Νέες φωνές

Από το www.bookpress.gr

του Κώστα Κατσουλάρη

Τελευταία, τουλάχιστον οι πιο μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι, εκείνοι που έριχναν κάθε χρόνο στην αγορά κατά δεκάδες τους νέους συγγραφείς, έχουν εκλογικεύσει την εκδοτική τους πολιτική. Οι επιλογές είναι πιο προσεκτικές, σε ορισμένες περιπτώσεις έχει αρχίσει να γίνεται μια σοβαρή δουλειά editing, η λατρεία της νεότητας δεν είναι άκριτη και βουλιμική. Επιλέξαμε επτά βιβλία

μη καθιερωμένων συγγραφέων –ορισμένοι είναι και ηλικιακά νέοι, άλλοι μονάχα συγγραφικά–, τρεις εκ των οποίων είναι και πρωτοεμφανιζόμενοι.

Κάτι θα γίνει, θα δεις

Χρήστος Οικονόμου

Πόλις 2010

ΣΕΛ. 264, ΤΙΜΗ €15,00

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, μεταξύ τουλάχιστον των νεότερων συγγραφέων, ο 40χρονος Χρήστος Οικονόμου είναι το πρόσωπο της χρονιάς – κι ας βρισκόμαστε ακόμη στο μέσο της. Έχουμε κι εμείς γράψει αναλυτικά την άποψή μας στο προηγούμενο φύλλο (μπορείτε να την αναζητήσετε και στον ιστότοπό μας), αλλά αν θέλετε περισσότερα στο διαδίκτυο θα συναντήσετε ουκ ολίγες εγκωμιαστικές κριτικές. Υπάρχει βέβαια και πιο ρηξικέλευθη λύση: Αγοράστε το και διαβάζετε εκ των υστέρων τις κριτικές…

Χιόνι το καλοκαίρι

Νίκος Α. Μάντης

Καστανιώτης 2010

ΣΕΛ. 376, ΤΙΜΗ €19,00

Ο Νίκος Α. Μάντης ανήκει σε αυτή την ισχνή μειονότητα νέων συγγραφέων που δεν βάζουν την ημερομηνία γέννησής τους στο «αυτί». Έχοντας εικόνα του ανθρώπου, θα λέγαμε ότι ηλικιακά πρέπει να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα 35 και στα 40, ενώ τούτο είναι το δεύτερο βιβλίο του μετά τη συλλογή διηγημάτων «Ψευδώνυμο» (2006) – η οποία είχε αφήσει από καλές έως πολύ καλές εντυπώσεις. Από το «αυτί» και πάλι αλιεύουμε τη διφορούμενη έκφραση «στο παρελθόν ασχολήθηκε με το διήγημα». Μια «ασχολία» ήταν άραγε και πέρασε; Θα δείξει. Πάντως, το διφορούμενο παίζει καθοριστικό ρόλο σε τούτο το πρώτο του μεγάλου μήκους αφήγημα, ένα ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα διάπλασης, με μπόλικο μυστήριο, πολλές αποσιωπήσεις, κι αυτή την αδιόρατα απειλητική ατμόσφαιρα μιας ανήσυχης και πρόωρα υποψιασμένης παιδικής ηλικίας που μας έφερε έντονα στο νου την ταινία «Απαλό δέρμα».

Δέκα ώρες δυτικά

Γιώργος Γλυκοφρύδης

Ελληνικά Γράμματα 2010

ΣΕΛ. 415, ΤΙΜΗ €18,51

Για τον 46χρονο Γιώργο Γλυκοφρύδη ο κινηματογράφος αποτελεί κάτι περισσότερο από αναφορά, είναι εργαλείο έκφρασης. Σε τούτο το δεύτερο μυθιστόρημά του, μετά το «Ο επιβάτης» (Νεφέλη 2006), καταπιάνεται, όπως και άλλοι πεζογράφοι τα τελευταία χρόνια, με τα «άπλυτα» της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής: Ήτοι, δωσιλογισμός, καιροσκοπισμός, μα κυρίως μαζική μεταφορά από τους Γερμανούς της μεγάλης εβραϊκής κοινότητας της πόλης στα στρατόπεδα εξόντωσης και στη συνέχεια οικειοποίηση των περιουσιών τους από τους ντόπιους σε συνθήκες πλήρους συνενοχής και συγκάλυψης. Οι σκηνές της Πλατείας Ελευθερίας, με όλους τους άρρενες εβραίους της πόλης συγκεντρωμένους να ταπεινώνονται υπό τον ήλιο, καθώς και η σκηνή της καταστροφής του εβραϊκού νεκροταφείου (ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, τότε), δικαιολογούν από μόνες τους την ύπαρξη του βιβλίου του Γλυκοφρύδη, μια κι είναι γραμμένες με πειστικότητα, έρευνα, εστιακό βάθος και παραστατικότητα.

Φίδια στο Σκορπιό

Κώστας Μουζουράκης

Καστανιώτης 2010

ΣΕΛ. 307, ΤΙΜΗ €17,00

Πρωτοεμφανιζόμενος ο Κώστας Μουζουράκης (γεν. 1974) γράφει ένα μυθιστόρημα με επιρροές από τον σύγχρονο κινηματογράφο και τα κόμικ, με ισχυρή πλοκή, πολλούς διαλόγους και καλούς ρυθμούς. Όλα τα κλισέ του είδους, μαζί κι η προγραμματικά «βρώμικη» ματιά είναι εδώ παρόντα, ωστόσο υπάρχει ρυθμός, νεύρο και κάποιου τύπου μαγκιά που μας αναγκάζει να σταθούμε.

