Το έργο που άνοιξε νέους δρόμους για τη λογοτεχνία

Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης

Ίταλο Καλβίνο
εκδ Καστανιώτη

«Είναι ένα μυθιστόρημα με θέμα την ευχαρίστηση που νιώθουμε όταν διαβάζουμε μυθιστορήματα. Πρωταγωνιστής είναι ο Αναγνώστης που αρχίζει δέκα φορές να διαβάζει ένα βιβλίο και που λόγω κάποιων γεγονότων ανεξάρτητων από τη βούλησή του, δεν κατορθώνει να τελειώσει ποτέ. Χρειάστηκε επομένως να γράψω την αρχή δέκα μυθιστορημάτων γραμμένων υποτίθεται από δέκα συγγραφείς, που όλοι κατά κάποιον τρόπο ήταν διαφορετικοί από μένα και διαφορετικοί μεταξύ τους…»

Με τα λόγια αυτά ο Ίταλο Καλβίνο παρουσίασε στο Μπουένος Άιρες το μυθιστόρημά του αυτό που ξάφνιασε, συζητήθηκε και τελικώς αγαπήθηκε όσο κανένα από τα έργα του. Tο Aν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης, υπήρξε όχι μόνο μια αξεπέραστη σπονδή στο λογοτεχνικό είδος του μυθιστορήματος αλλά και το έργο που άνοιξε νέους δρόμους για τη λογοτεχνία του 21ου αιώνα.

Ο χειρότερος εφιάλτης μιας κοπέλας

Μοιραίο χαμόγελο
Νίκι Φρέντς
εκδ Ψυχογιός

Η Μιράντα Κότον νομίζει ότι έχει βγάλει για τα καλά από τη ζωή της τον Μπρένταν, το αγόρι της. Αλλά δυο εβδομάδες αργότερα ανακαλύπτει πως ο Μπρένταν έχει μπλέξει με την αδελφή της. Πολύ σύντομα το συναίσθημα της αμηχανίας θα αρχίσει να μεταμορφώνεται σε απειλή και σιγά σιγά σε τρόμο - στον χειρότερο εφιάλτη που θα μπορούσε να έχει μια κοπέλα. Γιατί αυτή τη φορά ο Μπρένταν δε θα σταματήσει μπροστά σε τίποτε, προκειμένου να παραμείνει για πάντα δίπλα στη Μιράντα. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάρει την ίδια της τη ζωή… Ο χειρότερος εφιάλτης μιας γυναίκας είναι να ερωτευτεί έναν άνδρα που θα της κάνει τη ζωή μαρτύριο. Πόσο μάλλον όταν ο εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα.

Μια συναρπαστική ιστορία

Η βασίλισσα των ζαχαρωτών
Άλλεν Σάρα Άντισον
εκδ Ωκεανίδα

Μοναδική παρηγοριά της μοναχικής κοπέλας είναι τα γλυκά που κρύβει στο ντουλάπι της. Στο ίδιο ντουλάπι θα βρει μια μέρα την έκπληξη που θ' αλλάξει τη ζωή της.
Η Τζόσι είναι βέβαιη για τρία πράγματα: ότι ο χειμώνας είναι η αγαπημένη της εποχή, ότι είναι ασχημούλα κι ότι τα γλυκά τρώγονται καλύτερα μες στην απομόνωση της κρυψώνας της. Για πολύ καιρό η Τζόσι αρκείται σε μια ζωή χωρίς τίποτα ιδιαίτερο, στο σπίτι της μητέρας της. Η μόνη της παρηγοριά είναι τα γλυκά και τα αισθηματικά μυθιστορήματα που της γεμίζουν τα βράδια…
Μέχρι που ανακαλύπτει ότι στην κρυψώνα της έχει εγκατασταθεί η Ντέλα Λι, μια γκαρσόνα της περιοχής που γίνεται κατά το ένα τρίτο η Νέμεσή της και κατά τα δύο τρίτα η καλή της νεράιδα.
Η Βασίλισσα των ζαχαρωτών, πλημμυρισμένη ζεστασιά και πνεύμα, και καρυκευμένη με μαγεία, είναι μια συναρπαστική ιστορία για τη φιλία, τον έρωτα και τις υπέροχες δυνατότητες που φέρνει κάθε καινούργια μέρα.

Έργο βαθύτατα ηθικό

Mωρίς
Ε.Μ. Φόρστερ
εκδ Καστανιώτη

O Mωρίς, ένα συνηθισμένο και απλό παιδί, έχει τις εμπειρίες που έχουν και χιλιάδες άλλα παιδιά - εκτός από τη βαθύτερη εκείνη συναίσθηση της έλξης από το ίδιο του το φύλο. Kαι μόνο πολύ αργότερα, όταν στο Πανεπιστήμιο θα γνωρίσει έναν έξυπνο και καλλιεργημένο αριστοκράτη φοιτητή, αφυπνίζεται και υποχρεώνεται να οδηγηθεί προς μία πρώτη συνειδητοποίηση του εσώτερου εαυτού του: είναι ερωτευμένος με τον Kλάιβ. H ιδιότυπη και ιδεαλιστική σχέση που διαμορφώνεται μεταξύ τους διαρκεί τρία χρόνια, μέχρι που ο Kλάιβ τον εγκαταλείπει στρεφόμενος προς τις γυναίκες. Aπομένοντας μόνος, ο Mωρίς ή θα καταστραφεί ή θα αναλάβει να ακολουθήσει την άγουσα «διά της στενής πύλης» προς την πλήρη συνείδηση, προς τη ζωή.
Eάν το βιβλίο είναι η δύσκολη, αργή, επώδυνη συνειδητοποίηση ενός κοινού ανθρώπου ότι είναι ομοφυλόφιλος και, συνεπώς, απορρίπτεται από το κοινωνικό σύνολο, είναι επίσης η ιστορία της προσωπικής μας απελευθέρωσης από τη σωρεύουσα σκόνη των κοινωνικών συμβάσεων. Έργο βαθύτατα ηθικό, είναι η αντιπαράθεση συμβατικότητας και αλήθειας, σύγχυσης και συνείδησης, αυταπάτης και ειλικρίνειας. Γραμμένο με τρόπο μαγευτικό, το 1914, παρέμεινε ανέκδοτο μέχρι το θάνατο του συγγραφέα, το 1970, αφού ο ίδιος ο Φόρστερ δε θέλησε ποτέ να το δημοσιεύσει.

Μια σκοτεινή ιστορική περίοδο τριάντα πέντε χρόνων.i

Στην απέναντι όχθη
Τηλέμαχος Κώτσιας
εκδ Ψυχογιός

Ο Πέτρος Χαρίσης θα θυμάται για πάντα εκείνο το πρωινό του 1924, όταν επέστρεφε από την Αμερική. Tα ξερά φύλλα που είχαν σκεπάσει το μονοπάτι του δάσους έτριζαν κάτω από τα πόδια του, και το κυπρί του μουλαριού χτυπούσε ρυθμικά σε κάθε του βήμα. Αναρωτιόταν αν η επιστροφή αυτή θα ήταν η στερνή έπειτα από τόσες περιπέτειες ή, αντίθετα, θα αποτελούσε μια νέα σελίδα στη ζωή του. Κάπως έτσι, κοντά στα βουνά της Μουργκάνας, στα σύνορα Αλβανίας και Ελλάδας, ο Πέτρος Χαρίσης κάνει το καινούργιο του ξεκίνημα. Εκεί, στην όχθη του Ξεριά, αποφασίζει να χτίσει μια παράγκα γύρω από την οποία στη συνέχεια θα αναπτυχθεί το κέντρο του νέου χωριού. Η φαμίλια του αβγαταίνει, το ίδιο και η περιουσία του, ώσπου τα σύνορα που είχαν χωρίσει το χωριό στα δύο έκλεισαν. Ο Πέτρος Χαρίσης θα θεωρείται πλέον Αλβανός πολίτης. Και η ζωή του, όπως την ονειρευόταν, δε θα είναι ποτέ πια η ίδια. Πολιτικές συγκρούσεις, εθνικοί κατατρεγμοί, διαψεύσεις προσδοκιών, υποθέσεις κατασκοπείας που διαπλέκονται με προσωπικές ιστορίες, ζωές και όνειρα κομμένα στη μέση, οικογενειακά δράματα, όλα ρίχνουν φως σε μια σκοτεινή ιστορική περίοδο τριάντα πέντε χρόνων.

Η διαδικασία που απαιτείται για να κατακτηθεί η ευτυχία

Ροή
Η ψυχολογία της ευτυχίας
Μιχάι Τσικζεντμιχάι
εκδ Καστανιώτη

Η «ροή» εξετάζει τη διαδικασία που απαιτείται για να κατακτηθεί η ευτυχία μέσα από τον έλεγχο της εσωτερικής ζωής του ανθρώπου.

Όμως τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να χαίρονται τη ζωή; Ποιες είναι οι εσωτερικές εμπειρίες που την καθιστούν αξιόλογη; Με το βιβλίο αυτό ο ψυχολόγος Μιχάι Τσικζεντμιχάι δίνει σαφείς απαντήσεις, έχοντας μελετήσει τις καταστάσεις της «βέλτιστης εμπειρίας»: δηλαδή τις καταστάσεις όπου νιώθουμε συγκεντρωμένοι και βαθιά χαρούμενοι.

Οι έρευνες κατέδειξαν ότι μια εμπειρία γίνεται πραγματικά ικανοποιητική όταν ο συνειδητός νους βρίσκεται σε ροή: σε μια κατάσταση προσήλωσης τόσο έντονης, που ισοδυναμεί με απόλυτη αφοσίωση σε μια δραστηριότητα. Όλοι μας βιώνουμε εμπειρίες ροής και είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε τα χαρακτηριστικά τους: νιώθουμε δυνατοί, έχουμε τον έλεγχο των καταστάσεων και οι ικανότητές μας λειτουργούν στο έπακρο. Ο χρόνος και διάφορα προβλήματα συναισθηματικής φύσεως εξαφανίζονται, ενώ μας πλημμυρίζει μια υπέροχη αίσθηση υπέρβασης.

Στο βιβλίο του ο Τσικζεντμιχάι εξηγεί με ποιο τρόπο μπορούμε να ελέγξουμε αυτή την ευχάριστη κατάσταση, θέτοντας προκλήσεις στον εαυτό μας: αποστολές ή εργασίες που, για το επίπεδο των δυνατοτήτων μας, δεν είναι ούτε πολύ δύσκολες αλλά ούτε και εύκολες. Με τέτοιους στόχους, μαθαίνουμε να ελέγχουμε τις πληροφορίες που εντυπώνονται στο συνειδητό μας νου και έτσι βελτιώνουμε την ποιότητα της ζωής μας, ανακαλύπτοντας τον πραγματικό πλούτο της καθημερινότητας.

