92.000 επισκέπτες

92.000 επισκέπτες στην 4η Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου - έκπληξη η δυναμική η παρουσία των εφήβων -  Ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού τίμησε και φέτος με την παρουσία του την Έκθεση Με χαμόγελα αισιοδοξίας και τσάντες γεμάτες βιβλία αποχαιρέτησαν την 4η διοργάνωση της Έκθεσης Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου οι χιλιάδες επισκέπτες που κατέκλυσαν τους χώρους τις HELEXPO κατά τις τέσσερις ημέρες λειτουργίας της.       92.000 επισκέπτες (έναντι 100.000 πέρυσι) περιηγήθηκαν στα περίπτερα των εκδοτών και συμμετείχαν στις 200 εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν παράλληλα στην Παιδική Γωνιά, τη Γωνιά των Εφήβων, στη Γωνιά των Εκπαιδευτικών και Γονέων αλλά και στα περίπτερα των εκδοτών - με μέσο όρο παραμονής μιάμιση ώρα.       99 σχολεία από την ευρύτερη Αττική (ακόμη και από Κάλαμο, Σαλαμίνα κ.α.) αλλά και από την Αργολίδα και από τα Χανιά επισκέφθηκαν την Έκθεση την Παρασκευή και τη Δευτέρα. Μαθητές από σχολικές τάξεις όλων των βαθμίδων, νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο) συμμετείχαν στις εκδηλώσεις, συνάντησαν συγγραφείς και εικονογράφους, ενημερώθηκαν για τις νέες εκδόσεις.       Η μεγάλη έκπληξη της φετινής Έκθεσης ήταν κατά γενική ομολογία η έντονη παρουσία και συμμετοχή στις εκδηλώσεις των εφήβων που ξεπέρασε τις προσδοκίες όλων. Εκτός από τις οργανωμένες ομάδες μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου, και το Σαββατοκύριακο οι έφηβοι «ψήφισαν» Έκθεση, αφού ενημερώθηκαν όπως μας είπαν μέσα από το διαδίκτυο για τις ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις του προγράμματος.         Η Sadahzinia των Active Member που τους μίλησε για ποίηση, στίχους και έμπνευση καθώς και το εργαστήρι δημιουργικής γραφής με την Αμάντα Μιχαλοπούλου (150 έφηβοι με μπλοκ και στυλό για σημειώσεις!) ήταν οι πιο δημοφιλείς αλλά και το βιωματικό θεατρικό εργαστήρι Ρισπέκτ (από το θέατρο Χώρα), οι συζητήσεις για θέματα όπως: facebook, twitter, blogs, τέχνες, ο έρωτας, ρατσισμός, ξενοφοβία, εξάρτηση κ.ά.        Ικανοποιημένοι από την προσέλευση, τις εκδηλώσεις αλλά και τις πωλήσεις που κινήθηκαν στα περσινά επίπεδα δήλωσαν οι 46 εκδότες που συμμετείχαν στην Έκθεση. «Αν σκεφτούμε πόσο έχει αλλάξει η οικονομική κατάσταση και η ψυχολογία των Ελλήνων από την περσινή διοργάνωση, πρόκειται για ένα θαύμα που μας γεμίζει αισιοδοξία» σχολίασαν «αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι το κοινό ενημερώνεται, ζητάει καταλόγους, έρχεται σε επαφή με τους δημιουργούς, αποκτά με το βιβλίο μια διαφορετική σχέση που έχει διάρκεια στον χρόνο. Αν κερδίσεις τους μικρούς αναγνώστες, τους έχεις για πάντα».       Το πιο δημοφιλές περίπτερο της φετινής χρονιάς ήταν μάλλον αυτό του «Μικρού Αναγνώστη» που σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην πρεμιέρα του! Τα πιτσιρίκια απόλαυσαν τη γνωριμία με τον διαδυκτιακό τους φίλο και «ξεφύλλισαν» για πολλή ώρα τις βιβλιοφιλικές σελίδες του (1 στους 3 επισκέπτες γνώριζε την ύπαρξη του – οπότε φαίνεται ότι ο Μικρός Αναγνώστης θα τριπλασιάσει τους φίλους του!).       150 παιδιά το Σάββατο και 140 την Κυριακή παρακολούθησαν τα «μουσικά παραμύθια του Μικρού Αναγνώστη» δύο ζωντανές παραστάσεις παιδικής όπερας που διοργανώθηκαν σε συνεργασία με τη Λυρική Σκηνή.       Το αδιαχώρητο στους διαδρόμους της Έκθεσης προκάλεσε η παρουσία του αγαπημένου παραμυθά Ευγένιου Τριβιζά που ταξίδεψε από το Λονδίνο ειδικά για την Έκθεση. Αφού περιηγήθηκε στα περίπτερα, μίλησε με τους μικρούς του φίλους και τους υπέγραψε τα βιβλία ο δημιουργός παρουσίασε στο κοινό την θρυλική «Φρουτοπία» του.       Παιδιά, έφηβους και ενήλικες προσέλκυσε το αφιερωματικό περίπτερο του Οδυσσέα Ελύτη. Με φόντο την εμβληματική του φιγούρα, ξεφύλλισαν τα βιβλία του, είδαν στην οθόνη στιγμιότυπα από τη ζωή του, άκουσαν ηχογραφημένα ποιήματα του και μελοποιημένα έργα του. Οι μικροί επισκέπτες μάλιστα δήλωσαν ότι πιο πολύ τους άρεσε να ακούν τη φωνή του ποιητή να διαβάζει τους στίχους του.       Ένας λευκός καμβάς μεταμορφώθηκε μπροστά στα μάτια του κοινού σε ένα πολύχρωμο παλίμψηστο παραμυθιών βγαλμένων από τη φαντασία των 16 εικονογράφων που με πινέλα και χρώματα ζωντάνεψαν τους ήρωές τους κατά τη διάρκεια της Έκθεσης.       Συμμετείχαν οι εικονογράφοι: Βαγγέλης Αγναντόπουλος, Αντώνης Ασπρόμουργος, Ελίζα Βαβούρη, Φιλομήλα Βακάλη-Συρογιαννοπούλου, Κατερίνα Βερούτσου, Αντώνης Γαλάτης, Βάσω Γιαρένη, Γιώργος Δημητρίου, Ιφιγένεια Καμπέρη, Δέσποινα Καραπάνου, Δήμητρα Λαμπρέτσα, Μαριλένα Μέξη, Κωνσταντίνος Ξύγκας, Διατσέντα Παρίση, Ντανιέλα Σταματιάδη, Βάσω Ψαράκη.Η εικαστική σύνθεση, που μάγεψε τους λιλιπούτειους αναγνώστες, θα στολίσει το Εθνικό περίπτερο στην Έκθεση Παιδικού Βιβλίου της Μπολόνια και στη συνέχεια θα ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη, στην Παιδική Γωνιά της ΔΕΒΘ.       Μια σημαντική ευκαιρία για συναντήσεις, συζητήσεις, ανταλλαγή ιδεών και προτάσεις συνεργασιών ανάμεσα στους επαγγελματίες του βιβλίου αποτελούν κάθε φορά οι Εκθέσεις βιβλίου. Φέτος, το ΕΚΕΒΙ είχε επιπλέον την ευκαιρία να «κλείσει» τις συμμετοχές των εκδοτών παιδικού βιβλίου για το Εθνικό Περίπτερο στην Διεθνή Έκθεση Παιδικού Βιβλίου της Μπολόνια (28 έως 31 Μαρτίου 2011). Στην πρώτη «εθνική» παρουσία της χρονιάς στις Διεθνείς Εκθέσεις, το ΕΚΕΒΙ (με ανάθεση από τον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού) προετοιμάζει μια δυνατή εμφάνιση που θα εκπροσωπεί επάξια το υψηλό επίπεδο του ελληνικού παιδικού βιβλίου που κερδίζει τις εντυπώσεις στις διεθνείς αγορές.