Shoebox

Λουκάς Μέξης

Τετράγωνο 2010

ΣΕΛ. 432, ΤΙΜΗ €20,00

Επίσης νεότατος, ο Λουκάς Μέξης (γεν. 1983) στήνει μια σύγχρονη φαρσοκομωδία, με αρκετή δόση νεοελληνικού αχταρμά, έξυπνες μετατοπίσεις της πλοκής, φρέσκια ματιά. Η χαλαρή προφορική γλώσσα ενίοτε ξεχειλώνει εντελώς, δημιουργώντας κόπωση (αντί της επιδιωκόμενης χαλαρότητας) στην ανάγνωση, ενώ το ένα τρίτο του μυθιστορήματος θα μπορούσε και να λείπει (χρειάζεται μια φειδώ και στα αστεία, αλλιώς το πολύ το κυρ ελέησον…). Κι όμως κάπου, κάπως, αυτή η «τρέλα» διαθέτει ορμή και σχέδιο, γίνεται συμπαθητική. Ίδωμεν.

Μεσημβρινές συνευρέσεις

Εύα Στάμου

Μελάνι 2009

ΣΕΛ. 145, ΤΙΜΗ €13,00

Τρίτο βιβλίο της Εύας Στάμου, οι «Μεσημβρινές συνευρέσεις» είναι μια συλλογή διηγημάτων στα οποία κυριαρχεί ο έκδηλος ή άδηλος ερωτισμός, μα κυρίως η πανταχού παρούσα στοχαστικότητα της αφήγησης. Σε ένα από τα καλύτερα της συλλογής, «Ο χάρτης», η πρωταγωνίστρια, μια απόβλητη και σημαδεμένη ύπαρξη, εκθέτει το σώμα της στους αγνώστους, συνάπτοντας ευκαιριακές σχέσεις, όμως με κάποιον από τους εραστές της έχει αναπτυχθεί μια μορφή αγάπης. Το ομώνυμο διακρίνεται για το παράλληλο μοντάζ του και το αναπάντεχο τέλος του ενώ στο «Μ’ αυτό περνούν όλοι οι πόνοι» γίνεται έξυπνος παραλληλισμός ανάμεσα στην πιπίλα και το κάπνισμα. Γενικότερα, οι ηρωίδες και τα πρόσωπα της Στάμου είναι κυρίως πάσχουσες γυναίκες που ψάχνουν να βρουν διέξοδο σε μια ούτως ή άλλως σκληρή, μα ακόμη σκληρότερη γι’ αυτές, πραγματικότητα.

Εκ των υστέρων

Γράμματα σ’ ένα ξένο

Γιούλα Ράπτη

Γαβριηλίδης 2010

ΣΕΛ. 91, ΤΙΜΗ €10,55

Η δημοσιογράφος Γιούλα Ράπτη κάνει την έκπληξη: Το λιπόσαρκο βιβλίο της αποτελείται από δεκατέσσερις ολιγοσέλιδες επιστολές προς διάφορες εκδοχές του αρσενικού, από τον ψυχαναλυτή, μέχρι τον σύζυγο, τον γκόμενο, το αφεντικό, τον πρώην, κ.ά. Σωστές δόσεις μνησικακίας, συγχώρεσης, κατανόησης, απελπισίας, συνθέτουν μια πυκνή προσωπική μαρτυρία για τις προσπάθειες μιας γυναίκας να διασωθεί σε έναν σκληρό και έντονα ανδροκρατούμενο κόσμο. «Στρατηγέ μου, καθ’ οδόν έχασα άντρες, όπλα, πολλές φορές το κουράγιο μου. Πέρασα πείνα, φόβο, δίψα. Κυρίως φόβο. Ξέρετε βέβαια πόσο γενναία υπήρξα – εκ των υστέρων φυσικά…» Αναμένουμε τη συνέχεια…

Νέα από τις Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Ο μεγάλος καλοκαιρινός διαγωνισμός μας έληξε.

Οι νικητές που κατοικούν στην Αττική μπορούν να παραλάβουν το δώρο τους με την επίδειξη της ταυτότητάς τους από τον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118, Αθήνα, τηλ. 211 3003580) έως τις 31 Ιουλίου. Όσοι από τους νικητές κατοικούν στην υπόλοιπη Ελλάδα θα λάβουν το δώρο τους ταχυδρομικά.

http://www.metaixmio.gr/userfiles/Summer_w.pdf

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

O ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ συνεχίζοντας τη δραστηριότητά του και υποστηρίζοντας τη διά βίου μάθηση έχει προγραμματίσει για το δεύτερο εξάμηνο του 2010 ένα πλούσιο πρόγραμμα σεμιναρίων.

http://www.metaixmio.gr/userfiles/Seminaria2010.pdf

Δύο κριτικές για «Το ατύχημα» του Ισμαήλ Κανταρέ στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας

Ισμαήλ Κανταρέ

Το ατύχημα

Μυθιστόρημα,

μτφρ. από τα αλβανικά: Τηλέμαχος Κώτσιας,

επιμέλεια: Λιάνα Καρπούζη,

εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

Σε ηλικία 74 ετών, ο διεθνώς αναγνωρισμένος Αλβανός συγγραφέας Ισμαήλ Κανταρέ συνθέτει ένα μυθοπλαστικό σύνολο αρχετυπικών διαστάσεων, όπου τα λογοτεχνικά είδη συμπλέκουν και συλλειτουργούν. Ο συγγραφέας αποδίδει αριστοτεχνικά το ίδιον της ανθρώπινης φύσης, τον ατομικισμό και την έμφυτη ροπή προς την υλική και ανθρώπινη κατάκτηση• αποδομεί και ανασυνθέτει ένστικτα μυθικά, αρχέγονα και θελκτικά, που ονομάστηκαν εν είδει σύνοψης ερωτικό πάθος.