Πές τα Πασχαλία μου

... Και, συνεχίζοντας το ταξίδι μας στον χρόνο, μήπως δεν συναντάμε διάσημα μυθιστορήματα που δεν θα είχαν γίνει διάσημα αν δεν είχαν αγαπηθεί προπαντός από τις γυναίκες: την Πριγκίπισσα της Κλεβ, την Πάμελα , τη Μαντάμ Μποβαρύ, την ΄Αννα Καρένινα , τα μυθιστορήματα του Ντίκενς, για να μη μιλήσουμε για την Τζέιν ΄Ωστιν, τη Σάρλοτ και την ΄Εμιλυ Μπροντέ ή τη Βιρτζίνια Γουλφ; Αμφιβάλλω, βέβαια, αν άλλα διάσημα μυθιστορήματα, όπως ο Δον Κιχώτης, ο Μόμπυ Ντικ, το Μαγικό βουνό, ο ΄Ανθρωπος χωρίς ιδιότητες, η Δίκη, ο Οδυσσέας , υπήρξαν ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλή στο γυναικείο κοινό. Αλλά θα αφήσω στην άκρη τέτοιες αμφιβολίες, ύποπτες για σεξισμό μέσα στο politically correct κλίμα της εποχής μας, και θα τονίσω για ξεκάρφωμα ότι, αν δεν διάβαζαν τόσο πολύ οι γυναίκες, η λογοτεχνία θα ήταν σήμερα πιθανότατα ένα περιθωριακό φαινόμενο. Στην Ελλάδα μάλιστα πολύ περιθωριακό. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για την Ελλάδα. Το γυναικείο αναγνωστικό κοινό λογοτεχνίας στην Ελλάδα έχει δύο στατιστικές ιδιαιτερότητες, σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πρώτον, είναι αναλογικά μεγαλύτερο (για πολύ πάνω από 70% κάνουν λόγο οι στατιστικές και οι εκτιμήσεις των βιβλιοπωλών). Και δεύτερον, διαβάζει κυρίως γυναίκες συγγραφείς: στους καταλόγους των ευπώλητων κυριαρχούν σαφώς τα γυναικεία ονόματα, ενώ οι άνδρες συγγραφείς μόνον υπό ειδικές προϋποθέσεις φτάνουν τα γυναικεία νούμερα. Αυτό αντανακλάται άλλωστε και στην αναλογία γυναικών και ανδρών συγγραφέων, που με ραγδαίους ρυθμούς γίνεται ολοένα ευνοϊκότερη για τις γυναίκες. Μπορεί να κατέχουμε μια από τις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη σε ό, τι αφορά το ποσοστό γυναικών βουλευτών, γυναικών υπουργών, γυναικών πανεπιστημιακών, γυναικών διευθυντικών στελεχών, αλλά το ποσοστό γυναικών συγγραφέων μας - γύρω στο 50% σήμερα- αποτελεί πιθανότατα ευρωπαϊκό, ίσως και παγκόσμιο ρεκόρ. Ούτε Σκανδιναβία να ήμασταν! ...

Η συνέχεια στο blog της Πασχαλίας:

http://pasxaliatravlou.psichogios.gr/2009_06_01_archive.html

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΟΥΡΤΟΒΙΚ

http://www.greece2001.gr/writers/DimosthenisKourtovik.html

Η Λένα Μαντά απαντά

Νομίζω ότι πλέον ηρέμησα αρκετά ώστε να μπορώ ν’ απαντήσω στον κύριο Κούρτοβικ με τρόπο που να δηλώνει ότι είμαι γυναίκα και όχι γυναικούλα, ότι είμαι κυρία και όχι υβρεολόγος, γιατί όλα έχουν και ένα όριο και ο κύριος αυτός το ξεπέρασε προ πολλού. Δεν θ’ αναφερθώ στην Πασχαλία ούτε στην Χρυσηίδα, είναι μεγάλα κορίτσια και οι δύο για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, Η Πασχαλία το έκανε ήδη με τον καλύτερο τρόπο στο blog της. Ούτε θα απολογηθώ για ότι γράφω, πολύ δε περισσότερο για την ανταπόκριση του κοινού στα βιβλία μου. Θα σταθώ στο άρθρο του κυρίου Κούρτοβικ το οποίο δεν σας κρύβω διάβασα και ξαναδιάβασα για να βεβαιωθώ ότι δεν είχα παρανοήσει κάτι….

Πολύς κόσμος θέλησε από μένα να μιλήσω και κάποιοι ίσως απογοητεύτηκαν που δεν το έκανα, αλλά ας μου επιτραπεί η έκφραση: «Είμαι παλιά καραβάνα» στις προσβολές και ξέρω τι κρύβεται πίσω από αυτές, αλλά και πόσο λίγο ρόλο θα παίξει οποιαδήποτε απάντηση. Για να μην πω ότι απαντώντας σε κάτι που δεν αξίζει ν’ απαντηθεί, ανοίγεις έναν φαύλο κύκλο με όλους αυτούς που κρίνουν, αλλά δεν δέχονται την κριτική, που θεωρούν εαυτούς υπεράνω όλων….
Ο κύριος Κούρτοβικ, μίλησε για μικροαστική τάξη για «πρόσωπα ρημαγμένα», για «ξασμένα μαλλιά» ή «οξυζεναρισμένα» για «αλαφιασμένο βλέμμα» και για μας. Που είχαμε βγει από το κομμωτήριο για να φωτογραφηθούμε. Που κοιτούσαμε με πώς το είπε; Α, ναι: «με συγκρατημένα περήφανο και καθησυχαστικό βλέμμα» το αναγνωστικό κοινό που αποτελείται κατά την γνώμη του μόνο από γυναίκες και τόσα άλλα.
Σε ποιο απ’ όλα θέλετε ν’ απαντήσω και πώς να το κάνω χωρίς να πέσω στο επίπεδό του που καλώς ή κακώς πίστευα ότι ήταν κάπως καλύτερο, αφού φιγουράρει ως δημοσιογράφος, λογοτέχνης, βιβλιοκριτικός και ούτε και εγώ ξέρω πόσα επίθετα προσθέτει από μόνος του στο όνομά του για να πάρει λίγη από την αξία που εμπεριέχουν. Ή μήπως του τα αποδίδουν ομότεχνοι φοβούμενοι την πένα του αλλά και το βήμα που κατέχει.

Είπα κάποτε σε μια συνέντευξη ότι δεν θίγω κανέναν και δεν θίγομαι. Ο κύριος Κούρτοβικ θα με κάνει να παραβώ την αρχή μου, γιατί μέσα στο μένος του με ακύρωσε σαν άνθρωπο. Εκτός από… «ροζ μπεστελλερίστα» είμαι και επαγγελματίας και σύζυγος αλλά κυρίως μητέρα και δεν ανέχομαι τέτοιο διασυρμό. Ας έγραφε ότι ήθελε για το «ροζ» βιβλίο μου. Ας το κομμάτιαζε με την προϋπόθεση ότι είχε καθίσει και πιεστεί να το διαβάσει. Αυτό αφορούσε την δουλειά μου και εφόσον εκτίθεμαι, είμαι έτοιμη για την κριτική του καθενός Κούρτοβικ.
Ποιος του είπε από ποια κοινωνική τάξη κατάγομαι; Πότε με γνώρισε; Ξέρει τους γονείς μου, την καταγωγή μου, τον άντρα μου, την θέση μου; Δεν με ξέρει, δεν τον ξέρω και ούτε θέλω να τον μάθω. Αλλά δεν τον ενόχλησα ποτέ. Κανένα κριτικό βιβλίου δεν έχω ενοχλήσει ποτέ και αν υπάρχει έστω και ένας που έχει δεχτεί δική μου ενόχληση, τον προκαλώ να βγει και να το πει. Εγώ μόνο σχέση με το αναγνωστικό κοινό έχω. Σε αυτό εμπιστεύομαι όσα γράφω και από αυτό περιμένω την ετυμηγορία. Όταν έγραψα το ποτάμι, με ήξεραν λίγοι, οι εφημερίδες δεν ήξεραν ούτε το όνομά μου και τίποτα και κανείς δεν το εμπόδισε να πουλήσει στον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας του 110.000 αντίτυπα!
Αν έχει έστω και λίγη εντιμότητα μέσα του, θα βγει και θα επανορθώσει, θα ζητήσει συγνώμη και από εμένα και από τις άλλες δύο κυρίες, αλλά κυρίως από το αναγνωστικό κοινό που έθιξε κατάφωρα και άδικα. Δεν θα του στείλω τα χιλιάδες mail που λαμβάνω από νέες, νέους, κορίτσια και αγόρια που μακράν απέχουν από κυρίες με …μαραμένο πρόσωπο! Δεν είναι δικαστής, δεν είμαι κατηγορούμενη, παρά μονάχα για ένα! Σέβομαι το αναγνωστικό κοινό, το αγαπάω και με αγαπάει. Του δίνω ταξίδια ψυχής και ποτέ δεν προσποιούμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι!
Όσο για το αν ανήκω στην λογοτεχνία, στην παραλογοτεχνία και σε όποιο άλλο είδος επινοήσουν στενόμυαλοι άνθρωποι, αυτό ας το αφήσουμε να το κρίνει ο χρόνος και κυρίως το αναγνωστικό κοινό. Ας μην το υποτιμούμε πια και τόσο πολύ! Εκτός αν ο κύριος Κούρτοβικ είναι της λογικής : «Όλοι τους τρελοί, εκτός από μένα»!
Δεν θα ξανασχοληθώ με το θέμα και αυτό ούτε με καμιά άλλη «κριτική», αλλά δεν είμαι και σίγουρη ότι αυτή η ιστορία θα σταματήσει εδώ. Αν ο κύριος αυτός επιμένει, θα κινηθώ νομικά και για πρώτη φορά στη ζωή μου θα κάνω μήνυση σε άνθρωπο.
Απ’ ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω, ο εκδότης μου ετοιμάζει την δική του απάντηση. Εγώ θα κλείσω με μια απαίτηση:
Ζητώ να με αφήσουν ήσυχη και να μην ασχολούνται μαζί μου. Δεν θέλω ούτε την εύνοια τους, ούτε ύμνους, ούτε διασυρμούς. Θέλω μόνο και χρειάζομαι το αναγνωστικό κοινό. Τον τελευταίο και απόλυτο κριτή της δουλειάς μου….

(πηγή:http://mantapsichogios.blogspot.com/2009/06/blog-post_10.html)

Για να έχουμε μια ολοκληρωμένη άποψη για το θέμα που έχει δημιουργηθεί

(ακριβός όπως αναρτήθηκε στο site)

Γλάστρες ονείρων ή τεφροδόχοι ονείρων

Γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ

Τελευταίο βράδυ της έκθεσης βιβλίου στον Κεραμεικό, τον Μάιο, έκανα μια βόλτα από εκεί. Βρήκα, για να ξεκινήσω με αυτό, ότι η διοργάνωση είναι πιο συμπαθητική στον καινούργιο χώρο της, συνομιλεί καλύτερα με το περιβάλλον, ενώ στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και, παλιότερα, στο Πεδίο του ΄Αρεως μού θύμιζε καταυλισμό σεισμοπλήκτων μέσα σε πάρκο. Αλλά θέλω σήμερα να μιλήσω για κάτι άλλο.

Στα περισσότερα περίπτερα η κίνηση ήταν σχετικά αραιή και οι στάσεις που έκαναν οι επισκέπτες συνήθως σύντομες. Πρόσεξα όμως ένα, μπροστά στο οποίο γινόταν πραγματικός συνωστισμός.

