Αυτός είναι ο κόσμος της Ανθής Πιερίδη

 

ΧΡΥΣΟΚΟΚΚΙΝΑ ΜΗΛΑ

Ανθή Πιερίδη

Εκδ ΒΕΡΓΙΝΑ

H Ανθή Πιερίδη γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Κάιρο. Σπούδασε αγγλική λογοτεχνία και μουσική. Ταξίδεψε πολύ. Συγχρόνως ασχολήθηκε εθελοντικά με τα πολιτιστικά, δημιουργώντας τον δικό της κόσμο.

Με αυτές τις εσωτερικές καταβολές, που διαμορφώνουν βλέμμα και σκέψη, μας παραδίδει τα «Χρυσοκόκκινα μήλα», ένα βιβλίο που αποτελείται από έξι νουβέλες. Αν και αυτόνομες, οι έξι αυτές ιστορίες παρουσιάζουν μια φυσική και λογική εξέλιξη περιγράφοντας τόσο τα ιστορικά γεγονότα όσο και τα κοινωνικά, τα οποία διαμορφώνουν την ελληνική κοινωνία και κατ΄ επέκταση την εξέλιξη της ζωής των ηρώων.

Η πρώτη νουβέλα με τίτλο «Εγώ ο Πηλιορείτης», προβάλλει ως η σημαντικότερη και ταυτόχρονα η βάση του βιβλίου. Η αφήγηση ξεκινά αμέσως μετά την κατοχή, εκτυλίσσεται στον εμφύλιο και φθάνει έως την περίοδο της μετανάστευσης, τότε που ξεκινά η διασπορά των Ελλήνων στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και, πιο συγκεκριμένα, στο Κάιρο της Αιγύπτου. Είναι ένα κείμενο δυνατό και ζωντανό, με την ντοπιολαλιά από τις πρώτες κιόλας σειρές να σε μεταφέρει από το τώρα, εκεί, στο τότε. Η σκληρότητα και η βαρβαρότητα καταγράφονται χωρίς η συγγραφέας να χαρίζεται στη μία ή στην άλλη πλευρά, αποτυπώνοντας την εποχή και ερμηνεύοντας παράλληλα τα μίση που φώλιασαν και δίχασαν τότε την Ελλάδα. Και τα οποία άφησαν τα ίχνη τους στις ψυχές των ανθρώπων μέχρι σήμερα, κρατώντας τους δέσμιους/σκλάβους εκείνων των ιδεών που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Σημαντικό στοιχείο εκείνης της εποχής η φτώχεια, μια κατάσταση που προϋπήρχε άλλοτε, να τους ενώνει γύρω από το οικογενειακό τραπέζι και άλλοτε πάλι, μετά τον πόλεμο, να τους κατατάσσει σε κοινωνικές τάξεις. Όμως, σε πείσμα όλων των δεινών εκείνης της εποχής, η συγγραφέας μας δίνει μια εικόνα της κοινωνίας, όπου παιδιά, γέροντες, νέοι, έρωτες, μόχθος, μίση, αντέχουν, συνυπάρχουν και ελπίζουν, διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο. Σύμμαχός της στις περιγραφές αυτές είναι η φύση που ανθίζοντας και ευωδιάζοντας ομορφαίνει την καθημερινότητα, ενώ η ελπίδα της αναγέννησης φυτρώνει παντού.

Η Ανθή Πιερίδη στα κείμενά της χρησιμοποιεί διάφορα είδη γλώσσας ανάλογα με τον ήρωα, διαφοροποιώντας τη γραφή της σε ντοπιολαλιά, παιδική, ανδρική ή απρόσωπη αφηγηματική. Έτσι, στο «Δε ρώτησα» αφηγείται σαν ένα μικρό παιδί που με μικρές, κοφτές προτάσεις εκφράζει τις απορίες και τα όνειρά του περιγράφοντας παράλληλα τον κόσμο των μεγάλων, στον οποίο δεν του επιτρέπεται ακόμη να μπει. Έναν κόσμο γεμάτο ερωτηματικά και ανομολόγητα μυστικά.

Αλλού πάλι με ανδρική γραφή, όπως στο «Γλύφω μόνο παγωτό», εκφράζει τις επιθυμίες και τις συνήθειες της κοινωνίας της εποχής στην οποία διαδραματίζεται η νουβέλα με ρεαλισμό, ανατροπή και χιούμορ. Αν και οι κοινωνικές σχέσεις αλλάζουν και τις ευλογεί και η Εκκλησία, το κίνητρό τους παραμένει σταθερό, «στο μας βολεύει έτσι». Με την αναγκαστική σιωπή στα υπογείως συμβαίνοντα, να παίρνει πάντα την εκδίκησή της, χρόνια μετά. Ωστόσο, οι αληθινοί έρωτες στο διήγημα «Μουριά» μοιάζει να ξανασμίγουν κι ας έχουν τα σώματα ωριμάσει. Η επιθυμία και η ανάμνηση διατηρούν τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια που είχαν κάποτε. Ενώ στον «Μαγεμένο Αύγουστο», αποτυπώνονται οι μικρές τοπικές κοινωνίες που στιγματίζουν και απομακρύνουν ό,τι δεν τους είναι οικείο. Καίτοι η ίδια αυτή κοινωνία είναι γεμάτη από μυστικά που ενώ τα ξέρουν όλοι, κανείς δεν τα συζητά.

Και τέλος η διασπορά. Στο Κάιρο της Αιγύπτου, με τις οικογένειες που άφησαν τη ζωή τους πίσω στην πατρίδα και εγκαταστάθηκαν εκεί. Δούλεψαν με μόχθο για να ζήσουν καλύτερα αυτοί και τα παιδιά τους. Αίγυπτος, μια χώρα δυνατή, κοσμοπολίτικη, αργή και νωθρή συγχρόνως, με τη μυρωδιά από τα μπαχαρικά, τα φούλια και τη σκόνη της να αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Εκεί το ελληνικό στοιχείο γιγαντώθηκε, πλούτισε, μορφώθηκε, κατέκτησε τον σεβασμό με την εργατικότητά του, χωρίς ωστόσο να απαλλαγεί ποτέ από τις ανθρώπινες μικροαδυναμίες του. Μέχρι που ο χρόνος τα κάλυψε όλα με τη δική του σκόνη. Ποια κληρονομιά να διεκδικήσεις πια; Όλα μπορούν να σου τα πάρουν, εκτός από τις αναμνήσεις σου εκεί. Αυτές είναι κλειδωμένες στο μυαλό. Όπως είναι κλειδωμένο στο μυαλό και το άρωμα από τους δρόμους του Καΐρου.

Αυτός είναι ο κόσμος της Ανθής Πιερίδη, τον οποίο μας αποκαλύπτει στα «Χρυσοκόκκινα μήλα». Οι ήρωες, μικροί και μεγάλοι, μάχονται να επιβιώσουν, να ερωτευθούν, να δημιουργήσουν. Άλλοτε βγαίνουν κερδισμένοι και άλλοτε πάλι το κατεστημένο τους προσπερνά, ενώ το πέρασμα του χρόνου τους δικαιώνει. Η συγγραφέας πλάθει έναν κόσμο γεμάτο δύναμη, όραμα, προσφορά και ευαισθησία, ταξιδεύοντας τον αναγνώστη στα γεγονότα που διαμόρφωσαν την ελληνική κοινωνία από τον εμφύλιο μέχρι σήμερα. Στα κείμενά της η φύση είναι πάντα παρούσα. Άλλοτε σαν λουλούδι ευωδιάζει και άλλοτε σαν γλάρος πετά πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Για να πάει πιο ψηλά.

Τούλα Ρεπαπή

www.diavasame.gr

ένας νεαρός επιστήμονας

ΒΑΡΕΝΚΑ ΟΛΕΣΟΒΑ
Μαξίμ Γκόρκι
Εκδ ΡΟΕΣ



Ο έρωτας ως αποδόμηση της λογικής

Όταν γίνεται αναφορά στο όνομα του Μαξίμ Γκόρκι, αμέσως έρχεται στο μυαλό ο «σοσιαλιστικός ρεαλισμός», ένα λογοτεχνικό κίνημα άρρηκτα συνδεδεμένο με τη λογοτεχνία της Σοβιετικής Ένωσης. Με αυτό το στοιχείο στο μυαλό μου ξεκίνησα να διαβάζω τη νουβέλα του «Βάρενκα Ολέσοβα» και ξέχασα όσα ήξερα για τον Γκόρκι.

Πρωταγωνιστής της νουβέλας είναι ένας νεαρός επιστήμονας. Διανοούμενος, αρκετά ψυχρός και δεμένος στην τετράγωνη λογική του, ο Ιπολίτ πηγαίνει να περάσει τους καλοκαιρινούς μήνες στην επαρχία όπου κατοικεί η πρόσφατα χηρεύσασα -αλλά όχι τεθλιμμένη-, αδερφή του Ελιζαμπέτα. Την επισκέπτεται με μισή καρδιά και με σκοπό να εκμεταλλευτεί την ησυχία για να δουλέψει. Η γνωριμία του με τη νεαρή γειτόνισσά τους, τη Βάρενκα, προκαλεί μια απερίγραπτη ταραχή στον τακτοποιημένο εσωτερικό του κόσμο. Η αρχική του αντιπάθεια για το κορίτσι, το οποίο θεωρεί όμορφο αλλά κουτό, αντικαθίσταται σταδιακά από ένα μεγάλο πάθος για αυτήν, ένα πάθος που δεν μπορεί ούτε να εξηγήσει ούτε να εξωτερικεύσει. Μια επίσκεψη στο σπίτι της και η ξαφνική κακοκαιρία που τον εγκλωβίζει εκεί, γίνονται η αιτία να γνωρίσει τη σκληρότητα της απόρριψης.

Στη σύντομη αυτή νουβέλα, ο Γκόρκι παραθέτει δίπλα στην ομορφιά της φύσης τη δυστυχία του έρωτα. Κανένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας δεν είναι απόλυτα συμπαθής: ο Ιπολίτ με την εμμονή του στην επιστημονική λογική, συνεχώς ασκεί κριτική στη συμπεριφορά των άλλων, η αδερφή του, έχοντας βιώσει την ασχήμια του γάμου της, απολαμβάνει με σκληρότητα τον έρωτα ενός νεότερου άντρα, ενώ η Βάρενκα δείχνει αγνή και αφελής, αλλά δεν διστάζει να μαστιγώσει τον υπηρέτη της επειδή μέθυσε σε περίοδο θερισμού. Ο Ιπολίτ διακρίνει όλα τα αρνητικά στοιχεία της και, ενώ αρχικά σκέφτεται ότι θα μπορούσε να μορφώσει ο ίδιος αυτό το πλάσμα, τελικά παρασύρεται από τη ζωντάνια και τη λάμψη της και τα δέχεται όλα. Όσες αντιρρήσεις παρουσιάζει στην αρχή της γνωριμίας τους, τόσο υποχωρεί στη συνέχεια. Προσπαθεί να δώσει όνομα σε όσα του συμβαίνουν και να εξηγήσει γιατί τη σκέφτεται συνεχώς, αλλά δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι είναι ερωτευμένος. Η Βάρενκα, όμως, είναι σκληρή με τον δικό της τρόπο. Δεν του αφήνει περιθώρια να της μιλήσει. Βρίσκεται, απλά, εκεί για να του καταστρέψει όλα όσα πίστευε, αφού αυτά που νιώθει δεν εξηγούνται με τη λογική. Βρίσκεται εκεί για να του αποδείξει άθελά της ότι δίπλα στο μεγαλείο του έρωτα βρίσκεται η κόλαση της έλλειψης ανταπόκρισης.