Η ιστορία του έργου, απλή και ταυτόχρονα σιβυλλική, αναπτύσσει την αστυνομική έρευνα ενός τροχαίου δυστυχήματος, όπου το ανεκπλήρωτο φιλί δύο εραστών στο πίσω κάθισμα ενός ταξί, έμελλε να σημάνει τον ακροτελεύτιο χαιρετισμό τους. Η έρευνα για τα αίτια του δυστυχήματος εστιάζει εξαρχής στην αινιγματική προσπάθεια και την αδυναμία των δύο εραστών να ανταλλάξουν ένα φιλί, γεγονός που γεννά πληθώρα σεναρίων. Ο οδηγός, ο μόνος επιζών, χάνει τον έλεγχο του οχήματος εξαιτίας της έντασης που αντίκρισε στα βλέμματα των δύο εραστών ή κάποιας άλλης απόκρυφης αιτίας, που αδυνατεί να προσδιορίσει ή να αποκαλύψει τελικά ο ανώνυμος αφηγητής και ο «επώνυμος» αστυνομικός που αναλαμβάνει κατά διαστήματα τον συγκεκριμένο λογοτεχνικό ρόλο.

Ο επιθεωρητής του έργου ερευνά φαινομενικά μια αστυνομική υπόθεση, αλλά στην ουσία αποτελεί έναν φιλόσοφο που αναδιφά στη φύση του έρωτα, στις απαρχές και στις εκφάνσεις του. Ο ερευνητής διερωτάται αν υπάρχει ο έρωτας ή αν αποτελεί μια νοσηρή και ιριδίζουσα κατάσταση, αν στέκεται στη σφαίρα του ιδεατού και προσδιορίζεται ως αξία φιλοσοφική ή αναλύεται αιτιοκρατικά, σαν ένα παιχνίδι θύτη και θύματος, εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, που φέρει έντονα τις έννοιες της κατάκτησης και της κυριαρχίας. Η συγκεκριμένη διαλεκτική προσέγγιση αποτελεί τον πυρήνατου έργου και εκφράζεται συνοπτικά από την αμφιβολία που φαίνεται να έχει ο αστυνομικός ως προς τη δομή και το ύφος της συντασσόμενης αναφοράς του.

Μερικές φορές σκεφτόταν πως ίσως θα τα κατάφερνε καλύτερα αν διαιρούσε το χρονικό σε μέρες ή σε μήνες, και άλλες φορές, σε πράξεις ή σε ραψωδίες, όπως τα αρχαία έπη.

Ο συγγραφέας δηλαδή, η μορφή του οποίου αντανακλά εν πολλοίς στον χαρακτήρα του αστυνομικού επιθεωρητή, τίθεται μετέωρος σε ένα διαλεκτικό δίστρατο, όπου η ιδεατή-ποιητική διάσταση του έρωτα διαχωρίζεται από την αντίστοιχη αιτιοκρατική, ιδιοτελή και γήινη, από την οποία απομυθοποιείται.

Ο Κανταρέ αν και συνεξετάζει το δισυπόστατο του έρωτα, φαίνεται να εστιάζει στη δεσποτική και αιτιοκρατική του διάσταση. Οι πολιτικές του αναφορές και τα σχόλια περί γιουγκοσλαβικού εμφυλίου θεωρούμε ότι σχετίζονται με την κατακτητική φύση και τα παιχνίδια «εξουσίας» που διέπουν τόσο τις ερωτικές σχέσεις όσο και τους πολιτικούς συσχετισμούς. Ο συγγραφέας δεν αποσκοπεί στην κοινοποίηση των πολιτικών του πεποιθήσεων αλλά στην προβολή του ανθρωπισμού και του φιλειρηνισμού. Η πολιτική στο παρόν μυθιστόρημα αποτελεί ουσιαστικά μια απτή σύνοψη της άυλης ψυχοπαθολογίας του έρωτα. Στα όνειρά του ο πρωταγωνιστής ενδύεται και απεκδύεται μαγικά ρόλους πολιτικών ηγετών και εραστών, ταξιδεύοντας σουρεαλιστικά σε ανάλογους σκηνικούς χώρους, καταδεικνύοντας τον ρόλο του υποσυνείδητου στον έρωτα, τη συμβολική του αντιστοιχία με την πολιτική και τον πόλεμο, καθώς επίσης και τους άλογους ψυχοπαθολογικούς μηχανισμούς που καθορίζουν το ερωτικό πάθος.

Τα σενάρια που εξετάζει ο αστυνομικός -κλασικό μοτίβο της αστυνομικής λογοτεχνίας- ακυρώνονται από την αλληλοδιαδοχή τους, γεγονός που αναδεικνύει ταυτόχρονα τις δαιδαλώδεις διαδρομές του ερωτικού πάθους, το άγνωστο και ερεβώδες που έλκει τους τραγικούς εραστές. Η λογική και το παράλογο συμπλέουν στο «ατύχημα» και ενσπείρουν στον αναγνώστη μια συνεχή αίσθηση αμφιβολίας όσον αφορά τα σημεία ταύτισης και διαχωρισμού τους. Η κατηγορηματική αποδοχή ή απόρριψη του παραλόγου φαίνεται αδύνατη, καθώς η μεν πρώτη αποδίδεται στη μεταφυσική διάσταση του έργου, η δε άλλη στην ψυχοπαθολογία των πρωταγωνιστών. Ο αναγνώστης αδυνατεί να θέσει τις ασφαλιστικές δικλίδες που απομονώνουν τη λογική από την παραφροσύνη, παραμένοντας μετέωρος στη θέα των δυσδιάκριτων ορίων τους, γεγονός που μας θυμίζει έντονα το κινηματογραφικό έργο των «γαλλοαναθρεμμένων» Πολωνών, Αντρέι Ζουλάφσκι και Ρομάν Πολάνσκι.

Στις τελευταίες σελίδες του μυθιστορήματος, ο Κανταρέ φωτίζει το αινιγματικό μυστήριο του «ατυχήματος», ενώ ταυτόχρονα, και μέσω μιας σπειροειδούς πορείας, το εκτοξεύει στο φιλοσοφικό άπειρο.