΄Ηταν το περίπτερο ενός γνωστού εκδοτικού οίκου, από αυτούς που συναγωνίζονται για τον πιο πλούσιο σε εμπορικούς συγγραφείς κατάλογο. Το κοινό που στριμωχνόταν μπροστά στον πάγκο του περίπτερου αποτελούνταν αποκλειστικά από γυναίκες (μία μόνον είχε μαζί της τον άνδρα της, που χάζευε εμφανώς αμήχανος). Πολλές είχαν ανοίξει από ένα βιβλίο και διάβαζαν με βουλιμία.

Στάθηκα λίγο πιο πέρα και προσπάθησα να παρατηρήσω τη σκηνή όσο το δυνατόν πιο αποστασιοποιημένα και απροκατάληπτα, κοινωνιολογικά ας πούμε. Σχεδόν όλες οι γυναίκες είχαν ηλικία ανάμεσα στα 35 και τα 50. Σχεδόν όλες ανήκαν ολοφάνερα στην κατώτερη μεσαία τάξη, αυτή που συνήθως αποκαλούμε μικροαστική. Εξίσου φανερό ήταν ότι η ζωή δεν είχε φανεί πολύ γενναιόδωρη σ΄ αυτές τις γυναίκες. Ο Όργουελ έλεγε ότι στα πενήντα του έχει κανείς το πρόσωπο που του ταιριάζει, αυτό δηλαδή που σκαλίζει πάνω του σιγά σιγά η ζωή που κάνει. Τα πρόσωπα που έβλεπα ήταν στερημένα, σχεδόν ρημαγμένα, και σε μερικά βλέμματα πρόσεξα κάτι το αλαφιασμένο. Ξαφνικά αισθάνθηκα μεγάλη συγκίνηση βλέποντας αυτές τις γυναίκες απορροφημένες σε κάποιο βιβλίο. Δεν με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή αν το βιβλίο ήταν καλό ή κακό. Μου φαινόταν συγκλονιστικό ότι έψαχναν εναγώνια εκεί μέσα να βρουν κάτι που τους είχε αρνηθεί η ζωή.

Στο βάθος του περίπτερου, πάνω από τα κεφάλια των γυναικών με τα ξασμένα, τα οξυζεναρισμένα ή τα σκληρά σαν πράσα μαλλιά, κρέμονταν δύο φωτογραφικά πορτρέτα. Απεικόνιζαν τις δύο πολυνίκες συγγραφείς του εκδοτικού οίκου στις κούρσες για το πλειστοπώλητο ελληνικό βιβλίο της χρονιάς. Οι δύο πρωταθλήτριες, με προσεγμένο μακιγιάζ και σαν να είχαν μόλις βγει από το κομμωτήριο, κοίταζαν από εκεί ψηλά το κοινό τους με συγκρατημένα περήφανο και καθησυχαστικό βλέμμα. Καταλάβαινες ότι είχαν το ίδιο κοινωνικό προφίλ με τις αναγνώστριές τους. ΄Ενιωθαν όμως σαν εκλεγμένες αντιπρόσωποί τους- και όχι αδικαιολόγητα, αφού είχαν αναδειχτεί πράγματι από αυτές, με δημοκρατικότατες διαδικασίες. Είχαν συναίσθηση του ρόλου που τους είχε απονεμηθεί και τον έπαιρναν πολύ στα σοβαρά. ΄Εμοιαζαν κάπως με μαμάδες που παίζουν με τα παιδιά τους με τον τρόπο των μαμάδων, ήρεμα και κάπως συγκαταβατικά, απολαμβάνοντας όχι τόσο το παιχνίδι όσο τον ρόλο της μητέρας. Στην αρχή με εκνεύρισε το αυτάρεσκο ύφος των δύο συγγραφέων, έτσι όπως αιωρούνταν πάνω από τα μαραμένα πρόσωπα των θαυμαστριών τους. Λίγο αργότερα όμως, όταν ξανάφερα στο μυαλό μου τη σκηνή, τα συναισθήματά μου άλλαξαν. Ένιωσα κάποια λύπη και γι΄ αυτές. ΄Εχουν πάρει τον ρόλο τους τόσο πολύ στα σοβαρά ώστε κοντεύουν να ξεχάσουν ότι τον υποδύονται. Θα νομίσουν πως είναι ό, τι ακριβώς πιστεύει γι΄ αυτές το φανατικό κοινό τους: σπουδαίες συγγραφείς. Και από εκεί θα αρχίσει η δυστυχία τους. Θυμάμαι κάποτε στη Γερμανία έναν νεαρό και πολύ ωραίο ΄Ελληνα, λαϊκό παιδί με ευθείς τρόπους και μια φυσική, ήρεμη ανδροπρέπεια. ΄Ηταν αγαπητός σε όλους, ΄Ελληνες και Γερμανούς, άνδρες και γυναίκες (στις γυναίκες ακόμα περισσότερο). ΄Ωσπου κάποια στιγμή το παιδί αυτό, επειδή έπαιξε δυο-τρεις φορές σε ερασιτεχνικούς θιάσους (πράγμα που του ζητήθηκε κυρίως λόγω του παραστήματός του), πίστεψε πως είχε γίνει καλλιτέχνης. ΄Αρχισε να φέρεται με την επιτήδευση που νόμιζε πως ταίριαζε στην καινούργια ιδιότητά του, να σνομπάρει τους ανθρώπους της τάξης του και πολύ σύντομα έγινε αντιπαθής έως αξιολύπητος σε όλους (στις γυναίκες ακόμα περισσότερο). Φυσικά, δεν βρήκε ποτέ την αναγνώριση από εκείνους από τους οποίους την περίμενε και στο τέλος έπεσε σε κατάθλιψη.

Παρακολούθησα στο διαδίκτυο μια συνέντευξη που έδωσε μια συγγραφέας αυτού του είδους, μαστόρισσα δηλαδή του ροζ μπεστ σέλερ, για το τελευταίο της βιβλίο. Είπε, μεταξύ άλλων, ότι κάθε εποχή έχει τα προβλήματά της και το πρόβλημα της δικής μας είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Μου έκανε εντύπωση η σιγουριά με την οποία εντόπισε αμέσως το πρόβλημα της εποχής μας (εγώ θα αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα σε κάμποσα προβλήματα). Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση μού προξένησε όμως κάτι που είπε λίγο παρακάτω: ότι το μυθιστόρημά της είναι διδακτικό· βοηθάει, δηλαδή, τις γυναίκες να καταλάβουν καλύτερα τον εαυτό τους, αλλά και τον άνδρα τους, όπως επίσης βοηθάει τους άνδρες να καταλάβουν καλύτερα τη γυναίκα τους (το πλαίσιο αναφοράς της συγγραφέως ήταν η οικογένεια, όπως συμβαίνει κατά κανόνα στα μυθιστορήματα αυτού του τύπου).

Νά η λέξη-κλειδί: διδακτικό. Καταραμένη και εκδιωγμένη από την καθαυτό λογοτεχνία, βρήκε καταφύγιο σ΄ αυτό που μερικοί τολμούν ακόμα να αποκαλούν παραλογοτεχνία. Οι αναγνώστριες τέτοιων βιβλίων παραδέχονται πρόθυμα ότι είναι ανώριμες, ότι δεν τα βρίσκουν με τον εαυτό τους και δεν τα βγάζουν πέρα με τις απαιτήσεις της ζωής τους, γι΄ αυτό χρειάζονται καθοδήγηση από κάποιον που ξέρει καλύτερα. Η ροζ παραλογοτεχνία και το κοινό της βάζουν τον συγγραφέα σε πολύ ψηλότερο σκαλοπάτι από ό, τι η σύγχρονη σοβαρή λογοτεχνία. Αξίζουν άραγε οι συγκεκριμένοι συγγραφείς αυτή τη θέση; Αν κρίνουμε από τη διαρκή ανταπόκριση των αναγνωστριών τους, την αξίζουν με το παραπάνω.

Αλλά το αν κάποιος αξίζει και πόσο είναι θέμα ορισμού της αξίας. Το μυστικό αυτών των μυθιστορημάτων, όπως αντιλαμβάνεται εύκολα όποιος έχει διαβάσει δυο-τρία από αυτά, είναι ότι παρουσιάζουν τα πράγματα πολύ πιο απλά από όσο τα βλέπουν εκείνοι που επιμένουν να αμφιβάλλουν και να λεπτολογούν, και ότι υποδεικνύουν λύσεις. Το πλεονέκτημά τους, δηλαδή, είναι προφανές και τεράστιο. Το αν όμως η απλουστευμένη αναπαράσταση της πραγματικότητας (των ανθρώπινων σχέσεων, εν προκειμένω) θα επιβεβαιωθεί τελικά από την πραγματικότητα που βιώνουν οι αναγνώστριες, το αν οι άμεσες λύσεις που προτείνονται θα αποδώσουν είναι ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα, στο οποίο θα απαντήσει κάποτε, θέλοντας και μη, η κάθε αναγνώστρια χωριστά.

Δεν νομίζω πως θα αμφισβητήσει κανείς ότι ένα φευγαλέο, κρυφό ερωτευμένο βλέμμα λέει πολύ περισσότερα και είναι πολύ πιο αξιόπιστο από μια καλλιεπή ερωτική εξομολόγηση. Η αγωνία του αληθινού συγγραφέα είναι πώς θα μεταφράσει αυτό το βλέμμα στον σκληρό, δύσκαμπτο, συχνά παραπλανητικό κώδικα που λέγεται γλώσσα. Ξαναφέρνοντας όμως στον νου μου τα πρόσωπα των αναγνωστριών που έψαχναν σκυμμένες στα βιβλία, σ΄ εκείνο το εκθεσιακό περίπτερο, σκέφτομαι πως, όταν δεν συναντάμε στη ζωή μας τέτοια βλέμματα ή ίσως όταν δεν έχουμε αρκετή ευαισθησία για να τα προσέξουμε και να τα ερμηνεύσουμε, ακόμα και μια φλύαρη, ψεύτικη ερωτική εξομολόγηση μπορεί να γίνει βάλσαμο για την ψυχή μας.