www.ekebi.gr

Οι ήρωες των έργων των αρχαίων τραγικών,

Μάσκα στο φεγγάρι

Μάνος Κοντολέων

εκδ Πατάκης

Διάλογος των τραγικών ηρώων του χτες με τα πρόσωπα ενός σύγχρονου μυθιστορήματος

Οι ήρωες των έργων των αρχαίων τραγικών, του Σαίξπηρ, μα και το πιο σύγχρονων μεγάλων δραματουργών του παγκόσμιου θεάτρου είναι άραγε πρόσωπα που μπορούν να υπάρξουν μόνο όσο κρατά η παράσταση; Ή μήπως έχουν τη δυναμική να ξεφεύγουν από το σανίδι της σκηνής και να πλησιάζουν τους θεατές τους, να φεύγουν μαζί τους από το θέατρο, να τους ακολουθούν στις στιγμές της καθημερινότητάς τους;
Προσωπικά έχω βιώσει -και γι αυτό το πιστεύω- πως οι μεγάλοι ήρωες του θεάτρου είναι πρόσωπα ζωντανά, μπορούν να συνυπάρξουν με τα άτομα του σήμερα, να συνδιαλέγονται μαζί τους, να ανταλλάσσουν εμπειρίες και να προσφέρουν συμβουλές.
Την άποψή μου αυτή θέλησα να την δω να παίρνει σάρκα και οστά μέσα στις σελίδες ενός μυθιστορήματος ρεαλιστικού και σύγχρονου.
Ίσως να ήταν εύκολο αυτή μου την άποψη να την κάνω ένα μυθιστόρημα που θα απευθυνότανε σε ένα κοινό καλλιεργημένων ενηλίκων. Σε ανθρώπους δηλαδή που λίγο - πολύ θα είχαν την ίδια άποψη με εμένα. Αλλά εγώ πολύ συχνά θυμώνω όταν βλέπω πως τέτοιες «προχωρημένες» αισθητικά απόψεις έχουν ως αποδέχτες τους ανθρώπους με αντίστοιχο «προχωρημένο» προβληματισμό. Για μένα ο ρόλος του συγγραφέα έχει και την διάσταση του παιδαγωγικού. Και λέγοντας παιδαγωγικό δεν θα ήθελα να φανταστείτε κάτι το τυπικό και ψυχρό, κάτι με άλλα λόγια παρόμοιο με το ότι συμβαίνει μέσα στα σχολεία μας. Ο συγγραφέας - παιδαγωγός δεν χάνει ούτε στιγμή το ριζοσπαστισμό του, ούτε λεπτό την τάση του να αμφισβητεί και να αναθεωρεί. Απλούστατα ψάχνει όλους αυτούς τους προβληματισμούς του να τους περάσει σε ένα πιο πλατύ κοινό και μάλιστα σε ένα κοινό νεανικό. Γιατί στους νέους είναι που έχουμε αποθέσει τη συνέχεια της κουλτούρας.
Έτσι λοιπόν θέλησα να φτιάξω ένα μυθιστόρημα που θα παρουσίαζε το πόσο ζωντανοί είναι ο Ορέστης, ο Όσβαλντ και ο Οιδίποδας, η Ιουλιέτα, η Οφηλία, η Μπλανς όχι μόνο και κυρίως σε αναγνώστες έτοιμους να το αποδεχτούν, αλλά κυρίως σε αναγνώστες που δεν τους έχουν προσφέρει την ευκαιρία μήτε καν να το υποψιαστούνε.
Το μυθιστόρημά μου λοιπόν θα είχε ως ήρωές του δυο νέους -δυο μαθητές της δευτέρας Λυκείου. Δυο παιδιά καθημερινά, με δυνατότητες που θάβονται κάτω από τους όγκους της καθημερινότητας, με ελπίδες που ακρωτηριάζονται από τα νυστέρια της τρέχουσας παραγωγής ονείρων. Δίπλα τους ένα ακόμα νέος άνθρωπος. Η φιλόλογός τους. Μια πρωτοδιοριζόμενη νέα γυναίκα που εκείνη κάτι έχει υποψιαστεί, κάτι θέλει να ανακαλύψει και ότι υποψιάζεται, ότι ανακαλύπτει δεν το κρατά μόνο για δική της χρήση, αλλά θέλει να το προσφέρει και στους μαθητές της.
Τους βασικούς μου ήρωες τους είχα βρει. Όλους; Τα τρία αυτά πρόσωπα ήταν εκείνα που επρόκειτο να τα φέρω σε επαφή με την αποκάλυψη της τέχνης του θεάτρου. Αλλά ποιος θα ήταν αυτός που θα λειτουργούσε ως ενδιάμεσο πρόσωπο, ως ένα είδος καταλύτη;
Κι ενώ είχα σταθεί σε αυτό το πρόβλημα, ήρθε και μου χτύπησε την πλάτη ένα παλιός μου ήρωας. Ο Λουκάς Αλεξίου -ήρωας από ένα προηγούμενο μυθιστόρημά μου -γραμμένο πριν από χρόνια. Σ΄εκείνο το μυθιστόρημα στην ουσία πρωταγωνιστούσε η μητέρα του, η Θάλεια. Ο Λουκάς κάπου στο μέσο του έργου γεννιέται και όταν το μυθιστόρημα τελειώνει εκείνος έχει μόλις εγκαταλείψει την εφηβεία του. Η μόνη πληροφορία που δίνεται στον αναγνώστη για το μέλλον του, είναι πως τελικά έγινε ένας από τους πιο σπουδαίους ηθοποιούς της γενιάς του -ο Λουκάς είχε γεννηθεί το 1946.
Αλλά τώρα ο Λουκάς με χτυπούσε στην πλάτη και μου πρόσφερε τη βοήθειά του. Αυτός θα ήταν ζητούμενος καταλύτης. Αυτός ήταν που θα μυούσε τους νέους μου ήρωες στη διαχρονική ζωή των ηρώων του κλασικού ρεπερτολογίου.
Δεν έχω σκοπό -ούτε το θέλω, μήτε και πρέπει- να σας αφηγηθώ σήμερα την υπόθεση του νέου μου μυθιστορήματος. Ότι μέχρι τώρα έχω αφηγηθεί έγινε για να μπορέσω να σας εισάγω στα ενδότερα της σκέψης μου και στις τεχνικές με τις οποίες έφερα σε επαφή δυο δεκαεπτάχρονους εφήβους και μια εικοσιπεντάχρονη φιλόλογο με πρόσωπα φερμένα από τις αρχαίες τραγωδίες , τα έργα του Σαίξπηρ και έργα σύγχρονων δημιουργών -Στρίνμπερκ, Λόρκα, Ουίλιαμς, Μπέκετ.
Εκείνο που με άλλα λόγια επέλεξα ως τεχνική σύνδεσης των θεατρικών ηρώων με τους δικούς μου, ήταν το θεατρικό παιχνίδι. Ένα θεατρικό παιχνίδι που απόλυτα αποφεύγει τις σχηματοποιήσεις και τις στείρες θεωρητικολογίες, αλλά αντίθετα χρησιμοποιεί τις τεχνικές της μύησης. Οι έφηβοι ήρωες μου μυούνται μέσα από την δραματική σύγκρουση, στα μυστήρια της ζωης -του έρωτα και την αυτοανακάλυψης. Μα και η ίδια η εμψυχώτριά τους, καθώς διδάσκει, παράλληλα και αυτοαναλύεται -μυείται στα ενδότερα διαμερίσματα της ωριμότητας της. Πριν όμως και από τους τρεις τους, τα δικά του, τα προσωπικά στάδια μύησης τα έχει βιώσει και ο ίδιος ο καταλύτης -ο χαρισματικός ηθοποιός. Μέσα από τους ρόλους που είχε ερμηνεύσει, είχε μυηθεί στο γεγονός του θανάτου. Το κάθε πρόσωπο έχει τον δικό του κύκλο μύησης. Και ο κάθε κύκλος είναι ένα τμήμα μια σπείρας που ξεκινά από το έγκλειστο "εγώ" για να καταλέιξει στο ανοιχτό "εγώ". Και να πως η ζωή, ο έρωτας, η δημιουργία και ο θάνατος, μπορεί να συνυπάρξουν.
Το θέατρο για μένα, είναι μια πράξη καλλιτεχνικής δημιουργίας που αν αρχίζει πάνω σε μια σκηνή δε σημαίνει και πως εκεί τελειώνει. Συνεχίζει τη δράση του και μέσα σε χώρους της καθημρινότητάς μας. Της καθημερινότητας όλων μας. Αυτό για να γίνει ίσως να μην είνι εύκολο, δεν είναι όμως και δύσκολο. Εκείνο που απαιτεί είναι να δούμε -εννοώ εμείς οι ενήλικες και οι υποψιασμένοι- να δούμε το θεατρικό δρώμενο με μια διάθεση δυναμικής ταύτισης* να ταυτίσουμε την κθημερινότητα του δρόμου, με τη διαχρονικότητα της θεατρικής πράξης.
Δεν ξέρω τί περισσότερο θα μπορούσα να σας πω μέσα στα πλαίσια του χρόνου που έχω στη διάθεσή μου. Ίσως το μόνο που μένει είναι να αφήσω κάποια σύντομα δείγματα της δουλειάς μου να ακουστούνε. Βέβαια θα είναι μικρά αποσπάσματα από μια ιδιαιτέρως μεγάλη σύνθεση. Αλλά τολμώ το ρίσκο.
Το μόνο που πρέπει ακόμα να σας πω -κάτι σαν υπενθύμηση στην ενημέρωσή σας θεωρήστε το- είναι πως ο Λουκάς έχει ανεξήγητα πεθάνει, και οι τρεις νέοι ψάχνουν να ανακαλύψουν και τα αίτια θανάτου του, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ερμήνευε τους ρόλους του. Και όπως ολοένα ψάχνουν, ανακαλύπτουν και τη μαγεία του θεάτρου, και το δράμα ενός ανθρώπου, και τις μεγάλες μάχες της ψυχής που κάποια πρόσωπα δώσανε και δίνουν πάνω στη σκηνή. Και πέρα από όλα αυτά, λίγο λίγο και σιγά σιγά , οι ήρωές μου ανακαλύπτουν πως αυτά τα σκηνικά πρόσωπα κάτι έχουν να τους πούνε, με κάποιο τρόπο μαγικό μπορούν να τους μιλήσουν.
Κι έτσι κάποια στιγμή ο Νικήτας και η Κλειώ μπορούν να ζήσουν μέσα σε ένα κήπο το δικό τους έρωτα φιλτραρισμένο μέσα στον έρωτα κάποιων άλλων μεγάλων εραστών.
Οι φράσεις από τα έργα του Σαίξπηρ και του Λόρκα έχουν μεταφραστεί από τον Βασίλη Ρώτα, τον Διονύση Καψάλη και τον Νίκο Γκάτσο.
(Απόσπασμα).
Αλλά πιο πριν μια αντίστοιχη αποκάλυψη είχε ζήσει και η Έλλη -η φιλόλογος που από τα δεκαπέντε της χρόνια προσπαθούσε να ξεδιαλύνει που σταματά ο θαυμασμός για ένα είδωλο και που αρχίζει η προσωπική έκφραση του πάθους. Μετά από μια πορεία μακρόχρονη και επίπονη, μπορεί να αξιωθεί τη συνομιλία με εκείνον και να βιώσει την δικιά της απελευθέρωση. Τα αποσπάσματα του Οιδίποδα Τύραννου που θα ακουστούν έχουν μεταφραστεί από τον Κ. Χ. Μύρη.
(Απόσπασμα)
Αισθάνομαι αμήχανα απέναντί σας. Ίσως, σκέφτομαι, να ήταν λάθος μου που δέχτηκα να κάνω αυτή την ανακοίνωση. Ότι είχα να πω, πρώτα το έζησα και μετά το έχω καταγράψει μέσα στις κοντά τετρακόσιες σελίδες ενός μυθιστορήματος. Αδίκησα κι αυτό, ίσως ξόδεψα και τον δικό σας χρόνο. Αλλά από την άλλη και δεν μπορούσα να μην αποδεχτώ την πρόσκληση. Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τη χαρά μου γιατί μέσα από τα σπλάχνα μου -την καρδιά και το νου μου- πλάστηκαν άνθρωποι καθημερινοί και ολοζώντανοι που τους δόθηκε η ευκαιρία να ψιθυρίσουν τα λόγια που έγραψαν ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής, ο Σαίξπηρ, ο Ουίλιαμς, ο Λόρκα.
Και λέω πως κάποιος από τους αναγνώστες του βιβλίου μου θα θελήσει να ακολουθήσει το παράδειγμα των ηρώων μου. Και να κλείσει το ραντεβού με τον έφηβο Ρωμαίο, τον νεανικό Άμλετ, τον παθιασμένο Λεονάρντο, τη διχασμένη Μπλανς, την σπαράζουσα Ηλέκτρα. Κι εγώ από μια γωνιά των σελίδων θα χαμογελώ.
Δεν είμαι αυτός που μπορεί να εκφράσει γνώμη για την ποιοτική αξία του συγκεκριμένου έργου μου. Εκείνο όμως που μπορώ να διαβεβαιώσω είναι πως οι δικοί μου ήρωες -άνθρωποι καθημερινοί και δίχως τίποτε το ξεχωριστό ή το ηρωικό- μπόρεσαν να γνωρίσουν από κοντά την Ηλέκτρα, τον Οιδίποδα, τον Άμλετ, τον Όσβαλντ, τον Λεονάρντο, την Ιουλιέτα. Από πολύ κοντά και με πολύ εσωτερικό τρόπο. Τόσο εσωτερικό ώστε κάποια στιγμή να δανειστούν τα λόγια εκείνων για να εκφράσουν τα δικά τους συναισθήματα.
Από εκεί και πέρα μπορώ άνετα να ισχυριστώ -μιας και το έχω αποδείξει- πως το ίδιο γίνεται να συμβεί και με τα άτομα που δε ζουν μέσα στις σελίδες ενός μυθιστορήματος, αλλά μέσα στην ίδια τη ζωή.
Φτάνει μονάχα να τους δοθεί η ευκαιρία να κάνουν τέτοιου είδους ζωντανές γνωριμίες. Αλλά αυτό δεν είναι ζήτημα δικό μου. Εγώ απλώς καταθέτω την πρόταση και προσφέρω την εμπειρία. Άλλοι ας κάνουν αλλού ότι περισσότερο απαιτείται.