Γιάννης Ε. Στάμος, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 10.7.2010

* * *

Ένα ταξί πέφτει σε έναν γκρεμό στην Αυστρία, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι δύο εραστές τους οποίους μεταφέρει. Ο οδηγός καταφέρνει να μη σκοτωθεί, αλλά δεν είναι σε θέση να εξηγήσει τις συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη το δυστύχημα.

Στην υπόθεση του δυστυχήματος εμπλέκονται αμέσως οι μυστικές υπηρεσίες της Σερβίας και της Αλβανίας, αλλά οι ερευνητές πέφτουν σε πολλαπλό αδιέξοδο.

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πώς οδηγήθηκαν στον θάνατο ένας πολιτικός αναλυτής με διεθνή καριέρα και μια μοιραία γυναίκα με υψηλές γνωριμίες.

Ο Ισμαήλ Κανταρέ γράφει ένα μυθιστόρημα με αναπτυγμένο το στοιχείο της αστυνομικής και της πολιτικής ίντριγκας, αλλά το βλέμμα του μοιάζει να προσηλώνεται στο ερωτικό περιεχόμενο του έργου του και στην υπαρξιακή μοίρα των ηρώων του.

Η αφήγηση του Κανταρέ παίζει διαρκώς με τον ορίζοντα προσδοκίας του αναγνώστη (κάτι που διαθέτουν και τα αμιγώς πολιτικά του μυθιστορήματα) και το βιβλίο διαβάζεται μέχρι την τελευταία σελίδα του απνευστί.

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 10.7.2010

Το Πολύ δεν είναι πάντα Αρκετό

Βιβλιοπωλείο ΒΙΒΛΙΟΧΩΡΑ

Έχεις κάποιο βιβλίο που δεν χρειάζεσαι ? Μην το πετάξεις !! Φέρτο στη ΒΙΒΛΙΟΧΩΡΑ και ανταλλαξέτο με ένα άλλο. Αγοράζουμε το παλιό σας βιβλίο (πέραν διετίας) και σας αφαιρούμε την αξία του (ως μεταχειρισμένου) από μια άλλη αγορά σας . Για περισσότερες πληροφορίες καλέστε (τηλ 2103828400 – 2103829100) ( Οι ανταλλαγές των μεταχειρισμένων βιβλίων γίνονται μόνο στο βιβλιοπωλείο μας οδός Χαριλάου Τρικούπη 49 Αθήνα ).

Η Αυλή φοράει τα καλά της

Αγγελική. Βασιλικές γιορτές

Γκολόν Ανν

εκδ Ωκεανίδα

Όλοι περιμένουν με αγωνία το γάμο του βασιλιά. Η Αυλή φοράει τα καλά της και η Αγγελική, η Μαρκησία των Αγγέλων, θαμπώνεται από τη λάμψη των βασιλικών γιορτών...

Νήσος των Φασιανών, 6 Ιουνίου 1660. Σ’ αυτό το νησάκι στα σύνορα Γαλλίας-Ισπανίας οι βασιλικές οικογένειες των δύο χωρών βάζουν τέρμα στην έχθρα και στους πολέμους τόσων χρόνων, επισφραγίζοντας το σύμφωνο ειρήνης μ’ έναν λαμπρό γάμο: την ένωση του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΔ΄ με τη Μαρία-Θηρεσία, Ινφάντα της Ισπανίας. Απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης καταφτάνουν ευγενείς. Κανείς δεν θέλει να χάσει αυτόν το γάμο· μαζί με αυτούς, ο Ζοφρέ ντε Περάκ και η Αγγελική, γεμάτη αγωνία για το ντεμπούτο της στη γαλλική Αυλή. Θα την παρουσιάσουν επιτέλους στο βασιλιά;

Η Αγγελική θαμπώνεται από τις μεγαλοπρεπείς τελετές, τους χορούς, τα φανταχτερά ρούχα και τα εκθαμβωτικά κοσμήματα. Όταν όμως εξαφανίζεται ο Ζοφρέ, καταλαβαίνει ότι πίσω απ’ αυτή τη λάμψη και τη χλιδή παίζονται σκοτεινά και θανάσιμα παιχνίδια.

Αναμνήσεις

6ος ΕΤΗΣΙΟΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ, ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ & ΠΟΙΗΣΗΣ

30 Ιουλίου στις 1:30 μ.μ. - 30 Νοεμβρίου στις 1:30 μ.μ.

Δημιουργήθηκε από : ΑΡΕΤΗ ΓΚΙΩΝΑΚΗ

Η Λογοτεχνική Ομάδα “Ιδεόπνοον” & το Περιοδικό “Πνοές Λόγου & Τέχνης” διοργανώνουν τον:

<<>>

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αποστείλουν τα κείμενά τους, τα οποία για το μεν διήγημα δεν θα υπερβαίνουν τις τρεις σελίδες, για τη δε ποίηση, τους τριάντα στίχους, με ψευδώνυμο, σε πέντε αντίτυπα τα οποία δεν επιστρέφονται, με απλή ταχυδρομική επιστολή (συστημένα θα αποκλείονται). Έξω από το φάκελο να ορίζεται η κατηγορία (πεζό ή ποίηση). Τα πλήρη στοιχεία των ενδιαφερομένων να εσωκλείονται σε δεύτερο φάκελο (κλειστό, διαφορετικά αποκλείονται), έξω από τον οποίο θα αναγράφεται το ψευδώνυμο. Τα κείμενα πρέπει να είναι ανέκδοτα, να μην έχουν δημοσιευτεί στο παρελθόν με οποιονδήποτε τρόπο και να είναι γραμμένα με γραφομηχανή ή Η/Υ. Μόνο ένα έργο μπορεί να υποβληθεί από τους ενδιαφερόμενους για κάθε μία από τις δύο κατηγορίες. Κάθε αποστελλόμενο έργο να είναι τυπωμένο στη μία πλευρά της σελίδας. Ως τελευταία ημερομηνία συμμετοχής στο διαγωνισμό ορίζεται η 30η Νοεμβρίου 2010. Δε θα δοθεί παράταση πέραν αυτής της ημερομηνίας. Ημερομηνία αποστολής θα θεωρείται αυτή που αναγράφεται στην ταχυδρομική σφραγίδα του φακέλου. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού θα ανακοινωθούν σε ειδική εκδήλωση τον Ιανουάριο του 2011. Όσοι εκ των νικητών (οι διαμένοντες στην Αθήνα) δεν καταφέρουν να παρευρεθούν οι ίδιοι ή αντιπρόσωποι αυτών κατά την απονομή, δε θα πάρουν τη βράβευσή τους. (Τα έργα των διαγωνιζομένων δεν επιστρέφονται).