(πηγή: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4520649)

Πρώτα σε πωλήσεις

1. Έρωτας σαν βροχή, Λένα Μαντά (Ψυχογιός)
2. Όλα όσα τα 'μαθα, μα ξέχασα μια λέξη, Δημήτρης Μπουραντάς (Πατάκης)
3. Λόγια φτερά, Χρήστος Χωμενίδης (Πατάκης)
4. Ο νικητής είναι μόνος, Πάολο Κοέλιο (Λιβάνης)
5. Complete unknown, Κων/νος Τζούμας (Καστανιώτης)
6. Ξιφιρ Φαλέρ, Αθηνά Κακούρη (Καστανιώτης)
7. Αν ήταν όλα ... αλλιώς, Αλκυόνη Παπαδάκη (Καλέντης)
8. Τι θα γίνω άμα δεν μεγαλώσω, Λένα Διβάνη (Καστανιώτης)
9. Το σταυροδρόμι των ψυχών, Χρύσας Δημουλίδου (Ψυχογιός)
10. Ένοχα μιστηκα, Ντόρα Γιαννακοπούλου (Καστανιώτης)

(πηγή: εφημερίδα Καθημερινή)

Η Τόνι Μόρισον πάλι κοντά μας

Έλεος
Τόνι Μόρισον
εκδ Νεφέλη

Η Τόνι Μόρισον, μέσα από την πεζογραφία της, κάνει τον αναγνώστη να αντιλαμβάνεται τις πολύπλοκες διεργασίες της ιστορίας. Hilary Mantel Γεμάτο ομορφιά, εκκεντρικότητα, ζωντάνια, γέλιο, αισθησιασμό, γενναιόδωρη στοργή... Το έργο της Τόνι Μόρισον είναι ενυτπωσιακά ιδιαίτερο. Times Literary Supplement

Oργανωμένη συνωμοσία

ΤΟ ΞΙΦΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
CHRIS KUZNESKI
εκδ Modern Times

Σε ένα νησί στα ανοιχτά της Νότιας Κορέας, ένα αγόρι ανακαλύπτει μια σπηλιά λουσμένη στο αίμα. Η μυρωδιά του θανάτου είναι διάχυτη παντού. Σε λιγότερο από μια βδομάδα, όλοι οι κάτοικοι του χωριού εξαφανίζονται μυστηριωδώς… Στη Σαουδική Αραβία, στις υπόγειες σήραγγες κάτω από την ιερή πόλη της Μέκκας, η νεαρή αρχαιολόγος Σάρι Σάσμιν ανακαλύπτει ένα σημα- ντικότατο εύρημα. Όταν όμως εκεί γίνεται ένας φόνος και αποφασίζουν να σφραγίσουν το χώρο της ανασκαφής, η Σάρι αντιδρά και καταλήγει αιχμάλωτη και βαριά χτυπημένη… Ταυτόχρονα, σε μια μυστική σπηλιά-κρατητήριο των Μυστικών Υπηρε- σιών των ΗΠΑ, έχει συμβεί κάτι αδιανόητο. Ο Αμερικανός λοχαγός Τρέβορ Σμιτ και οι στρατιώτες του μοιάζουν να έχουν δολοφονηθεί κάτω από ανεξήγητες συνθήκες, αλλά τα πτώματά τους είναι άφαντα. Μεταξύ των κρατουμένων ήταν και ένας επικίνδυνος ισλαμιστής τρομοκράτης, αρχηγός της οργάνωσης «Στρατιώτες του Αλλάχ».
Οι απόστρατοι Τζόναθαν Πέιν και Ντέιβιντ Τζόουνς, πρώην μέλη της επίλεκτης στρατιωτικής μονάδας MANIACs, καλούνται να εξιχνιάσουν την υπόθεση. Οι έρευνές τους θα τους οδηγήσουν στη Μέκκα όπου θα συνειδητοποιήσουν ότι έχουν να κάνουν με μια καλά οργανωμένη συνωμοσία που απειλεί να πυροδοτήσει έναν παγκόσμιο Ιερό Πόλεμο. Ποιοι όμως κρύβονται πίσω από το σχέδιο ανατίναξης του Μεγάλου Τεμένους; Θα καταφέρουν να αποτρέψουν την καταστροφή και να σώσουν την ανθρωπότητα;

7η Γιορτή Παραμυθιών

Το Κέντρο Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών διοργανώνει την 7η Γιορτή Παραμυθιών που θα λάβει και φέτος χώρα τη δεύτερη εβδομάδα του Ιουλίου και συγκεκριμένα από τις 4 ως και τις 12 Ιουλίου στην Κέα. Τα φετινά παραμύθια είναι αφιερωμένα στην αγάπη και στον έρωτα.
Για περισσότερες πληροφορίες: (Το Βήμα, 03-06-2009)
(http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=271379&dt=03/0...)

Στη Μέριλιν Ρόμπινσον το «γυναικείο» βραβείο λογοτεχνίας

To φετινό λογοτεχνικό βραβείο Orange, που δίνεται μόνο σε γυναίκες, απονεμήθηκε στην Αμερικανίδα Μέριλιν Ρόμπινσον για το βιβλίο της «Home». To βραβείο, που συνοδεύεται από έπαθλο 30.000 λιρών, δόθηκε ομόφωνα στο βιβλίο της Ρόμπινσον, το οποίο πραγματεύεται οικογενειακές σχέσεις και την έννοια της εξιλέωσης.

Η Μέριλιν Ρόμπινσον που διδάσκει δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα είχε τιμηθεί πριν από τέσσερα χρόνια με το βραβείο Πούλιτζερ για το βιβλίο της «Gilead».

Κερδίστε ένα βιβλίο από την vivliolatreia

Μην ξεχνάμε τον διαγωνισμό του blog μας. Όποιος έχει γράψει τα περισσότερα σχόλια (στις μέχρι τότε αναρτήσεις μας), έως τις 17/07/09 και είναι μέλος, θα κερδίσει ένα βιβλίο της επιλογής του.

Από το blog της Σοφίας Βοϊκου

Θα μας πει και τι θα διαβάζουμε τώρα;;;

Σήμερα (Σάββατο 6/7/09), διάβασα ένα απερίγραπτο άρθρο του κ. Δημοσθένη Κούρτοβικ στα "Νέα". Αφιέρωσε ένα ολόκληρο σαλόνι, για να στραφεί εναντίον όσων γυναικών - συγγραφέων "πουλάνε" και πιο συγκεκριμένα της Λένας Μαντά, της Χρύσας Δημουλίδου και της Πασχαλίας Τραυλού, τις οποίες της φωτογράφιζε κυριολεκτικά και μεταφορικά στο κείμενο του.
Γιατί εδώ στην Ελλάδα, εάν πουλάς είναι έγκλημα. Το δικαίωμα στο διάβασμα φαίνεται ότι το έχουν μόνο λίγοι, μέλη μιας "πνευματικής ελιτίστικης συντεχνίας" και όλοι οι υπόλοιποι είναι ο αμόρφωτος λαουτζίκος.
Καταφέρεται ενάντια στις μεσήλικες γυναίκες με το ξανθό μαλλί, λες και δεν έχουν δικαίωμα να διαβάσουν ό,τι θέλουν και όποτε θέλουν. Από πότε το διάβασμα έχει σχέση με το τι χρώμα έχουν τα μαλλιά μου, μόνο ο κ. Κούρτοβικ το γνωρίζει.
Εάν ήθελε να κάνει μια εποικοδομητική κριτική, θα μπορούσε να την κάνει επάνω σε συγκεκριμένα βιβλία και όχι έτσι γενικά και αόριστα για τρεις συγγραφείς. Απορώ, αν έχει διαβάσει έστω και ένα βιβλίο τους. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του να μην του αρέσει ο τρόπος γραφής τους, αλλά δεν έχει κανένα δικαίωμα να ξεφτιλίζει με τέτοιο τρόπο τους χιλιάδες αναγνώστες που διαβάζουν με πάθος αυτά τα βιβλία. Γιατί ποιος δεν θα ήθελε να διαβάζονται τα βιβλία του από 200.000 άτομα στη μικρή μας Ελλάδα;;;
Και έχω μια μεγάλη απορία... Γιατί στο συγκεκριμένο άρθρο, αναφέρονται μόνο οι συγκεκριμένοι συγγραφείς που ανήκουν στον ίδιο εκδοτικό οίκο;;; Οι άλλοι εκδοτικοί οίκοι δεν βγάζουν δηλαδή μυθιστορήματα που απευθύνονται στο συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό;;; Εάν αυτό δεν είναι εμπάθεια ή κομπλεξισμός, τότε τι είναι;;;
Θα τελειώσω με μια φράση, που μου έμαθε πριν από λίγο καιρό ο Γιώργος Πολυράκης που λένε στη γενέτειρα του την Κρήτη: "Χτυπάνε μόνο τις φορτωμένες καρυδιές"
Υ.Γ. Υπάρχει μεγαλύτερη αναγνώριση από τους αναγνώστες που σε εμπιστεύονται;;;

(http://voikou.psichogios.gr/2009/06/blog-post.html)

Η πιο τρυφερή ιστορία τoυ κόσµου

Σ'αγαπώ, καρδιά μου! Σ'αγαπώ, μαμά μου!

Ρόδου Νανίνα
εκδ Λιβάνη

Η µητέρα που σκιρτά η καρδιά της όταν πρωταγκαλιάζει το μωρό της, που συγκινείται να το βλέπει στα πρώτα του βήματα, που θέλει να το τυλίξει σε μια κορδέλα γεμάτη χρώματα, αρώματα και γεύσεις της γης και να του τραγουδήσει τα τραγούδια της ζωής.

Το παιδί γεύεται όλα όσα απλόχερα η μητέρα τού προσφέρει, για να ανοίξει κάποια στιγμή τα φτερά του και να πετάξει στο φως…

Άλλο έρωτας και άλλο αγάπη

Η ΑΓΑΠΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ Α...

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΠΑΛΤΖΗ
εκδ Λιβάνη

Καμιά φορά η καρδιά αγαπά τόσο δυνατά που οι αισθήσεις δεν μπορούν να περιμένουν για να γευτούν τον παράδεισο που φαντάστηκε το μυαλό. Ένα μυαλό τυφλωμένο από το πάθος , ένα καρμικό πάθος, που μπλέκει τον Αλέξη και τη Ντόρα σε ένα δύχτι αγάπης και έρωτα.
Λένε πως, άλλο έρωτας και άλλο αγάπη...Ποιό είναι όμως ποιό ακραίο, και ποιός απο τους δύο ήρωες διεκδεικεί τί;
Μήπως η αγάπη είναι η ατέλεια του θεού έρωτα, που όπως όλοι μας ξέρουμε είναι τυφλός;..

Το diavasame στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη

Οι συντάκτριές μας Αγγέλα Γαβρίλη, Τούλα Ρεπαπή, Βίκη Χρίστη μας ενημερώνουν

Το Σαββατοκύριακο 30-31/5, βρεθήκαμε στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη που διοργανώθηκε από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), με τιμώμενη χώρα τη Γερμανία και αφιέρωμα στη θεματική ενότητα ''Βιβλίο και Ιστορία''. Στον πραγματικά τεράστιο και πολύ καλά οργανωμένο χώρο της HELEXPO, εκδοτικοί οίκοι από την Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και ξένες πρεσβείες παρουσίασαν στο κοινό τις εκδόσεις τους, ενώ οι πάρα πολλές σε αριθμό και με σημαντικό ενδιαφέρον εκδηλώσεις και συζητήσεις έφερναν συχνά σε δίλημμα τους επισκέπτες που δεν ήξεραν ποια να επιλέξουν, αφού συνέβαιναν παράλληλα. Με αποφασιστικότητα και συνοπτικές διαδικασίες (μια και ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος), επιλέξαμε όσες εκδηλώσεις ήταν πιο κοντά στα ενδιαφέροντά μας και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Από όσα προλάβαμε να παρακολουθήσουμε, ξεχωρίσαμε:

- Το στρογγυλό τραπέζι που οργάνωσαν οι εκδόσεις Εστία το απόγευμα του Σαββάτου, με θέμα ''Η ιστορία μέσα από τη λογοτεχνία''. Ομιλητές ήταν ο ιστορικός Μιλτιάδης Χατζόπουλος (διευθυντής του Κέντρου Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών), ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Θανάσης Διαμαντόπουλος και ο συγγραφέας Βασίλης Κωνσταντίνου. Αφορμή τα μυθιστορήματά τους, «Εν μέρει ελληνίζων», «Οι πρωινοί περίπατοι των Βασίλειων Βουλγαροκτόνων» και «Εστεμμένο πάθος», αντίστοιχα. Και στα τρία βιβλία το ιστορικό πλαίσιο χρησιμεύει ως πρόσχημα για το ερωτικό πάθος. Την ενδιαφέρουσα συζήτηση, που το κοινό της έκθεσης τίμησε δεόντως με την παρουσία του, συντόνισε ο ιστορικός Νίκος Καραπιδάκης.