(Όμιλία - παρουσίαση του μυθιστορήματος Μάσκα στο φεγγάρι) 

http://manoskontoleon2.blogspot.com/

Ο ρεαλισμός ξαναβρίσκει θέλοντας και μη τον ρομαντισμό

Η σκόνη των άστρων
Αικατερίνη Τεμπέλη 
Εκδ Μοντέρνοι Καιροί

 

Όποιος την πρωτοδιάβασε στο "Βενετσιάνικο Χρυσάφι" αποκτά την εντύπωση ότι πρόκειται για μια νέα συγγραφέα ταλαντούχα στις περιγραφές από απίστευτες αισθηματικές ιστορίες, μια γυναίκα βυθισμένη στο ρομαντικό πνεύμα αλλά και με έντονη την διάθεση να συνδέει τα στοιχεία της ιστορίας της με γνωστά πρόσωπα και γεγονότα της εποχής που αναφέρεται.
Το νέο της μυθιστόρημα “Η σκόνη των άστρων” από τις εκδόσεις “Μοντέρνοι Καιροί” το οποίο συνέγραφε επί σειρά ετών συλλέγοντας ιστορικές και επιστημονικές πληροφορίες, θα έλεγε κανείς ότι την απογειώνει. Και μαζί με την συγγραφέα, απογειώνει τους ίδιους τους αναγνώστες αφού τους ταξιδεύει σε ένα σωρό χώρες και μέρη, σε άλλες διαθέσεις και συνήθειες, σε γνωστικά αντικείμενα ιδιαίτερα και ακόμα απάτητα. Η γραφή της αποκτά ωριμότητα, όχι της ηλικίας, ή της πένας, αλλά της εμπειρίας, της ενσωμάτωσης της ζωής. Οι περιγραφές καταντούν διάλογοι έντονοι, ως ακατάσχετοι, διεκδικητικοί ως απόλυτοι, ανεπιτήδευτοι ως σαρκαστικοί, κινηματογραφικοί. Ο αναγνώστης έχει την αίσθηση της εγγύτητας, πως βρίσκεται μια ανάσα από τους πρωταγωνιστές, σα να βρίσκεται στην πρώτη σειρά ενός θεάτρου ή πίσω από τις κουρτίνες ενός δωματίου. Το ρομαντικό πνεύμα εναλλάσσεται με τον ρεαλισμό. Ο ρεαλισμός ξαναβρίσκει θέλοντας και μη τον ρομαντισμό, το πάθος, το τίμημα της αγάπης, την κάθαρση και όλα ξανά από την αρχή σε ένα κύκλο αναπαραγωγής.
Συγχρόνως στο βιβλίο της, που βασίζεται σε αληθινή ιστορία συγγενή της, η Αικατερίνη Τεμπέλη καταθέτει αυτή τη φορά και μια θέση κοινωνική. Αυτή της αντοχής στη διαφορετικότητα, της αγάπης στο συνάνθρωπο, στον ασθενή, στον οικονομικό μετανάστη, στον ομοφυλόφιλο, στον σκουρόχρωμο, στον αδύνατο, στο παιδί. Και την καταθέτει η συγγραφέας φέρνοντας πειστικές αντιδιαστολές με το ένδοξο -με και χωρίς εισαγωγικά- παρελθόν όλων μας. Το παρελθόν της περηφάνειας αλλά και της μετανάστευσης λόγω ανάγκης.
Ο άξονας της ιστορίας είναι ένα παράλληλο ταξίδι δύο γυναικών με απόσταση 80 -90 ετών. Της Μελανθίας του σήμερα και της Ελοϊζ του μεσοπολέμου. Με αφορμή μια αναπάντεχη κληρονομιά ενός εγκαταλειμμένου πύργου στη Σάμο και το ξεφύλλισμα ενός κρυφού ημερολογίου, η Μελανθία μια νεαρή ηθοποιός, μας αποκαλύπτει την εποχή της δεκαετίας του ’20 και τη ζωή της Ελοϊζ. Μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο σε ένα ταξίδι από τη άνυδρη και περήφανη Μάνη, στη Νέα Υόρκη της μετανάστευσης, στο Λονδίνο του πλούτου, στη Νοτιοδυτική Αφρική των διαμαντιών, στη λίμνη Κόμο των διακοπών και πάλι στην μητέρα Ελλάδα. Σε αυτή την πορεία στο χρόνο η Ελοϊζ πέρα από τα δικά της, ζει γεγονότα και γνωρίζει πραγματικά πρόσωπα της εποχής κάνοντας την ιστορία ακόμα πιο αληθινή. Σαν του Τσάρλυ Τσάπλιν και της ηθοποιού Λουίζ Μπρούκς. Η Μελανθία παράλληλα παρατηρεί τον εαυτό της- κι εμείς το ίδιο- να επηρεάζεται από το ημερολόγιο, να παίρνει ιδέες και να τις αφομειώνει στην διλημματική πραγματικότητά της, σαν μια τηλεπαθητική επαφή και μυστηριακή εναλλαγή των δύο γυναικών.
Σκεφτείτε πώς, το δειλό, ντροπαλό χαμόγελο του Τσάρλυ Τσάπλιν, κάθε φορά που το διοχέτευε στις ταινίες του, ήταν αρκετό για να μετατραπεί σε γέλιο στο θεατή, σε γοητεία, σε ευχάριστη διάθεση. Σαν μια ενέργεια, μια λάμψη που μεταδίδεται με ταχύτητα φωτός. Ακόμα και τώρα τόσα χρόνια μετά. Κι έτσι θα είναι για πάντα. Γιατί κάτι που πήρε ανάσα, έζησε, “ταξίδεψε” πολύ, πλάνεψε και αγαπήθηκε εξίσου, δεν γίνεται να χαθεί. Δεν έχει τέλος. Αναγεννάται κάπως, κάπου, κάποτε... όπως λένε, όπως κάνει η σκόνη των άστρων.

