νέα βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν!

Άγγελοι-Το μαρτύριο (Βιβλίο 2), Keit Loren

Δείτε το απόσπασμα του βιβλίου, πατώντας εδώ!

«Επίγεια κόλαση. Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η ζωή της Λους μακριά από το αγόρι της, τον Ντάνιελ. Τους πήρε μια αιωνιότητα να βρουν ο ένας τον άλλον, αλλά τώρα αυτός πρέπει να φύγει προκειμένου να καταδιώξει τους Απόκληρους, τους αθάνατους που θέλουν να σκοτώσουν τη Λους. Ο Ντάνιελ κρύβει τη Λους στο σχολείο Σόρλαϊν, όπου φοιτούν οι Νεφιλίμ, οι απόγονοι έκπτωτων αγγέλων και ανθρώπων. Εκεί η Λους μαθαίνει τι είναι οι Σκιές και πώς μπορεί να τις χρησιμοποιήσει ως παράθυρα στις προηγούμενες ζωές της. Όσα περισσότερα μαθαίνει, όμως, τόσο μεγαλώνουν οι υποψίες της ότι ο Ντάνιελ δεν της τα έχει πει όλα κι ότι κρύβει κάτι επικίνδυνο. Κι αν η εκδοχή που έχει δώσει ο Ντάνιελ για το παρελθόν δεν είναι αληθινή; Κι αν το πεπρωμένο της Λους είναι να σμίξει με κάποιον άλλον; Το δεύτερο μέρος της σειράς "Άγγελοι", εκεί όπου η αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ.»



• Vampire Diaries 3: Η οργή, L. G. Smith, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Ελευθερία, Jonathan Franzen
• Σκοτεινή φλόγα, Alyson Noel, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Δικαιοσύνη, Michael J. Sandel
• Τα αγόρια και η ανατροφή τους στον 21ο αιώνα, Sue Pulmer

• Τα 39 στοιχεία: Η φιδοφωλιά , Peter Lerangis


Πρόσκληση μαγειρικής, Ιωάννα Τσολομίτη
«Πρόκειται για έναν εξαιρετικά καλαίσθητο και πλήρη οδηγό μαγειρικής στον οποίο η γνωστή Σεφ Ιωάννα Τσολομίτη μοιράζεται τα μυστικά της τριαντάχρονης επιτυχημένης καριέρας της με τους αναγνώστες, προσφέροντάς τους 132 μοναδικές συνταγές. Συνταγές γεμάτες πρωτότυπους συνδυασμούς, φαντασία και γούστο (μερικές είναι πολύ γρήγορες) χωρισμένες σε πολλές ενότητες για να καλύπτουν μια ευρεία γκάμα προτιμήσεων: απο ορεκτικά, κρέατα και ψάρια μέχρι ψωμιά, γλυκά και ροφήματα. Η κάθε συνταγή είναι λεπτομερής και εξαιρετικά απλή στην εκτέλεσή της ενώ τα υλικά της είναι επιλεγμένα με τρόπο ώστε ο αναγνώστης να τα βρίσκει οπουδήποτε και να μην κοστίζουν ακριβά. . Δίπλα σε κάθε συνταγή υπάρχουν πολύ χρήσιμες ιδέες και tips. "Στόχος μου", λέει η Ιωάννα Τσολομίτη, "είναι να διαβάσει ο αναγνώστης μια οποιαδήποτε συνταγή του βιβλίου μου και να πει αμέσως: 'τόσο απλή είναι; Μπορώ να τη φτιάξω κι εγώ!' Ένα πολύ εύχρηστο βιβλίο που απευθύνεται σε όλο τον κόσμο (άνδρες και γυναίκες) καθώς και στους επαγγελματίες του χώρου.».

• Εξομολογήσεις προδομένων γυναικών,Μαριέττα Πεπελάση
• Αρόδο, Ασημένια Σαράφη
• Εύκολες συνταγές με ζυμαρικά, Αλέξανδρος Παπανδρέου
• Η μετάλλαξη της οικογένειας, Πάνος Δ. Νικολόπουλος
• Alpha Wine Guide 2011, Διονύσης Κούκης, Αργύρης Ν. Τσακίρης


PERIZITITO.GR

νέες κυκλοφορίες βιβλίων!

Ανακαλύπτοντας το σώμα, ανασταίνοντας την ψυχή, Deepak Chopra
«Στο βιβλίο αυτό ο Deepak Chopra προσεγγίζει το θέμα της απεριόριστης δυνατότητας του σώματος για αλλαγή και ανανέωση. Δεν μπορείτε να εκμεταλλευθείτε πλήρως αυτό το "ξεχασμένο θαύμα", λέει ο Chopra, αν δεν είστε διατεθειμένοι να ανακαλύψετε την αληθινή φύση του σώματος. Tο σώμα δεν είναι μόνο ένα υλικό αντικείμενο ή ένας μηχανισμός. Kάθε κύτταρό του αποτελείται από δύο αόρατα συστατικά: συνειδητότητα και ενέργεια. Aκολουθώντας τα δέκα βήματα του Chopra προς την ολότητα, μπορείτε να τιθασεύσετε αυτά τα δύο βασικά στοιχεία, ώστε να αλλάξετε τα στρεβλωμένα ενεργειακά μοτίβα που αποτελούν τη ρίζα της γήρανσης, της μειωμένης ενεργητικότητας και της ασθένειας. Ωστόσο, αυτή η μεταμόρφωση δεν μπορεί να σταματήσει στο σώμα. Aφορά εξίσου και την ψυχή. H ψυχή, φαινομενικά αόρατη, απόμακρη και ξεκομμένη από τον κόσμο της ύλης, είναι αυτή που ουσιαστικά δημιουργεί το σώμα. Mόνο από το επίπεδο της ψυχής μπορείτε να έχετε πρόσβαση στο πλήρες δυναμικό σας, ώστε να φέρετε ευφυΐα, δημιουργικότητα και συνειδητότητα σε κάθε πλευρά της ζωής σας. Στο "Ανακαλύπτοντας το σώμα, ανασταίνοντας την ψυχή", ο καταξιωμένος γιατρός και ειδήμων της ανατολικής φιλοσοφίας Deepak Chopra προσφέρει δέκα υπερβάσεις -πέντε για το σώμα, πέντε για την ψυχή- που οδηγούν στη μεταμόρφωση του εαυτού. Mε απλό και κατανοητό τρόπο, ο Chopra παρουσιάζει τον τρόπο προκειμένου να επιτύχουμε τη δέσμευση στη βαθύτερη συνειδητότητα, να εστιάσουμε στις προσωπικές σχέσεις αντί στην κατανάλωση και, υπερβαίνοντας τα εμπόδια που ταλανίζουν το σώμα και τον νου, να ζούμε κάθε μέρα ανακαλύπτοντας εκ νέου τον κόσμο γύρω μας. Oλοκληρώστε αυτό το ταξίδι και βιώστε για πρώτη φορά την έκσταση της αληθινής ολότητας.»



