρες και νύχτες περιπλανιέται στο Ισραήλ, κάνοντας το μόνο πράγμα που μπορεί για να προστατεύσει τον γιο της: μιλάει γι’ αυτόν, βιώνει την ιστορία της ζωής του. Το Στο τέλος της γης αρχίζει με τον πόλεμο των Έξι Ημερών και φτάνει ως τις μέρες μας. Είναι ένα μυθιστόρημα για δύο άντρες, μια γυναίκα και δύο παιδιά, για την αγάπη και την ερωτική απογοήτευση, την ανδρική φιλία, τη μητρότητα και την οικογένεια, μέσα σ’ ένα κλίμα βίας και φόβου. Ένα από τα σημαντικότερα αντιπολεμικά έργα της εποχής μας, γραμμένο από έναν σπουδαίο συγγραφέα, ο οποίος, χωρίς να το θέλει, κι ενώ έγραφε αυτό το μυθιστόρημα, έγινε τραγικό σύμβολο του καιρού μας.

«Πρόκειται για το αριστούργημα του Γκρόσμαν. Ένα βιβλίο με τρομερή δύναμη και ένταση. Ο Φλομπέρ δημιούργησε την Έμμα, ο Τολστόι την Άννα και τώρα ο Γκρόσμαν μάς δίνει την Όρα, τόσο αληθινή και ζωντανή όσο κανένας άλλος χαρακτήρας στη σύγχρονη πεζογραφία. “Ρούφηξα” την κάθε του σελίδα σαν να βρισκόμουν σε έκσταση. Ένα μυθιστόρημα που μένει αξέχαστο».

Πολ Όστερ

ΠΟIHΣH - ΠΟΙΗΤΙΚΗ - ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ




Γλυκόπικρα δίστιχα και τετράστιχα
Θόδωρος Καρζής

Ξεφυλλίζοντας αυτό το βιβλίο, θα συναντήσει κανείς την ευρύτερη δυνατή θεματολογία στη συνοπτικότερη ποιητική έκφραση. Μέσα από τα 121 «γλυκόπικρα», παρελαύνουν σχεδόν όλα τα προβλήματα που απασχολούν τον άνθρωπο, με την ταχύτητα και την επιγραμματικότητα των δύο έως τεσσάρων στίχων. Πλούτος και φτώχια, ευτυχία και δυστυχία, πόλεμος και ειρήνη, εγκόσμια και υπερκόσμια – κάθε θέμα αναδεικνύεται και σχολιάζεται σ’ ένα μετρικό ομοιοκατάληκτο στιχούργημα, συνήθως τολμηρό και αντισυμβατικό.

Χιούμορ, σκώμμα και σάτιρα κυριαρχούν στη συλλογή, παράλληλα όμως και με τρυφερότητα, κατανόηση, συμπόνια. Τελικός στόχος φαίνεται να είναι η αλήθεια, η γυμνή και αψεγάδιαστη, πέρα από προκαταλήψεις ή κοινωνικο-θρησκευτικά ταμπού.

ΠΟΛITIKH - IΣTOPIA




Η Αθήνα στου Όθωνα τα χρόνια
Γιάννης Καιροφύλας

Τα πρώτα χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 η Αθήνα ήταν μια πόλη ερειπίων. Χωρίς δρόμους, πλατείες, εμπορικά καταστήματα, χωρίς πολλούς κατοίκους. Οι μεταφορές γίνονταν με γαϊδούρια και καμήλες, τα σπίτια φωτίζονταν με λαδοφάναρα, ενώ η Αγορά, κάτω από την Ακρόπολη, ήταν γεμάτη παράγκες.

Μέσα σε μια πεντηκονταετία η νέα πρωτεύουσα κατόρθωσε να γίνει πόλη αξιοθαύμαστη και δεν άργησε να διεκδικήσει θέση ανάμεσα στις ωραίες πόλεις της Ευρώπης. Με αξιόλογα πλέον κτίσματα, με πρωτοποριακές για εκείνα τα χρόνια εστίες πρασίνου, με ζωηρή καλλιτεχνική κίνηση, με τον πολιτισμό που διεκδικεί κάθε τόπος και περισσότερο ο λαός του.

Αυτή την περιπέτεια μάς αφηγείται το βιβλίο του Γιάννη Καιροφύλα: την ιστορία μιας πόλης που δεν γνωρίσαμε ποτέ, μέσα από την πορεία της τις κρίσιμες δεκαετίες του 19ου αιώνα.