ΥΓ1.”…Τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν. Τα νεκρά αστέρια αφήνουν τη σκόνη τους και από αυτή γεννώνται τα νέα άστρα. Η ζωή και ο θάνατος είναι αλληλένδετα. Τίποτα δεν εξαφανίζεται δια παντός. Και όλο αυτό ανταποκρίνεται σε μια δική μου ανάγκη: να μη χάνεται κάποιος όταν πεθαίνει. Να μη ξεχνιέται επειδή δεν υπάρχει η φυσική του παρουσία…”. Αικατερίνη Τεμπέλη.

ΥΓ2. Το βιβλίο της Αικατερίνης Τεμπέλη “Η σκόνη των άστρων” εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2010 από τους Μοντέρνους Καιρούς και είναι το δεύτερο βιβλίο της μετά το “Βενετσιάνικο Χρυσάφι” (Απρίλιος 2007). Σπούδασε Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία στη Θεσσαλονίκη και το Ηράκλειο και εργάσθηκε σαν δημοσιογράφος και μουσικός παραγωγός σε περιοδικά, εφημερίδες και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ζει στην Αθήνα, ασχολείται με την Ιστορία, τις νέες τεχνολογίες και το θέατρο, γράφει τις νύχτες και όπως λέει η ίδια αινιγματικά, “συχνά ταξιδεύει στις ζωές των άλλων”...

Βασίλης Πουλημενάκος
Το μπλόγκ της Αικατερίνη Τεμπέλη μπορείτε να το βρείτε εδώ : http://aikaterinitempeli.wordpress.com

www.istories.gr

Για τους μικρούς μας φίλους ...

Athens Review of Books: Λέσεκ Κολακόφσκι

Το 15ο τεύχος (Φεβρουαρίου) της Athens Review of Books είναι αφιερωμένο στον Πολωνό στοχαστή Λέσεκ Κολακόφσκι και ειδικότερα στο έργο του «Τα κύρια ρεύματα του μαρξισμού». Το έργο αυτό αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους τους μελετητές της μαρξιστικής θεωρίας και της «ενθουσιώδους πορείας προς τον ολοκληρωτισμό». Πρόσφατα ο Κρίστοφερ Χίτσενς δήλωσε για τον Κολακόφσκι: «Έγραψε την αυθεντική ιστορία όχι μόνο της κομμουνιστικής πράξης, αλλά και της μαρξιστικής θεωρίας. Αυτή είναι πάντα η καλύτερη, η πιο εξαντλητική κριτική της μαρξιστικής θεωρίας που έχει γραφτεί ποτέ». Γράφει ο Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης.

Πλάι σ’ αυτό ένα δοκίμιο του Βίκτωρα Ιβάνοβιτς για το Χαμένο Πρωινό που κράτησε για άλλους μισό αιώνα και για άλλους 72 χρόνια, όπου ζητούμενο ολόκληρης της ζωής των ανθρώπων ήταν η έξοδος από την εφιαλτική «εξώπολη». Τη ζοφερή εικόνα συμπληρώνει ένα ποίημα του Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ για τις ευγενείς ιδέες που καθοδηγούσαν την «επαναστατική πρωτοπορία» («ήθελα να δώσω ένα και μόνο σχήμα στην αηδιαστικά ποικιλόμορφη ανθρωπότητα…»). Αλλά ένα κείμενο του Άνταμ Μίχνικ για τον Αντρέι Ζαχάροφ καταλήγει με μερικές αισιόδοξες λέξεις του Κολακόφσκι: «Καμιά νίκη δεν είναι αμετάκλητη, καμιά ήττα δεν είναι οριστική. Αυτό είναι που κάνει τη ζωή να αξίζει να τη ζεις».

 

www.protagon.gr

Σκέψεις, διηγήσεις και όνειρα

Βόλτα στο Φεγγάρι

Δημήτρης Νίκου

Εκδ Ίαμβος

Ένα ξεχασμένο ντοσιέ με ανακατεμένα χαρτιά, χειρόγραφες σημειώσεις, παλιά γράμματα χωρίς όνομα συντάκτη και παραλήπτη. Γράμματα και λίγα ποιήματα, σαν σκέψεις αποτυπωμένες σε στίχους. Ο συντάκτης των επιστολών αυτών γράφει για τη ζωή του, θυμάται, διηγείται και αφήνεται να παρασυρθεί σε μια εξομολόγηση ζωής, της δικής του και της δικής μας ζωής.

Ο συγγραφέας αποκαλεί τα γράμματα "ερωτικές επιστολές". Γράμματα αγάπης από τον άγνωστο συντάκτη προς κάτι ή κάποιον που του άλλαξε τη ζωή. Και σημειώνει:

"...με πιάνει μια περίεργη υποχρέωση. Τώρα τα έχω εγώ στα χέρια μου. Αλλά δεν είναι δικά μου. Κι αν δεν ξέρω από ποιον προέρχονται και πως έφτασαν εκεί που τα συνάντησα εγώ, ίσως έτσι φτάσουν πάλι σε εκείνον.[...]Γιατί κανενός η ζωή δεν αξίζει να είναι τσαλακωμένη, πεταμένη κι απαξιωμένη. Κι επίσης αν δεν διαβάστηκαν ποτέ από τον άγνωστο παραλήπτη τους, ίσως έτσι να μπορέσει να τα διαβάσει."


Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:

"Απώλεια και εξομολόγηση. Αναμνήσεις που ξεκλειδώνουν το ερμάρι των πιο πολύτιμων εικόνων της ψυχής. Σκέψεις, διηγήσεις και όνειρα που συνδέουν με μια λεπτή -σχεδόν διάφανη- κλωστή, τη φαντασία και την αλληγορία με την πραγματικότητα. Μικρά και μεγάλα κομμάτια από τις υποστάσεις του εαυτού και του είναι, που όλα μαζί συνθέτουν το πολύχρωμο βιτρό μιας ζωής. Υποστάσεις ίδιες, μα ταυτόχρονα τόσο διαφορετικές, ξένες αλλά την ίδια στιγμή δικές μας.
Γράφει και εξομολογείται σ' αυτό που τον πήρε απ' το χέρι και του άλλαξε τη ζωή, στη δύναμη που μετέβαλε τη ροπή των πραγμάτων. Αφήνεται να παρασυρθεί και να παρασύρει σε διαδρομές δαιδαλώδεις, που πρέπει να περπατούνται αργά, προσεκτικά. Εξομολόγηση με αφορμή μια απώλεια, που γίνεται παρουσία ισχυρή, ξανά και για πάντα."


Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις Ίαμβος, Χαριλάου Τρικούπη 31, Αθήνα. Τηλ. 210 3300443

Το φθινόπωρο του 1878

Μενέλαος Λουντέμης : 34 χρόνια απουσίας

Της Ελευθερίας Δρέπα

 

Υπάρχει θέση στη σκέψη μας, υπάρχει χώρος στις κουβέντες μας για ένα σπουδαίο Έλληνα πεζογράφο που ''έφυγε'' πριν από 34 χρόνια;

Ο Μενέλαος Λουντέμης άφησε την τελευταία του πνοή στις 22 Ιανουαρίου 1977, ενώ οδηγούσε. Τι  τραγική ειρωνεία! Η καρδιά που θα 'λεγες πως βαστούσε χρόνια την πένα του, αυτή η ίδια καρδιά τον είχε προδώσει...

Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Βαλασιάδης. Προσφυγόπουλο από την Αγία Κυριακή της Κωνσταντινούπολης.Το ψευδώνυμό του το πήρε από το Λούντα, παραπόταμο του Εδεσσαίου, όπου συνήθιζε παιδί να περνά πολλές ώρες. Έζησε σκληρά παιδικά χρόνια, υποχρεώθηκε στη βιοπάλη και την περιπλάνηση ανά την Ελλάδα, στοιχείο που θα εμπνεύσει αργότερα τη λογοτεχνική του παραγωγή Έγραψε περίπου 50 βιβλία. Το 1938 τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο για το μυθιστόρημά του  «Τα πλοία δεν άραξαν». Στη διάρκεια του πολέμου έλαβε μέρος στην Αντίσταση κι ο Εμφύλιος τον βρήκε στην εξορία. Το 1956 δικάστηκε για το βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες», ενώ δυο χρόνια αργότερα κατέφυγε στη Ρουμανία. Το 1962 του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1975...

Το '' Ένα παιδί μετράει τ' άστρα'' το διάβασα στα δεκατρία μου. Σίγουρα δεν κατάλαβα και πολλά τότε. Στην πραγματικότητα το Λουντέμη τον ''συνάντησα'' ,τον ''ανακάλυψα'' σε αρκετά μεγάλη ηλικία, στα εικοσιένα. Κι ήταν τότε που τα βιβλία του είχαν γίνει, θαρρείς, η φυσική προέκταση των χεριών μου. Κοιμόμουν, ξυπνούσα, βάδιζα κι η σκέψη μου,  η έγνοια μου όλη, ήταν ο ίδιος κι ό,τι είχε γράψει. Το πάθος, η αμεσότητα, ο λυρισμός, η αγάπη στους ωραίους αγώνες και τον άνθρωπο, ο ιδανικός έρωτας, όλα στοιχεία του σπουδαίου έργου του και της ψυχής του. Την ώρα που «ανοίγει την καρδιά του και τις καρδιές των άλλων».

Παρόλο που πολλά πράγματα έχουν απομυθοποιηθεί πια κι άλλα τόσα έχουν μπει στη θέση που τους ταιριάζει, ο Μενέλαος Λουντέμης εξακολουθεί να είναι για μένα ο αγαπημένος μου- ο λατρεμένος μου συγγραφέας.

Όταν το 1996 σε μια εκδρομή στην Έδεσσα, επισκέφτηκα το χωριό Εξαπλάτανος, βρέθηκα μπροστά σε ένα πραγματικά  αποκαρδιωτικό θέαμα. Ένα σπίτι ερείπιο, ξεχασμένο, σε απόλυτη αποσύνθεση, με μια σκεπή έτοιμη να καταρρεύσει, με σπασμένα τζάμια, βγαλμένη πόρτα - είχε μετατραπεί σε έναν αληθινό σκουπιδότοπο. Στην πρόσοψή του όμως μια επιγραφή έστεκε ασάλευτη με κεφαλαία γράμματα: ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΛΟΥΝΤΕΜΗ. Σιωπή κι ύστερα απόγνωση. Πώς γίνεται το σκοτάδι να νικάει το φως; Κι εγώ που νόμιζα πως το αντίθετο συμβαίνει...

Ο Μενέλαος Λουντέμης, ωστόσο, αυτό το αιώνιο τρυφερό παιδί που μετράει τ' άστρα κουτσαίνοντας, συνεχίζει να ζει μέσα από τα βιβλία του και ν' απευθύνεται σ' όποιον ονειρεύεται ν' αλλάξει τον κόσμο, κάνοντας αρχή από τον ίδιο τον εαυτό του...

www.protagon.gr

Γιάννης Μακριδάκης, ο συγγραφέας

Της Μαρίας Μανωλέλη 

 

 

 

 

Διαβάστε επίσης

• "H δεξιά τσέπη του ράσου", Γιάννης Μακριδάκης (Εστία)
• Προδημοσίευση: "Λαγού μαλλί", Γιάννης Μακριδάκης (Βιβλιοπωλείον της Εστίας)

Συνάντησα τον Γιάννη Μακριδάκη σ’ ένα καφέ στα Εξάρχεια. Όταν έφτασα στο ραντεβού μας τον βρήκα μόνο του σε ένα άδειο μαγαζί, δέκα -είκοσι λεπτά αργότερα το μαγαζί ήταν γεμάτο και χρειαζόταν να καταβάλλουμε προσπάθεια για να ακούμε ο ένας τον άλλο. Τους κάναμε σεφτέ που λένε και οι παλιοί. Απ’ την αρχή φάνηκε ότι πρόκειται για έναν προσιτό και ζεστό άνθρωπο που ευτυχώς αγνοεί ή παραμερίζει τους κανόνες των ψεύτικων γνωριμιών, τις κλισέ φράσεις και τις δήθεν θερμές χειραψίες των ασφαλιστών ζωής. Στα πρώτα λεπτά της συζήτησης μας-στο ζέσταμα δηλαδή- μου είχε ήδη απαντήσει στις μισές μου ερωτήσεις χωρίς να έχω ανοίξει καν το σημειωματάριο μου. Είχα ακούσει να λέει σε παρουσιάσεις βιβλίων του για την αφέλεια που τον διακρίνει η οποία του έχει σώσει τη ζωή και αμέσως κατάλαβα πως προφανώς εννοούσε την άδολη ματιά, το ανεπιτήδευτο. Γελούσε με το αστείο, εξηγούσε την απορία και ευγενικά με περίμενε να κρατάω τις σημειώσεις μου μιας και η ερασιτεχνικότατη συνέντευξη δεν είχε καν το κλασικό δημοσιογραφικό μαγνητοφωνάκι.

Τον ρώτησα γιατί οι ήρωες των βιβλίων του είναι πάντα άντρες. Μου είπε πως η γυναίκα είναι πιο εξελιγμένο πλάσμα, πιο σύνθετο σε πνεύμα και ψυχισμό και δεν τη γνωρίζει τόσο καλά ώστε να γράψει γι ’αυτήν.«Πως να γράψω για γυναίκες;» αναρωτήθηκε την ώρα που μιλούσαμε. Γοητευτική αποστασιοποίηση. Τον ρώτησα για το πως νιώθει ένας άνθρωπος που ζει στην επαρχία μακριά από τα τεκταινόμενα, τις θεατρικές παραστάσεις, τα live. Αν νιώθει δηλαδή ότι μένει πίσω. Μου μίλησε για τα προβλήματα της ελληνικής επαρχίας παρομοιάζοντας την με νεκροταφείο ελεφάντων. Για τους ανθρώπους που αργοπεθαίνουν πνευματικά εκεί. Για τις πρωτοβουλίες των ντόπιων που αργοσβήνουν μιας και δεν υπάρχει αλληλεπίδραση ή αλλιώς αιμοδοσία εφόσον τροφοδοτούνται και συντηρούνται από τα ίδια άτομα. Μιλήσαμε και για το ίδιο φαινόμενο στις πόλεις, στα αστικά δηλαδή χωριά. Όμως αυτό δεν τον κάνει να νιώθει ότι μένει πίσω γιατί βλέπει και ανακαλύπτει τόσα άλλα για τους ανθρώπους μέσα από τις αφηγήσεις τους και την παρατηρητική ματιά του. Με μια συζήτηση που θα ανοίξει σ’ένα χωριό με ηλικιωμένους μπορεί να αντλήσει από τις ζωντανές αυτές πηγές της ιστορίας τόσα πράγματα που να φύγει από εκεί ευτυχισμένος. Ονομάτισε αυτές τις συζητήσεις αυτές ως “άγραφη λογοτεχνία” εκφράζοντας ευγνωμοσύνη στους άσημους αλλά καθόλου ασήμαντους ανθρώπους.

Μου είπε πως ο λόγος που γράφει μόνο για ιστορίες που εκτυλίσσονται στη Χίο είναι ότι αυτή γνωρίζει τόσο καλά. Μιλώντας για τη σχέση του με τη Χίο είπε πως είναι έρωτας, ο μόνος μάλιστα που είχε τέτοια διάρκεια. Τον ρώτησα λοιπόν ποιά είναι η ανταπόκριση αυτού του έρωτα και με ευκολία μου απάντησε πως οι ιστορίες που μαζεύει ,οι ιδέες που γίνονται βιβλία είναι πραγματική ανταπόκριση. Διαβάζοντας τα βιβλία του καταλαβαίνει κανείς ότι είναι ένας άνθρωπος που δεν επηρεάζεται από τα υλικά αγαθά αλλά εμβαθύνει σε άλλες αξίες. Για το λόγο αυτό ήθελα να μάθω τι τον μαγεύει. Τότε πήρα την πιο ωραία απάντηση της συζήτησης μας.«Οι ψυχωμένοι άνθρωποι» μου είπε! Επέμεινα. Ρώτησα τι θα μπορούσε να τον ψαρώσει .Αυθόρμητα μου απάντησε πως θα ψάρωνε με μια ωραία κοπέλα αλλά έτρεξε να διευκρινίσει το “ωραία” μιλώντας για την καθαρή ματιά, για την πολιτική στάση στην καθημερινότητα.«Η κάθε της κίνηση να είναι δήλωση και να έχει βάθος, να αντικατοπτρίζει αυτά που έχει μέσα της». Τον ρώτησα αν θα μπορούσε να γράψει για έναν ήρωα τελείως έξω από τον ίδιο, για μια διαμετρικά αντίθετη ζωή. Το βρίσκει πολύ ενδιαφέρον αλλά δεν έχει αρκετές εικόνες για έναν τέτοιο άνθρωπο, δεν έτυχε να συναναστραφεί τόσο διαφορετικούς ανθρώπους.«Ασχολούμαι με λοξούς ανθρώπους που η λόξα τους όμως έχει συγγένεια με τη δική μου. Δεν μπορώ να συναναστραφώ αναγκαστικά κάποιον για να γράψω γι’ αυτόν.»