Μέσα στις λίγες σελίδες αυτής της νουβέλας ο Γκόρκι αποδεικνύει ότι ένα από τα ελάχιστα πράγματα που δεν θα εξηγηθούν ποτέ με την λογική είναι ο έρωτας. Δεν επιλέγεις ποιον θα ερωτευτείς, μοιάζει να λέει ο συγγραφέας, και δεν είναι σίγουρο ότι το αίσθημά σου θα βρει ανταπόκριση. Όταν ερωτεύεσαι πρέπει να είσαι έτοιμος για να ζήσεις μια μικρή κόλαση.

Πολύ καλή η μετάφραση του κ. Σταθόγιαννη και πραγματικά εξαιρετική η επιλογή του εξώφυλλου.

Αφροδίτη Δημοπούλου 

www.diavasame.gr

Οδοιπορικό για το γιάτρεμα των πληγών

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ΠΕΡΙΗΓΗΤΗΣ
Γεώργιος Χαριτωνίδης
Εκδ ΒΕΡΓΙΝΑ




Οδοιπορικό για το γιάτρεμα των πληγών

Πόσο καθοριστικά μπορεί να είναι κάποια γεγονότα στη ζωή ενός ανθρώπου; Στην περίπτωση του Γιώργου Χαριτωνίδη, η αιχμαλωσία του από τους Τούρκους στην Κύπρο το 1974, φαίνεται πως ήταν καθοριστική, τουλάχιστον για τη λογοτεχνική του πορεία. Έγραψε ένα βιβλίο για την αιχμαλωσία του, «Αναμνήσεις με πολλά κουκούτσια» (2003), που κέρδισε το βραβείο μυθιστορήματος από το υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου. Εκτός από αιχμάλωτος, ο Χαριτωνίδης είναι και πρόσφυγας, αφού η γενέτειρά του, η Λάπηθος, είναι σήμερα κατεχόμενη. Στο επόμενο βιβλίο του, «Με διαβατήριο και βίζα μιας μέρας» (2006), καταγράφει τα βήματά του στην Λάπηθο, την οποία επισκέφθηκε μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων. Τώρα «επιστρέφει» με ένα καινούριο ολιγοσέλιδο βιβλίο που είναι, κατά κάποιο τρόπο, ένας συνδυασμός των δύο: μια περιήγηση την οποία συνοδεύουν σε κάθε βήμα σχεδόν οι αναμνήσεις.

Στην προμετωπίδα του βιβλίου ο συγγραφέας γράφει: «Πρώτη φορά βρέθηκα στην Τουρκία ως αιχμάλωτος πολέμου στις φυλακές των Αδάνων και της Αμάσειας. Με το εξπρές του μεσονυκτίου στην καρδιά δε θα ήθελα να ξαναβρεθώ σε ‘κείνο τον τόπο». Αλλά από τις πρώτες κιόλας σελίδες, ο ίδιος μας ξαφνιάζει: «36 χρόνια μετά… το συναρπαστικότερο ταξίδι της ζωής μου» (σελ. 12). «Αιχμάλωτος» φίλων, λοιπόν, ο Χαριτωνίδης κάνει ένα οδοιπορικό στην Τουρκία, στη στεριά απέναντι από τις βόρειες ακτές της Κύπρου. Μάκρη, Ικόνιο, Αττάλεια, Καππαδοκία, Σμύρνη. Και άλλες, πολλές πόλεις με τα αρχαία τους ονόματα. Κάθε στάση είναι και μια ανάμνηση, όχι απαραίτητα της αιχμαλωσίας, αλλά οπωσδήποτε της Κύπρου και της παιδικής ηλικίας, η οποία συνδέεται με το γενέθλιο τόπο. Μια σκηνή μπορεί να φέρει στο μυαλό μια άλλη. Όπως το καφενείο στη Σίδη, που του θυμίζει τη Σαλαμίνα, το όνομα Octen στην πινακίδα ενός μαγαζιού, που του θυμίζει έναν Τούρκο στρατιώτη με τον οποίο έπιασε κουβέντα, ο «Άγιος Γεώργιος ο Σπηλιώτης» στην Καππαδοκία, που του θυμίζει μια ιστορία με τη γιαγιά του, το κοριτσάκι στη Σμύρνη που του θυμίζει μια Τουρκάλα παιδική του φίλη. Εδώ δεν υπάρχει πίκρα, αλλά μια γλύκα που αφήνει το καταλάγιασμα της εμπειρίας και, ίσως, η συγχώρεση ή, τουλάχιστον, το γιάτρεμα των πληγών. Ούτε υπάρχει παρελθόν και παρόν. Ο χρόνος είναι αδιάσπαστος.

Σύντομα κείμενα, λιτές περιγραφές, όσο χρειάζεται για να υποδηλώσουν το συναίσθημα. Ποιητική γραφή που θέλγει και συγκινεί. Το τέλος κάθε σύντομου «κεφαλαίου» κοσμεί μια μικρή φωτογραφία. Παρατίθενται επίσης υποσημειώσεις, όπου επεξηγούνται λέξεις της κυπριακής διαλέκτου ή οι παραπομπές σε άλλα κείμενα, καθώς και βιβλιογραφία.

Βασιλική Χρίστη 

 http://www.diavasame.gr/book.cfm?itemID=1044

Το Diavasame διαβάζει

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Κανή Καραβά
Εκδ ΚΕΔΡΟΣ

Από το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» του Προυστ και μετά, με την επικράτηση των ψυχαναλυτικών θεωριών και πρακτικών στην καθημερινότητα του πολίτη των δυτικών, «ανεπτυγμένων» (σε εισαγωγικά ή χωρίς) χωρών, πληθαίνουν οι επιχειρούμενες συγγραφικές ανατομίες του παρελθόντος (πραγματικού ή μυθοπλαστικού ή ανάμεικτου). Πολλοί καλοί πεζογράφοι επιδίδονται διεθνώς σε αυτή την ιδιότυπη ψυχανάλυση των ηρώων τους, προσθέτοντας ή όχι αυτοβιογραφικά στοιχεία. Στην περίπτωση αυτή, η ίδια η συγγραφέας δήλωσε (στην παρουσίαση του μυθιστορήματός της στον «Ιανό» στις 9 Φεβρουαρίου του κρίσιμου έτους 2012) ότι πρόκειται για καθαρή μυθοπλασία, χωρίς να υπεισέρχονται –ούτε στο ελάχιστο–, αυτοβιογραφικά στοιχεία ή «δάνεια» από τις προσωπικές ιστορίες του κοινωνικού της κύκλου.

Ένα δεύτερο στοιχείο των μυθιστορημάτων ευρείας κυκλοφορίας που γράφονται την τελευταία δεκαετία είναι η επιστημονική τεκμηρίωση και οι σχολαστικές παραπομπές, είτε πρόκειται για διακειμενικές επιρροές είτε πρόκειται για ιστορικές πηγές των εποχών που αγγίζει η αφήγηση.

Και τα δύο στοιχεία διαμορφώνουν ένα νέο είδος μυθιστορήματος, που θα το ονόμαζα “novela erudita” (κατά το “commedia erudita”). Αντίθετα όμως από τον ερασιτεχνικό σχολαστικισμό των λόγιων κωμωδιών που αντιπαραβάλλονταν με τις περισσότερο λαϊκές και αυτοσχέδιες διαλογικές φόρμες οι οποίες εντάσσονταν στο πασίγνωστο και δημοφιλές είδος της commedia dell’arte, οι σύγχρονοι «λόγιοι» μυθιστοριογράφοι απευθύνονται σε ένα όλο και μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό. Σε αυτό συνετέλεσε η άνοδος του μορφωτικού επιπέδου των μέσων και κατώτερων λαϊκών στρωμάτων, η πληθώρα προσφερόμενων κι εκπονούμενων μεταπτυχιακών εργασιών, η πρόσβαση σε όλο και μεγαλύτερη βιβλιογραφία (του διαδικτύου βοηθούντος). Έτσι, δίπλα στην “Trivial Literature” (στη «λογοτεχνία βραχείας κι αμέσου καταναλώσεως») που θριαμβεύει εισπρακτικά σε όλες τις εποχές, από ανακαλύψεως της τυπογραφίας, έρχεται να προστεθεί ένα καινούργιο λογοτεχνικό υβρίδιο, στο οποίο αφθονούν οι παραπομπές και παρατίθεται στοιχειώδης βιβλιογραφία, ακόμα και χάρτες, όπου αυτό είναι εφικτό ή απαραίτητο (σύμφωνα με την κρίση του μυθιστοριογράφου). Πολλές φορές αυτά τα υβρίδια επικροτούνται από κριτικούς κι από κοινό κι αποσπούν υψηλές διακρίσεις, οι δε τυχεροί πονητές τους κατακτούν πολυπόθητα λογοτεχνικά βραβεία.

Το γεγονός ότι συνήθως μπορούμε εμείς οι επαγγελματικώς ασχολούμενοι με την κριτική της λογοτεχνίας να τα εντάξουμε στο λεγόμενο «μετά-μοντέρνο» ή στη μετά το μεταμοντέρνο παραγωγή, που δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί σε κάποιο αναγνωρίσιμο ρεύμα ή σχολή, ουδόλως επηρεάζει το γεγονός ότι ακαδημαϊκοί πολίτες κι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι συναγωνίζονται στη μυθοπλαστική αρένα τούς ελάχιστους πλέον αυτοσχέδιους «μάστορες» δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως.

Η μακρά αυτή εισαγωγή, προκειμένου να ομιλήσω για το βιβλίο της Κανής Καραβά, με τίτλο «Το πείραμα του χαμένου χρόνου», από τις εκδόσεις Κέδρος, δικαιολογείται σε κάθε προσεκτικό αναγνώστη του επιμελημένου αυτού κι ενδιαφέροντος βιβλίου, για τον απλούστατο λόγο ότι η συγγραφέας του, που έχει σπουδάσει δημοσιογραφία και δημοσιολογία κι εργάζεται στη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρησιμοποιεί με αποτελεσματικό τρόπο το διαδίκτυο προκειμένου να εντάξει στον λόγο των ηρώων της σύγχρονες θεωρίες Φυσικής και Μαθηματικών. Διαλέγει επίσης να παραπέμψει σε γνωστούς λογοτέχνες και ιστορικούς μιλώντας για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και για τη χαμένη σήμερα τέχνη της σηροτροφίας, για τον «δρόμο του μεταξιού» και παραθέτει μάλιστα στο τέλος του πονήματός της επεξηγηματικό πίνακα. Είναι αρκετά τίμια στις προθέσεις της όταν βάζει εντός εισαγωγικών (και δηλώνει στην αντίστοιχη υποσημείωση) την προέλευση επιτυχημένων φράσεων ή λέξεων που παραπέμπουν σε μακρινές εποχές.

Κι αν το ταξίδι της στο παρελθόν της μυθιστορηματικής ηρωίδας φαντάζει ως αυτοσκοπός και ως πηγή αισθητικής αφηγηματικής ηδονής, το μέλλον την απασχολεί σχεδόν καθόλου, ενώ το παρόν ελάχιστα, παρά μόνο στη σύνδεσή του με το παρελθόν και ως απόρροιά του. Αυτή η ενδοσκοπική νοσταλγική ματιά σε ένα τραυματικό «πριν» που ακυρώνεται από το ευτυχές (παρά τις δυσκολίες του) και τυχερότερο «τώρα», παραλληλίζεται ευστόχως με μια «μηχανή χρόνου» που μας καθιστά θεατές του παρελθόντος, αλλά όχι και ακυρωτές ή συνδημιουργούς του. Αντιθέτως, πολλοί προσπαθούν να προφυλάξουν τις αδύναμες ψυχές από μια τέτοια ενατένιση του αληθινού, μήπως και μαρμαρώσουν σαν τη γυναίκα του Λωτ ή σαν τη γυναίκα του Ορφέα, που γύρισε πίσω και κοίταξε τον Άδη, χωρίς να μπορέσει έκτοτε να τον αποχωριστεί. Και το ερώτημα παραμένει: γνωρίζοντας τα πραγματικά συμβάντα ενός τραυματικού παρελθόντος, αποκτώντας την πολυπόθητη εκείνη αυτογνωσία, λυτρωνόμαστε από τον άδηλο πόνο, από το περίφημο «αντιπεπονθός» που μας τρώει τα σωθικά; Οι ψυχαναλυτές απαντούν «ναι», οι ψυχαναλυόμενοι δικαιολογούν τα χρήματα που επένδυσαν σε αυτή τη θεραπεία και οι συγγραφείς αυτοψυχαναλύονται ιδίοις (ή άλλοις – στην καλύτερη των περιπτώσεων) αναλώμασιν.