- Το ίδιο βράδυ, απολαύσαμε μια πραγματικά ξεχωριστή στιγμή της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου: την εκδήλωση-αφιέρωμα στο Γιάννη Ρίτσο που διοργάνωσε το ΕΚΕΒΙ, στο πλαίσιο του έτους Ρίτσου (φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννησή του). Αν και ο χώρος που έγινε η εκδήλωση δεν ήταν ο ιδανικότερος, λόγος και τραγούδι συνδυάστηκαν με τον καλύτερο τρόπο και συγκίνησαν το πολυπληθές κοινό. Η ηθοποιός Εύα Κοταμανίδου απήγγειλε ποιήματα του μεγάλου Έλληνα ποιητή -και ήταν συγκλονιστική στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος»-, ο ποιητής Ανδρέας Παγουλάτος μίλησε για το ποιητικό έργο του Ρίτσου, ενώ η ορχήστρα παρουσίασε μελοποιημένα τραγούδια από τον ''Επιτάφιο'', τη ''Ρωμιοσύνη'' και το ''Καπνισμένο τσουκάλι'', που οι δύο ερμηνευτές, Δέσποινα Στεφανίδου και Παναγιώτης Μπούσαλης, απέδωσαν υπέροχα.

- Το πιο σημαντικό, ίσως, γεγονός της Κυριακής, ήταν η παρουσία στην έκθεση του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου, στην εκδήλωση που οργανώθηκε από τις εκδόσεις Ιανός, για το βιβλίο του ''Ανθολογία τραγουδιών του Βασίλη Τσιτσάνη''. Με το σκωπτικό, οξύ και τόσο χαρακτηριστικά δικό του ύφος, ο ποιητής μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη συγκέντρωση και διαλογή του υλικού για το βιβλίο και για τα προβλήματα που συνεχώς ανέκυπταν κατά την έρευνά του σχετικά με τη χρονολόγηση και την πατρότητα των τραγουδιών του Τσιτσάνη - τον οποίο γνώριζε προσωπικά, όταν ο συνθέτης ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια απάντησε, με τσουχτερό πάντα χιούμορ, στις ερωτήσεις του κοινού, ενώ για αρκετή ώρα υπέγραφε τα βιβλία του και συνομιλούσε με όσους έσπευσαν να τον γνωρίσουν από κοντά στο περίπτερο του Ιανού.

- Μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση παρακολουθήσαμε στο στρογγυλό τραπέζι με τίτλο «Συγγραφείς βλέπουν την ιστορία: είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους», με ομιλητές τους γερμανόφωνους συγγραφείς Γιούλια Φρανκ (γενν. 1970), Ντάνιελ Κέλμαν (1975), Ίνγκο Σούλτσε (1962), Μάρτιν Βάλσερ (1927), Περικλή Μονιούδη (1966) και τη μεταφράστρια και συγγραφέα Κατερίνα Ζάχου. Τη συζήτηση, που πήρε έντονη πολιτική χροιά, συντόνισε ο Ραμόν Γκαρσία Τσίμσεν της Ντόιτσε Βέλε Με ανυπομονησία περιμένουμε να διαβάσουμε βιβλία τους που κυκλοφόρησαν πρόσφατα στα ελληνικά, όπως «Η γυναίκα του μεσημεριού» της γεννημένης στο Ανατολικό Βερολίνο Γιούλιας Φρανκ (εκδ. Καστανιώτη), «Φήμη» του Ντάνιελ Κέλμαν (εκδ. Καστανιώτη) που ζει στην Αυστρία, «Η στιγμή του έρωτα» του πολυβραβευμένου Μάρτιν Βάλσερ (εκδ. Εστία), «Καινούριες ζωές» του Ανατολικογερμανού Ίνγκο Σουλτσε (εκδ. Καστανιώτη), «Ξηρά» του ελληνικής καταγωγής, αλλά γεννημένου στην Ελβετία Περικλή Μονιούδη (εκδ. Εστία).

Κλείνοντας αυτή τη γρήγορη περιήγηση στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης και επιχειρώντας μια σύντομη αποτίμηση, θα δίναμε καταρχάς συγχαρητήρια στο ΕΚΕΒΙ για την άψογη διοργάνωση, καθώς και για το πλήθος των παράλληλων εκδηλώσεων που μετέτρεψαν το χώρο σε μία ''κυψέλη'' βιβλιόφιλων, ενώ έδιναν την δυνατότητα για μια ουσιαστική συνάντηση αναγνωστικού κοινού, συγγραφέων και εκδοτών. Αν και η παρουσία των ξένων εκδοτικών οίκων ήταν μάλλον περιορισμένη για μια διεθνή έκθεση, ήταν στο σύνολό του ένα σημαντικό γεγονός προώθησης του βιβλίου που μας καλεί να ανέβουμε στη Θεσσαλονίκη και την επόμενη χρονιά, όταν τιμώμενη χώρα θα είναι η Κίνα.

(http://www.diavasame.gr/news.cfm?itemID=143)

Θαυματουργό ρόφημα

Πράσινο τσάι, το θαυματουργό
Taylor Nadine
εκδ Διόπτρα

Δεκάδες μελέτες επιβεβαιώνουν ότι η κατανάλωση, ακόμα και μικρών ποσοτήτων, αυτού του θαυματουργού ροφήματος συμβάλλει στην πρόληψη από κάθε νόσο και εξασφαλίζει μακροζωία. Οι Ιάπωνες πίνουν αυτό το αφέψημα εδώ και αιώνες, και τα ποσοστά των κρουσμάτων καρκίνων στην Ιαπωνία είναι τα χαμηλότερα παγκοσμίως.

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο θα διαπιστώσετε ότι το Πράσινο Τσάι:

- έχει ισχυρότερη αντιοξειδωτική δράση από τις βιταμίνες C και Ε

- προλαμβάνει τη θρόμβωση εξίσου αποτελεσματικά με την ασπιρίνη

- συμβάλλει στην πρόληψη του καρκίνου και της καρδιοπάθειας

- επιβραδύνει τη διαδικασία της γήρανσης

- συμβάλλει στη μείωση του βάρους

Βιβλιοπαρουσίαση

Πώς θα σας φαινόταν αν μια μέρα μπορούσατε να παρασκευάσετε μόνες σας μια κρέμα προσώπου μια μάσκα μαλλιών Ή μια κρέμα κατά της κυτταρίτιδας;
Η μέρα αυτή, έφτασε!
Το κατάστημα Comme il Faut και οι Εκδόσεις Διόπτρα σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου
Τα Ελιξίρια Ομορφιάς της Δήμητρας Γουλά

Πέμπτη 18 Ιουνίου και ώρα 19:30

στο κατάστημα Comme il Faut Κύπρου 35 Γλυφάδα, τηλ.: 210 8941294 Για το βιβλίο θα μιλήσει η συγγραφέας-αισθητικός Δήμητρα Γουλά και η δημοσιογράφος, ειδική σε θέματα ομορφιάς, Μάρω Βούλγαρη.
Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου θα γίνει και επίδειξη πολλών φυσικών συνταγών.
Θα ακολουθήσει cocktail με την ευγενική χορηγία της εταιρίας Παραδοσιακό Αυγοτάραχο Τρικαλινός.

ΑΠΟΝΟΜΗ ΒΡΑΒΕΙΩΝ 2ου ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ

Την Δευτέρα 15η Ιουνίου 2009, στις 18.30, θα μαζευτούμε στο κεντρικό βιβλιοπωλείο του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ, Πανεπιστημίου 17, 5ος όροφος, στην αίθουσα όπου συνήθως γίνονται οι παρουσιάσεις βιβλίων.

Θα γίνει η απονομή των βραβείων στα 19 μέλη / επισκέπτες του Diavasame.gr που έλαβαν μέρος στον 2ο Πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος και το πόνημά τους βρέθηκε ανάμεσα σε αυτά που μας άρεσαν περισσότερο. Όπως και πέρυσι, και την ευχαριστούμε γι' αυτό, η κυρία Σοφίκα Ελευθερουδάκη αποφάσισε αυτά τα διηγήματα να κυκλοφορήσουν και πάλι σε βιβλίο.

Η σειρά αναγραφής είναι τυχαία.
Τα 19 διηγήματα που μας άρεσαν περισσότερο είναι:

Το κολίμπρι / Κωνσταντινίδης Γιώργος
30 ημέρες / Μίχος Ιωάννης
Εντοιχισμένος στη σιωπή / Μαρία Μιχαλούδη
Τα εισιτήρια / Βλασταρά Ελένη
Ανθρωπόρφοι πίθηκοι και πιθηκόμορφοι άνθρωποι / Θανάσης Παυλόπουλος
Η μύγα και το χιόνι / Κώστας Τσώνος
Προηγούμενη ζωή / Σπύρος Σιμωτάς
Χλόη στις ράγες / Γεωργούλα Χρυσούλα
Η αναναβολή / Παυλίνα Χατζηγεωργίου
Η κυρία γιαγιά Ελισάβετ / Ιωάννα Μπαμπέτα
Ιστορία on the mix / Αμανατίδου Μαρία
Η θλίψη / Κατερινα Λανο
Από το πίσω κάθισμα / Ράνια Κανιούρα
Το υπόγειο / Διονύσης Μαρίνος
Οι μέρες είναι πονηρές / Βαρελλάς Ιωάννης του Παναγιώτη
Εκείνη κι αυτή / Φουστέρη Μυρτώ
Κάτι που δε θυμάμαι / Γιαννουτάκη Ελένη
H κενή διαθήκη / Αναστάσιος Μεργιάννης
Εκ προμελέτης / Πόπη Ζώγα

Την ίδια μέρα θα κυκλοφορήσει σε μια ειδική έκδοση του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ, το βιβλίο «19 νέα βήματα», που περιλαμβάνει αυτά τα 19 διηγήματα (φωτογραφία του δεξιά), μαζι με συνοπτικά βιογραφικά των συγγραφέων.

Θα πούμε, μεταξύ μας, δυο λόγια για το site μας και τον διαγωνισμό, που υποσχόμαστε ότι θα επαναληφθεί του χρόνου τον Σεπτέμβριο (και κάθε Σεπτέμβριο) και θα μιλήσουν, χωρίς να .....μακρηγορήσουν; Εκπρόσωπος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, και οι κ.κ: Κώστας Κατσουλάρης, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας, και υπεύθυνος του ένθετου για το βιβλίο στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής. Γιάννης Σκεπαρνιάς, γενικός διευθυντής του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ, και ο διαχειριστής του Diavasame.gr Γιώργος Πιπερόπουλος, σαν εκπρόσωπος της συντακιτκής ομάδας.