Αποστολή κειμένων:

Προς κ. Αρετή Γκιωνάκη,

“6ος Ετήσιος Πανελλήνιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Διηγήματος και Ποίησης”

Ταχυδρομική θυρίδα: 48050, Πετρούπολη Τ.Κ 132 31 Email: ideopnoon@gmail.com, ideopnoon@yahoo.gr,

Σελίδες με χρήσιμες πληροφορίες για τον διαγωνισμό: http://logotexniar.blogspot.com/,

Διαγωνισμός Διηγήματος "ΛόγωΤέχνης"

20 Ιουλίου στις 12:00 π.μ. - 15 Σεπτεμβρίου στις 11:30 μ.μ.

http://contest.artspot.gr

Προθεσμία υποβολής των συμμετοχών: 15η Σεπτεμβρίου 2010.

Δημιουργήθηκε από : Artspot, Andriani Abavi, Γιάννης Φαρσάρης

Σε πείσμα όσων επιμένουν να χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη εποχή ως αντικαλλιτεχνική, η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Artspot διοργανώνει διαγωνισμό λογοτεχνικής σύνθεσης. Η ανάδειξη της δημιουργικής ανάγκης των ανθρώπων για εξωτερίκευση σκέψεων και συναισθημάτων μέσω της τέχνης, αποτελεί βασικό προσανατολισμό της φιλοσοφίας της Artspot. Στόχος του διαγωνισμού είναι να αποτελέσει την αφορμή για τους συμμετέχοντες να αποτυπώσουν μέσω του γραπτού λόγου τη σημασία της τέχνης στην καθημερινότητα.

Λέξεις αλιευμένες από διαφορετικούς χώρους της καλλιτεχνικής δημιουργίας αναμένουν να συνδυαστούν, διαμορφώνοντας λογοτεχνικά κείμενα που αναδεικνύουν τη θέση που κατέχει η τέχνη στη ζωή μας...

Η Κριτική Επιτροπή:

• Eλένη Γκίκα, Συγγραφέας – Κριτικός βιβλίου

• Λεία Βιτάλη, Συγγραφέας

• Μάνος Κοντολέων, Συγγραφέας – Κριτικός βιβλίου

• Θανάσης Χειμωνάς, Συγγραφέας

• Γιάννης Φαρσάρης, Υπεύθυνος διοργάνωσης του διαγωνισμού εκ μέρους του φορέα Artspot

Το θέμα:

Ο θεματικός άξονας του διαγωνισμού αφορά την Τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις. Οι συμμετέχοντες θα πρέπει στην πλοκή του διηγήματος που θα συγγράψουν να συμπεριλάβουν τις ακόλουθες 7 λέξεις, που εκφράζουν αντίστοιχα τις βασικές μορφές τέχνης:

Πένα – Καμβάς – Μάσκα – Βιολί – Άγαλμα – Κάμερα – Τανγκό

Τα διηγήματα δεν θα πρέπει να ξεπερνούν σε έκταση τις 1.000 λέξεις.

Από το σύνολο των διηγημάτων που θα σταλούν στο Διαγωνισμό και θα πληρούν τους Όρους Συμμετοχής, η Κριτική Επιτροπή θα επιλέξει, κατά την απόλυτη κρίση της, τα 6 καλύτερα διηγήματα. Οι δημιουργοί αυτών των 6 διηγημάτων θα βραβευτούν σε ειδική εκδήλωση που θα διοργανώσει ο φορέας ενώ ταυτόχρονα θα δημοσιευτούν σε ειδική ενότητα του περιοδικού Art magazine.

Αναλυτικές πληροφορίες για τούς Όρους Συμμετοχής στον διαγωνισμό είναι διαθέσιμες στον δικτυακό τόπο: http://contest.artspot.gr/

Για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνηση σχετικά με τον διαγωνισμό "ΛόγωΤέχνης" μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο email: contest@artspot.gr

Νίκος Διακογιάννης

http://tera-amou.pblogs.gr/

Από το blog της Κατερίνας Μαλακατέ

Το μυστικό νερό

Ιωάννα Μπουραζοπούλου

Από το blog της Κατερίνας Μαλακατέ

http://diavazontas.blogspot.com/2010/07/blog-post_24.html

"Το μυστικό νερό" είναι από τα πρώτα βιβλία που έγραψε η Ιωάννα Μπουραζοπούλου, που το βιβλίο της "Τί είδε η γυναίκα του Λωτ" με είχε ενθουσιάσει. Έχει λοιπόν τις αρετές αλλά και τα προβλήματα των πρωτόλειων. Είναι μια, όχι πάντα επιτυχημένη, προσπάθεια για τη δημιουργία ενός φανταστικού κόσμου και μιας ιστορίας που τα έχει όλα, τις μεταφυσικές της ανησυχίες, την αινιγματική πλοκή, τους σύνθετους χαρακτήρες.