Βεβαίως και υπάρχει ο αντίποδας: η «φανταστική» λεγόμενη λογοτεχνία, τα πολυποίκιλα συνωμοσιολογικά σενάρια, οι ζοφερές ή ευοίωνες λογοτεχνικές ενατενίσεις του μέλλοντος, ή αναζωπύρωση αρχαίων μύθων, η επίκληση ιδεατών εξωγήινων που κανείς δεν έχει ακόμα αντικρύσει. Κι αυτή νομίζω ότι είναι μια απάντηση στην εδώ κι έναν αιώνα επιχειρούμενη παρελθοντολογία ή ανατομία τού παρελθόντος στο ζεστό ακόμα πτώμα του παρόντος, που βεβαίως έχει προκαθορισμένο ανύπαρκτο μέλλον.

Μέσα σε αυτά τα ιστορικά και λογοτεχνικά πλαίσια, η Κανή Καραβά, εκπονεί ένα λεπτουργημένο αφηγηματικό κέντημα, χρησιμοποιώντας βεβαίως τεχνικές του παρελθόντος και «δρόμους» που έχουν ανοίξει οι μεγάλοι του μυθιστορηματικού είδους, αναμειγνύει με αξιοσημείωτη ευελιξία το λαϊκό με το λόγιο, το αναμενόμενο με το απρόβλεπτο, τον μελοδραματισμό με την αποδραματοποίηση, την «ερωτική» λογοτεχνία που απευθύνεται εύστοχα στο θυμικό των αναγνωστών με την υψηλών προδιαγραφών και αξιώσεων λογοτεχνία. Στο τέλος φαίνεται σα να «κλείνει το μάτι» στον αναγνώστη της, γνωρίζοντας ότι έχει καλύψει ένα μεγάλο φάσμα βιβλιοφιλικών απαιτήσεων. Δεν επιθυμεί να αποδείξει τίποτα και δεν επιδιώκει να θαυμάσουμε τις πεζογραφικές ακροβασίες της. Είναι προφανές και έκδηλο από τον τρόπο που αφηγείται ότι βιώνει πρώτα η ίδια την αισθητική ηδονή του παραμυθά και τη μεταδίδει ακολούθως στον αναγνώστη της, εφ’ όσον βέβαια αυτός προσέρχεται αθώος, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς στεγανά στην αντίληψή του. Αυτή η συγγραφέας δεν υποδύεται τον λογοτέχνη. Είναι. Με την πατροπαράδοτη έννοια του όρου. Και για να θυμηθούμε τον Καβαφικό στίχο «οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν», «Το πείραμα του χαμένου χρόνου» κινείται στα όρια μεταξύ του παραδοσιακού μεγάλου μυθιστορήματος και του μοντέρνου, μεταμοντέρνου, παρα-μοντέρνου, μετά-μεταμοντέρνου. Κι αυτό το καθιστά επιτυχημένο ως προς τον σκοπό του, χωρίς να είναι πάντα ευδιάβατο (ας μου συχωρεθεί ο νεολογισμός).

Κωνσταντίνος Μπούρας 
http://www.diavasame.gr/book.cfm?itemID=1041

Μια μύτη μεγάλη και σουβλερή αφηγείται

ΟΙ ΝΤΑΗΔΕΣ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ ΚΑΙ Ο ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΘΑΛΑΣΣΩΝ
Γιώτα Αλεξάνδρου
Εκδ SUSAETA
Παιδικό/Εφηβικό



Μια μύτη μεγάλη και σουβλερή αφηγείται… Πρόκειται για μια μύτη ξιφία που ιστορεί τα πάθη της. Οργίζεται που το αφεντικό της, ο ξιφίας, ο Ιερεμίας, είναι ένας αποσυνάγωγος του βυθού εξαιτίας της. Είναι, βλέπετε, αυτή η παρέα απαίσια, η παρέα «Τα κοφτερά χαμόγελα», ένας χάνος, μια σμέρνα και κάτι άλλα ψάρια που πουλάνε νταηλίκι. Επιτίθενται, κοροϊδεύουν και απομονώνουν όσα ψάρια έχουν κάποια αδυναμία ή απλώς δεν είναι του γούστου τους. Ο ξιφίας μας είναι αδύναμος, υποχωρεί, δε λέει τίποτα, ώσπου φτάνει μια μέρα που αποφασίζει να κάνει κάτι γι αυτό. Επισκέπτεται τη νονά του, τη γοργόνα, που είναι σοφή. Μαζί θα βρούνε μια λύση. Η γοργόνα τού χαρίζει τον Ρομπέν των Δασών, τον ήρωα των φτωχών και των αδύναμων. Ο ξιφίας εμπνέεται από τα κατορθώματά του και αποφασίζει να τον μιμηθεί. Πώς θα τα καταφέρει όμως με αυτή τη σκληρή παρέα των φουσκωμένων από τα γυμναστήρια ψαριών; Η νίκη δε θα είναι εύκολη. Γιατί μπορεί η ιστορία να ενδύεται τη φόρμα του παραμυθιού, στην πραγματικότητα όμως είναι μια καλά τεκμηριωμένη «μελέτη περίπτωσης» εκφοβισμού.

Ένα σημαντικό στοιχείο, που δεν το συναντήσαμε σε άλλα παιδικά βιβλία για το ίδιο θέμα (γιατί ας σημειωθεί ότι υπάρχουν πια αρκετά βιβλία για τον εκφοβισμό), είναι η ανάδειξη της αιτίας της εκδήλωσης βίας. Ο Χάνος έχει έναν πατέρα που τον καταπιέζει κι έτσι η μόνη λύση στο πρόβλημά του είναι να αναπαράγει τη βία. Η βία φέρνει βία, αυτό είναι κεντρικό σημείο της ιστορίας, άλλωστε.

Το βιβλίο έχει ξεκάθαρο στόχο να αποτελέσει ένα βοήθημα για τα παιδιά που υφίστανται ή παρατηρούν ή και είναι συνεργοί σε φαινόμενα εκφοβισμού στο σχολείο ή σε παρέες. Με πρόλογο από τον πρόεδρο του ΔΣ της ΕΨΥΠΕ (Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου), που δημιούργησε πρόσφατα το «Δίκτυο κατά της Βίας στο Σχολείο», και με έναν πληρέστατο οδηγό, στο τέλος του βιβλίου, για τον εκπαιδευτικό, με δραστηριότητες για την αντιμετώπιση του εκφοβισμού στο σχολείο, το παραμύθι αυτό μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο εργαλείο δουλειάς στην εκπαίδευση.

Η εικονογράφηση της Κατερίνας Βερούτσου «χορταστική» όπως πάντα, με ωραία χρώματα, πρωτότυπες συνθέσεις και παιχνίδια με προτάσεις από το βιβλίο, που ξετυλίγονται παιχνιδιάρικα ανάμεσα στις φιγούρες των θαλάσσιων ζώων, αναδίδει αρμύρα, σκοτεινιά στην αρχή, χαρά προς το τέλος.

Η Γιώτα Αλεξάνδρου είναι αριστούχος απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Δ.Π. Θράκης. Έχει μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο του Exeter της Αγγλίας στο θέατρο και το δράμα στην εκπαίδευση. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός και υπεύθυνη θεατρικής αγωγής σε δημοτικά σχολεία. Τέσσερα βιβλία της για παιδιά κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΩΡΙΩΝ, ΝΙΚΑΣ και ΑΓΚΥΡΑ. Για τους «Νταήδες του Βυθού» τιμήθηκε με έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (2008).

Η Κατερίνα Βερούτσου είναι εικονογράφος και συνεργάζεται με πολλούς εκδοτικούς οίκους. Έχει στο ενεργητικό της πάνω από 100 παιδικά βιβλία. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ του Μόντρεαλ. Το 2009 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Εικονογράφησης και προτάθηκε για την τιμητική πλακέτα της IBBY. Το 2011 έλαβε το βραβείο του Ελληνικού Κύκλου Παιδικού Βιβλίου για την καλύτερη συνεργασία συγγραφέα και εικονογράφου.
Ελένη Σβορώνου
www.diavasame.gr

Το ναυάγιο της ανθρώπινης αβελτηρίας

Η ΣΧΕΔΙΑ
Μιχάλης Μοδινός
Εκδ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ



Το ναυάγιο της ανθρώπινης αβελτηρίας

Τον Ιούνιο του 1816, ένα βασιλικό πλοίο, με τη συνοδεία μικρότερων σκαφών, απέπλευσε από τη Γαλλία μεταφέροντας κρατικούς αξιωματούχους και επιστήμονες, με προορισμό τη Σενεγάλη όπου θα δημιουργούσαν τις υποδομές για την ανάπτυξη αυτής της γαλλικής αποικίας, Λίγες εβδομάδες μετά τον απόπλου κι ενώ περιέπλεε κοντά στις αφρικανικές ακτές, το πλοίο, η «Μέδουσα», προσάραξε σε ύφαλο και δόθηκε διαταγή εγκατάλειψής του. Οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι επιβιβάστηκαν σε λέμβους που προπορεύθηκαν ακολουθούμενοι από μια ξύλινη σχεδία στην οποία επέβαιναν σχεδόν διακόσιοι άνθρωποι, κυρίως χαμηλόβαθμοι αξιωματούχοι και πλήρωμα, καθώς και ορισμένοι φιλοξενούμενοι. Η σχεδία συρόταν με σκοινιά από τις λέμβους που κάποια στιγμή, σκόπιμα ή από τον άνεμο, κόπηκαν. Για περίπου τέσσερις μέρες πάνω στη σχεδία διεξήχθη ένας αγώνας επιβίωσης που έφθασε μέχρι τον κανιβαλισμό. Πολλοί από τους επιβαίνοντες σκοτώθηκαν ή πέθαναν από τη δίψα, τα τραύματα και τις αρρώστιες. Καμιά εικοσαριά επέζησαν και τελικά διασώθηκαν από ένα περιπλέον πλοίο. Το ιστορικό αυτό γεγονός απεικονίζεται σε έναν πίνακα του ζωγράφου Τεοντόρ Ζερικό που ολοκληρώθηκε το 1819 και εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου.

Ο Μιχάλης Μοδινός επινοεί μια ιστορία που εξιστορεί τις ωδίνες της γέννησης του έργου «Σκηνή ναυαγίου», στο εργαστήρι του Ζερικό στη Μονμάρτρη. Κύριο πρόσωπο είναι η κ. Ζεπαρντιέ, επιζήσασα του αρχικού ναυαγίου, η οποία, με παράκληση του ζωγράφου, του αφηγείται όσα συνέβησαν πάνω στο «Μέδουσα», που έζησε η ίδια, και όσα της διηγήθηκε ο υπηρέτης της, ένας από τους επιζήσαντες της σχεδίας. Παράλληλα, παρακολουθούμε την προσπάθεια του ζωγράφου να διεξέλθει τους διάφορους τρόπους και τις τεχνικές έκφρασης, αλλά και το δρόμο μέσ’ από τον οποίο καταλήγει να αποδώσει, ή να ερμηνεύσει, αυτά που συνέβησαν πάνω στη σχεδία και να τους δώσει ένα υπερτοπικό και διαχρονικό νόημα.