Μου μίλησε για την παιδική αφέλεια που κάποιοι άνθρωποι διατηρούν και στην ενήλικη ζωή τους και ενώ αυτοί φαίνονται σα να έχουν λοξοδρομήσει στην ουσία πορεύονται σε συνέχεια της ευθείας χωρίς να έχουν μπολιαστεί απ’ το τριπάκι της πονηριάς. Αυτό τον γοητεύει. Η άδολη ματιά που δημιουργεί τη σπίθα της τέχνης.«Είναι προσόν για τον καλλιτέχνη η αφελής ματιά». Στο τέλος της συζήτησης μας μάλιστα μου είπε κι ένα ανέκδοτο αρκετό για να διαπιστώσω πως απέχει από κάθε είδους σοβαροφάνεια. Μόλις χωριστήκαμε κάθισα ξανά μόνη μου σε μία καφετέρια λίγο παρακάτω για να γράψω αμέσως αυτά που συζητήσαμε, μη μου πέσει τίποτα κάτω. Φοβόμουν πως κοιτάζοντας βιτρίνες θα έχανα τη ζωντάνια της συζήτησης και έτσι έπρεπε να την καταγράψω άμεσα. Μάλλον δεν έχω συμπεριλάβει αρκετά από αυτά που είπαμε αλλά δεν είμαι επαγγελματίας. Αυτό φαίνεται. Εδώ ξέχασα να τον ευχαριστήσω για τον καφέ και το χρόνο του αλλά μαντεύω πως θα το κατάλαβε.

*Ο Γιάννης Μακριδάκης ζει και γράφει στη Χίο. Τα βιβλία του εκδίδονται από την ΕΣΤΙΑ

 

www.protagon.gr

Αποτελέσματα λογοτεχνικού διαγωνισμού logoclub.gr

Νο  1.  ΚΑΙ Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

Το χέρι που κουνάει τη βροχή

Η διάτρητη κατάσταση της βροχής
καπνούς στο στόμα αφήνει
όχι νερό
τα κτήνη με τις ομπρέλες περιφέρουν
τις αρχαίες τρύπες της πόλης
πάνω κάτω και πλαγίως
για να τελειώσει κάποτε
η αγοροπωλησία
να πουληθεί το σκοτάδι
και πάλι από την αρχή

αυτή η τρομερή ώρα που ο ουρανός δαγκώνεται
χύνοντας
ξεχύνοντας
αφηνιασμένος μαραζώνει
φτύνει τα κόκαλα
από τις ράχες των
σύννεφων
κι ύστερα
ζαλισμένος από την περίεργη ανθοφορία των ανθρώπων
(μα, όλοι φορούν καπέλο, φορούν πρόσωπα και χέρια και ιστούς ονείρων)
γλιστρά απαλά σε ένα απλωμένο χέρι
ένα τόσο δα χέρι
που αιμορραγεί
από την πρόστυχη βροχή

ΡΑΟΥΛ Κ ( Διονύσης Μαρίνος )

Νο 2. Στην τελική κατάταξη

 

Υφαίνω

Υφαίνω στίχους
για να χρωματίζω την ώρα
μακριά σου.
Όπως την Πηνελόπη
που αδημονούσε να δει
τον Οδυσσέα.

Προσμονή υφαίνοντας.
Υπομονή εμμένοντας
στο χρώμα των ματιών σου.
Από αυτά παίρνω και δημιουργώ
στον αργαλειό της ψυχής μου.
Μικρά νήματα οι λέξεις σου
απαιτούν επιδεξιότητα
από τα χέρια μου για να μην σπάσουν
και κοπεί η δημιουργία στα δυο.

Απαλό άγγιγμα
με την άκρη των δακτύλων.
Προσεκτικά. Προστατευτικά.
Ιστοί αράχνης
αυτά που σε πονάνε.
Ρίχνω σταγόνες
από το πάθος μου,
να εντοπίσω που βρίσκονται
κι αυτές υδατοδρομούν πάνω τους.

Αντινόη
Υφαίνω στίχους
πάνω στους ιστούς που ασημίζουν.
Πολλά σε θυμίζουν...
Υφαίνω φιλιά
τα ράβω πάνω στους ιστούς σου
για να φύγει ο πόνος
που σαν ικέτης επιθυμεί να παραμείνει.

Δέσποινα Κονταξή

Νο 3. Στην τελική κατάταξη

ΑΝ ΜΕ ΡΩΤΑΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ


Λένε πως καταφύγιο μεγάλο είναι η ποίηση
Μα εγώ θαρρώ ξεδιάντροπο γυμνό κορμί
Φωνή στην έρημο γεμάτη οίηση
Μια πόρνη ένοχη που δίψασε για προσευχή.


Γύρω η άνοιξη γελά, πικρά με κοροϊδεύει
Ο έρωτας προσπέρασε και τη συνήθεια φέρνει
Μα η ποίηση η πονηρή αλλού με ταξιδεύει
Και ηδονές φανταστικές του νου μου ανασταίνει.


Λόγια γλυκά μεθυστικά στ' αυτί μου ψιθυρίζει
Μου ανοίγει πύλες να διαβώ, θάλασσες να περάσω
Μα όταν τις κρύβω μυστικά σελίδες μου ξεσκίζει
Το πρώτο βήμα είναι αυτό, ντροπές να ξεπεράσω.

Με άλλες σκέψεις ξεκινώ με άλλες καταλήγω
Και η μοναξιά αφόρητη μα αναγκαία φίλη
Τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού αντάμωνα για λίγο
Όταν στις λέξεις έπλεκα το πνέμα με την ύλη.

Και όταν εκείνη με' βγαζε γυμνή σε ανθρώπου μάτια
Για το έργο της περήφανη σε λίκνισμα όλο χάρη
Πόσο ποθούσα τα χαρτιά να έκαμα κομμάτια
Μα κρίμα τέτοια πρόκληση κανείς να αναβάλλει.

"ΑΡΓΟΥΕΝ"

Νο  4. Στην τελική κατάταξη

ΑΚΙΝΗΤΟ ΣΩΜΑ

Γη των υποσχέσεων ακίνητο σώμα
μες το φως γεμίζεις την ψυχή μου
κοιμισμένα χρώματα βασιλικά αρώματα
στην φλέβα φυλάς, μικρή μου πόλη

Στην πορφύρα της νιότης σε γνώρισα διαβάτη
στα παλιά σπίτια στα ανοιχτά παράθυρα
στις λέξεις που την ψυχή και την σιωπή
βαραίνουν, στην βαθιά αναμέτρηση

Ο Ήλιος αλλάζει συνέχεια γωνία
κι όλο στα πέρατα του κόσμου ταξιδεύει
Αθωότητα και ενοχή σε ένα θαύμα
να με φιλάς ,να με ξυπνάς να με κοιμίζεις

Εμαθα να διαβάζω με τον λογισμό
μπροστά μου απλώνεται η πόλη
στον ίσιο δρόμο δένδρα ταιριασμένα
στις άκρες των ματιών παγιδευμένα

Τα χρόνια τρυφεροί βλαστοί που ξεριζώθηκαν
λιώνει το στήθος την καρδιά μου
οι φίλοι ξεχάστηκαν σε ταραγμένες πόλεις
λευκό αστέρι έγινα και ταξιδεύω

Μα ,κάποιος θυμάται …κάποιος λαχταρά
ουράνια δαχτυλίδια από τα ίδια δάκρυα από
τα ίδια φιλιά παλιά και νέα
ο αγέρας φέρνει το φως, του νου τα άνθη
…….. ξημερώνει μια νέα μέρα

Ευτυχία

Νο  5. Στην τελική κατάταξη.