Υπενθυμίζουμε ότι στα βραβεία περιλαμβάνονται: Μια δωρέαν παρακολούθηση σεμιναρίων δημιουργικής γραφής από το ΕΚΕΒΙ, και μία από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΧΜΙΟ, αξίας 500 ευρώ εκάστη. Ενώ στον κάθε νικητή/νικήτρια θα δοθεί και από ένας πολυτελής τόμος ειδικών εκδόσεων του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ,

Δεδομένου ότι ο χώρος παραμένει ανοικτός έως τις 21.00, θα έχουμε και χρόνο για κουβεντούλα και καλύτερη γνωριμία μεταξύ μας μέχρι εκείνη την ώρα.

(http://www.diavasame.gr/news.cfm?itemID=139)

Μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες

Μωβ
Αράλ Ιντζί
εκδ Ωκεανίδα

Ένας θυελλώδης έρωτας σαρώνει τη ζωή ενός άντρα. Οι γυναίκες της ζωής του αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο και διεκδικούν λυσσαλέα το μέλλον τους.

Ο Ιλχάν, γιος κηπουρού, πρώην αριστερός και τώρα μεγιστάνας του πλούτου, πενήντα χρονών πια, μετά από έναν αποτυχημένο νεανικό γάμο ερωτεύεται μια κοπέλα τριάντα χρόνια νεότερή του. Με την επιθυμία να γυρίσει σελίδα στη ζωή του, προσπαθεί να πάρει διαζύγιο από τη γυναίκα του.

Από το πάρτι που οργανώνει για να γιορτάσει τα πρώτα γενέθλια του γιου του από την ερωμένη του, απουσιάζουν η πρώην γυναίκα του και η αδελφή της, που όμως συμμετέχουν στη γιορτή μ’ ένα σατανικό τρόπο.

Το Μωβ εκτυλίσσεται μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες. Οι ήρωές του όμως σκέφτονται το παρόν και το μέλλον τους, και καθώς το μυθιστόρημα αναπτύσσεται προς αυτές τις κατευθύνσεις, καλύπτει πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Άντρες και γυναίκες ταλαντεύονται ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος, τη συνήθεια και την επιθυμία για κάτι καινούργιο, τη ζωή και το θάνατο.

Ώσπου μία μέρα ...

Ο ΓΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΚΛΑΙΓΕ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ

ΜΠΟΥΛΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

εκδ Ελληνικά Γράμματα

Για δύο πράγματα τρελαινόταν ο χοντρούλης γάτος Αρσέν, για τα καπέλα και τα κόμικς. Μπορούσε να υπομείνει όλες τις κακουχίες του κόσμου, όμως του ήταν αδιανόητη ακόμη και μία μέρα από τη γατίσια ζωή του χωρίς κόμικς και καπέλα.
Ξεχείλιζε από κέφι και χαρά ο Αρσέν κι ασταμάτητα έπαιζε με τα παιδιά, τους άλλους γάτους ακόμη και μ' ένα απλό χαρτάκι. Είχε το πιο καλαίσθητο σπίτι της φτωχογειτονιάς του, διώροφο, φτιαγμένο από παλιά χαρτοκιβώτια, σμηλεμένο με πολλή φαντασία και τρελό μεράκι.
Ώσπου μία μέρα, εκεί που καθόταν και διάβαζε για εικοστή φορά ένα από τα αγαπημένα του κόμικ ζωγραφισμένο από τον αγαπημένο του φίλο Τέρη Ξεφτέρη, τον έπιασε τρελή φαγούρα πίσω από το δεξί του αυτί. Κι εκεί που άρχισε να το ξύνει, γαργαλήθηκε μόνος του και ξέσπασε σε γέλια. Τόσο πολύ ξεκαρδίστηκε ο Αρσέν, που τα μάτια του γέμισαν... μαργαριτάρια!
Κάτι όμορφα άσπρα μπαλάκια, που στην αρχή όποιον κι αν ρώτησε ακόμα και τον πολύξερο φίλο του ρακοσυλλέκτη Μπαμ και Μπουμ, κανείς δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Μόνο ο Τέρης Ξεφτέρης κατάφερε να του λύσει την απορία και ταυτόχρονα να τον προειδοποιήσει, "κοίτα μη μαθευτεί πως κλαις μαργαριτάρια. Γιατί πολύ φοβάμαι, Αρσενάκο μου, ότι μαζί με τα μαργαριτάρια θα πλακώσουν, όπου να 'ναι μεγάλοι μπελάδες και μπλεξίματα. Πρέπει να φυλαχτείς από τους δυνατούς και άπληστους της πόλης μας".
Ο Αρσέν γαργαλιόταν σπίτι του, γέμιζε καπέλα και όλα τα τεντζερέδια του με μαργαριτάρια και τα έδινε στους κατοίκους της φτωχογειτονιάς. Τώρα όλοι μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους, εκτός από τον άπληστο δήμαρχο, που τα ήθελε όλα δικά του και έριξε τον Αρσέν στη φυλακή.

Τα μάθατε;

Ο κ. Κώστας Καρακάσης λέει: Ο Ιούνιος μπήκε με μια ελκυστική....πρόταση.
Μου ζητήθηκε η άδεια για την παραχώρηση των δικαιωμάτων του ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑ, προκειμένου να γυριστεί από ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό σε σήριαλ!
Μην βιάζεστε. Μη φανταστείτε ότι είναι τόσο εύκολο! Για να φτάσει κανείς μέχρι την τελική συμφωνία, υπάρχουν τόσες πολλές λεπτομέρειες που πρέπει να συμφωνηθούν ώστε οι διαπραγματεύσεις κρατούν καιρό και δεν είναι ποτέ σίγουρο το αποτέλεσμα.
Σημασία πάντως έχει ότι η...πρόταση έγινε και θα περιμένουμε όλοι να δούμε αν το "συνοικέσιο" θα ευοδωθεί
Υπομονή λοιπόν.

(http://blog.k-karakassis.gr/2009/06/blog-post.html)

Ο Όμηρος Αβραμίδης στη Λευκωσία

Ένα κείμενο για τις "Γυναίκες της συγνώμης"

Απ' τη χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου στη Λευκωσία:

Σε μια εποχή αντιρομαντική, όπου το παροδικό εξιδανικεύεται κι ο υπερθετικός βαθμός διακωμωδείται, το αιώνιο στριμώχνεται βίαια μες στην αμφιβολία, πώς να γράψει κανείς για τον έρωτα και μάλιστα όταν τα υποκείμενά του δεν διαθέτουν το άλλοθι της εφηβείας;
Πώς να γράψει κάποιος χωρίς να νιώσει την πίκρα του ν’ αντικρύσει το έργο του στα ράφια των μελοδραματικών αναγνωσμάτων; Ο Λάκης Φουρουκλάς, βρίσκει τον τρόπο. Οι «Γυναίκες της Συγνώμης», το 3ο στη σειρά μυθιστόρημα του συγγραφέα, έχοντας πλήρως αφομοιώσει το πνεύμα της εποχής, παρακάμπτουν την εύκολη γραφή κι έρχονται να αναθεωρήσουν την έννοια του ρομαντικού μυθιστορήματος .
Στο βιβλίο , που γοητεύει με το ύφος και τη γλώσσα του, ο πεζός λόγος συναντά τον ποιητικό και ο ρυθμός του συγχρονίζεται με το ρυθμό των χτύπων της καρδιάς κι ο έρωτας αναγραμματίζεται , για να περιθάλψει καρδιές από καιρό ξελαστιχωμένες στη γωνιά τους
Ο μύθος είναι το πρόσχημα για να αμολήσει ο αφηγητής τα σκυλιά του υποσυνείδητου και να ενορχηστρώσει παύσεις και σιωπές, ικανές όμως να δημιουργήσουν εκκωφαντικό θόρυβο στα πιο απόκρυφα μπουντρούμια της συναίσθησης.
Ο συγγραφέας, δε διστάζει να δοκιμάσει τους ήρωές του γιατί είναι βέβαιος πως δε θα σπάσουν, τους γνωρίζει καλά. Λίγο μόνο θα λυγίσουν αφού είναι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό που είναι φτιαγμένα τα μεγάλα όνειρα.
Ρίχνει λάδι στη φωτιά της ψυχής τους, να τη φουντώσει, να την κάνει διάφανη, να γίνει η αποκάλυψη, να βρει ο καθένας τη στιγμή που τον αφορά, το μελτέμι που τον ταξιδεύει στον προορισμό .
Κανείς δεν πρέπει να συναντηθεί με κανέναν αν δεν είναι έτοιμος, αν δεν έχει πρώτα δικαιολογήσει την επιλογή και αν δεν έχει τακτοποιήσει μέσα του το παρελθόν και τις σκιές του.
Ο αφηγητής –συγγραφέας, κλείνει το μάτι στη μοίρα συνωμοτικά αναγνωρίζοντας τη δύναμή της να καταργεί των ανθρώπων τις επιθυμίες και να αποφασίζει αυτή την πορεία τους. Η μοναδική ελευθερία των πρωταγωνιστών είναι η διαχείριση των συναισθημάτων τους κάτι βέβαια καθόλου εύκολο δεδομένων των ανατροπών που εκτυλίσσονται στο έργο. Στον αναγνώστη δημιουργείται η εντύπωση πως κι ο συγγραφέας είναι υποχείριο της μοίρας και περιορίζεται στην απλή καταγραφή των γεγονότων . Δεν προορίζει τις τύχες των ηρώων αλλά τις προγνωρίζει. Ο αφηγητής παρουσιάζεται έτσι απροκάλυπτα προς το τέλος του βιβλίου για να κάνει μια αποτίμηση της όλης πορείας των ηρώων. Παρόλο που αυτό το εγχείρημα είναι επίφοβο αφού θέτει σε κίνδυνο τη σχέση αναγνώστη-ηρώων, αναγνώστη-αφηγητή, η σχέση αυτή διασώζεται την κρίσιμη στιγμή, έντεχνα, στο σημείο όπου ο συγγραφέας δίνει τον πυθιακό χρησμό « άλλοι θα γελάσουν κι άλλοι θα κλάψουν πικρά» .
Ο Δημήτρης , φοβάται πως δεν είναι αντάξιος της αγάπης της Χριστίνας . Την αγαπά, αλλά δεν ξέρει πόσο και το πιο οδυνηρό, πώς. Βγαίνει από τη φυλακή έχοντας ανοίξει τη διαθήκη του καιρού που του αφήνει την αβάσταχτη κληρονομιά να ερμηνεύσει της αλήθειας του το πρόσωπο. Ποια είναι η αλήθεια τελικά; Για πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να υποθέτει εκ του ασφαλούς; Αφήνεται να παρασυρθεί απ’ του κορμιού την πείνα παραμερίζοντας την πείνα της καρδιάς . Αρνείται την αγκαλιά της Χριστίνας για ν’ αφεθεί στα χέρια της Βέρας, μιας Σέρβας , φίλης της Μίρας , της Μίρας που έγινε η αιτία για να πάει ο Δημήτρης φυλακή, αφού τη βοήθησε να αυτοκτονήσει. Δεν κρατάει βέβαια για πολύ αυτή η σχέση με τη Βέρα αφού καραδοκεί και υποτροπιάζει ο έρωτας του Δημήτρη για τη Χριστίνα. Προδομένος από το κορμί, επιστρέφει τελικά στη μήτρα του ονείρου έχοντας πληρώσει το βαρύ τίμημα της εσκεμμένης του απουσίας από αυτή.
Η Χριστίνα παρατηρεί το Δημήτρη, όπως παρατηρούν ένα πουλί που βγαίνει απ’ το κλουβί και δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί τη λευτεριά του. Τον υποδέχεται σαν άσωτο υιό, από χρόνια χαμένο στις σκέψεις του που επιστρέφει στη γνώριμη θαλπωρή της οικειότητας . Μόνο που ο μόσχος ο σιτευτός δεν είναι άλλος από την ψυχή της που τη βάζει στα πόδια του κι αυτός από φόβο, δένει τα χέρια πισθάγκωνα κι αδυνατεί να την περιμαζέψει .Τον βλέπει να φεύγει χωρίς να τον παλεύει. Τα εφτά χρόνια αναμονής , τα εφτά χρόνια συμπαράστασης της προς αυτόν δεν θεωρεί πως της δίνουν το δικαίωμα να τον απαιτεί. Εγκλωβισμένη για λίγο μες στις υποθέσεις της προσπαθώντας « να είναι αυτή που χρειάζεται να είναι», τελικά τον αφήνει να τραβήξει το δρόμο του. Βρίσκει κι αυτή στο ξεδίψασμα του κορμιού την προσωρινή, όχι ευτυχία, μα το μετριασμό της μιζέριας της, γιατί η ευτυχία με άλλη αφή συντάσσεται. Ο Μάνος, ο πολύτιμος για τον αφηγητή Ιούδας- προδότης της ζωής, έρχεται σαν πυροτέχνημα να φωτίσει για λίγο τα σκοτάδια της με τις μουσικές του και τις συναλλαγές στου κρεβατιού το παζάρι. Αδυνατεί όμως να αφορίσει τον εγωιστικό του έρωτα γι’ αυτήν και τελικά συνδιαλέγεται με τη μοναδική επιλογή που ένας τέτοιος έρωτας αφήνει: το θάνατο. Η Χριστίνα ,τότε, στ’ ανάμεσο του πριν και του μετά, αποφασίζει να ρίξει το ζάρι και να ποντάρει στην καινούρια ευκαιρία που η μοίρα της φέρνει.
Ο Καπετάνιος έρχεται, σαν ένας άλλος Ζορμπάς να στάξει στις ψυχές των αγαπημένων του προσώπων τη σοφία που η συφοριασμένη του ζωή χάρισε. Αυτός ο γερόλυκος φωνάζει, γελάει, μεθάει, ονειρεύεται , γεύεται της κάθε μέρας τον ήλιο με την ίδια λαχτάρα που μαζεύει ένα παιδί τα κοχύλια στην άμμο. Σμιλεύει τα λόγια του με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μην αφήνει περιθώρια για αμφισβήτηση. Βγάζει τη σημαδούρα απ’ το πέλαγο του Αδύνατου, του Ανέφικτου και την σπάει σε χίλια κομμάτια . Για να καταλάβει κάτι το αγγίζει, το μυρίζει του κάνει έρωτα. Ό,τι δεν είναι απτό δεν είναι ζωή, κι ό,τι δεν είναι ζωή , απλά δεν τον αφορά. Τις γυναίκες τις αγαπάει και προσδίδει σ ’ όλες μια ιερότητα ακόμα και σ’ αυτές που άλλοι κατακρίνουν, τις γυναίκες τις συγνώμης, αυτές που τους οφείλει η κοινωνία μιαν απολογία για το σταυρό που κουβαλάνε, για τα καρφιά που ποτέ δεν ξεκαρφώνονται , για το δάκρυ τ’ αστέγνωτο πάνω στο μαξιλάρι. Ο Καπετάνιος μαζί με τη Μαρία, την Ελένη και την Κατερίνα έρχονται σαν από μηχανής θεοί, να σώσουν όποιον θέλει μα διστάζει να σωθεί . Σαν ένας αλλόφρονος θίασος, σαν αψεγάδιαστη δυσμορφία της ζωής που δεν καταργεί την ισορροπία, αντίθετα γίνεται αρωγός της, φέρνουν αέρα καθαρό, ίδιο πρωτόκλαμα νιογέννητου μωρού στο Δημήτρη και τη Χριστίνα στήνοντας τους ύπουλα παιχνίδια , και το παράδοξο: με τη συγκατάθεσή τους!
Στο βιβλίο περιφέρονται γυναίκες αντιμέτωπες με διλήμματα, , που δε διστάζουν όμως να φανούν τολμηρές και να ανοίξουν τα σωστά χαρτιά της τράπουλας στο παιχνίδι της ζωής, γυναίκες που καλούνται να παίξουν το ρόλο του σχοινοβάτη στο σχοινί που ο κοινωνικός περίγυρος τεντώνει . Ισορροπούν, βρίσκουν την ευτυχία που δικαιωματικά τους ανήκει αψηφώντας τον ίλιγγο της κατάκρισης. Ωστόσο, δεν είναι όλες οι ίδιες. Οι χαρακτήρες τους διαγράφονται ευκρινώς. Έχουν το ίδιο βλέμμα, μα κοιτάνε αλλιώς.
«Οι γυναίκες της συγνώμης» είναι ένα έργο που μπορεί να διαβαστεί, από το τέλος προς την αρχή, σαν καρκινική επιγραφή αλλά και αποσπασματικά δεδομένου ότι ένα αρκετά μεγάλο μέρος του είναι γραμμένο σε ημερολογιακή μορφή.
Τα μηνύματά του είναι σαφή: Είναι αδύνατον να προχωρήσουμε μπροστά αν δεν ανακαλύψουμε τον εαυτό μας κι αν δεν προσαρμόσουμε τα κυβικά του στο όχημα της αντοχής μας...κι ο εαυτός μας είναι οι σχέσεις που δημιουργούμε. Είναι αδύνατο να κάνουμε μια νέα αρχή, αν δεν επιστρέψουμε εκεί που ανήκουμε, μα για να επιστρέψουμε, πρέπει να φύγουμε, να ανοιχτούμε σε καινούριες εμπειρίες.
Γυναίκες της συγνώμης, ένα έργο που στάζει ψυχή, όνειρο κι ελπίδα.....
Ελένη Σιούφτα

(http://lakisf.blogspot.com/2009/06/blog-post_04.html)

Κερδίστε νέα βιβλία από την Εμπειρία Εκδοτική

16 αντίτυπα από αυτά τα βιβλία της Εμπειρία Εκδοτική μπορούν να γίνουν δικά σας, αν δηλώσετε τώρα συμμετοχή μέσω της Φόρμας Διαγωνισμού και μείνετε on-line έως τις 12/6 που θα γίνει η κλήρωση και θα αναδειχθούν τα ονόματα των νικητών.

1. "Σταλαγματιές ονείρων", του Γιάννη Ζιώτη

2. "Θα σε περιμένω", της Ελένης Μπεντίλλα

3. "Ερωτικό Ρέκβιεμ", του Αλέξη Τότσκα

4. "Η τέχνη της ζωής", του Mark Joyner

Η Λ. Μαντά στην Κύπρο

Παρουσίαση του νέου βιβλίου της Λένας Μαντά στην Κύπρο

Το Βιβλιοπωλείο ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ και οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ σας προσκαλούν σε μια συνάντηση με τη Λένα Μαντά, με αφορμή την έκδοση του νέου της βιβλίου, ΕΡΩΤΑΣ ΣΑΝ ΒΡΟΧΗ.

Host:ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - PSICHOGIOS PUBLICATIONS
Time:22 June 2009 19:00
Location:Βιβλιοπωλείο ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ

Δεν ήταν η πίκρα του χτες αλλά η απόγνωση του αύριο

Όταν οι γυναίκες τολμούν
Κωνσταντούρου Μαρία
εκδ Λιβάνη

Έκλεισα τα μάτια κι άφησα το μυαλό μου να ταξιδέψει στην κλεψύδρα του χρόνου. Εικόνες από τη ζωή μου πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου: ο γάμος μου, οι καβγάδες, οι γέννες, ο αγώνας μου να μεγαλώσω τα παιδιά μου, η μοναξιά μου… Προσπάθησα να διακρίνω κάποιες εικόνες από το μέλλον. Τίποτα! Ένα μαύρο χρώμα σαν καμένο φιλμ. Και δάκρυα. Τι είχα καταφέρει; Και τι μπορούσα να περιμένω από την υπόλοιπη ζωή μου; Μόνο αβεβαιότητα, μοναξιά και συμβιβασμούς. Ήμουν μόνη. Κι έπρεπε να τολμήσω. Να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Να ψάξω το μεγαλείο της αγάπης και να κάνω την κάθε μου μέρα μέρα χαράς. Εγώ έφταιγα για τις στενοχώριες μου, εγώ έφταιγα για τους συμβιβασμούς μου, τα μίση, τη δυστυχία μου. Εγώ έφταιγα για όλα. Έπρεπε να ξαναβρώ το χαμένο αυτοσεβασμό μου, ν’ αλλάξω τη ζωή μου. Έπρεπε να βρω το σωστό δρόμο. Έπρεπε να τολμήσω. Και τόλμησα!

«Αυτό που µε τρέλαινε περισσότερο δεν ήταν η πίκρα του χτες αλλά η απόγνωση του αύριο. Μέρες προγραµµατισµένες ως το τελευταίο λεπτό. Μέρες γκρίζες, µελαγχολικές, οργανωµένες από άλλους. Κι εγώ, µια µαριονέτα στα χέρια τους, να κινούµαι στο δικό τους ρυθµό. Καιρό τώρα υποψιάζοµαι πως είµαι κάποια άλλη. Πως µπήκα στο πετσί µιας ξένης που δεν πολυσυµπαθώ. Μιας άγνωστης που µου τη φόρτωσαν µε το ζόρι και µε βαραίνει η ύπαρξή της. Νιώθω την έντονη επιθυµία να επαναστατήσω και να ελευθερωθώ. Να ξαναγίνω το ατίθασο κορίτσι των εφηβικών µου χρόνων. Να βρω σε ποια γωνιά του παρελθόντος καθηλώθηκα και να ξαναρχίσω από κει. Να κερδίσω τα χρόνια που αισθάνοµαι πως έχασα. Ν’ αποκτήσω πάλι την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασµό µου. Να ζήσω!»

Είναι η μυθ-ιστορία

Hans Fallada, «Μόνος στο Βερολίνο»
εκδόσεις «Πόλις»

«Έχω μπροστά μου τον φάκελο μιας υπόθεσης. Πρόκειται για περίπου ενενήντα σελίδες. Τον φάκελο τον έχει ανοίξει η Γκεστάπο στο Βερολίνο, στην οποία ανήκουν και τα περισσότερα κείμενα, ενώ τον επίλογο τον έχει γράψει το Λαϊκό Δικαστήριο, επίσης στο Βερολίνο. Τα αρχεία αφηγούνται τη μοίρα δύο ανθρώπων». Μ’ αυτή τη φράση ξεκινά το επίμετρο στο βιβλίο του Hans Fallada, «Μόνος στο Βερολίνο», ένα βιβλίο που ο συγγραφέας έγραψε μόλις δύο χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1947, και λίγο πριν από τον θάνατό του.