Η δράση λαμβάνει χώρα σε ένα φανταστικό νησί του Αιγαίου, τη Σαντάνα, που η Μεσαιωνική του Ιστορία το κυνηγά ακόμα και σήμερα. Το νησί κρατούν χωρισμένο και ενωμένο δυο αντίπαλοι πόλοι, από τη μια το Μοναστήρι με τις άσπιλες και αμόλυντες 13 μοναχές Άννες και από την άλλη το Παλάτι, το τοπικό μπορντέλο με επικεφαλής τη Δαλιδά. Στη διαμάχη αυτών των "ιδρυμάτων" θα αποκαλυφτούν πολλά πράγματα με κεντρικό άξονα την Σάντα Άννα, την "ειδική" Αγία του νησιού και μια απλή Αρχειοθέτρια του Νερού, την Ελπίδα Σακελλαρίου. Αλλά αυτό που κυρίως θα φανεί είναι πως οι δυο "θεσμοί" δε διαφέρουν σε τίποτα.

Η συγγραφέας καταφέρνει να φτιάξει μια ολόκληρη μυθολογία γύρω από τη μυθοπλασία, να εισαγάγει πολλούς ετερόκλητους και ενδιαφέροντες χαρακτήρες, να κτίσει την πλοκή. Αλλά δεν κατορθώνει να συγκρατήσει αυτό το οικοδόμημα που ειδικά στο τέλος ξεφεύγει κι έτσι λήγει την ιστορία του κάπως γρήγορα και άδοξα. Όπως δεν θα έπρεπε σε έναν τόσο όμορφο, μαγικό κόσμο.

Πάντως, αν αυτό το βιβλίο ήταν ο προπομπός για να υπάρξει κάτι τόσο ολοκληρωμένο ως ιδέα, διαμόρφωση και εκτέλεση όσο η "γυναίκα του Λωτ", τότε δεν έχω παρά να βγάλω στην κυρία Μπουραζοπούλου το καπέλο.

Χρειαζόμαστε την καθαρή ματιά του ξένου

Της Ελπίδας Πασαμιχάλη
bookpress

Ποιος ήταν λοιπόν ο Αλφόνς Χοχάουζερ; Σε ποιον «θεό» πίστευε αυτός ο μυστηριώδης Αυστριακός που, το 1926 και σε ηλικία 20 ετών, έφτασε στο Πήλιο, έχοντας κάνει ήδη τον γύρο της Μεσογείου; Σε αυτή την ιδιαίτερη προσωπικότητα, που έφυγε
από το σπίτι του στα δεκάξι και έζησε ως βοσκός, ψαράς, αλλά και πρωτοπόρος του εναλλακτικού τουρισμού στο Τρίκερι, είναι αφιερωμένο το νέο μυθιστόρημα του Κώστα Ακρίβου. Ο Αλφόνς υπήρξε ένας άνθρωπος με μυθιστορηματική ζωή, από αυτούς που ξεχωρίζουν μέσα στο πλήθος και μοιραία προκαλούν την περιέργεια, την καχυποψία και τη… Μοίρα! Υπήρξε συνεργάτης των ναζί; Υπήρξε αρχαιοκάπηλος; Αντλώντας υλικό από μια πραγματική ιστορία, ο συγγραφέας ακολουθεί τα ίχνη ενός προσώπου το οποίο ανεπίσημα συνδέθηκε με την ανακάλυψη του λαμπρού αγάλματος του Δία ή του Ποσειδώνα του Αρτεμισίου, ενώ ο περήφανος θάνατός του έβαλε την τελευταία πινελιά στο μοναδικό έργο τέχνης που έχει την υπογραφή του: την ίδια του τη ζωή.
Ποιος ήταν ο Αλφόνς; Ένας πρωτοπόρος οικολόγος ή ένας ναζί; Ήταν φιλέλληνας ή αρχαιοκάπηλος; Ήταν οραματιστής ή τυχοδιώκτης;
Αυτά τα ερωτήματα-διλήμματα παιδεύουν τον αφηγητή, καθώς βασανίζεται να βρει απάντηση γύρω από την πολυσύνθετη προσωπικότητα του Αλφόνς. Σε κάποιο σημείο, μάλιστα, της έρευνας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι συνδύαζε τα πιο αντιφατικά στοιχεία, ήταν σαν «χρυσόσκονη και λάσπη μες στον ίδιο τενεκέ». Βέβαια, στο τέλος τα νέφη αραιώνουν και φαίνεται καθαρά ότι πρόκειται για μια εντελώς ξεχωριστή προσωπικότητα, που, παρά τα κάποια λάθη και τις αμαρτίες στα νεανικά του χρόνια, ήταν ένας άνθρωπος σπάνιος: οικολόγος, φιλέλληνας, οραματιστής και βαθιά ουμανιστής.
Αποτελεί ιστορική μαρτυρία ή μυθοπλασία η συμμετοχή του στην ανακάλυψη του Δία ή του Ποσειδώνα του Αρτεμισίου;