Ρωμαίος και Ιουλλιέτα

-Όταν ο Σαίξπηρ έμαθε
να αγαπά μας έδωσε
το ‘’Ρωμαίος και την Ιουλλιέτα΄΄
έργο ψυχής εφηβικής

-Κάνετε λάθος αγαπητέ
Το έργο αυτό είναι όψιμο
όταν ο ποιητής κοίταξε γύρω του
και δεν είδε τίποτα
,όταν κοίταξε μέσα του και
είδε τα πάντα

-Κάνετε λάθος και οι δύο
Ο Ρωμαίος και η Ιουλλιέτα εφεύραν τον Σαίξπηρ
δεν είναι πρόσωπα αγάπης
αλλά ζεστά σάρκινα πλάσματα
φτιαγμένα μέσα από πολιτικές συζητήσεις
με τα παιδιά των πορνείων
μέσα από ποτά κερασμένα
με μια δόση λύπησης
και συγκαταβατικότητας
με φθηνά τσιγάρα που τα πωλούν χύμα
Κι ο Σαίξπηρ, για ευχαριστώ ,
έκανε το Ρωμαίο Κολοσσό
πάνω από τα εργοστάσια του Μπίρμινχαμ
,για να καλημερίζει τους εργάτες και να τους ψυχώνει
και την Ιουλλιέτα αστερισμό
για να μάθουμε όλοι να αγαπάμε

Ν.Γ.

Πηγή:

http://www.logoclub.gr/logo-page/49-poiisi/1099-2010-10-09-18-57-20.html

http://logotexnikesanafores.blogspot.com/2010/12/logoclubgr.html

"Ανάμεσα σε δύο κόσμους", μυθιστόρημα

"Ανάμεσα σε δύο κόσμους", μυθιστόρημα, σελίδες 280

"Όταν η νεαρή Μαρία θ'ακούσει την καρδιά της να χτυπά αλλιώτικα μετά τη βόλτα της στο πανηγύρι του χωριού της, θα καταλάβει ότι η ζωή της δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, όπως παλιά. Ο νέγρος πλανόδιος πωλητής είναι το αναπάντεχο όνειρο αλλά και η σκληρή πραγματικότητα που πρέπει ν' αντιμετωπίσει.Διχασμένη ανάμεσα σε δύο κόσμους θα καλεστεί να πάρει μια απόφαση ζωής. Αγνοεί, όμως, ότι οι μοίρες της έχουν στήσει άσχημο καρτέρι.
Χρόνια αργότερα, όταν ο γιος της θα την απαρνηθεί και η εγγονή της θα χαροπαλεύει εξαιτίας των ναρκωτικών, ένας νεαρός νέγρος θα μπει και πάλι στη ζωή της για να της θυμίσει ότι το παρελθόν εξακολουθεί να ζει και τα λάθη περιμένουν τη δικαίωσή τους.
Ένα μυθιστόρημα που συγκινεί με τον πλούτο των συναισθημάτων του, ταξιδεύει τον αναγνώστη σ' έναν κόσμο παραμυθένιο και ταυτόχρονα αγγίζει με ευαισθησία φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα."

Απόσπασμα: "Άφησα το κορμί μου ελεύθερο να επιπλέει πάνω στην επιφάνεια του νερού. Ήθελα να χαθώ, να χαθώ μέσα στο άπειρο ελκυστκό γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας. Να με ρουφήξει η θάλασσα, να με μεθύσει η δροσιά της, να 'χω στα μάτια μου τον ατέλειωτο θόλο του ουρανού.
Και τότε σ' ένιωσα. Σ' ένιωσα που κολυμπούσες ακριβώς κάτω, στο βυθό. Αναδεύεις το νερό, τα κύματα φτάνουν σε μένα, με χαϊδεύουν απαλά στα μάγουλα, μου φέρνουν τη φωνή της καρδιάς σου. Το ξέρω ότι είσαι συ. Το ξέρω ότι προσπαθείς να μου μιλήσεις. Οι λέξεις σου γίνονται σταγόνες, αγγίζουν το κορμί μου και χάνονται στο πέλαγος. Ακούς, αγάπη μου; Χάνονται στο άφταστο πέλαγος..."

Παραγγελίες από κάθε βιβλιοπωλείο στο τηλέφωνο των εκδόσεων Ερωδιός: 2310 282782. Όσοι επιθυμείτε, επικοινωνήστε μαζί μου για να σας το στείλω με προσωπική αφιέρωση, όπου κι αν βρίσκεστε! 

Γλυκερία Κακούρη

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα "Χάρτινα φιλιά", εκδ. Πατάκη.

ΘΕΑΤΡΙΝΙΣΜΟΙ! ΝΑ, ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ των επιμελέστατα βαμμένων χειλιών στεκόταν η πικρή κουβέντα στα jour fixe της κυρίας Μοιράρχου. Και κείνες οι γκριμάτσες πια κατά τις χαρτοπαικτικές συναντήσεις, οι λαλίστατες, πού να κρυφτούν. Και να δεις πώς ερχόταν στη Μεταξία η κουβέντα, θαρρείς από μόνη της.
Ύστερα το γύριζαν στα καινούργια πατρόν του ραψίματος και στο πώς θα τα μερεμέταγε πάνω τους η μοδίστρα, τροποποιώντας τα επί το κολακευτικώτερον.
Άλλο θέμα που επίσης τις έκαιγε εκείνη την άνοιξη προς καλοκαίρι του ’78 και όχι μόνο, ήταν οι ηλικίες των ηθοποιών τις οποίες υπολόγιζαν με ζήλον ληξιάρχου, λύνοντας μαθηματικές εξισώσεις και στηριζόμενες σε χρονολογικά δεδομένα δημοσιευμάτων, κινηματογραφικών ταινιών και θεατρικών παραστάσεων. Πλην φευ. Η επιστράτευση μαθηματικών γνώσεων και η συλλογή στοιχείων συχνά αναιρούντων το ένα το άλλο, αδυνατούσε να επιλύσει τη δευτεροβάθμια εξίσωση με άγνωστο χι το έτος γεννήσεως συγκεκριμένης πρωταγωνίστριας ξανθιάς και χαριτωμένης, κουβέντα που κατέληγε με την επωδό και συγχρόνως ερωτηματικό αναπάντητο: Mα τί κάνει και διατηρείται σαν κοριτσάκι, βρε παιδί μου…
Σύζυγοι διευθυντών υπηρεσιών και τοπικών αρχόντων, δασκάλες, καθηγήτριες, κοράκλες οικογενειών με όνομα που απολάμβαναν των κληρονομιών, κι άλλες, θυγατέρες κρατικών αξιωματούχων, άγαμες και με τον παρθενικό υμένα αλώβητο –μα όχι όλες– που ούτως ή άλλως απολάμβαναν των συντάξεων του δημοσίου.
Παντρεμένες με δόξα και τιμή, μεγαλοκοπέλλες εϋυπόληπτες, αν και πολύ κοινωνικές, χηρευάμενες που γλύκανε με τον καιρό το πένθος και κείνες το αραίωσαν σιγά-σιγά και σύμφωνα με τους τύπους.
Θεατρινισμοί και ελαφρότητες σε βαθμό παρεξηγήσιμο.
Η κυρία Αριστέα μάλιστα, κόρη συμβολαιογράφου και πολιτευάμενου προπολεμικώς, φαρμακοποιός η ίδια, άτεκνη, μα με δυό διαζύγια στην πλάτη κι ως εκ τούτου άνετη, συνήθιζε να λέει Θεατρινισμοί του κώλου. Και ο παιδίατρος κύριος Γαριφαλλόπουλος σε κάποιο από τα apres midi του Εξωραϊστικού Συλλόγου της πόλεως, ακκιζόμενος μεταξύ των κυριών, διέγνωσε Παλιμπαιδισμόν και παράκρουσιν μεγαλείου σε προχωρημένο στάδιο, μα δεν λαμβανόταν σοβαρά υπ’ όψιν καθ’ ότι τύπος μελανζέ και φαρμακόγλωσσα, αν και οικογενειάρχης.
Η σχέση τους έγινε εκρηκτική μετά από κείνο το επεισόδιο κατά την εορτή του Δημάρχου. Ενώ ο κύριος Γαριφαλλόπουλος, ντυμένος ένα σακκάκι ψαροκόκκαλο, διάνθιζε την λογοδιάρροιά του αραδιάζοντας κινέζικες παροιμίες κατά συρροήν, η Μεταξία τον αποστόμωσε εκεί μ’ ένα Άλλη μια κινέζικη παροιμία λέει πως οι κινέζικες παροιμίες αφορούν μόνον τους κινέζους. Εκείνος ήρθε και σκύλιασε με την σουρλουλού που θέλησε να τον πικάρει• από τότε γλυκιά κουβέντα για κείνη δεν ξεστόμισε.
Μονάχα ο κύριος Γυμνασιάρχης, ισόβιος θαυμαστής του ωραίου, μίλαγε κολακευτικά πάντα για τη Μεταξία Καραματσούκα, χήρα υποστρατήγου αποβιώσαντος αιφνιδίως.
Μόλις και μετά βίας συγκρατούνταν στα jour fixe οι κυρίες της καλής κοινωνίας της πόλεως να μην ανταποδώσουν τα ίσα και της πετάξουν την περιφρόνησή τους κατάμουτρα, εξαιρουμένων των κυριών του φιλοπτώχου¨ βλέπεις ήταν στη μέση κι ο Σεβασμιώτατος.
Επίσης εξαιρούνταν κάτι δεύτερες, σύζυγοι εμπορευάμενων, καταστηματαρχών και υπαλλήλων, που συναντιόνταν στις επιδείξεις τάπερ ή στο κομμωτήριο της δεσποινίδος Ρίκης ξεφυλλίζοντας το Ντομινό να βρουν τα ζώδια της Θεοδώρας Ντάκου, και σχολίαζαν τις άλλες, τις ξιπασμένες, πλην της Μεταξίας που αντιμετώπιζε τις πρώτες συγκαταβατικά, γι’ αυτό σκύλιαζαν εκείνες και το γλεντούσαν αυτές, οι δεύτερες.
Στο κάτω-κάτω στη χήρα υποστρατήγου αναγνώριζαν πολλά ταλέντα, συν το ότι ήταν πολυδιαβασμένη, γλωσσομαθής, αν και αυτοδίδακτη, πολυταξιδεμένη κι εξαιρετικά κομψή• ενώ των αλλωνών, που επιπλέον ήσαν και χαμηλοκώλες, κανένα απολύτως.
Από τούτες τις δεύτερες, μονάχα κάτι νεόπλουτες σταφιδεμπόρισσες με το μαλλί λάχανο, τη χρυσή λίρα στο βραχιόλι, δώρο γαμήλιο, και τη φιλοδοξία να μεταπηδήσουν στην καλή κοινωνία, επειδή η Μεταξία επιδεικτικά τις αγνοούσε, αυτές ίσως να τα λέγαν πιο τσουχτερά. Ε, μα τις είχε πρήξει πια.