Μέσ’ από την εξιστόρηση αναδύεται η μικρόνοια, η φαυλότητα αλλά και η ανικανότητα των αξιωματούχων και των πολιτικών. Κι ενώ, έπειτα από ένα τέτοιο δυστύχημα, η κοινή γνώμη ζητεί επιτακτικά την απόδοση ευθυνών, σπανίως αποδίδεται δικαιοσύνη. Έτσι και με το ναυάγιο της «Μέδουσας». Ο Μοδινός κινείται με άνεση μέσα στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής την οποία μελέτησε, αν και ίσως να μην εμβαθύνει αρκετά στις αιτίες που προκάλεσαν το ναυάγιο και στον αντίκτυπό του. Όμως η επιλογή από μέρους του μιας συγκεκριμένης ερμηνείας και προέκτασης του νοήματος του πίνακα, μας αποζημιώνει ως αναγνώστες, για την όποια επιφανειακότητα της γραφής και μας δίνει το ερέθισμα να στοχαστούμε πάνω στις σύγχρονες τραγωδίες που προκαλούνται από πολιτικές και επιχειρηματικές αβελτηρίες, για να μην πούμε τίποτα χειρότερο.

Η αφηγηματική δεινότητα του τοπογράφου-συγγραφέα, που από το 2005 στράφηκε οριστικά στη λογοτεχνία και την κριτική της, και η ικανότητά του να μετουσιώνει την επιστημονική του γνώση σε ευφάνταστες λογοτεχνικές περιγραφές, είναι εν πολλοίς δεδομένη. Αυτό που είναι, κατά την άποψη της υπογράφουσας, πιο ενδιαφέρον σε αυτό το μυθιστόρημα είναι η τεχνική του. Παρεμβάλλοντας ανάμεσα στο έργο και το δημιουργό του ή ανάμεσα στο έργο και στον τελικό αποδέκτη του, το θεατή, ένα τρίτο πρόσωπο, την κ. Ζερικό, που δεν είναι ούτε ζωγράφος ούτε συγγραφέας ούτε καν επιζήσασα της σχεδίας, δημιουργεί μια αν μη τι άλλο πρωτότυπη γέφυρα ανάμεσα στη ζωγραφική και τη λογοτεχνία, έτσι ώστε η «Σκηνή ναυαγίου» να γίνεται ταυτόχρονα ένα ζωγραφικό και λογοτεχνικό έργο που το παρακολουθούμε εν τη γενέσει του.
Βασιλική Χρίστη 

www.diavasame.gr

Παλεύοντας με τον καιρό και με τις λέξεις

Ο ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ΤΟΥ ΤΩΡΑ

Κώστας Αρμεύτης
Εκδ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Παλεύοντας με τον καιρό και με τις λέξεις

Ο Κύπριος Κώστας Αρμεύτης γεννήθηκε στο χωριό Επισκοπή, μεγάλωσε όμως στη Λεμεσό. Άσκησε διάφορα επαγγέλματα. Σπούδασε Αγγλική και Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Για τέσσερα χρόνια δίδαξε Αγγλικά σε δικό του σχολείο στη Νεάπολη Βοιών Λακωνίας. Σήμερα ζει και εργάζεται στην Πάφο. Είναι ποιητής και έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές. «Ο Αιχμάλωτος του Τώρα» είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

Ένας νέος άνθρωπος, με αρκετές ήδη εμπειρίες, αποσύρεται από τον κόσμο στο Μεσοχώρι της Νεάπολης, στην Πελοπόννησο, ζώντας με τα ελάχιστα και με αποκλειστικό σκοπό να γράψει ένα πολυσέλιδο μυθιστόρημα. Γιατί πολυσέλιδο; Για να εξιστορεί όσα έζησε χωρίς να «εξαπατά» τον αναγνώστη, για να περιγράψει με ειλικρίνεια την περιπέτεια της ζωής του πάνω στη γη και να αφήσει ένα ίχνος στις γενιές και στους πολιτισμούς που θα διαδεχθούν το δικό μας, στην αιωνιότητα.

Ο συγγραφέας εξιστορεί λεπτομερειακά καθημερινές πράξεις, όπως η προσπάθεια του ήρωα να κάνει κατοικήσιμο ένα ερειπωμένο σπίτι στο χωριό και ν’ αντιμετωπίσει το κρύο και τη βροχή. Η έλλειψη χρημάτων τον αναγκάζει να κάνει διάφορες αγροτικές δουλειές για τους συγχωριανούς του που του στερούν χρόνο από το γράψιμο. Κατά καιρούς τον επισκέπτονται φίλοι του που του χαρίζουν για λίγο τη ζεστασιά της παρουσίας τους. Κι ο ίδιος επισκέπτεται κατά διαστήματα την Αθήνα. Ωστόσο, επιστρέφει πάντα στον τόπο που διάλεξε να ζήσει και αφοσιώνεται με όλο και μεγαλύτερη αυταπάρνηση στο σκοπό του.

Η γραφή του Αρμεύτη έχει δύναμη, παρά τις υπερβολικές, ίσως, παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί κάποιες φορές και την αναλυτική περιγραφή ακόμη και σωματικών διεργασιών, όπως η αφόδευση, που ωστόσο παίζουν κάποιο ρόλο στο πλαίσιο μιας γενικότερης θεώρησης της ζωής. Οι φιλοσοφικές συζητήσεις που κάνει ο ήρωας με τους φίλους του και η προσπάθεια του συγγραφέα να αναφερθούν μέσα στο κείμενο στοχαστές και ρεύματα, μένει, ενδεχομένως, σε ένα πρώτο επίπεδο που μπορεί να ικανοποιεί την περιέργεια του αναγνώστη, δεν πηγαίνει ωστόσο σε βάθος για να ενσωματωθεί στον «ιστό» του μυθιστορήματος. Ωστόσο η γραφή του έχει δύναμη, γιατί προέρχεται από το κατεργασμένο υλικό της εμπειρίας και ενδύεται τον ποιητικό τρόπο που κρύβεται μέσα στον καθένα μας, ίσως, αλλά δεν κατορθώνει να βγει στην επιφάνεια, παρά μόνο αν κανείς το προσπαθήσει πολύ και αν καταφέρει να αγκιστρωθεί από διαβάσματα, αν η λογοτεχνία τού γίνει πραγματικά κτήμα, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει την επέλαση της ισοπεδωτικής εμπειρίας. Τα παραπάνω αποτελούν προέκταση, ή ερμηνεία, του προβληματισμού του συγγραφέα όπως καταγράφεται στο βιβλίο και όχι σκέψεις της υπογράφουσας.

Ο ήρωας, λοιπόν, πασχίζει να γίνει δημιουργός. Αιχμάλωτος του τώρα, των αναπόδραστων δυνάμεων που τον μεταφέρουν, άγνωστο πού, επιτρέποντάς του μόνο μια διαδρομή πριν τον ξεράσει κάπου (σελ. 125). Γράφοντας πού και πού σκέψεις σε κόλλες χαρτί (σελ. 165-166). «Ένας Πελασγός, ξεκομμένος από ποιους συνδυασμούς της μοίρας και άλλων ακατανόητων δυνάμεων, ριγμένος στα αδυσώπητα κανάλια του έτους 1979, μακριά από τον πολιτισμό, απομονωμένος σ’ αυτό το εγκαταλειμμένο εδώ και τόσα χρόνια σπίτι.» (σελ. 249 και στο οπισθόφυλλο).

Δίνοντας την ευκαιρία στη λέξη να επαναπατριστεί, να ξαναβρεί το πρωταρχικό της νόημα (σελ. 260). Ανακαλύπτοντας το μονοπάτι με τις ντοματιές που δεν κάρπισαν «γιατί εκεί δίπλα βρισκόταν μια μεγάλη καρυδιά που έριχνε τον ίσκιο της βαρύ κι ασήκωτο πάνω τους» (σελ. 345-346). Κι αν κρίνουμε από την κατάληξη, που δεν θ΄αποκαλύψουμε, μάλλον τα καταφέρνει.
Βασιλική Χρίστη
www.diavasame.gr

Το κλείσιμο του κύκλου

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΤΗΣ ΜΑΓΙΣΣΑΣ
Καίτη Οικονόμου
Εκδ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Το κλείσιμο του κύκλου

Η Μυρσίνη είναι μια νεαρή, σύγχρονη γυναίκα που ζει στην Αθήνα: τα παιδικά της χρόνια σημαδεύτηκαν από μια τραυματική εμπειρία, όταν η τσιγγάνα μητέρα της -μην μπορώντας να προσαρμοστεί στην αστική ζωή-, εγκατέλειψε εκείνη και τον πατέρα της που θυσίασε τα πάντα, ακόμα και τις σχέσεις με την οικογένειά του, για να ζήσει μαζί της. Μοναδική κληρονομιά της από το τσιγγάνικο αίμα της, ένα παράξενο χάρισμα, ένα είδος έκτης αίσθησης, το οποίο όμως απαρνείται συνειδητά όπως και κάθε τι που της θυμίζει την καταγωγή της. Μετά το θάνατο τού πατέρα της, θα βρεθεί στη φθινοπωρινή Μακεδονία μαζί με τον μνηστήρα της για να τακτοποιήσει τις κληρονομικές της υποθέσεις: ένας άντρας και μια σειρά από περίεργα αλλά και επικίνδυνα γεγονότα θα αναγκάσουν τη Μυρσίνη να αντιμετωπίσει το παρελθόν της αλλά και να πάρει δύσκολες αποφάσεις για το μέλλον της.

''Το φθινόπωρο της μάγισσας'' της Καίτης Οικονόμου - μεταφράστριας μεταξύ άλλων και των περιπετειών του Χάρι Πότερ, εκτός από έναν εξαιρετικό τίτλο και 600 (ναι, 600) ''χορταστικές'' σελίδες που διαβάζονται σαν νερό που κυλάει, έχει ένα μεγάλο προσόν που πραγματικά κάνει τη διαφορά: είναι προφανές ότι η συγγραφέας κατάφερε να αξιοποιήσει την εμπειρία της ως μεταφράστρια στη χρήση της γλώσσας του κειμένου. Βέβαια, η πλοκή δεν ξεφεύγει από κάποια κλισέ: ειδικά το αστυνομικό σκέλος της είναι εντελώς προβλέψιμο, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να έχει αντιληφθεί πολύ νωρίς ποιος επιβουλεύεται τη ζωή της ηρωίδας.

Παρόλα αυτά -κατά την εκτίμησή μου-, το βιβλίο ξεχωρίζει: είναι προφανές ότι η συγγραφέας όχι μόνο έχει δουλέψει το υλικό της αλλά κυρίως ότι δεν επαναπαύεται στις δάφνες τής προηγούμενης επιτυχίας της με τη ''Λευκή ορχιδέα'' - επιθυμεί να εξελιχθεί. Τέλος, υπήρξε για μένα μια ευχάριστη έκπληξη η ρεαλιστική και διευρυμένη κοινωνική οπτική της συγγραφέως (π.χ. ο τρόπος που εικονογραφεί την κοινότητα των τσιγγάνων), και ιδιαίτερα η ευαισθησία της απέναντι στα παιδιά, όλα τα παιδιά - και τα ''διαφορετικά''.