Το 1928 ανακαλύπτεται στον θαλάσσιο δίαυλο ανάμεσα στο Τρίκερι και στο Αρτεμίσιο ο μπρούντζινος θεός, που κοσμεί το αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας και για τον οποίο ακόμα και σήμερα οι αρχαιολόγοι ερίζουν αν είναι ο Ποσειδώνας ή ο Δίας. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν ανακάλυψα, μέσα από μαρτυρίες και κείμενα, ότι ένας από το πλήρωμα του καϊκιού που βρήκε το άγαλμα ήταν και ο Αλφόνς. Σαν να μην έφταναν δηλαδή οι τόσες «ηρωικές» του δράσεις, ερχόταν τώρα να προστεθεί και μια τέτοια εμπλοκή. Είχα λοιπόν ως βάση την κατά λέξη αναφορά-μαρτυρία του συντρόφου του Αλφόνς, που πήρε μέρος και αυτός στην ανέλκυση του αγάλματος. Ο πειρασμός ωστόσο ήταν μεγάλος, με αποτέλεσμα να βάλει και η μυθοπλασία λίγο το χεράκι της.
Τι ήταν εκείνο που σας προσέλκυσε στην προσωπικότητα, στον βίο και την πολιτεία του Αλφόνς; Ήταν η πολυκύμαντη και ανήσυχη ζωή του ή η αξιοπρέπεια και η αρχοντιά του θανάτου του;
Ήταν σαν να αντίκρισα στον καθρέφτη της ζωής του το είδωλο της δικής μου ζωής, ανεστραμμένο όμως. Όλα όσα κατόρθωσε αυτός και που εγώ τα είχα επιθυμήσει, μα ποτέ δεν τα κατόρθωσα: θαυμαστά ταξίδια, περιπέτειες, ξεχωριστά βιώματα, δυνατές συγκινήσεις. Με λίγα λόγια, μια ζωή συναρπαστική και ιδιαίτερη. Να φανταστείτε ότι και αυτός ο θάνατος του Αλφόνς είναι, κατά έναν περίεργο τρόπο, αξιοζήλευτος και ελκυστικός.
Προσωπικότητες σαν τον Αλφόνς, που αγάπησαν την Ελλάδα και συνέδεσαν τη μοίρα τους μαζί της, θα μπορούσαν να παρουσιαστούν και σήμερα;
Δυστυχώς, σήμερα ακόμη ψάχνουμε ανά την υφήλιο να ανακαλύψουμε φιλέλληνες και ανθέλληνες. Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι η καθαρή ματιά, ιδίως του άλλου, του «ξένου», πάνω στις αρχές που οικοδομούν τον πολιτισμό μας. Γιατί σήμερα πληρώνουμε την υπεροψία των τελευταίων χρόνων: πόσο δεν νοιαστήκαμε για τον απάτριδα, για εκείνον που άπλωσε το χέρι του στη γενναιοδωρία μας και εμείς τον αρνηθήκαμε, βουτηγμένοι καθώς ήμαστε στην ευωχία του λάιφ στάιλ και της νάιλον ζωής. Ο Αλφόνς –και το λέω με πόνο ψυχής– είναι ο πιο Έλληνας που έχω γνωρίσει. Μακάρι να έχει αφήσει επιγόνους…
Τι θα μπορούσε να αγαπήσει σήμερα ένας ξένος στην Ελλάδα, που οι μύθοι έχουν γκρεμιστεί και οι πολιτιστικές αξίες πωλούνται στο χρηματιστήριο του μαζικού τουρισμού;
Όχι βέβαια τα πάμπολλα δήθεν που μας έχουν κατακλύσει, τους Ελληναράδες, το νταηλίκι εκ του ασφαλούς, τον κίβδηλο λόγο των πολιτικών, τον νεοπλουτισμό, τη βαρβαρότητα απέναντι στο φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον. Θα μπορούσε όμως κανείς να λατρέψει την ομορφιά κάποιων απλών ανθρώπων που δεν έχουν συνείδηση του κάλλους τους, τις ελάχιστες απείραχτες γωνιές της ελληνικής φύσης, παλαιότερα και σημερινά έργα του πολιτισμού που επιμένουν στην ποιότητα, κάνοντας πέρα την όποια δόξα της εμπορικότητας. Τώρα νομίζω πως είναι και η χρυσή ευκαιρία της ελληνικής πεζογραφίας. Δηλαδή, να καταγράψει με τόλμη τον βόθρο όπου έχουμε πέσει και ταυτόχρονα να προτείνει, με τον τρόπο της, σωσίβιο για να σωθούμε.