Τυπικά, το «Μόνος στο Βερολίνο» είναι η μυθ-ιστορία δύο ανθρώπων χωρίς κάτι το ξεχωριστό, που όμως αποφασίζουν να εναντιωθούν στο ναζιστικό καθεστώς, και μάλιστα σε μια περίοδο που αυτό θριαμβεύει με συνεχείς στρατιωτικές νίκες. Δυο άνθρωποι που με μόνο σημείο αναφοράς το κοινό περί δικαίου αίσθημα, αισθάνονται την ανάγκη και την υποχρέωση να διαφοροποιηθούν από το μαζικό παραλήρημα του ηγέτη που οδηγεί σε θριάμβους, δυο άνθρωποι που πρώτα απ’ όλα αναζητούν δικαιοσύνη στα δικά τους απλά μέτρα. Το βιβλίο αναπλάθει την ιστορία τους, το πρώτο τους ξέσπασμα, τη δράση τους (έγραφαν κάρτες και επιστολές κατά του Χίτλερ και τις άφηναν σε πολυσύχναστα σημεία – απλοί άνθρωποι, απλή δράση), το κυνηγητό απ’ την Γκεστάπο, τη σύλληψη και την καταδίκη τους σε θάνατο. Αλλά το βιβλίο είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ την εξιστόρηση μιας αντιστασιακής πράξης από Γερμανούς ενάντια σε Γερμανούς και ο Τζόζεφ Κόνραντ ευχαρίστως θα παραχωρούσε τον τίτλο «Η καρδιά του σκότους» γι’ αυτό το έργο. Γιατί το σκότος δεν είναι το ναζιστικό καθεστώς (αυτό είναι «απλή» έκφραση στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο), το σκότος είναι αυτοί που το εξέθρεψαν (και το εκτρέφουν). Αυτό περιγράφει πρωτίστως το βιβλίο και εκεί κρύβεται η άγρια δύναμή του.

Η ιστορία δεν εκτυλίσσεται στο (θεωρούμενο) τυπικό περιβάλλον της εποχής (στρατός, SS, όπλα, μάχες κ.λπ.), αλλά σε μια λαϊκή πολυκατοικία του Βερολίνου. Ο περίγυρος των δύο αυτών ανθρώπων είναι επίσης απλοί άνθρωποι: ο μικροαπατεώνας που θέλει να πιάσει την καλή, ο φανατισμένος νεαρός που θέλει να γίνει στέλεχος του καθεστώτος, ο καριερίστας αστυνομικός, η χωρισμένη κυρία που θέλει πια να ζήσει ήρεμα…

Τέτοιοι άνθρωποι είναι αυτοί που περιβάλλουν τους δύο πρωταγωνιστές του βιβλίου τους, με τις επιθυμίες τους, τους μικρούς στόχους τους, τις βλέψεις τους. Και, πάνω απ’ όλα, με τους φόβους τους, ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι από φόβους, από ένοχες (πραγματικά ή λιγότερο πραγματικά) συνειδήσεις που επιμένουν να ομφαλοσκοπούν και να χάνουν τη «μεγάλη εικόνα», που δέχονται (με μία και μοναδική εξαίρεση στο βιβλίο) ό,τι τους συμβαίνει και επιμένουν να αγνοούν οτιδήποτε πέρα απ’ αυτούς τους ίδιους. Και είναι η καρδιά του σκότους γιατί δεν το γεννούν, αλλά το συντηρούν και το τρέφουν, άβουλο χώμα κακής σποράς.

Το «Μόνος στο Βερολίνο» ανήκει στην κατηγορία των «δυνατών» βιβλίων: δεξιοτεχνική πλοκή, δουλεμένοι και πειστικοί χαρακτήρες, σαφή και καθαρά (και διόλου απλοϊκά) μηνύματα και συμβολισμοί. Ειδικά η πλοκή και η απόδοση των γεγονότων είναι υποδειγματικά. Αν μάλιστα λάβει κανείς υπόψη πότε γράφτηκε το βιβλίο, η αξία του συγγραφέα μεγεθύνεται: ούτε «φτηνά κατηγορώ» (για τους πολλούς που έβλεπαν και δεν αντιδρούσαν) ούτε ηρωοποίηση και άλλοθι («ναι, υπήρχαν και καλοί Γερμανοί τότε»), ούτε ρητορικά και ιδεολογικά ξεσπάσματα, ούτε μηνύματα παρηγορίας, ούτε happy end. Μόνο το ψηφιδωτό του ζόφου.

Γι’ αυτό το «Μόνος στο Βερολίνο» (σχεδόν εβδομήντα χρόνια μετά τα γεγονότα που αφηγείται) γραπώνει τον αναγνώστη του απ’ τον λαιμό: είναι αληθινό, στάζει αίμα. Και γι’ αυτό στιγμές-στιγμές οδηγεί τον αναγνώστη του στην απελπισία: όλα αυτά είναι ακόμα εδώ.

Υ.Γ. Το εξώφυλλο του βιβλίου φιλοξενεί μια φωτογραφία της Σόφι Σολ, της πιο «επιφανούς» άσημης Γερμανίδας που αντιστάθηκε στο ναζιστικό καθεστώς. Ο γράφων δεν έχει υπόψη του κάποια μονογραφία (στα ελληνικά τουλάχιστον) για τη Σόφι Σολ παρά αναφορές σ’ αυτή σε διάφορα (ιστορικά κατά βάση) συγγράμματα. Πάντως, έχει γυριστεί ταινία (με τίτλο το όνομά της) που αφηγείται την ιστορία της. Αναζητήστε στα dvd club και το «Σκοτεινό σημείο: η γραμματέας του Χίτλερ», το ντοκιμαντέρ για την Τράουντλ Γιούνγκε, που στα 90 της μίλησε για πρώτη φορά για τη ζωή της κοντά στον Χίτλερ. Και διαβάστε και το «Μόνος στο Βερολίνο». Αυτή η «τριάδα» λέει περισσότερα ίσως απ’ ό,τι η ιστορία μπορεί να αφηγηθεί για την πραγματική καρδιά του σκότους.

Χ. Ζαρίφης

(http://www.in2life.gr/culture/book/articles/164427/article.aspx)

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΚΟΥΙΖ

ΜΕ ΔΩΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ»

Διακοπές χωρίς βιβλία για διάβασμα δεν νοούνται! Αλλά ποια βιβλία;

Τα «Ελληνικά Γράμματα» δίνουν την ευκαιρία στους αναγνώστες να αποκτήσουν δωρεάν απολαυστικά βιβλία σημαντικών συγγραφέων, συμμετέχοντας απλώς σ’ ένα λογοτεχνικό κουίζ.

Το «Λογοτεχνικό κουίζ» διοργανώνεται από τα «Ελληνικά Γράμματα» και το in.gr, για δεύτερη χρονιά, φέτος, με ερωτήσεις που αφορούν δημοφιλή βιβλία του εκδοτικού οίκου. Το έπαθλο θα είναι βιβλία για τις καλοκαιρινές αναγνωστικές αποδράσεις.

Οι ενδιαφερόμενοι αναγνώστες θα βρουν τις σωστές απαντήσεις στις 20 λογοτεχνικές «σπαζοκεφαλιές» που περιλαμβάνει το Λογοτεχνικό κουίζ σερφάροντας στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου (www.ellinikagrammata.gr).

Όσοι απαντήσουν σωστά σε όλες τις ερωτήσεις θα πάρουν μέρος αυτομάτως στην κλήρωση για το μεγάλο βραβείο:

πέντε αναγνώστες κερδίζουν πέντε βιβλιο-επιταγές αξίας 150 ευρώ, για βιβλία της επιλογής τους από τον πλούσιο κατάλογο των «Ελληνικών Γραμμάτων», σε πέντε αναγνώστες.

Νικητές στο Λογοτεχνικό κουίζ όμως δεν θα είναι μόνο όσοι απαντήσουν σωστά σε όλες τις ερωτήσεις.

Όλοι οι συμμετέχοντες, ανεξάρτητα από το αν απάντησαν ή όχι σωστά, θα συμμετάσχουν σε κλήρωση, κατά την οποία 50 τυχεροί θα λάβουν δωρεάν ένα μυθιστόρημα από τα «Ελληνικά Γράμματα».

Για τη διασφάλιση της διαφάνειας του διαγωνισμού, ο κάθε ενδιαφερόμενος έχει δικαίωμα μίας μόνο συμμετοχής.

Το Λογοτεχνικό κουίζ θα διαρκέσει ολόκληρο τον Ιούνιο. Την πρώτη ημέρα του Ιουλίου, μετά την κλήρωση, θα αναρτηθούν τα ονόματα των νικητών στο in.gr και στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου, www.ellinikagrammata.gr.

Από την επομένη και έως τις 30 Ιουλίου οι τυχεροί θα μπορούν να προμηθεύονται τα βιβλία-δώρα από το Βιβλιοπωλείο των εκδόσεων «Ελληνικά Γράμματα» (Ζωοδόχου Πηγής 21 & Τζαβέλλα 1).

Στην ιστοσελίδα των «Ελληνικών Γραμμάτων» παρουσιάζεται το ενημερωτικό αφιέρωμα «Βιβλία για ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!», με προτάσεις νέων τίτλων κατά κατηγορίες (λογοτεχνία, παιδικό βιβλίο κ.λπ).

Καλό καλοκαίρι!

«Έν αρχή ήν ο Λόγος»

Λόγια φτερά
Χρήστος Χωμενίδης
εκδ Πατάκης

Λίγο προτού πεθάνει ο Τήνελλος, περίφημος αοιδός του 8ου π.Χ. αιώνα, διηγείται στον εγγονό του τη ζωή του: Τα παιδικά του χρόνια στα παράλια της Ιωνίας, την ένταξή του στην ακολουθία του προαιώνιου αοιδού Αναβάτη, το πέρασμά του από τις Μυκήνες κι από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τους έρωτες, τα ταξίδια και τις μεταμορφώσεις του. Τις ηδονές που γεύτηκε, τα πάθη και τις συμφορές που -άθελά του;- προκάλεσε...

Δραματικός κι ευτράπελος, αχόρταγος κι αλαφροϊσκιωτος, ο Τήνελλος -παππούς του Ομήρου- αποτελεί συνάμα ήρωα-πρόγονο του Δον Κιχώτη αλλά και του Γαργαντούα. Το Λόγια-Φτερά είναι ένα μυθιστόρημα περιπλάνησης σε ένα κόσμο που αποδεικνύεται πολύ πιο οικείος, χυμώδης και πολύχρωμος από όσο μας έχουν μάθει να τον φανταζόμαστε...

Επιστρέφοντας στον καιρό όπου οι μύθοι ακόμα πλάθονταν, ο Χ.Α. Χωμενίδης μιλάει αλληγορικά για την υπέρτατη δύναμη της αφήγησης. Το σύμπαν παίρνει νόημα και σχήμα, μονάχα εφόσον το εξιστορούμε.

Ο τίτλος Λόγια-Φτερά θα μπορούσε να είναι μετάφραση του ομηρικού «έπεα πτερόεντα». Είτε παράφραση του βιβλικού «Έν αρχή ήν ο Λόγος»...