Αντί επιλόγου: όσοι και όσες παρακολουθείτε τις κριτικές μου, θα έχετε διαπιστώσει ότι για μένα όλα τα βιβλία είναι βιβλία - τελεία. Αρνούμαι κατηγορηματικά να τα κατατάξω σε κατηγορίες, να τους βάλω ταμπέλες, να τα απορρίψω ή να τα εξυψώσω ανάλογα με το ποιος είναι ο συγγραφέας τους ή το κοινό τους. Κάθε φορά που ανοίγω τις σελίδες ενός βιβλίου, τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει σημασία παρά μόνο το κείμενο που διαβάζω. Για να μην ξεχνάμε τα αυτονόητα, η ανάγνωση προηγείται, η κριτική έπεται...
Αγγέλα Γαβρίλη
www.diavasame.gr

Πλέοντας στ’ ανοιχτά

ΑΝΕΜΩΛΙΑ
Ισίδωρος Ζουργός
Εκδ ΠΑΤΑΚΗΣ

Πλέοντας στ’ ανοιχτά

Μια παρέα φίλων από τότε που ήταν παιδιά, εγκαταλείπουν όλες τις δεσμεύσεις τους, ξαφνικά ένα καλοκαίρι, και ξανοίγονται στo πέλαγο μ’ ένα ιστιοφόρο. Είναι ο «άναξ ανδρών», κατά κόσμον Δημήτρης Χριστοδούλου, χημικός, ο αδελφός του Χρήστος, νευρολόγος, ο Γέρος (Νικηφόρος), καθηγητής πανεπιστημίου, ο Στάθης, άνεργος πορτιέρης και ο αφηγητής Νίκος, φιλόλογος. Εγκαταλείπουν ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής και κυρίως τις οικογένειές τους, δηλ. μια σύζυγο που τον μισεί (ο Δημήτρης), μια άλλη που ασχολείται με την καριέρα της (ο Χρήστος), μια τρίτη που μάλλον αδιαφορεί έχοντας στρέψει τα θέλγητρά της σε έναν άλλο άνδρα (ο Νικηφόρος), μια που τον έχει χωρίσει προ πολλού παίρνοντας και τα παιδιά τους μαζί (ο Στάθης) και μια χαμηλών τόνων που όμως αφήνει να παρεμβαίνουν στη ζωή της η πατρική της οικογένεια και τα μεγαλοπιάσματά τους (ο Νίκος). Ξανοίγονται στο Αιγαίο οι φίλοι με τον «Θερσίτη» και καπετάνιο τον Δημήτρη, σε αναζήτηση της χαμένης τους νεότητας, για να ξανανιώσουν ζωντανοί εκεί λίγο πριν από τα πενήντα, αλλά και για να δοκιμάσουν να ξεκινήσουν από την αρχή, να ξαναγράψουν, αν γίνεται, το παρελθόν. Προορισμός η Ρόδος, εκεί όπου άρχισαν όλα, στην πενθήμερη εκδρομή της τελευταίας τάξης του σχολείου.

Το ταξίδι μοιάζει με μια επιστροφή αλλά και με μια εκστρατεία. Πόσω μάλλον που οι εταίροι, όταν επιβιβάζονται στο «Θερσίτη», μαθαίνουν από τους αδελφούς Χριστοδούλου ότι πρώτα θα περάσουν από τη Μυτιλήνη όπου λογαριάζουν να κλέψουν την Ελένη, πρώτο έρωτα του Χρήστου, που τον εγκατέλειψε ενώ ετοιμάζονταν να παντρευτούν. Η (όχι πλέον μυθική) Ελένη κρατά το μίτο της σωτηρίας τους. Ή μήπως όχι;

Η ομηρική λέξη ανεμώλια θα πει «λόγια του ανέμου», λέει στην προμετωπίδα του μυθιστορήματος ο συγγραφέας. Όπως αυτά που λένε στο κατάστρωμα του σκάφους οι «εταίροι» του Ζουργού, αδειάζοντας το ένα μπουκάλι ουίσκι μετά το άλλο, καπνίζοντας αναρίθμητα τσιγάρα. Σκέψεις και σχέδια που έμειναν στη μέση και απαιτούν τώρα την εκπλήρωσή τους. Συναισθήματα και δέσιμο που έδιναν νόημα στη ζωή τους. Τα επεισόδια διαδέχονται το ένα το άλλο, αλλά το όνειρο της φυγής, αντί να έρχεται πιο κοντά, όλο και ξεμακραίνει.

Τι να φταίει; Ότι δεν υπάρχουν πια βεβαιότητες, λέει κάπου ο κεντρικός ήρωας, βεβαιότητες όπως εκείνες με τις οποίες μεγάλωσαν (κι εκείνοι κι εμείς).. Ένα λίγο-πολύ σταθερό σχέδιο ζωής, για να υφάνουν, να προσθέσουν αλλαγές ή και να πετάξουν εντελώς. Άλλοτε υπήρχε αυτή η δυνατότητα: να ενσωματώσεις το καινούριο, ακόμα και το απρόβλεπτο, σε αυτό το σχέδιο και να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα από το οποίο να ξεκινήσεις, κανένα σημείο να πιαστείς αν στραβοπάτησες, καμιά δυνατότητα να πάρεις τη ζωή σου λάθος. Μαζί με τον Ζουργό πλέουμε κι εμείς σε αυτή την ανοιχτή θάλασσα όπου αρμενίζουν οι ήρωές του. Τους συμπονούμε, ίσως και να συμπάσχουμε μαζί τους, άλλοτε πάλι μας θυμώνουν με τις αδυναμίες τους ή την έλλειψη υπευθυνότητάς τους. Μας βοηθούν τα φωτίσουμε το «μέσα μας» – κι αυτό είναι, ίσως, το καλύτερο δώρο που μπορεί να μας κάνει η ανάγνωση ενός καλού λογοτεχνικού βιβλίου.

Βασιλική Χρίστη

www.diavasame.gr

Όσοι αρέσκονται να διαβάζουν για φαντάσματα

Ο ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ
Μάικλ Σκοτ
Εκδ ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Μετάφραση Τατιάνα Σταυρουλάκη


Ο Μάικλ Σκοτ γεννήθηκε στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, όπου ζει και εργάζεται. Ξεκίνησε τη συγγραφική καριέρα του πριν από περίπου είκοσι πέντε χρόνια και σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους και πολυγραφότατους συγγραφείς. Του έχει απονεμηθεί ο τίτλος «Βασιλιάς της φαντασίας».

Ο Νίκολας Φλαμέλ ήταν ένας από τους πιο ξακουστούς αλχημιστές της εποχής του. Η αλχημεία είναι ένας αλλόκοτος συνδυασμός χημείας, βοτανολογίας, ιατρικής, αστρονομίας και αστρολογίας. Ήταν αντικείμενο μελέτης στην αρχαία Ελλάδα και την Κίνα. Όλα τα στοιχεία για τη ζωή του στο βιβλίο αυτό είναι αληθινά, βασισμένα όχι μόνο στα δικά του σωζόμενα έργα αλλά και σε όσα γράφτηκαν για εκείνον. Ο Νίκολας Φλαμέλ γεννήθηκε το 1330 και εξασκούσε το επάγγελμα του βιβλιοπώλη και αντιγραφέα. Ήρθε στα χέρια του το βιβλίο του Μάγου Αβραάμ το οποίο είχε γραφτεί πάνω σε φλούδα από κορμό δέντρου. Μαζί με τη γυναίκα του Περενέλ, ο Φλαμέλ ταξίδευε είκοσι χρόνια στην Ευρώπη προσπαθώντας να το μεταφράσει. Επιστρέφοντας στο Παρίσι στα τέλη του 14ου αιώνα ήταν αφάνταστα πλούσιος. Οργίασαν οι φήμες ότι είχε ανακαλύψει στο βιβλίο του Αβραάμ τα δύο μεγάλα μυστικά της Αλχημείας: τη δημιουργία της φιλοσοφικής λίθου, που μετέτρεπε τα κοινά μέταλλα σε χρυσό, και την κατάκτηση της αθανασίας. Κανείς δεν έμαθε τον τρόπο που πλούτισαν. Η Περενέλ πέθανε πρώτη. Το 1418 καταγράφηκε ο θάνατος του Ν. Φλαμέλ. Το σπίτι του πουλήθηκε και οι αγοραστές το έψαξαν αναζητώντας τα πλούτη του. Όμως δεν βρήκαν τίποτα. Αργότερα, κάποιοι παραβίασαν τους τάφους και ανακάλυψαν ότι ήταν άδειοι. Το Παρίσι συγκλονίστηκε από την αποκάλυψη. Έτσι, γεννήθηκε ο θρύλος των αθάνατων Φλαμέλ.

Στην ιστορία του Μάικλ Σκοτ, ο Φλαμέλ γίνεται μέντορας των Αμερικανών εφήβων Josh και Sophie Newman έπειτα από μια έντονη διαμάχη που περιγράφεται στην αρχή του βιβλίου. Ο Φλαμέλ ζει χάρη στο ελιξίριο που παρασκευάζει εδώ και αιώνες. Ο Dr John Dee προσπαθεί να κλέψει το βιβλίο του Αβραάμ του Μάγου, το πιο ισχυρό βιβλίο που υπήρξε ποτέ, ικανό να καταστρέψει τον κόσμο, καθώς μέσα του κρύβει το μυστικό της αιωνιότητας. Σκοπός του είναι να καταστρέψει την ανθρωπότητα. Η Sophie και ο Josh Newman είναι οι μοναδικοί που έχουν τη δύναμη να σώσουν τον κόσμο.

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει πρόσωπα υπαρκτά στην ιστορία αλλά και μυθολογικούς χαρακτήρες, όπως η Hekate and Bastet από την αιγυπτιακή μυθολογία, Morrigan από την Ιρλανδία, και άλλους γνωστούς ως “The Elder Race” και αναφορές από τη Βίβλο. Είναι γεμάτο από δράση και μαγεία. Όσοι αρέσκονται να διαβάζουν για φαντάσματα, βαμπίρ και μυθολογικές φιγούρες που είναι μισοί άνθρωποι και μισοί ζώα, θα βρουν ότι αυτό το βιβλίο είναι κατάλληλο γι΄ αυτούς. Για τους ήρωες υπάρχουν είσοδοι σε μαγικούς κόσμους, τρόποι να μεταφερθούν από τη μια χώρα στην άλλη και γενικά περιπέτεια και έντονη δράση.

Ευμορφία Ζήση

www.diavasame.gr

Ποια βιβλία διαβάσε τελευταία το Diavasame.gr

ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΥΡΙΟ

Από την Αφροδίτη Δημοπούλου
Η 16άχρονη Ταμάρα, πλούσια, κακομαθημένη και σκληρή, με την αυτοκαταστροφική σκληρότητα που διαθέτουν κυρίως οι έφηβοι, βλέπει τον κόσμο της να ανατρέπεται όταν ο πατέρας της αυτοκτονεί επειδή δεν μπορεί να καλύψει τα χρέη του. Μαζί με τη μητέρα της αναγκάζονται να μετακομίσουν στην επαρχία, στο σπίτι του θείου Άρθουρ και της γυναίκας του Ρόζαλιν.


ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Από την Αγγέλα Γαβρίλη
Σε αυτό το αγωνιώδες ψυχολογικό θρίλερ, η Ίζαμπελ και ο Μάρκους είναι το τέλειο ζευγάρι. Ώσπου η Ίζαμπελ θα
ανακαλύψει με επώδυνο τρόπο ότι μοιραζόταν τη ζωή της με έναν άγνωστο. Καθώς τα πάντα γύρω της καταρρέουν και τα πτώματα πληθαίνουν, εκείνη θα αναγκαστεί να βρει μόνη της την άκρη του νήματος που θα την οδηγήσει από τη Νέα Υόρκη στην Πράγα...


ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΝΘΙΖΕΙ

Από την Ευμορφία Ζήση
Το 1923, στην κοσμοπολίτικη Καβάλα των αρχών του 20ού αιώνα, γεννιέται η Ηλέκτρα. Είναι το πρώτο μέλος από τη νέα γενιά μιας ελληνικής οικογένειας που ξεριζώθηκε από τις Σαράντα Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, αλλά κατάφερε να επιζήσει και να βρει καταφύγιο στην απελευθερωμένη Μακεδονία.


ΝΕΡΟ

Από την Τούλα Ρεπαπή
Ο Κώστας Παπαγεωργίου, στο βιβλίο αυτό με ένα θέμα γνωστό αλλά με τρόπο ευφυή και ασυνήθιστο, πραγματεύεται μια πνευματική “δυσλειτουργία”, αυτή του αποκλεισμού. Το «Νερό» είναι ένα βιβλίο με κέντρο τον άνθρωπο και τρόπο γραφής ποιητικό, που θα γοητεύσει και τον πιο δύσκολο αναγνώστη.


ΑΣ' ΤΟ ΚΙ ΑΣ ΑΠΟΘΑΝΕΙ

Από την Βασιλική Χρίστη
Η ιστορία ξεκινά από ένα ορεινό χωριό των Χανίων. Ο φαντασιόπληκτος πατέρας, η σκληραγωγημένη από τις δυσκολίες της ζωής μητέρα, η μεγαλύτερη αδελφή που ίσως αισθάνεται ενοχές γιατί κάποτε άφησε τη μικρή να πέσει από την ταράτσα και να χτυπήσει. Η Αντιγόνη μεγαλώνει δίπλα στη φύση και διεκδικεί τη δική της, ξεχωριστή ύπαρξη σε έναν σκληρό κόσμο.


Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Από τον Στέφανο Ξένο
Μια οικογένεια. Τέσσερις ιστορίες. Μισός αιώνας διαδρομή. Τα μέλη μιας οικογένειας και η διαδρομή τους στο χρόνο και το χώρο, στις σχέσεις μεταξύ τους, στις λύπες και τις χαρές, την αγάπη και το μίσος και, τέλος, ο τρόπος που καθένας βιώνει το όνειρό του.


Η ΜΑΓΙΚΗ ΦΑΣΟΛΙΑ

Από την Ελένη Σβορώνου
Ο Τζακ ετοιμάζεται να κόψει τη φασολιά αλλά ο κακός γίγαντας ξεπροβάλλει από τη φασολιά και τον παρακαλεί να του χαρίσει τη ζωή. Υπόσχεται να γίνει πια ένας καλός γίγαντας κι ο Τζακ συμφωνεί. Τα χρόνια περνούν. Στο μεταξύ η πόλη έχει γίνει μια κανονική τσιμεντούπολη. Τι θα γίνει όμως όταν η φασολιά «θυμώσει» κι αρχίσει να βρέχει γιγάντια φασόλια;


ΛΥΣΙΚΟΜΗ ΟΨΗ

Από τον Κωνσταντίνο Μπούρα
Κάπου μεταξύ Σολωμού κι Ελύτη κινείται το ευσύνοπτο αυτό πόνημα του Λ. Χαζίρογλου, τυπωμένο άψογα και με επιμέλεια των συνεργατών του εκδοτικού τυπογραφείου Ιδεόγραμμα. Η στοιχειοθεσία στο χέρι, το πολυτονικό με βαρείες δίνουν στην ποίηση ένα άλλο βάθος και πλουταίνουν το ρυθμό των πονημάτων – παλαίμαχων και νεότευκτων εραστών της Μούσας Ερατώς.


X-MEN prelude to SCHISM

Από την Λαμπρινή Καραθανάση
Μια απειλή για το μέλλον των μεταλλαγμένων πλησιάζει. Πώς θα την αντιμετωπίσουν; Στην ιστορία αυτή ξεδιπλώνονται οι πορείες των πρωταγωνιστών μέσα στο χρόνο, ο ψυχισμός τους και οι αποφάσεις που θα καθορίσουν το μέλλον τους. Στο πρώτο τεύχος, η πορεία του Κύκλωπα ( Cyclops) αποκαλύπτεται μέσα από τα μάτια του καθηγητή Xavier.

Κριτικές βιβλίων από το Diavasame.gr

Έχουμε διαβάσει 889 βιβλία!!

Ποια βιβλία διαβάσαμε τελευταία

ΘΕΛΩ, ΘΕΛΩ, ΘΕΛΩ
απο την Ελένη Σβορώνου
Το μικρό λιονταράκι, το πριγκιπόπουλο της ζούγκλας, είναι πολύ κακομαθημένο. Βαρέθηκε να τρώει γουρουνόπουλα και θέλει αστακό και μαύρο χαβιάρι. Για να το βρούνε πρέπει να στείλουνε μισθοφόρους (λαγούς και άλλα ζώα της ζούγκλας) στη θάλασσα και να παραβιάσουν το βασίλειο του Ποσειδώνα. Μια εύστοχη παραβολή για την πλεονεξία και τον πόλεμο.


21 ΝΕΕΣ ΦΩΝΕΣ
από την Αγγέλα Γαβρίλη
Επιλέξαμε τα 21 διηγήματα της παρούσας συλλογής και σας τα προτείνουμε θερμά: πιστεύουμε ότι όχι μόνο σε τίποτα δεν υστερούν από την τρέχουσα εκδοτική παραγωγή αλλά ακριβώς επειδή οι συγγραφείς τους είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους και ταλαντούχοι, η έκδοση αυτή φέρνει ένα φρέσκο αέρα, μια ματιά καινούρια και ενδιαφέρουσα στο λογοτεχνικό πεδίο.


Η ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ
από την Ευμορφία Ζήση
Η Ερίκα Φαλκ, συγγραφέας βιογραφιών, γυρνά στο πατρικό της σπίτι στη Φιελμπάκα, έπειτα από το θάνατο των γονιών της. Παράλληλα προσπαθεί να ολοκληρώσει το βιβλίο που είχε ξεκινήσει να γράφει. Μια χειμωνιάτικη μέρα η Ερίκα πηγαίνει στο σπίτι της φίλης της, όπου ανακαλύπτει το πτώμα της μέσα στην μπανιέρα και τους καρπούς της σπασμένους.


ΤΟ ΜΑΓΑΖΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΜΠΑΧΑΡΙΚΑ
απο την Βασιλική Χρίστη

Υποδυόμενη άλλοτε έναν μοναχικό άνδρα, εργένη συνήθως, καθημερινό και κουρασμένο, κακό εραστή και έμπλεο φόβου θανάτου και άλλοτε μια γυναίκα, κορίτσι ή ενήλικη αδιάφορο, η Διαμαντοπούλου εισάγει στα κείμενά της μια ιστορία από την πραγματική ζωή, για να την κατευθύνει καμιά φορά σε μια απρόσμενη κατάληξη.


ΕΡΩΤΑΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ
Από την Τούλα Ρεπαπή
Το «Έρωτας Δαίμονας» του Δημοσθένη Δαββέτα είναι ένα βιβλίο όπου η τέχνη η φιλοσοφία και η ανθρώπινη ψυχή χρωματίζουν τις σελίδες του, καίτοι ο έρωτας άλλοτε σαν Δαίμονας κολάζει το συγγραφέα και άλλοτε πάλι, σαν Δαιμόνιο, τον εμπνέει.


ΜΑΝΧΑΤΑΝ - ΜΠΑΝΓΚΟΚ
από τον Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Γιώργος Βέης είναι πρωτίστως ποιητής, αλλά και διπλωμάτης και ουμανιστής. Πιστεύει ότι κάθε άνθρωπος είναι δυνάμει δάσκαλός του και κάθε ανθρώπινη συνάντηση τη θεωρεί ως δώρο. Είναι επόμενο λοιπόν να βιώνει τα ταξίδια και τους τόπους όπου μετατίθεται ως σημεία συνάντησης πολιτισμών, ανθρώπων, θρησκειών, ιδεολογιών, ιδιοσυγκρασιών, απόψεων ζωής.


ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ
από την Αφροδίτη Δημοπούλου
Ο Αλέξανδρος Κάππας είναι Ιδιωτικός Αναζητητής στην Καβάλα. Είναι μια παράξενη φιγούρα που περπατά με την καπαρτίνα και το καπέλο του, σαν άλλος Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Εξαρτημένος από το ποτό και τη βραχνή φωνή μιας ραδιοφωνικής παρουσιάστριας, περνά τις μέρες του άσκοπα. Μέχρι που δέχεται μια πρόσκληση για την πρεμιέρα μιας παράστασης.


Moon Knight #1
από την Λαμπρινή Καραθανάση
Ο Moon Knight επιστρέφει! Ένας νέος κακοποιός προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο της Δυτικής Ακτής. Οι Avengers θα ζητήσου την βοήθεια του Noon Knight προκειμένου να τον αντιμετωπίσουν. Τι απρόοπτες εξελίξεις θα φέρει αυτή η συνεργασία;
 

Ο ΣΥΝΤΗΡΗΤΗΣ
από τον Στέφανο Ξένο
Ο Μέρινγκ είναι ένας πλούσιος γαιοκτήμονας που ζει στη Νότιο Αφρική και απολαμβάνει όλα τα οφέλη. Σταδιακά όμως οι συνθήκες της ζωής του αλλάζουν και το μόνο που του μένει να κάνει είναι μια ριζική μεταβολή στα πάντα, προκειμένου να αποτρέψει την καταστροφή.



Ξεκινήσαμε σαν συμμαθητές στα σεμινάρια κριτικής βιβλίου του Εθνικού Κέντρου βιβλίου (ΕΚΕΒΙ). Συναντηθήκαμε λοιπόν αρχικά στα θρανία, αλλά γνωριστήκαμε στις εξόδους της παρέας που δημιουργήσαμε, και σιγά-σιγά, γεννήθηκε η ιδέα πάνω σε αυτό που άρεσε σε όλους μας από πάντα. Το διάβασμα!

Αυτή είναι και η αιτία που μας ένωσε, και μας κρατάει κοντά, ανεξάρτητα από ένα σωρό λόγους που θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί, όπως για παράδειγμα οι διαφορετικές γενιές που ανήκουμε, αφού η πιο μικρή της παρέας είναι 27, και ο πιο μεγάλος, 57 χρόνων.

Αν και το ποιος είναι ο καθένας μας θα το αντιληφθείτε καλύτερα μέσα από τα γραπτά μας...

Diavasame.gr
Τ.Θ. 1, Ταχυδρομείο Λαυρίου,
195 00 ΛΑΥΡΙΟ

τ: (+30) 22920 69174
m: (+30) 697 84 93 993
e: info@diavasame.gr

Ιδιωτικές και δημόσιες οφειλές

ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΑ ΔΑΝΕΙΑ
Συγγραφέας
Πέτρος Μάρκαρης
Εκδοτικός Οίκος
ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ


Ιδιωτικές και δημόσιες οφειλές

Ο Πέτρος Μάρκαρης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1937. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην Αυστρία και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα το 1964. Είναι θεατρικός συγγραφέας, μεταφραστής και μυθιστοριογράφος. Διετέλεσε πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ, 2008-2009). Το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα, «Νυχτερινό δελτίο», κυκλοφόρησε το 1995. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα «Άμυνα ζώνης» (1998), «Ο Τσε αυτοκτόνησε» (2003), «Βασικός μέτοχος» (2006), «Παλιά, πολύ παλιά» (2008). Ο κεντρικός του ήρωας, αστυνόμος Κώστας Χαρίτος, αγαπήθηκε αμέσως από το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα και το εξωτερικό, κατακτώντας τις πρώτες θέσεις στις πωλήσεις. Τα «Ληξιπρόθεσμα δάνεια» κυκλοφόρησαν το 2010 και είναι το πρώτο μέρος της «Τριλογίας της Κρίσεως», με θέμα την κρίση στην Ελλάδα.