• Η νέα δίαιτα ΑΤΚΙΝΣ για μια νέα ζωή, Συλλογικό έργο
• Ο θόλος, Stephen King
• Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, Joan Borysenko
• Το διαμάντι της Αγίας Πετρούπολης, Kate Furnivall
• Θεραπευτική διατροφή, Νένα Γεωργιάδου
• Ενώπιον του θρόνου, Naguib Mahfuz



Ο νοματαίος, Βασίλης Ν. Κουνέλης
«Έφηβος είπατε; Ο δικός μας έφηβος δεν είναι απλώς έφηβος. Μοιάζει με επιστήμονα της ζωής, της ίδιας της ζωής του. Τα καταλαβαίνει όλα και δεν καταλαβαίνει τίποτε, καθώς η φαντασία του περιπλανιέται ανάμεσα στις ιστορίες της γιαγιάς του στην ορεινή Αρκαδία, στις αναμνήσεις του αριστερού θείου του και στην ολίγον ροκ Αθήνα της δεκαετίας του '70. Ερωτεύεται τραγουδώντας Σαββόπουλο, ενώ κρυμμένος κάπου στο άλσος της Νέας Σμύρνης βυθίζεται στην τρυφερή αγκαλιά της πρώτης του αγαπημένης. Τι είναι αυτό που τα κάνει να μοιάζουν όλα γύρω του μοναδικά; Τίποτε και όλα, κυρίως όμως η αθωότητα της ματιάς, το χιούμορ του όσο παρακολουθεί την Ελλάδα της Μεταπολίτευσης να προχωράει τον δρόμο της κάπου ανάμεσα στην κακοφωνία της πολιτικής, στα παλιά συντηρητικά αντανακλαστικά και στη θέληση ενός ανθρώπου να βρει τον εαυτό του. Κι όλα τελειώνουν μ' ένα σώμα καλοριφέρ που ξεριζώνεται από τον τοίχο της σχολικής τάξης με στόχο τον αντιπαθέστατο καθηγητή. Ή μήπως τίποτε δεν τελειώνει; Γιατί στις περιπέτειες του Νοματαίου κρύβονται τα μυστικά της σημερινής Ελλάδας, η ανατομία μιας κοινωνικής βίας που γεννιέται και ωριμάζει στην αθωότητα της εφηβείας, η ήττα της πολιτικής, ο θρίαμβος μιας νεότητας που παλεύει να κερδίσει τον κόσμο για να ανακαλύψει, μέσα από τις ήττες της, πόσο πολύτιμη είναι η ζωή της. "Παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα στη λαχτάρα για ζωή που εκπέμπει ο Νοματαίος του Βασίλη Κουνέλη", λέει ο συγγραφέας Στρατής Χαβιαράς. "Οικογένεια, φίλοι, κόντρες μέσα στις κόντρες, μαθήματα ιστορίας από πρώτο χέρι, κόμματα κι ένας πρώτος έρωτας που θέλει να σαρώσει τα πάντα είναι οι πέτρες που λαξεύει μία-μία ο συγγραφέας και το κονίαμα με το οποίο δομεί το συναρπαστικό αυτό μυθιστόρημα. "Ο Νοματαίος" είναι μια ιστορία ενηλικίωσης για ενήλικες".»

• Ερεβάν, Gilbert Sinoue
• Εμείς, Yevgeny Zamyatin
• Παίρνω διαζύγιο, Αλεξάνδρα Καππάτου
• Γεώργιος Μοσχάμπαρ, Δήμητρα Ι. Μονιού
• Οι Λευκές Σελίδες του Κυπριακού, Ειρήνη Χαραλαμπίδου


PERIZITITO.GR

βιβλία από την κατηγορία της Ψυχολογίας!

Καλύτεροι φίλοι, χειρότεροι εχθροί, Συλλογικό έργο

«Οι φίλοι διευρύνουν τους ορίζοντες των παιδιών μας· μαζί τους μοιράζονται τις χαρές και τα μυστικά τους, μαζί τους ανακαλύπτουν σιγά σιγά τον κόσμο. Οι φίλοι όμως μπορεί και να σχολιάσουν, να προδώσουν, να κοροϊδέψουν, ακόμη και να αποκλείσουν από την παρέα κάποιο παιδί. Τα παιδιά είναι σε θέση να προκαλέσουν ανείπωτα βάσανα όχι μόνο στους συνομηλίκους τους αλλά και στους ίδιους τους γονείς τους. Σε αυτό το χρήσιμο και διαφωτιστικό βιβλίο οι συγγραφείς αναδεικνύουν τον καθοριστικό ρόλο που παίζει η φιλία στη ζωή των παιδιών από τη γέννησή τους έως την εφηβική ηλικία. Αντλώντας στοιχεία από πρόσφατες επιστημονικές έρευνες καθώς και από τις προσωπικές τους εμπειρίες στα σχολεία, οι συγγραφείς αποδεικνύουν πως οι φιλίες των παιδιών ξεκινούν νωρίς -από τη βρεφική κιόλας ηλικία- και χαρακτηρίζονται από μεγάλη ένταση και αφοσίωση. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι φιλικές σχέσεις γίνονται λιγότερο μονοδιάστατες, αλλά δημιουργούνται άγχη σε συναισθηματικό επίπεδο, ενώ μπορεί να εμφανίζονται ταυτόχρονα μεγάλη οικειότητα και εντυπωσιακή σκληρότητα. Ως γονείς παρακολουθούμε, και συχνά έμμεσα ζούμε, τη σύγχυση και την αναστάτωση που βιώνουν τα παιδιά μας καθώς αντιμετωπίζουν τις κλίκες, τους "νταήδες" και τους άπιστους φίλους. Το βιβλίο αυτό φωτίζει το δράμα των σχέσεων της παιδικής ηλικίας και καθοδηγεί τους γονείς ώστε να κατανοήσουν σε βάθος τα κίνητρα αλλά και τη σημασία της κοινωνικής συμπεριφοράς. Οι συγγραφείς αναλύουν τις διαφορές ανάμεσα στη φιλία και στη δημοτικότητα, τον ξεχωριστό τρόπο με τον οποίο αγόρια και κορίτσια αντιμετωπίζουν την οικειότητα και την αφοσίωση, εξηγούν για ποιο λόγο σχηματίζονται κλίκες και συμβουλεύουν τους γονείς τι μπορούν να κάνουν γι' αυτές. Γεμάτο από ιστορίες που θα μπορούσαν κάλλιστα να αφορούν το παιδί σας, το βιβλίο "Καλύτεροι φίλοι, χειρότεροι εχθροί" εξερευνά το μαγικό αλλά συχνά αδυσώπητο κόσμο της παιδικής φιλίας.»