Δημήτρης Χίλιος - Συγγραφέας

Βιβλιοπροτάσεις

Καλή θέαση

Σήμερα Πέμπτη 27 Ιανουαρίου στις 11:00 πμ η Χριστίνα Ρασιδάκη θα φιλοξενηθεί στην εκπομπή "Καφές με την Ελένη" της Ελένης Μενεγάκη στην τηλεόραση του ALPHA με αφορμή το βιβλίο της "Ξέρω να λέω ΟΧΙ!"

http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=590481

νέα βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν!

Μιράλ - Ο δρόμος με τα λουλούδια, Rula Jebreal

Δείτε το απόσπασμα του βιβλίου, πατώντας εδώ!

«Η ιστορία μιας Παλαιστίνιας στην Ιερουσαλήμ: η αγάπη και η νοσταλγία για μια πατρίδα που υποφέρει από τα δεινά του πολέμου και συνάμα ένα θαρραλέο μήνυμα ειρήνης. Μιράλ είναι το όνομα ενός λουλουδιού που βγαίνει στην έρημο μετά τη βροχή. Το άρωμά του είναι λεπτό αλλά η θερμότητα του ήλιο το κάνει πιο ζωηρό μέρα τη μέρα. Μιράλ είναι και το όνομα μιας ευαίσθητης κοπέλας από την Παλαιστίνη. Είναι ακόμη κοριτσάκι όταν γίνεται δεκτή στο σχολείο-ορφανοτροφείο της Χιντ Χουσεϊνί, μιας απίστευτα δυναμικής και αποφασιστικής γυναίκας που έχει αφιερώσει τη ζωή της στα ορφανά του πολέμου. Η Μιράλ μεγαλώνοντας παθιάζεται με τον παλαιστινιακό αγώνα, συμμετέχει στα γεγονότα που έπονται των συμφωνιών του Όσλο, γίνεται η ίδια μέρος των βιαιοπραγιών. Η Χιντ προσπαθεί να την απομακρύνει από τον πειρασμό της τρομοκρατίας. Μόνο ύστερα από το θάνατό της, η Μιράλ θα αποφασίσει να αφήσει την πατρίδα της και να αγωνιστεί πια από τον τόπο της εξορίας της για την ειρήνη. Μια αληθινή ιστορία για τις ελπίδες του παλαιστινιακού λαού, που είναι μοιρασμένες, όπως και η γη τους, ανάμεσα στην ανάγκη να αγωνιστούν και στο όνειρο για μια ανέφικτη ειρήνη.»



• Επιδημία, Scott Sigler
• Τρεις άνθρωποι στο δρόμο, Tuna Kiremitci, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Στα ξένα χέρια, Maksim Gorkij, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Τώρα ή ποτέ!, Carole Matthews
• Τούρκικο πολιτικό Ισλάμ και ισλαμιστικά δίκτυα στη Γερμανία, Κωνσταντίνος Χ. Γώγος

• Σεφ... στο παρά πέντε, Ευάγγελος Ζουμπανέας


Παρακίνηση, Ischta Lehmann
«Μάθε ευκολότερα με το Focus-SCHULE
Με τεστ και ασκήσεις
Η σχολική επιτυχία είναι συνάρτηση του «μπορώ» και του «θέλω». Η διάθεση να καταβάλουμε προσπάθεια είναι απαραίτητη, συχνά όμως απουσιάζει το ανάλογο κίνητρο. Οι μαθητές που εργάζονται με εγγενές κίνητρο παίρνουν κατά κανόνα καλύτερους βαθμούς και βρίσκουν μεγαλύτερη χαρά στη μελέτη. Από πού προέρχεται όμως η εσωτερική ανάγκη να μάθουμε κάτι, ακόμη κι αν αυτό απαιτεί κόπο; Και πώς μπορεί να τεθεί σε κίνηση αυτός ο κινητήρας; Αν θέλετε να λυθούν όλες οι απορίες σας, διαβάστε αυτό το βιβλίο. Τι είναι το κίνητρο; Τι λειτουργεί ως τροχοπέδη πάνω στο κίνητρο; Τεστ: Πόσο ισχυρό είναι το κίνητρο του παιδιού μου; Τι είναι σημαντικό για ένα ισχυρό κίνητρο; Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς; Ασκήσεις για αύξηση του κινήτρου».

• Το βιβλίο της μαμάς, Αλεξάνδρα Παύλου, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Το σποράκι ταξιδεύει..., Eric Carle
• Είμαι ένα κοριτσάκι!, Πένυ Ψυχογιού
• Οι αγριόκυκνοι, Hans Christian Andersen
• Η Σιλβί και ο Ασμάνθρωπος, Απόσπασμα Βιβλίου!


PERIZITITO.GR

ΦΘΗΝΑ ΒΙΒΛΙΑ ΑΠ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΑΠΛΑΣΗ ΚΑΙ ΩΚΕΑΝΙΔΑ

Αγαπητοί αναγνώστες
Οι εκδόσεις Διάπλαση και οι εκδόσεις Ωκεανίδα από 24 Ιανουαρίου ως 28 Φεβρουαρίου καθημερινά και Σάββατο από τις 9 το πρωί μέχρι τις 4 το μεσημέρι μειώνουν τις τιμές σε ενδιαφέροντες τίτλους βιβλίων. Επισκεφτείτε τα καταστήματα μας και αγοράστε βιβλία μέχρι 5 ευρώ
Εκδόσεις Διάπλαση Ζωοδόχου Πηγής 2-4, Αθήνα τηλ. 2103808445 και
Εκδόσεις Ωκεανίδα Σολωμού 25, Αθήνα τηλ. 2103827341

__________________________________________________________________________________________________

ΑΠ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ
Η πρόταση του μήνα

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΑΠΛΑΣΗ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΝΘΗΣ ΚΑΡΑΙΣΚΟΥ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ



ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

___________________________________________________________________________________________________-

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΩΚΕΑΝΙΔΑ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΦΕΡΝΙΒΑΛ ΚΕΙΤ ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ



Ρωσία, 1910. Η νεαρή Βαλεντίνα Ιβάνοβα γοητεύει την αριστοκρατία της Αγίας Πετρούπολης με την κλασική ρω­σι­κή ομορφιά της και το ταλέντο της στο πιάνο. Όταν ερωτεύεται τρελά τον Δανό Γιενς Φρίις, οι γονείς της, που είναι αντίθετοι σ’ αυτό το δεσμό, την αναγκάζουν ν’ αρραβωνιαστεί έναν πάμπλου­το Ρώσο κόμη.

Η χώρα οδεύει προς την Επανάσταση. Ο τσάρος, το Ρωσικό Κοινοβούλιο, η αριστοκρατία και οι μπολσεβίκοι μπλέκονται σ’ έναν αγώνα θανάτου και η Βαλεντίνα υποχρεώνεται να κάνει μια επιλογή που θ’ αλλάξει για πάντα τη ζωή της…

Το Διαμάντι της Αγίας Πετρούπολης, αν και δεν εκδόθηκε πρώτο, είναι η αρχή της τριλογίας που συνεχίστηκε με τα μυθιστορήματα Η Ρωσίδα παλλακίδα και Να με περιμένεις.