Ένας συνταξιούχος τραπεζίτης βρίσκεται αποκεφαλισμένος στον κήπο της έπαυλής του, στο Κορωπί. Ακολουθεί η δολοφονία, με τον ίδιο τρόπο, του Άγγλου επικεφαλής μιας τράπεζας και ενός hedge fund στο Σύνταγμα, ενός Ολλανδού, στελέχους ενός ξένοι οίκου αξιολόγησης, στο Παγκράτι και του ιδιοκτήτη μιας εισπρακτικής εταιρίας στο Χαλάνδρι. Όλ΄αυτά συμβαίνουν το πρώτο καλοκαίρι μετά την ανακοίνωση σκληρών μέτρων λιτότητας και την εγκατάσταση στην Αθήνα της τρόικας (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα).

Οι έρευνες της αστυνομίας προσανατολίζονται αρχικά στην εγχώρια τρομοκρατία, έπειτα και από παρότρυνση της Σκότλαντ Γιαρντ. Αλλά ποιος Έλληνας τρομοκράτης παίρνει το κεφάλι των θυμάτων του μ’ ένα σπαθί; Και επιπλέον, ποιος είναι ο συντάκτης της αφίσας (και των αυτοκόλλητων, στη συνέχεια) που γεμίζει τους τοίχους της Αθήνας και καλεί όσους οφείλουν στις τράπεζες να σταματήσουν να πληρώνουν; Την ώρα που ο κόσμος διαμαρτύρεται στους δρόμους για τα μέτρα, ο πενηνταπεντάρης αστυνομικός Κώστας Χαρίτος πρέπει να βρει το δολοφόνο, μεταξύ άλλων, και για να σώσει την τιμή μιας ταπεινωμένης χώρας.

Αλλά ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης δεν κάνει πολιτική. Διαθέτει την εξυπνάδα, το κοινωνικό αισθητήριο και την εκφραστική ικανότητα, για να κινηθεί με άνεση στα μονοπάτια του σύγχρονου οικονομικού εγκλήματος, απ΄ όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, και στις παραδοσιακές, κλασικές αστυνομικές μεθόδους εξιχνίασής του. Επινοεί κι έναν τρίτο παράγοντα, πολύ κρίσιμο για τη διαλεύκανση των συγκεκριμένων εγκλημάτων, που δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε. Κι όλ’ αυτά τα δένει σε μια σφιχτή πλοκή, αφήνοντας διέξοδο στο θυμόσοφο σχολιασμό της Αδριανής, συζύγου του Κώστα, που αναπαριστά την Ελλάδα του χθες, του σήμερα και –γιατί όχι;- του αύριο.  

Βασιλική Χρίστη

www.diavasame.gr

Ένα μάθημα ζωής από μια δεκάχρονη

ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ, ΔΙΑΖΕΥΓΜΕΝΗ
Συγγραφέας Delphine Minoui
Εκδοτικός Οίκος ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ
Μετάφραση Θωμάς Σκάσσης


Ένα μάθημα ζωής από μια δεκάχρονη – Μήνυμα αντίστασης σε κάθε μορφή καταπίεσης και βίας

‘’Education is the best weapon against violence, ideology and violation of human rights’’

Η Delphine Minoui είναι δημοσιογράφος που καλύπτει τα γεγονότα στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή από το 1997. Είναι από τις πιο γνωστές ρεπόρτερ της γαλλικής καθημερινής εφημερίδας Le Figaro. Για τα ρεπορτάζ της που αφορούν το Ιράν και το Ιράκ βραβεύτηκε το 2006. Έχει γράψει πολλά βιβλία για τη Μέση Ανατολή.

Το βιβλίο της «Δέκα ετών διαζευγμένη, Νοζούντ Άλι» αφορά την προσωπική ιστορία ενός κοριτσιού από την Υεμένη. Η συγγραφέας διάβασε την ιστορία της Νοζούντ σε μια τοπική εφημερίδα της Υεμένης και αποφάσισε να την καταγράψει σε βιβλίο και να τη διαδώσει σε όλο τον πλανήτη. Όπως δηλώνει η ίδια σε συνέντευξή της, το γράψιμο του βιβλίου αυτού υπήρξε μια μοναδική και ταυτόχρονα προκλητική εμπειρία, καθώς επακολούθησαν αρνητικές και θετικές αντιδράσεις. Δεν μπορούσε να συλλάβει το πώς είναι δυνατόν να παντρεύεται ένα δεκάχρονο κορίτσι και στη συγκεκριμένη περίπτωση η Νοζούντ .Στην πραγματικότητα σε ορισμένες χώρες της Αραβικής Χερσονήσου συνηθίζονται οι γάμοι μικρών κοριτσιών με άντρες κατά πολύ μεγαλύτερούς τους. Αυτός που επιβάλλει το νόμο μέσα στο σπίτι είναι ο πατέρας και τα μεγάλα αδέρφια. Στην περίπτωση της Νοζούντ, ο λόγος που ο πατέρας της την πάντρεψε με έναν μεγαλύτερό της, ήταν οικονομικός. Δεν είχε χρήματα να τη φροντίσει. Οι γυναίκες στις χώρες αυτές δεν έχουν δικαίωμα να εκφράζονται, να αντιδρούν και γενικότερα να ζουν ελεύθερες. Είναι υπόδουλες στον πατέρα τους και έπειτα στο σύζυγό τους.

Όμως, η δεκάχρονη Νοζούντ δεν άντεξε τη σεξουαλική κακοποίηση που βίωνε καθημερινά από τον καθ’ όλα «νόμιμο» σύζυγό της και κατέφυγε στο δικαστήριο ζητώντας διαζύγιο. Το εγχείρημα αυτό ήταν δύσκολο, γιατί η Νοζούντ δεν θα ερχόταν αντιμέτωπη μόνο με τον πατέρα της και το σύζυγό της, αλλά κυρίως με το κατεστημένο και με την παράδοση της πατρίδας της. Συνάντησε αντιδράσεις αλλά χάρη στην αξιόλογη δικηγόρο της, Shada Nasser, και με τη βοήθεια κάποιων μη κυβερνητικών οργανώσεων που υπερασπίζονται τα δικαιώματα της γυναίκας, κατάφερε να πάρει διαζύγιο. Στις χώρες της Αραβικής Χερσονήσου, όπου ο γάμος των μικρών κοριτσιών αποτελεί μέρος των παραδόσεών τους που έμοιαζαν μέχρι σήμερα ακλόνητες, αυτή η απίστευτη πράξη γενναιότητας παρακινεί και άλλες μικρές φωνές να υψωθούν εναντίον των συζύγων τους.

Η νίκη της Νοζούντ επέτρεψε στις οργανώσεις της Υεμένης που υπερασπίζονται τα δικαιώματα της γυναίκας να ασκήσουν πίεση στο κοινοβούλιο της χώρας, με την ελπίδα να αυξηθεί το όριο ηλικίας για την τέλεση γάμου. Η Νοζούντ κατάφερε να γεμίσει με ελπίδα και όνειρα τις καρδιές χιλιάδων κοριτσιών που κακοποιούνται, όχι μόνο στην πατρίδα της αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το βιβλίο αυτό είναι γραμμένο με πάθος για την αλήθεια και την απόκτηση της ελευθερίας. Η συγγραφέας σέβεται τη μικρή ηρωίδα και περιγράφει τις βιαιότητες που έζησε με έναν τρόπο που να μην την εκθέτει και να μην την προσβάλλει. Ο λόγος της είναι συγκρατημένος κατά τις περιγραφές αυτές. Η συγγραφέας γνώρισε την ηρωίδα, έζησε για λίγο μαζί της και αυτό φαίνεται από τον τρόπο γραφής της. Τα έσοδα από το βιβλίο της κατατίθενται σε τράπεζα προκειμένου στο μέλλον η Νοζούντ να πραγματοποιήσει το όνειρό της να σπουδάσει δικηγόρος. Αυτή είναι η συνολική αξιέπαινη προσέγγιση της συγγραφέως προς το πρόσωπο της Νοζούντ.
Ευμορφία Ζήση 

www.diavasame.gr

Έρως και κατασκοπεία στην Αθήνα του μεσοπολέμου

ΔΩΡΟΘΕΑ ΝΤΕ ΡΟΠ
Γιώργος Πολυράκης
Εκδ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Θα την πω την αμαρτία μου: έχω μια ακατανίκητη έλξη για τα μυθιστορήματα που έχουν ως τίτλο ένα ''εξωτικό'', απαραιτήτως ξενόγλωσσο, γυναικείο όνομα. Επίσης, λατρεύω από άποψη αισθητικής την εποχή του μεσοπολέμου. Και αυτοί ήταν οι δύο λόγοι που πήρα στα χέρια μου το ήδη best seller του συγγραφέα και γιατρού, Γιώργου Πολυράκη.

Έτσι βρέθηκα να διαβάζω ένα ''χορταστικό'' -τόσο όσον αφορά στον αριθμό των σελίδων του όσο και στην πλοκή του-, μυθιστόρημα της ''παλιάς σχολής'', όπου πρωταγωνιστούν οι έρωτες και τα πάθη, τα μυστικά και τα ψέματα, οι παρεξηγήσεις αλλά και τα δραματικά γεγονότα που χωρίζουν τους εραστές. Αλλά, αν νομίζετε ότι η ''Δωροθέα ντε Ροπ'' είναι μόνο ένα αισθηματικό μυθιστόρημα, κάνετε λάθος: είναι ταυτόχρονα και ένα ενδιαφέρον διπλωματικό και αστυνομικό θρίλερ: Τούρκοι κατάσκοποι προσπαθούν να διαβρώσουν την ελληνική υψηλή κοινωνία της εποχής, ενώ παράλληλα, σε ένα μεγαλοαστικό σπίτι της Κηφισιάς, ένα σατανικό, δολοφονικό σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή...

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, η ριψοκίνδυνη και ατίθαση Λετονή βαρόνη Δωροθέα ντε Ροπ, πρώην ερωμένη του βασιλιά της Αλβανίας, ακολουθεί στην Αθήνα του 1934 το μεγάλο έρωτα της ζωής της, έναν επίσης Αλβανό διπλωμάτη. Προκειμένου όμως να καταφέρει να ξεφύγει από τη ''χρυσή φυλακή'' όπου την είχε εγκλωβίσει ο ισχυρός πρώην εραστής της, δέχεται τη βοήθεια Τούρκων κατασκόπων που επιχειρούν, εκβιάζοντάς την, να τη χρησιμοποιήσουν ως πιόνι στα σχέδιά τους. Η Δωροθέα αγωνίζεται να αντισταθεί στους εκβιαστές, αναζητώντας απεγνωσμένα διέξοδο από την παγίδα στην οποία εγκλωβίστηκε. Στο πλάι της, η Ελληνογαλλίδα φίλη της Κολέτ, η οποία εργάζεται ως δασκάλα γαλλικών στην πολυτελή έπαυλη της οικογένειας Σερέτη - εκεί όπου συμβαίνουν κάποια πολύ περίεργα και άκρως επικίνδυνα γεγονότα που απειλούν τη ζωή της...

Ο συγγραφέας έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην απόδοση της ατμόσφαιρας και του τρόπου ζωής της μεγαλοαστικής, πάντα, τάξης, ενώ και τα πολιτικά γεγονότα που διαδραματίζονταν τότε αξιοποιούνται σωστά ως φόντο, αλλά και ως αφετηρίες δραματικών εξελίξεων για τις ζωές των ηρώων. Η δε αστυνομική subplot, με επίκεντρο τη δευτεραγωνίστρια Κολέτ, λειτουργεί άψογα σε επίπεδο μυστηρίου και σασπένς (θυμίζοντας αρκετά το ύφος της Άγκαθα Κρίστι) και θα έλεγα ότι, από ένα σημείο και μετά, κλέβει την παράσταση από τις περιπέτειες της βασικής ηρωίδας.