• Δε γερνάω, μεγαλώνω , Sherwin B. Nuland

• Τα θεμέλια της σχολικής επιτυχίας, Pamela B. Schiller

• Επιτέλους, γονείς, ακούστε μας!, Σταματία Αργυροπούλου - Λέντζου

• Θεραπευτικά παιχνίδια, Νένα Γεωργιάδου

• Υγιής εγωισμός, Rachael Heller, Richard Heller

• Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια, Ματθαίος Γιωσαφάτ

Ευτυχισμένα παιδιά, Linda Blair

«Συμβουλές για να κατανοήσετε τις ανάγκες των παιδιών σας και να ενισχύσετε τα χαρίσματά τους. Σε ποια ηλικία θα πρέπει να πει το μωρό σας τις πρώτες «σωστές» λέξεις του; Πότε θα είναι το παιδί σας σε θέση να μοιραστεί τα παιχνίδια του χωρίς να γκρινιάζει; Ποιο είναι το μυστικό της διαχείρισης των παιδικών θυμών και ξεσπασμάτων; Πώς μπορείτε να προετοιμάσετε το παιδί σας για το σχολείο; Στο βιβλίο "Ευτυχισμένα παιδιά", η κλινική ψυχολόγος Λίντα Μπλερ απαντά σε αυτά τα ερωτήματα και σε πολλά άλλα. Υπογραμμίζει τι μπορεί να βιώνει το παιδί σας σωματικά, συναισθηματικά και γνωστικά στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής του και πώς μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις γνώσεις αυτές για να οξύνετε τις ικανότητές του, να επικοινωνήσετε αποτελεσματικά μαζί του και να αντιμετωπίσετε τα καθημερινά προβλήματα που προκύπτουν. Καλύπτοντας την περίοδο από τη γέννηση μέχρι την ηλικία των επτά ετών, το πολύτιμο αυτό βιβλίο προσφέρει πρακτικές συμβουλές για να μεγαλώσετε ενθουσιώδη και ευτυχισμένα παιδιά, γεμάτα αυτοπεποίθηση.»

• Η δύναμη, Rhonda Byrne

• Αθέατη βία, Στεφανία Ι. Σουλή

• Παιδιά "πτυσσόμενα τηλεσκόπια", Αφροδίτη Παπαδογεωργοπούλου

• Οικογένεια και ψυχική υγεία, Κώστας Θ. Κόλλιας

• Ψυχικές διαταραχές και μαθησιακές δυσκολίες παιδιών και εφήβων, Γιάννης Παπαδάτος

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν!

Δείτε τον ηλεκτρονικό κατάλογο του PERIZITITO.GR "Χριστουγεννιάτικα Δώρα 2011" σε μορφή flipping ή σε μορφή pdf με μοναδικές προτάσεις για τα χριστουγεννιάτικα δώρα σας!

Είμαστε αποτελέσματα της ιστορίας

Το πολυαναμενόμενο νέο βιβλίο του Δημήτρη Κ. Μπουραντά «Επί σκηνής χωρίς πρόβα» κυκλοφορεί την επόμενη βδομάδα!