ΒΙΒΛΙΑ - ΔΩΡΑ




Το μικρό βιβλίο της φιλίας
Μόνικα Λεβέντη

Δεν υπάρχει ανθρώπινος δεσμός που να έχει υμνηθεί περισσότερο από τη φιλία. Ίσως είναι ο μοναδικός στον οποίο κανείς δεν μπορεί να βάλει αρνητικό πρόσημο. Ο φίλος, για κάθε άνθρωπο, είναι ο κρίκος που μας ενώνει με το σύνολο. Σύντροφος στην περιπέτεια, σύμμαχος στις αντιξοότητες και σύμβουλος στη δυσκολία. Είναι πηγή έμπνευσης, τροφοδότης χαράς, αντλία στεναχώριας. Ξέρει να διπλασιάζει το γέλιο και να κόβει στη μέση το δάκρυ· να απλώνει το χρόνο χωρίς να τον χαραμίζει, και να βαθαίνει ταυτόχρονα το νόημα της ύπαρξής μας.

Οι φιλικές σχέσεις ανέκαθεν απασχόλησαν και απασχολούν όλους μας, γιατί δεν νοείται ζωή χωρίς αυτές. Από τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη και τον Κικέρωνα μέχρι τον Βαν Γκογκ, την Μπίλι Χόλιντεϊ ή τον Αλμπέρ Καμύ, από γνωστούς στοχαστές και καλλιτέχνες μέχρι άγνωστους φιλοσόφους της καθημερινής ζωής, γράφτηκαν ή ειπώθηκαν για τη φιλία μεγάλες ρήσεις, που συγκεντρώνονται σε αυτό το μικρό βιβλίο, για να μας θυμίζουν πάντα τις αξίες της συνύπαρξης, της αλληλεγγύης και της αμοιβαίας ελπίδας.



ΨΗΦΙΑΚΑ ΒΙΒΛΙΑ | ΕΛΛHNIKH ΛOΓOTEXNIA / ΠEZOΓPAΦIA




Η έρημος έρχεται
Μιχάλης Φακίνος

Σε μια πόλη που μοιάζει να καταρρέει, να παλιώνει και να βυθίζεται μες στη σιωπή, στην αδιαφορία, στη μελαγχολία και στους ανθρώπους-σκιές, τέσσερεις φίλοι, πρώην δραπέτες ψυχιατρείου, χρησιμοποιώντας τα ονόματα των αδελφών Μαρξ, των παλαιών κωμικών, φτειάχνουν μια ορχήστρα και παίζουν μουσική χωρίς να ξέρουν μουσική. Σαν άγγελοι προπομποί κάποιου αδιευκρίνιστου μηνύματος παίζουν παντού, προσπαθώντας να βγάλουν από το ακροατήριό τους εικόνες και συναίσθημα, να δώσουν, με τον δικό τους κώδικα, το στίγμα της εποχής. Μαζί τους «κολλάει» η Ωραία Μπέλα, που ερωτοτροπεί με το θάνατο, που αφηγείται υπέροχες, άγριες ιστορίες, που προσπαθεί να βάλει μια τάξη στο Χάος, αλλά που κάποτε θα χαθεί και η ίδια μέσα στο χάος των ιστοριών της. Η σκοτεινή πόλη μοιάζει να αναζητεί μια χαραμάδα φως, καθώς πέφτει πάνω της και τη σκεπάζει η κίτρινη σκόνη που έρχεται από την έρημο, ενώ οι ήρωες του βιβλίου, αδαείς και αβοήθητοι, ψάχνουν να αρθρώσουν έναν καινούργιο Λόγο με τα ετερόκλιτα υλικά του Χάους.