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, το βιβλίο αποτελεί καλή συντροφιά για τις καλοκαιρινές διακοπές: θα σας ταξιδέψει πίσω στο χρόνο, σε μια Αθήνα που μόνο από παλιές φωτογραφίες μπορούμε να φανταστούμε και σε μια εποχή ταραγμένη πολιτικά και κοινωνικά αλλά την ίδια στιγμή ρομαντική και παθιασμένη, όπου όταν οι άνθρωποι έλεγαν ''πεθαίνω από έρωτα'', κυριολεκτούσαν.
Αγγέλα Γαβρίλη
πηγή: www.diavasame.gr

Φαντάσματα που στοιχειώνουν το παρόν

10 ΩΡΕΣ ΔΥΤΙΚΑ
Συγγραφέας Γιώργος Γλυκοφρύδης
Εκδοτικός Οίκος ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Κατηγορία Ελληνική Λογοτεχνία

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία κάθε λαού που είναι κομβικές για την πορεία του και υπάρχουν γεγονότα που ποτέ δεν μπορούν να ξεχαστούν ή να παραγραφούν. Χρόνια σκοτεινά ή ηρωικά επανέρχονται στη συλλογική μνήμη και γίνονται αντικείμενο διδασκαλίας στο σχολείο. Φυσικό είναι να εμφανίζονται συχνά και στη λογοτεχνία. Η γερμανική κατοχή, 65 χρόνια μετά το τέλος της, υπάρχει στη μνήμη αρκετών επιζώντων της εποχής και στο μυαλό όλων μας ως ιστορικό γεγονός. Όλοι έχουμε ακούσει πολλά για αυτή την περίοδο και αρκετοί έχουμε στο μυαλό μας την εικόνα των δωσίλογων με τη μαύρη κουκούλα να προβαίνουν σε πράξεις προδοσίας. Μια τέτοια εικόνα ζωγραφίζει και ο Γιώργος Γλυκοφρύδης στο μυθιστόρημα του 10 Ώρες Δυτικά.

Στη Θεσσαλονίκη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο νεαρός Σταύρος κάνει τα πάντα για να επιβιώσει. Τρέφει βαθύ μίσος για τους Εβραίους και τους κομμουνιστές και δεν διστάζει να φορέσει την μαύρη κουκούλα για να τους προδώσει στον κατακτητή. Όταν καταλαβαίνει ότι το τέλος της γερμανικής κυριαρχίας πλησιάζει, αλλάζει στρατόπεδο και δεν διστάζει να προδώσει ακόμα και αυτόν που τον βοήθησε να σταθεί στα πόδια του. Εξηντα τρία χρόνια μετρά η εγγονή του, η Αριάδνη, έρχεται από την Αμερική στη Θεσσαλονίκη για να ολοκληρώσει το διδακτορικό της. Σε ένα μπαρ γνωρίζει και ερωτεύεται τον Μωυσή. Τι θα συμβεί, όμως, όταν μάθει ότι ο παππούς της ήταν ένας προδότης; Πως θα αντιδράσει όταν καταλάβει ότι οι απόγονοι όσων πρόδωσε περιμένουν ακόμα να πάρουν εκδίκηση; Πως θα μπορέσει να κρατήσει τη σχέση της με τον Μωυσή, όταν όλο το παρελθόν έχει στραφεί εναντίον τους;

Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος («Οι έξι μαύροι κύκλοι») παρουσιάζεται η ιστορία του Σταύρου και η δράση του στην περίοδο της κατοχής στη Θεσσαλονίκη. Σκοτεινές εικόνες, αίσθημα ασφυξίας και κακίας χαρακτηρίζουν αυτό το πρώτο μέρος όπου ο Σταύρος δεσπόζει με τον αδίστακτο χαρακτήρα του. Στο δεύτερο μέρος («Στον Άλφα του Κένταυρου») το φως και το σκοτάδι εναλλάσονται καθώς οι δυο πρωταγωνιστές ερωτεύονται και ζουν την «άλλη ζωή», αυτή τη ζωή που δεν κρύβει μυστικά και προβλήματα, ώσπου δεν μπορούν πια να αγνοήσουν το παρελθον: πρέπει να το αντιμετωπίσουν για να μπορέσουν και οι δυο να συνεχίσουν. Οι άνθρωποι που ψάχνουν τον Σταύρο για να τον τιμωρήσουν δεν μπορούν να σταματήσουν για χάρη της Αριάδνης. Η τιμωρία του παππού της είναι κάτι που πρέπει να γίνει για να δικαιωθούν οι νεκροί και για αυτό προχωρούν όπως είχαν σχεδιάσει. Το τρίτο μέρος («10 Ώρες Δυτικά») παρακολουθεί τη ζωή του Μωυσή και της Αριάδνης μετά την τιμωρία του Σταύρου, όταν το παρελθόν δεν μπορεί να τους αγγίξει πια.

Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης και σε αυτό το μυθιστόρημα, όπως και στον Επιβάτη, εξετάζει το πως τα ιστορικά γεγονότα και το παρελθόν επηρεάζουν το άτομο. Δημιουργεί χαρακτήρες αληθινούς και ζωντανούς και πλοκή που δημιουργεί αγωνία. Κρατάει σωστές αποστάσεις από τα γεγονότα που περιγράφει και σέβεται τη χρονική περίοδο που τον απασχολεί δημιουργώντας ένα μυθιστόρημα δυνατό και συναρπαστικό.

πηγή: www.diavasame.gr
Αφροδίτη Δημοπούλου

Πρώτα σε κυκλοφορία

Ιούλιος 2010

	ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Α/Α	ΤΙΤΛΟΣ	ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ	ΕΚΔΟΤΗΣ
1	Το τελευταίο τσιγάρο	Μαντά Λένα	ΨΥΧΟΓΙΟΣ
2	Η ξυπόλητη των Αθηνών	Λαπατά Φιλομήλα	ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
3	Τα δάκρυα τςη χαράς	Παπάκου Βάσω	ΛΙΒΑΝΗ
4	Οταν τα παραμυθια λενε αληθεια	Ομηρολη Ευα	ΛΙΒΑΝΗ
5	Το κύμα του έρωτα	Αλεξάνδρου Γιάννης & Μαρίνα	ΛΙΒΑΝΗΣ
6	Λευκή ορχιδέα	Οικονόμου Καίτη	ΨΥΧΟΓΙΟΣ
7	Το μοναστήρι	Καρνέζης Πάνος	ΛΙΒΑΝΗ
8	Πανωλεθρίαμβος	Τζούμας Κωνσταντίνος	ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
9	Γλυκόπικρες παρενθέσεις Τα καλοκαίρια του έρωτα: Μυθιστόρημα	Βήχας Κωνσταντίνος Δ.	PUBLICBOOK
10	Βαλίτσες και φύγαμε	Μαναλης Γιάννης-Παπαδόπουλος Χάρης	ΛΙΒΑΝΗΣ
11	Ιμαρέτ στη σκια του ρολογιού	Καλπούζος Γιάννης	ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
12	Μαμά 2 και ο μπαμπάς στον κόσμο του 2	Μανανεδάκη Κατερίνα	ΛΙΒΑΝΗ
13	Σταχτοπούτα δίχως πρίγκιπα	Βαηνά, Ελένη	ΛΙΒΑΝΗ
14	Μερσέντες Χιλλ	Δημουλίδου Χρυσηίδα	ΨΥΧΟΓΙΟΣ
15	Ένα πεινασμένο στόμασ	Διβάνη Λένα	ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ
	ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Α/Α	ΤΙΤΛΟΣ	ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ	ΕΚΔΟΤΗΣ
1	Ο Φρόιντ στο Μανχάταν Μυθιστόρημα	Bossi, Luc	ΚΑΛΕΝΤΗΣ
2	Ττο νησι	Hislop Victoria	ΔΙΟΠΤΡΑ
3	Δέκα ετών, διαζευγμένη Ναζούντ Αλί	Ali, Nojoud	MODERN TIMES
4	EAT, PRAY, LOVE Η ζωή περιμένει να την απολαύσεις	Gilbert Elizabeth	ΜΙΝΩΑΣ
5	Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή	Ogawa, Yoko	ΑΓΡΑ
6	Lost Symbol (pb) USA EDITION	Brown, Dan	--
7	Η ταπείνωση	Roth, Philip	ΠΟΛΙΣ
8	Το χαμένο σύμβολο	Brown Dan	ΛΙΒΑΝΗΣ
9	Το μυστικό	Byrne Rhonda	ΛΙΒΑΝΗΣ
10	Το καθετί στην ώρα του	Tong Cuong, Valerie	ΠΟΛΙΣ
11	Το νησί κάτω από τη θάλασσα	Allende, Isabel	ΩΚΕΑΝΙΔΑ
12	Το βιβλίο των μυστικών	Harper, Tom	ΛΙΒΑΝΗΣ
13	Το κορίτσι με το τατουάζ	Larsson, Stieg	ΨΥΧΟΓΙΟΣ
14	Η χρονιά της ερήμου	Mairal, Pedro	ΠΟΛΙΣ
15	Γιατί οι άνδρες θέλουν σεξ και οι γυναίκες χρειάζονται αγάπη	Pease, Allan	ΕΣΟΠΤΡΟΝ
	ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Α/Α	ΤΙΤΛΟΣ	ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ	ΕΚΔΟΤΗΣ
1	ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ: ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣ. ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ	ΡΟΥΓΓΕΡΗ, ΚΑΡΜΕΝ	ΛΙΒΑΝΗΣ
2	Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ	SAINT - EXUPERY, ANTOINE DE	ΠΑΤΑΚΗ
3	ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΠΑΣΙΚΛΑ 4 : ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΖΩΗ	ΚΙΝΙ ΤΖΕΦ	ΨΥΧΟΓΙΟΣ
4	Ο ΠΕΡΣΙ ΤΖΑΚΣΟΝ ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ	Riordan, Rick	ΠΑΠΥΡΟΣ
5	TOY STORY 3	--	ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
6	ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΠΑΣΙΚΛΑ 1: ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΓΚΡΕΓΚ ΧΕΦΛΙ	KINNEY, JEFF	ΨΥΧΟΓΙΟΣ
7	ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΞΕΝΕΡΩΤΗΣ	Russell, Renee Rachel	ΨΥΧΟΓΙΟΣ
8	ΟΜΗΡΟΥ ΗΛΙΑΔΑ: ΤΡΩΪΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ	Ρουγγέρη, Κάρμεν	ΛΙΒΑΝΗΣ
9	ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ενός ΣΠΑΣΙΚΛΑ 4: Το ποτήρι ξεχείλισε	KINNEY	ΨΥΧΟΓΙΟΣ
10	ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΝΙΚΟΛΑ	GOSCINNY, RENE	ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ
11	TOY STORY 3: Μαγικός κόσμος	---	ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
12	ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ενός ΣΠΑΣΙΚΛΑ 2: Ο Ρόντρικ δεν παίζεται	Kinney, Jeff	ΨΥΧΟΓΙΟΣ
13	ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Α' ΣΤΗ Β' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΓΛΩΣΣΑ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΙΣΤΟΡΙ	ΣΤΕΦΟΥ - ΒΟΥΔΟΥΡΗ, ΑΘΑΝΑΣΙΑ	ΚΕΔΡΟΣ
14	TOY STORY 3	---	ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
15	ΕΡΧΕΣΑΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ; ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ	ΡΟΥΓΓΕΡΗ, ΚΑΡΜΕΝ	ΛΙΒΑΝΗΣ

πηγή: www.diavasame.gr