"Παρότι ζούμε σ' έναν κόσμο γεμάτο περιορισμούς που γίνεται όλο και πιο αβέβαιος, πολύπλοκος, αντιφατικός, ανταγωνιστικός, δαρβινικός, ίσως και πιο απάνθρωπος, η ρήση του Α. Καμύ "Η ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών" και αυτή του Ε. Φρομ "είμαστε αποτελέσματα της ιστορίας, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούμε την ιστορία" έχουν αρκετή δόση αλήθειας. Καθημερινά στη ζωή μας, βρισκόμαστε "επί σκηνής" και παίζουμε "χωρίς πρόβα" λίγο ή πολύ σημαντικές, αλλά κάθε φορά μοναδικές και διαφορετικές πράξεις, κάνοντας τις δικές μας επιλογές σχετικά με το σενάριο και τους ρόλους μας. Το βιβλίο προσφέρει ένα ολοκληρωμένο υπόβαθρο εννοιών, αξιών, αρχών και μεθόδων που μας είναι απαραίτητες για να κάνουμε σωστές επιλογές και να "παίζουμε επί σκηνής χωρίς πρόβα" όσο γίνεται καλύτερα για μας και για αυτούς που αγαπάμε. Αποτελεί ένα μοναδικό και απαραίτητο εφόδιο για να αξιοποιούμε την ελευθερία μας, να μην αφεθούμε στο μοιραίο, στους περιορισμούς και στις επιταγές των άλλων και να μη γευθούμε στο τέλος την πικρία των ανεκπλήρωτων ονείρων και μιας αβίωτης ζωής. Με δοκιμιακό, αλλά απλό και εκλαϊκευμένο λόγο, με προσωπικές ιστορίες, μεταφορές, παραδείγματα και χιούμορ, ο συγγραφέας παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένο και δομημένο σύνολο γνώσεων υπαρξιακής, νοητικής, κοινωνικής και πολιτικής νοημοσύνης. Γνώσεις που μας βοηθούν ουσιαστικά να αξιοποιήσουμε το μυαλό μας, να κατανοήσουμε σε βάθος τον εαυτό μας, το νόημα της ζωής, τα όνειρα, τις αξίες, τις προτεραιότητες, τους στόχους και τους τρόπους επίτευξής τους. Το βιβλίο αποτελεί μια πυξίδα για να ζούμε μια αυθεντική ζωή, να δημιουργούμε το πεπρωμένο μας και ν' αναπτύσσουμε σωστές ανθρώπινες σχέσεις, ώστε να πραγματώσουμε τις δυνατότητές μας και να κληροδοτήσουμε έναν καλύτερο κόσμο. Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας μάς προσφέρει ένα πλαίσιο ιδεών που μας βοηθούν να οξύνουμε την πολιτική μας νοημοσύνη, να κάνουμε σωστές πολιτικές επιλογές - αφού μέσω αυτών καθορίζουμε τις πολιτικές, τη λειτουργία της δημοκρατίας, την πορεία της χώρας και κατά συνέπεια τις δικές μας "τύχες". Ένα μέρος αυτών των ιδεών συνιστούν ένα ιδεολογικό "μανιφέστο" για ένα εναλλακτικό και πιο ανθρώπινο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, ενώ ένα άλλο μέρος αποτελούν ένα πλαίσιο πολιτικής για μια διαφορετική πορεία ανάπτυξης και διεξόδου της χώρας μας από την πολύπλευρη κρίση. Το "Επί σκηνής χωρίς πρόβα" αποτελεί μια πινελιά αισιοδοξίας στα γκρίζα σύννεφα που μας σκεπάζουν και δεν μας αφήνουν να σηκώσουμε τα μάτια μας και να αντικρίσουμε τον ουρανό. Μας κάνει να συνειδητοποιούμε ότι ζούμε φυλακισμένοι πίσω από τα σίδερα ενός μοντέλου κατανάλωσης και παραγωγής που έχει ως θεό τον πλούτο των υλικών αγαθών. Μας θυμίζει ότι χάσαμε τις ανθρώπινες αξίες και παραιτηθήκαμε στα άγχη, στα αρνητικά συναισθήματα και στην αλλοτρίωση. Μας κάνει να στοχαστούμε θέτοντας ξανά τα θεμελιώδη υπαρξιακά ερωτήματα για μια καλύτερη ζωή ως άτομα ως κοινωνία και ως κόσμος.".

Προ-παραγγείλτε τώρα το βιβλίο από το PERIZITITO.GR και θα το έχετε την επόμενη μέρα της κυκλοφορίας του κατευθείαν στην πόρτα σας!!!

Και για σας που δεν έχετε διαβάσει κάποιο από τα βιβλία του Δημήτρη Κ.Μπουραντά, σας παρουσιάζουμε κάποια από τα πιο γνωστά βιβλία του.




Καλό διάβασμα και μην ξεχνάτε να επισκέπτεστε τη νέα σελίδα του PERIZITITO.GR στο FACEBOOK για να ενημερώνεστε για όλες τις νέες κυκλοφορίες βιβλίων.

Ρωσία καλεί ανθρωπότητα

Γράφει η Σοφία Νικολαΐδου www.snikolaidou.gr
Ενα συγγραφικό ταμπεραμέντο που δεν συμβιβαζόταν με τίποτα. Ο Αντρέγιεφ υπήρξε το λογοτεχνικό αστέρι της εποχής του. Χιλιάδες αντίτυπα, διθυραμβικές κριτικές. Στα έργα του θέτει σπαρακτικά φιλοσοφικά ερωτήματα και εστιάζει σε πολύπλοκες ψυχολογικές καταστάσεις. Ρώσικος ρεαλισμός, που καταβυθίζεται στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Ο Αντρέγιεφ (1871-1919) υπήρξε πρωτότυπος και αμφιλεγόμενος. Εζησε σε μια εποχή κρίσεων και ανατροπών στη Ρωσία- και στον κόσμο ολόκληρο. Η παλιά τάξη πραγμάτων καταποντιζόταν, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σφράγιζε, με άφθονο αίμα, το τέλος μιας εποχής. Καταθλιπτικός, ταλανιζόταν από κρίσεις αμφιβολίας. Πότης και ασυμβίβαστος. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να αυτοκτονήσει, όταν ήταν φοιτητής. Σπάνιο ταλέντο στη φωτογραφία, έγραψε διηγήματα και θεατρικά έργα. Οι κριτικοί τσακώνονταν ποιος θα τον εγκωμιάσει πρώτος. Οι εκδόσεις των έργων του εξαντλούνταν λίγες μέρες μετά την πρώτη τους κυκλοφορία. Οι αναγνώστες τον μισούσαν ή τον λάτρευαν. Η λογοκρισία απαγόρευε τις παραστάσεις του. Η κόμισσα Τολστόι ζήτησε την κεφαλή του επί πίνακι, γιατί εξέθετε τα σεξουαλικά προβλήματα των νέων. «Θέλω να γίνω ο απόστολος της αυτοκαταστροφής. Θέλω με το βιβλίο μου να επηρεάσω τη λογική, τα συναισθήματα, τα νεύρα του ανθρώπου, ολόκληρη τη ζωώδη του φύση», σημείωνε στο ημερολόγιό του. Η τρανταχτή επιτυχία ξεχνιέται, τις περισσότερες φορές, μετά θάνατον. Η λήθη είναι η αναγνωστική μοίρα των πολύ επιτυχημένων. Ο Αντρέγιεφ διέψευσε τα λογοτεχνικά προγνωστικά.
Στο διήγημα «Η σκέψη», ο γιατρός Ιγκνάτγεβιτς Κερζέντσεφ διαπράττει φόνο. Κλείνεται σε ψυχιατρείο. Η αστυνομική έρευνα μελετά τα ημερολόγιά του. Αυτά αποτελούν τη βάση της δικαστικής πραγματογνωμοσύνης. Ο αφηγητής αναφέρεται στο θύμα του, τον Αλεξέι Κωνσταντίνοβιτς Σαβιέλοφ, στενό του φίλο από το γυμνάσιο, και στη σύζυγο του φίλου του Τατιάνα Νικολάγεβνα. Θυμίζει ότι της έκανε πρόταση γάμου, δυο χρόνια προτού εκείνη επιλέξει τον Αλεξέι.
Μέσα από έναν σπαρακτικό μονόλογο, ο αφηγητής, μιλάει για το έγκλημα και την τρέλα.
Αναφέρεται στον Ντοστογιέφσκι και τον Μωπασάν. Ψαύει τη σκοτεινή ρίζα της παράνοιας. Την τυφλή αφετηρία της. Εκφυλισμός ή απόφαση; Για ποιο λόγο δολοφονεί τον φίλο του ο γιατρός; Επειδή αγαπούσε την Τατιάνα, όπως ο ίδιος αποκαλύπτει; Ή επειδή η Τατιάνα αγαπούσε τον άντρα της, όπως επιμένει η ίδια; Μέσα στον στρόβιλο της αφηγηματικής τρέλας, κάθε παραλογισμός ακούγεται λογικός και πειστικός.