Ποιος θυμάται τον Αλφόνς
Μεταίχμιο 2010
ΣΕΛ. 309, ΤΙΜΗ €17,00
Κυκλοφορεί και σε audio book

(απόσπασμα)

Δεν μου αρέσουν τα βιβλία με μηνύματα

Γράφει η Εριφύλη Μαρωνίτη
Μια μιγάδα που στα εννιά της χρόνια την πωλούν στον γάλλο ιδιοκτήτη μεγάλης ζαχαροφυτείας στον Αγιο Δομίνικο (σημερινή Αϊτή) πρωταγωνιστεί στο καινούργιο μυθιστόρημα της Ιζαμπέλ Αλιέντε που ζωντανεύει την εξέγερση των σκλάβων στην Αϊτή.
Η Σαριτέ είναι μια σκλάβα για όλες, και τις πιο σκληρές δουλειές, ερωμένη με το ζόρι του αφέντη, παραμάνα και ενίοτε μάνα των παιδιών του, ακατάβλητη και ανυπότακτη, αισθαντική και βαθιά συναισθηματική, που δουλεύει, παλεύει και ονειρεύεται την κατάκτηση της ελευθερίας της. «Χόρευε, χόρευε, Σαριτέ, γιατί ο σκλάβος που χορεύει είναι ελεύθερος... όσο χορεύει». Από τον Αγιο Δομίνικο στην Κούβα και από εκεί στη Νέα Ορλεάνη, η πάλη, η περιπέτεια και το προσωπικό πεπρωμένο της Σαριτέ εμπεριέχουν, προβάλλουν στον χρόνο τεσσάρων δεκαετιών, αφενός τον αιματηρό αγώνα ενός λαού για την ελευθερία του- η μετέπειτα Αϊτή ήταν η «πρώτη ανεξάρτητη δημοκρατία νέγρων»- και αφετέρου, σε ευρύτερο γεωγραφικό φάσμα, τον αγώνα για την κατάργηση της δουλείας, για την κατάργηση βαθιά ριζωμένων αντιλήψεων. Είναι η εποχή της Γαλλικής Επανάστασης, της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, του Ναπολέοντα, είναι η εποχή που οι αποικίες και οι σκλάβοι σηκώνουν κεφάλι.
Η Ιζαμπέλ Αλιέντε λέει πως δεν ξέρει από ποια μνήμη, ιστορία ή μύθο προέκυψε η Σαριτέ. «Μάλλον την ονειρεύτηκα», υποθέτει η συγγραφέας του «Ερωτα και της Σκιάς», της «Εύα Λούνα» , της «Αφροδίτης», (όλα από την Ωκεανίδα). «Τη βλέπω ολοζώντανη να έρχεται, ψηλή, λεπτή, δυνατή, με τα τονισμένα ζυγωματικά, τον υπέροχο λαιμό της. Σχεδόν τη μυρίζω...».
Η Σαριτέ σάς έβαλε στο θέμα της δουλείαςή αντίστροφα;
Ποτέ δεν διαλέγω εγώ το θέμα, εκείνο με διαλέγει. Σχεδίαζα να γράψω ένα μυθιστόρημα για τους πειρατές στη Νέα Ορλεάνη και κατέληξα να γράφω για την εξέγερση των σκλάβων στην Αϊτή. Η δουλεία είναι βέβαια θέμα που θα έπρεπε να μας απασχολεί πολύ, καθώς στην εποχή μας καταγράφεται ο μεγαλύτερος αριθμός σκλάβων που υπήρξε ποτέ: 27 εκατομμύρια (δίχως να συνυπολογίζονται όσοι δεν έχουν καταμετρηθεί). Φυσικά σε καμία χώρα δεν είναι νόμιμη, παρά ταύτα υπάρχει παντού. Υπάρχουν, στο Πακιστάν για παράδειγμα, ολόκληρα χωριά, δέσμια δανείων, στα οποία ζουν σαν δούλοι ένα εκατομμύριο αγρότες. Υπάρχει δουλεία σε βιομηχανίες αλιείας και σε ορυχεία, σε κάτεργα και βιοτεχνίες ρούχων, σε πορνεία και σε σπίτια. Μονάχα στην Αϊτή, 300.000 παιδιά δουλεύουν σήμερα εσώκλειστα σε σπίτια, σε καθεστώς δουλείας, πολλά όχι μεγαλύτερα από πέντε ή έξι ετών. Παλιότερα οι σκλάβοι ήταν ακριβοί και η δουλεία ρυθμιζόταν από κανόνες. Σήμερα οι σκλάβοι είναι αναλώσιμοι, δεν έχουν φωνή, πρόσωπο, και κοστίζουν ελάχιστα. Στην πλειονότητά τους οι σύγχρονοι σκλάβοι είναι γυναίκες και παιδιά.
Το πρώτο μέρος του βιβλίου εκτυλίσσεται στην Αϊτή. Πόσον καιρό πριν από τον μεγάλο καταστροφικό σεισμόείχατε τελειώσει το μυθιστόρημα;
Τέλειωσα το «Νησί κάτω από τη θάλασσα» το 2009 και τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε στην Ισπανία. Στα αγγλικά κυκλοφόρησε σχεδόν αμέσως μετά τον μεγάλο σεισμό. Ηταν μια τραγική σύμπτωση.
Διαβάζοντας τις απάνθρωπες και εξευτελιστικές περιπέτειες μαύρων και εγχρώμων σκλάβωντον 18ο αλλά και τον 19ο αιώναστην Αϊτή και τη Νέα Ορλεάνη- που παρεμπιπτόντως τότε πούλησαν οι Γάλλοι στους Αμερικανούς- αναρωτιέται κάποιοςτι είναι περισσότερο μυθιστόρημα:το «Νησί κάτω από τη θάλασσα» ή η εκλογή Ομπάμα;
Η εκλογή Ομπάμα! Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας η ιδέα και μόνο ενός μαύρου προέδρου έμοιαζε εντελώς μη πραγματική. Δημιουργούσε αγωνία. Ο κόσμος όλος παρακολουθούσε τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές με αδιάπτωτο ενδιαφέρον. Κι όταν ο Ομπάμα κέρδισε, η ανθρωπότητα έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης και ελπίδας. Προσωπικά είμαι πολύ περήφανη για τον πρόεδρό μας.
Περήφανη με τη διακυβέρνησή του; Αν και Χιλιανή,τα τελευταία χρόνια ζείτε στην Καλιφόρνιακαι έχετε πολιτογραφηθεί
Αμερικανίδα...
Νομίζω ότι ο Ομπάμα κάνει πολύ καλή δουλειά και είναι αποφασισμένος να αντιμετωπίσει όλα τα κρίσιμα ζητήματα της χώρας: τη μεταρρύθμιση στο σύστημα υγείας, στην οικονομία, τα θέματα της μετανάστευσης και του περιβάλλοντος. Ο Τζορτζ Μπους ήταν αναμφίβολα ο χειρότερος πρόεδρος στην ιστορία της Αμερικής και άφησε τη χώρα με ένα τεράστιο χρέος και ανοικτά πολεμικά μέτωπα σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Ο Ομπάμα πρέπει να αποκαταστήσει τις ζημιές της προηγούμενης διακυβέρνησης.
Στην Ελλάδα, αλλά και εσείς στις ΗΠΑ, περνάμε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης.Ορισμένοι αναζητούν αιτίες εκτός από την κακοδιαχείρισηή την κερδοσκοπίακαι στην απληστία, στη «σκλαβιά» στο χρήμα και στην κατανάλωση...
Θα επιμείνω στην κυριολεκτική χρήση του όρου «σκλάβος». Μπορεί να εθιστήκαμε στο χρήμα και τον καταναλωτισμό, αλλά δούλοι δεν γίναμε, δούλοι είναι όσοι αποτελούν «ιδιοκτησία», κατέχονται από άλλους ανθρώπους και δεν ελέγχουν ούτε τη δική τους ζωή, ούτε των παιδιών τους. Προσωπικά θυμώνω όταν ακούω γυναίκες να λένε ότι είναι σκλάβες της μόδας ή μιας δίαιτας ή άνδρες σκλάβοι της δουλειάς τους. Και αν είναι σκλάβοι, είναι από δική τους επιλογή.