Ο χάρτης των ονείρων
Κατερίνα Καριζώνη

Κυκλάδες, 1537: Σε μια εποχή όπου ο περίφημος Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα καταλαμβάνει διαδοχικά τα νησιά του Αιγαίου, ο Νικόλαος Μοστράτος, ένας άνθρωπος της θάλασσας και χαρισματικός χαρτογράφος, ζει στην Πάρο την παρακμή της Ενετοκρατίας μέσα από τα δικά του πάθη. Ζωγραφίζει με δεξιότητα όχι μόνο τα επικίνδυνα κυκλαδίτικα νερά, αλλά και τους παγκόσμιους χάρτες, καθώς εκείνοι αλλάζουν δραματικά. Παράλληλα βιώνει ένα μεγάλο έρωτα δίχως ανταπόκριση, γιατί τον χωρίζει βαθύ κοινωνικό χάσμα από τη γυναίκα της ζωής του: την Ευγενία Ραγούση, μια νεαρή αρχόντισσα του νησιού, που ετοιμάζεται να παντρευτεί κάποιον Βενετό αριστοκράτη. Τη μέρα όμως του γάμου της, κι ενώ εκείνη προβάρει το νυφικό της, η Πάρος καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς και οι άνεμοι του πολέμου παρασύρουν αμετάκλητα την ωραία δεσποσύνη και τον ερωτευμένο χαρτογράφο σε μια συναρπαστική περιπέτεια, που εκτυλίσσεται άλλοτε μέσα στις παγίδες της Ιστορίας κι άλλοτε στον ευμετάβλητο χάρτη των ονείρων τους.




Το μυστικό της τελευταίας σελίδας
Νίκος Χρυσός


ISBN: 978-960-03-5321-1
Τιμή: 9,90 €


Ο Χρήστος Κάσιος, δημοσιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας και λάτρης των παλαιών βιβλίων, αναλαμβάνει να βρει στοιχεία για τα μέλη και την ιστορία μιας ξεχασμένης λογοτεχνικής παρέας που έδρασε στην Αθήνα του '50. Η αναζήτηση μοιάζει γι' αυτόν αρχικά ακίνδυνη και λυτρωτική, μια και τον αποσπά από την καθημερινότητά του. Βήμα βήμα, όμως, βυθίζεται σ' ένα θολό και σκοτεινό τοπίο, σ' έναν χάρτινο λαβύρινθο γεμάτο μυστικά περάσματα. Στο μεταίχμιο της ηλικίας του, και ενώ αγωνίζεται να συμφιλιωθεί με τις απώλειες που του στοιχειώνουν τις μέρες, ο ήρωας του βιβλίου περιφέρεται στη φθινοπωρινή Αθήνα, αναζητώντας τα ίχνη εκείνων των άγνωστων δημιουργών. Μια περίεργη σφραγίδα στην τελευταία πάντα σελίδα παλαιών βιβλίων γίνεται αφορμή για μια μυστηριώδη περιπλάνηση: για μια απρόβλεπτη περιπέτεια στον κόσμο των παλαιοβιβλιοπωλείων, σε έναν κόσμο όπου το βιβλίο πρωταγωνιστεί όχι ως συλλεκτικό αντικείμενο ή εμπόρευμα, αλλά ως η τελευταία κιβωτός της ανθρώπινης ευαισθησίας και επινοητικότητας.

ΨΗΦΙΑΚΑ ΒΙΒΛΙΑ | ΠΟΛΙΤΙΚΗ / ΙΣΤΟΡΙΑ




Η Αθήνα στου Όθωνα τα χρόνια
Γιάννης Καιροφύλας

Τα πρώτα χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 η Αθήνα ήταν μια πόλη ερειπίων. Χωρίς δρόμους, πλατείες, εμπορικά καταστήματα, χωρίς πολλούς κατοίκους. Οι μεταφορές γίνονταν με γαϊδούρια και καμήλες, τα σπίτια φωτίζονταν με λαδοφάναρα, ενώ η Αγορά, κάτω από την Ακρόπολη, ήταν γεμάτη παράγκες.

Μέσα σε μια πεντηκονταετία η νέα πρωτεύουσα κατόρθωσε να γίνει πόλη αξιοθαύμαστη και δεν άργησε να διεκδικήσει θέση ανάμεσα στις ωραίες πόλεις της Ευρώπης. Με αξιόλογα πλέον κτίσματα, με πρωτοποριακές για εκείνα τα χρόνια εστίες πρασίνου, με ζωηρή καλλιτεχνική κίνηση, με τον πολιτισμό που διεκδικεί κάθε τόπος και περισσότερο ο λαός του.

Αυτή την περιπέτεια μάς αφηγείται το βιβλίο του Γιάννη Καιροφύλα: την ιστορία μιας πόλης που δεν γνωρίσαμε ποτέ, μέσα από την πορεία της τις κρίσιμες δεκαετίες του 19ου αιώνα.