Τρέλα και βία: το κεφάλι του θύματος γίνεται κομμάτια. Σαλεμένος νους και υπερβολική προσοχή, ταυτόχρονα. Συναισθηματικό χάος και νοητική ευταξία. Ο αφηγητής αναπτύσσει τον πρωτοπρόσωπο λόγο του κι εμείς ακούμε τη φωνή του να ανεβοκατεβαίνει κλίμακες αισθημάτων, να χτίζει και να γκρεμίζει σκέψεις και λογικές συνεπαγωγές, να αντηχεί σε ένα άδειο δωμάτιο.
Ομοβροντία
Στο δεύτερο διήγημα του τόμου, με τίτλο «Ο κυβερνήτης», ο κυβερνήτης Πιοτρ Ιλιτς αναγκάζεται να αντιμετωπίσει έξαλλους εργάτες εργοστασίου, μετά από τρεις εβδομάδες απεργίας. Πετούν πέτρες, πληγώνουν τον αρχηγό της αστυνομίας. Ο κυβερνήτης κάνει νόημα. Ακολουθεί ομοβροντία πυρών. Σαράντα επτά νεκροί, ανάμεσά τους εννιά γυναίκες και τρία παιδιά. Τρία μικρά κοριτσάκια.
Ο κυβερνήτης ζητά να δει τα πτώματα, σηκώνει το πανί που τα σκεπάζει. Αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Μέσα από μια πλοκή χωρίς τρανταχτά γεγονότα, μέσα σε μια ασφυκτική ατμόσφαιρα, ο κυβερνήτης θεωρείται ξεγραμμένος. Ολοι τον αντιμετωπίζουν σαν μέλλοντα νεκρό: η γυναίκα του, η οικογένειά του, οι άνθρωποι γύρω του. Η περιοχή βοά: κάποιος θα τον σκοτώσει. Το δίχτυ πέφτει πάνω του αναπόδραστο κι αρχίζει να τον σφίγγει.
Πάνω σ΄ αυτόν τον καμβά, σκηνοθετείται ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά διηγήματα που έχω διαβάσει. Με λεπταίσθητες πινελιές, πεταμένα λόγια και ασήμαντες πράξεις, όλοι πείθονται πως αυτό που είναι να συμβεί θα συμβεί. Και πράγματι συμβαίνει, ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Ο κυβερνήτης δέχεται επιστολές, απειλές, συμβουλές. Δεν εγκαταλείπει το πόστο του. Η κάθε φράση μετεωρίζεται και, την ίδια στιγμή, παίρνει τη θέση της στο αφηγηματικό σχέδιο. Η μετάφραση του κειμένου, με τον αφηγηματικό ρυθμό σε πλήρη ένταση, επιλέγει και συναρμόζει τις λέξεις της με συγγραφική μαεστρία.
πηγή:www.tanea.gr

Δεν παίζεις μόνο εσύ. Υπάρχουν κι άλλοι!

Δεν παίζεις μόνο εσύ. Υπάρχουν κι άλλοι!

Ήθος και τέχνη της ανθρώπινης σχέσης

Κάθε άνθρωπος, κάθε μέρα, συναντά εκδηλώσεις ενός ιδιότυπου εγωκεντρισμού. Στο πλαίσιο μιας ανθρώπινης σχέσης, κάποιος να φέρεται δίχως να λογαριάζει τον άλλον. Να παραβλέπει την πρωταρχική πραγματικότητα, που είναι ότι, στην ανθρώπινη σχέση, δεν παίζεις μόνο εσύ.

Υπάρχουν κι άλλοι!

Πώς προκύπτει αυτό; Τι μπορώ να κάνω γι’ αυτό; Πώς πλάθεται έντεχνη ανθρώπινη σχέση; Ο Νίκος Σιδέρης, οδηγώντας μας βήμα-βήμα, μέσα από πλήθος συναρπαστικές ιστορίες, στους λαβυρίνθους της ψυχής, προτείνει ένα προσιτό περίγραμμα για το ήθος και την τέχνη της ανθρώπινης σχέσης. Δείχνοντας ότι αυτή μπορεί να καλλιεργηθεί με βάση την επίγνωση, άξονα τη συναισθηματική ευθύνη και οδηγό δυο πράγματα απλά: Σεβασμό κι εναρμόνιση – μαζί με μια σωτήρια δόση χιούμορ.

Απόσπασμα:

Αποκαλύπτοντας το προφανές

Περιέργως, μάλλον είναι καιρός κι ανάγκη να μιλήσουμε κάπως για μια πρωταρχική πτυχή της ανθρώπινης κατάστασης: Για την ανθρώπινη σχέση. Δηλαδή για εμπειρίες και πράγματα που είναι τόσο διάχυτα και που φαίνονται τόσο αυτονόητα, ώστε συχνά ξεχνάμε ακόμη και να σκεφτούμε θέματα προφανή ως προς την ανθρώπινη σχέση: Ως προς το ότι υπάρχει, ως προς το πώς υπάρχει και ως προς το τι θέλει για να υπάρχει, να καλλιεργηθεί και ν’ ανθίσει.

Όταν όλα μοιάζουν να κυλούν κανονικά, κατά τρόπο αναμενόμενο, σπάνια θα στρέψεις την προσοχή σου σε πρωταρχικά δεδομένα, όπως το σώμα σου, το ότι σκέφτεσαι και βλέπεις, το ότι κινείσαι κάνοντας διάφορα… και το ότι περιβάλλεσαι από άλλους ανθρώπους. Η προσοχή και η διερώτηση γι’ αυτά αρχίζουν όταν κάτι σκοντάφτει, πάει στραβά, ξαφνιάζει: Όταν για παράδειγμα, το σώμα πονά, η σκέψη γεμίζει ιδέες παράξενες, το βλέμμα περιεργάζεται κάτι απροσδόκητο…Και οι άνθρωποι γύρω σου φέρονται με τρόπο που δεν ταιριάζει με το τι περιμένεις απ’ αυτούς, σε ξαφνιάζει, σε φέρνει σε δύσκολη ίσως θέση. Τότε αναρωτιέσαι, μα τι τρέχει, γιατί αυτός αυτό κι εκείνη εκείνο κι ο άλλος το παράλλο αφού…

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, ωστόσο. Πρώτα, το κακό: Όπως κάθε εποχή, έτσι και η εποχή που ζούμε έχει τη δική της χαρακτηριστική παθολογία των ανθρώπινων καταστάσεων. Θα τη λέγαμε καταναλωτικός ναρκισσισμός. Ο καταναλωτισμός είναι η ιστορικά προσδιορισμένη νοοτροπία και κουλτούρα που κυβερνά (δουλώνει μάλλον) τον τρόπο ζωής στη σημερινή δυτική κοινωνία. Και ο ναρκισσισμός (ως εγωπάθεια, εγωκεντρισμός, λατρεία του Εγώ) είναι το είδος ανθρώπινης λειτουργίας που ταιριάζει άριστα, τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από το καταναλωτικό υπόδειγμα βίου. Με χειροπιαστά αποτελέσματα, λίγο ή πολύ δυσάρεστα, ενίοτε ανυπόφορα, που τα ζει και τα συναντά ο καθένας μέσα του και γύρω του: Δυσκολία των ερώτων, που όλο και συχνότερα βιώνονται σαν άγονοι, ασταθείς, μετέωροι, μέχρι και με τρόπο που δεν αξίζει να ελπίζεις ή να προσπαθείς γι’ αυτούς. Άπιαστο της αγάπης, που όλο και συχνότερα φαίνεται απρόσιτη, επισφαλής, ανέστια, δίχως χώρο και τόπο σ’ έναν κόσμο χρήσιμο ή ευχάριστο, όχι όμως αγαπητό. Δεσποτεία των αψύχων, που θέτει σα μέτρο του ονείρου τη συσσώρευση πραγμάτων και πληροφοριών. Και κρίση των ανθρώπινων σχέσεων, όπου μοιάζει να βασιλεύει η αποξένωση, η ματαιοδοξία, ο ανταγωνισμός (συχνά, για έπαθλα κενά και μάταια). Με συνέπεια, κατά κανόνα ο βίος να μη ρέει φυσικά, αυθόρμητα, στρωτά, χωρίς δυσανάλογο κόπο γι’ αμφίβολα αποτελέσματα. Να ζούμε χωρίς την αβίαστη παρουσία, διαθεσιμότητα, ζεστασιά και υποστήριξη, που θα περίμενε κανείς από μια αληθινή ανθρώπινη συμβίωση.

Αυτές οι κοινές εμπειρίες είναι, λοιπόν, το κακό που όλοι συναντάμε πια τριγύρω μας. Υπάρχει εδώ κάτι καλό; Και τι; Ναι, υπάρχει. Και συνίσταται στο ότι δεν είναι πλέον δυνατόν, σε τέτοιες περιστάσεις, να παραβλέπουμε την κακοδαιμονία της ανθρώπινης συμβίωσης στον σημερινό δυτικό κόσμο. Δεν είναι δυνατόν να προσπερνάμε σαν να μην τρέχει τίποτα την ερήμωση του ανθρώπινου τοπίου γύρω μας. Να μη μας πονάει (αυτή είναι η λέξη που ταιριάζει) η ένδεια και το έλλειμμα της ανθρώπινης σχέσης, να μη μας αναγκάζει να σκεφτούμε το ρήμαγμα της κοινωνίας, με τη βαριά κι αυθεντική έννοια του όρου «κοινωνία». Που σημαίνει ακριβώς ανθρώπινη σχέση, επαφή, δούναι και λαβείν ανθρώπινης ποιότητας, συγκρότηση πεδίων κι αγαθών κοινών, δόσιμο και μοίρασμα, συν-ύπαρξη και συμ-βίωση με ανθρώπους –ακόμη κι αν συγκρούεσαι μαζί τους. Δηλαδή, να υπάρχει και τόπος και τρόπος να ζεις από κοινού, χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου, όσα μόνο η κοινότητα βίου μπορεί να προσφέρει στη συγκρότηση μιας αυθεντικά προσωπικής ζωής και ύπαρξης. Κι επειδή μπορεί και ν’ ακούγονται λίγο εξεζητημένες αυτές οι λέξεις, ας πούμε το ίδιο πιο απλά: Πως γίνεται και τόσες φορές απορούμε που οι άλλοι δεν βρίσκονται εκεί που περιμέναμε, δεν συμπεριφέρονται όπως υποθέταμε, δεν είναι τελικά ό,τι εμείς είχαμε φανταστεί πως είναι; Πως γίνεται και τόσες φορές απορούν οι άλλοι για τον τρόπο που φέρεσαι εσύ, στο λένε ή δε στο λένε, μένουν κοντά σου «αν και…» ή απομακρύνονται, με περισσότερο ή λιγότερο θορυβώδη τρόπο; Παρακινώντας σε να σκεφτείς κι εσύ τι πάσχει στον τρόπο σου, τι κάνεις λάθος, και να κοιτάξεις να διορθώσεις ό,τι στράβωσε κι ό,τι δεν λειτουργεί;

Αυτό λοιπόν θα συζητήσουμε εδώ: Πως γίνεται και η συνάντηση με τον άλλον άνθρωπο αστοχεί ή παραμένει άγονη; Πως γίνεται και μια ανθρώπινη σχέση μπλοκάρει, φτωχαίνει, ατροφεί και σβήνει; Πως γίνεται και δυο άνθρωποι (ή και περισσότεροι) έρχονται κοντά, αλλά η επαφή τους δεν φέρνει καλό; Και μάλιστα, πως γίνεται και η σχέση τους, αντί για καλό, φέρνει κακό; Γιατί, αντί εμπιστοσύνη κι ευχαρίστηση, άφημα και υποστήριξη, συναντάμε και βιώνουμε δυσπιστία, αμφιβολία, ένταση, δυσαρέσκεια, αγωνία, τσίτα, φόβο, απόσταση κι εγκατάλειψη (και λίγα μάλλον λέω); Πως γίνεται κι ενώ η ελπίδα ήταν πως η καλή συνάντηση θα φέρει συντροφιά, κοινές χαρές και κοινές προσπάθειες, ένα κοινό παιχνίδι προς αμοιβαίο όφελος… πως γίνεται κι αντί γι’ αυτά έρχεται κούραση, αίσθηση ματαιότητας, πολύς κόπος για το τίποτα, κάτι άνοστο ή κενό, και τελικά χανόμαστε σε πνιγηρή μοναξιά ― χώρια ή μαζί, δεν έχει πια σημασία… Πως η αληθινή λαχτάρα να είσαι με τον άλλον εκτοπίζεται ή πνίγεται από την αίσθηση ότι είσαι μαζί του μόνο επειδή τον χρειάζεσαι ― “I need you”, που λένε και σε κάποια παγκόσμια γλώσσα, εκεί που θα ταίριαζε να πουν «Σ’ αγαπώ», «Σε θέλω», «Σ’ επιθύμησα», «Σε λαχτάρησα»… Πως η αυθεντικότητα δεν έχει τόπο να σταθεί και η ζωή στην ανθρώπινη σχέση καταντά παράσταση ―καμιά φορά, μάλιστα, χρήση-χρησιμοποίηση του άλλου, ακόμη και του εαυτού σου, «για τις ανάγκες της παράστασης»;

Η κακοδαιμονία της ανθρώπινης σχέσης στη σύγχρονη κοινωνία, λοιπόν, έχει τουλάχιστον αυτό το καλό: Δεν επιτρέπει πια να παραβλέπουμε το προφανές. Επειδή το παραβλεπόμενο –ογκόλιθος– μας συνθλίβει. Μας βγάζει πια τα μάτια. Και μας αναγκάζει, έστω και θολά, έστω κι αν είμαστε ανέτοιμοι, έστω κι αν δε θέλουμε, να δούμε ότι εδώ κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Ν’ αντιληφθούμε ότι το τίμημα της παράβλεψης είναι μοιραίο: Εσωτερική κενότητα και ανισορροπία, φρενήρης παράσταση για το τίποτα, παχυδερμοσύνη, μοναξιά κι ερημιά, που με τίποτα δεν τ’ αντιρροπούν γυαλιστερά στολίδια, αστραφτερά κοπάδια, οι μάσκες και τα δήθεν, το λίφτινγκ και του νου και της μορφής, ουσίες χημικές ή νοερές που τάχα ναρκώνουν το άλγος, οι κούφιες κουβέντες του είδους «να περνάω καλά» και τα παρόμοια. Να συνειδητοποιήσουμε ότι, έτσι όπως είναι κι έτσι όπως πάει, κάτι στη ζωή μας νοσεί πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόμαστε. Και ν’ αναλογιστούμε αν και πως μπορούμε να πιάσουμε αυτόν τον ταύρο από τα κέρατα.

Έτσι λοιπόν, το κακό που διατρέχει τη σημερινή εμπειρία του βίου οδηγεί βιαίως στην αποκάλυψη του προφανούς. Αποκαλύπτει ότι στην άγρια προσπάθεια να κερδίσουμε θέσεις και πράγματα, ακρωτηριάζουμε ή και χάνουμε τη ζωή και τους ανθρώπους. Επισημαίνει ότι κάτι πάει πολύ στραβά και πλήττει όχι μόνο την ανθρώπινη σχέση, αλλά και την ίδια την ικανότητά μας ν’ αντιλαμβανόμαστε το πλήγμα, τη ζημιά και την κατάσταση. Φανερώνει ότι έχουν πληγεί και τα πράγματα και οι εμπειρίες. Ότι και οι άνθρωποι και η πληροφορία και η ερμηνεία και η αντιμετώπιση της αντιξοότητας, όλα έχουν πληγεί –ας ελπίσουμε, όχι ανεπανόρθωτα.

http://www.siderman.gr/psychoanalysis/43-psy-books/125-den-paizeis-mono-esy.html

Απλώνει τους χάρτες του

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

(ΦΥΛΛΑ ΠΟΡΕΙΑΣ Ι)

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑ
εκδ OPERA

Ασφαλώς, αν είχαμε την τύχη να μας «πέσουν» γονείς υποστηρικτικοί, τότε έχουμε το πλεονέκτημα ότι από μικροί πήραμε ωφέλιμα μηνύματα:

«Μπορείς να είσαι αυτός που είσαι.»

«Μπορείς να σκέφτεσαι αυτό που σκέφτεσαι.»

«Μπορείς να αισθάνεσαι αυτό που αισθάνεσαι.»

«Μπορείς να παίρνεις τα δικά σου ρίσκα.»

«Θα πρέπει μόνος σου να ψάξεις να βρεις αυτό που χρειάζεσαι, γιατί αυτό σημαίνει μεγαλώνω, είμαι ώριμος και αυτοεξαρτώμενος.»

Αυτά τα προνομιούχα παιδάκια πηδούν μόνα τους από το τραμπολίνο και βουτάνε στη ζωή από ένα σημείο ευνοϊκό. Βέβαια, δεν έχει όλος ο κόσμος τέτοια τύχη.

Όσοι, λοιπόν, δεν ήταν τόσο τυχεροί, θα χρειαστούν κάποιον να τους βοηθήσει, έστω κι ένα βιβλίο σαν αυτό.

Μετά τα διεθνή (και ελληνικά) best seller:

ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ και ΒΑΣΙΣΟΥ ΠΑΝΩ ΜΟΥ, οι εκδόσεις opera συνεχίζουν την έκδοση των έργων του Χόρχε Μπουκάι με τον ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, πρώτο από μια σειρά τεσσάρων τόμων που αποτελούν τα «ΦΥΛΛΑ ΠΟΡΕΙΑΣ» του δημοφιλούς αργεντινού ψυχιάτρου.

Στα «ΦΥΛΛΑ ΠΟΡΕΙΑΣ» του, ο ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής υπερισχύει του αφηγητή. Ο συμβουλευτικός ρόλος που αποτελεί τη βασική επαγγελματική ενασχόληση του Μπουκάι καταλαμβάνει περισσότερο χώρο καθώς, για την αναζήτηση ενός κρυμμένου νοήματος, απαιτείται όχι μόνο μια ιστορία, αλλά και ένα θεωρητικό υπόβαθρο που εδώ παρέχεται για πρώτη φορά στον αναγνώστη.

Πράγματι, στα προηγούμενα τρία βιβλία του που κυκλοφορούν στα ελληνικά, είχαμε γνωρίσει τον Μπουκάι αφηγητή, συζητητή, επαγγελματία χρήστη της παραβολής στη θεραπεία του ασθενούς του, αλλά μας έλειπε ο Μπουκάι γιατρός, ο επιστήμονας με την αποκρυσταλλωμένη άποψη για τη ζωή και την επιστήμη του, που στο ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ αποφασίζει να αποκαλυφθεί. Εντούτοις, δεν δημιουργεί ένα «θεωρητικό κείμενο», παρά μόνο εκθέτει τις αντιλήψεις του για ό,τι του επέτρεψε να πορευτεί στη ζωή του του ψυχοθεραπευτή. Απλώνει τους χάρτες του, τα «ΦΥΛΛΑ ΠΟΡΕΙΑΣ» του, όπως θα έκανε σε μια φιλική συζήτηση όπου θα απαντούσε στην ερώτηση: «Ποιος είσαι γιατρέ και πώς σκέφτεσαι;»

Μέσα στους προσεχείς μήνες θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις opera οι υπόλοιποι τρεις «δρόμοι» που ολοκληρώνουν τη σειρά των ΦΥΛΛΩΝ ΠΟΡΕΙΑΣ και τιτλοφορούνται:

— Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

— Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ

— Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Εξερεύνηση στον πολυδαίδαλο ψυχικό κόσμο

Aφηγήματα ενός ψυχιάτρος
Μανόλης Πρατικάκης
εκδ Καστανιώτη

Στα Aφηγήματα ενός ψυχιάτρου ο γνωστός και καταξιωμένος ποιητής Μανόλης Πρατικάκης, χωρίς να αποκόπτεται από το ποιητικό κέντρο του και τον στοχαστικό λυρισμό, μεταθέτει το κέντρο βάρους της έκφρασής του στην αφήγηση ιστοριών. Η αφήγηση αυτή, όπως δηλώνει ο τίτλος του βιβλίου, γίνεται από τη σκοπιά ενός ανθρώπου που βίωσε κάθε ιστορία με την ιδιότητα του ψυχιάτρου. Ο αυτοβιογραφικός όμως πυρήνας των ιστοριών δεν περιορίζει, αντιθέτως τροφοδοτεί τη μυθοπλασιακή τους μετάπλαση.
Τα αφηγήματα του βιβλίου αναφέρονται στο τέλος της ζωής γνωστών προσώπων της λογοτεχνίας, όπως ο Τάσος Λειβαδίτης και ο Αλέξης Τραϊανός, ενώ ανατέμνουν τις μνήμες του συγγραφέα από πρόσωπα της οικογένειάς του, αλλά και από ασθενείς του. Ακολουθούν κυρίως την ευθύγραμμη πορεία ανάπτυξης ενός πεζογραφικού κειμένου, αλλά συχνά εμβολιάζουν τον αφηγηματικό τρόπο έκφρασης με πολλά ποιητικά στοιχεία. Όλα πάντως συνέχονται από μια σταθερή μέριμνα, αυτή του συγγραφέα-ψυχιάτρου: σε κάθε αφήγημα ο Μανόλης Πρατικάκης επιχειρεί μια εξερεύνηση στον πολυδαίδαλο ψυχικό κόσμο του ανθρώπου, αποκαλύπτοντας άγνωστες ή υποφωτισμένες περιοχές του.

Η διαδικασία που απαιτείται για να κατακτηθεί η ευτυχία

Ροή
Η ψυχολογία της ευτυχίας
Μιχάι Τσικζεντμιχάι
εκδ Καστανιώτη

Η «ροή» εξετάζει τη διαδικασία που απαιτείται για να κατακτηθεί η ευτυχία μέσα από τον έλεγχο της εσωτερικής ζωής του ανθρώπου.

Όμως τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να χαίρονται τη ζωή; Ποιες είναι οι εσωτερικές εμπειρίες που την καθιστούν αξιόλογη; Με το βιβλίο αυτό ο ψυχολόγος Μιχάι Τσικζεντμιχάι δίνει σαφείς απαντήσεις, έχοντας μελετήσει τις καταστάσεις της «βέλτιστης εμπειρίας»: δηλαδή τις καταστάσεις όπου νιώθουμε συγκεντρωμένοι και βαθιά χαρούμενοι.

Οι έρευνες κατέδειξαν ότι μια εμπειρία γίνεται πραγματικά ικανοποιητική όταν ο συνειδητός νους βρίσκεται σε ροή: σε μια κατάσταση προσήλωσης τόσο έντονης, που ισοδυναμεί με απόλυτη αφοσίωση σε μια δραστηριότητα. Όλοι μας βιώνουμε εμπειρίες ροής και είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε τα χαρακτηριστικά τους: νιώθουμε δυνατοί, έχουμε τον έλεγχο των καταστάσεων και οι ικανότητές μας λειτουργούν στο έπακρο. Ο χρόνος και διάφορα προβλήματα συναισθηματικής φύσεως εξαφανίζονται, ενώ μας πλημμυρίζει μια υπέροχη αίσθηση υπέρβασης.

Στο βιβλίο του ο Τσικζεντμιχάι εξηγεί με ποιο τρόπο μπορούμε να ελέγξουμε αυτή την ευχάριστη κατάσταση, θέτοντας προκλήσεις στον εαυτό μας: αποστολές ή εργασίες που, για το επίπεδο των δυνατοτήτων μας, δεν είναι ούτε πολύ δύσκολες αλλά ούτε και εύκολες. Με τέτοιους στόχους, μαθαίνουμε να ελέγχουμε τις πληροφορίες που εντυπώνονται στο συνειδητό μας νου και έτσι βελτιώνουμε την ποιότητα της ζωής μας, ανακαλύπτοντας τον πραγματικό πλούτο της καθημερινότητας.