Εγγυρες συμμετοχές Φεβρουάριος 2012

Σοφία

Lia Pan

cami

Fah

ifigeneia manelopoulou

ASSIMINA

katerina katsanevaki

anna antypa

Green Dot

ευα    evafr77@hotmail.com

Eva

olgamitolidou

Petra

ann

Βασω Κωστοπουλου

ΓΙΩΤΑ

annasylivestrou

Sou Lee

kythnia

KAΤΕΡΙΝΑ ΣΚΑΡΛΗ

deppy

ΑΝΝΑ ΤΣΑΓΚΑΛΗ

ΛΑΖΑΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

olga kon

athinave

Σεβη Ν

penny-ct

niki

maria

dora.dk

Fashionista

Geo

Lefko

Tania M

afro.pattinson

teo75

vivaki_27

mary2002do

Diana

ioanna

Irini

Ioanna Portokali

Διαφανη Σιωπη

ATZELEN

artemis

χαρουλα μητσακου

Anna Leon

xrusa -- balantou_22

Εριφυλη --- emethiniti

Styl

ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

Natalie

ηλιαχτιδα--Layza

Iliahtida

Μαρια!

Λιλα

ΓΩΓΩ -- gwgw_kat

gogo

Γιαννης Μητσοπουλος

igorpana

aggela -- ageladiv

tzeni --tzeni.kaf

Κοσμοπουλου Χριστινα

melina -- melitsa2002

Ποπη - pophpap

Savvina

Αggeliki Vasiliadou

Ntina Kanellopoulou

butterfly77aleka
doraxit
maria_tz maria tzeliou
george p
lilaki
Μαρια Καπα
kythnia
Nikos Pil
VATNA lappav3344rm
nadia_z13
Paschos
Xarikleia Koutente
tripitiri
anaxafes
Sotia
The Author
Μαρια Ελενα
mdrouga
Λινα ---xlina28103
Dimitris Para
marialena _kassi
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ
sotiria --- sotiriatai
Αναστασια Κ --- anastasia.f.k86
Lamprina Variti
mpela - mpelaf
Claire
victoria
ρουλα
jenniouss
 Οι υπόλοιποι φίλοι που έχουν δηλώσει συμμετοχή, δεν εμφανίζονται ως ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ του blog μας και γι' αυτό το λόγω δεν είναι έγκυρη η συμμετοχή τους ακόμη, Μπορείτε να γίνετε τώρα ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ και να μας το γνωστοποιήσετε με ένα  email στο vivliolatreia@gmail.com

Ένα μυθιστόρημα - μωσαϊκό συναισθημάτων

Το κουζλούκι και ο πάππος ο Τζότζος 
Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος  
 εκδ Ωκεανός Ενάλιος
 

Written by greg

Το πρώτο μυθιστόρημα του Θεσσαλονικιού πεζογράφου Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου "Το κουζλούκι και ο πάππος ο Τζότζος" κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Ωκεανός" την άνοιξη του 2009.
Μεταφέρουμε τα λόγια της εκδότριας Ελένης Κεκροπούλου από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: " Ένα μυθιστόρημα - μωσαϊκό συναισθημάτων, σκέψεων, προσώπων, συμπεριφορών, μέσα από την αφήγηση του κεντρικού ήρωα που θα μπορούσε να είναι ο καθένας από μας... που βιώνει μια ζωή απλή και συνάμα σύνθετη στην απλότητά της, συνηθισμένη κι εξαίσια ασυνήθιστη, βαρετή και συνάμα συναρπαστική στην καθημερινή της ρουτίνα... Ένα εξαίσιο μυθιστόρημα! "
Ένα σουρεαλιστικό μυθιστόρημα το οποίο δε δίνει μεγάλο βάρος στην πλοκή της ιστορίας, μια γραφή σκληρή που σε κάποια σημεία της ίσως και να σοκάρει τον καθωσπρεπισμό του εφησυχασμένου αναγνώστη.
Ιδού μερικά στοιχεία για την υπόθεση: Ο βασικός του ήρωας είναι ένας καθηγητής των Λατινικών που ξοδεύει τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος δεξιά κι αριστερά χωρίς να καταφέρνει στο τέλος τίποτε το ουσιαστικό. Ο συγγραφέας του δίνει διάφορα ονόματα ( Στρατής, Αλέξανδρος, Βασίλης κλπ) προσπαθώντας να περάσει μέσα από τις ποικίλλες εκφάνσεις του ενός και μοναδικού του "είναι" τις φιλοσοφικές ανησυχίες παρόντος, παρελθόντος και μέλλοντος!
Διαλέξαμε δύο σειρές από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: " Όλα στριφογύριζαν στον ίδιο κύκλο. Του άρεσαν οι κύκλοι, οι σταθερές τροχιές, η γοητεία της φιλοσοφίας τους, η θεωρία του τίποτα, το τίποτα... τα πάντα! Όταν ζεις στο τίποτα έχεις ελπίδες..."
Λέτε κι εμείς... να διατηρούμε άσβεστη την ελπίδα μας; Λέτε να ξεφύγουμε κάποτε από τα δυσάρεστα και τα δύσκολα;
Μήπως τελικά μέσα από την απαισιοδοξία και τον πεσσιμισμό μπορούμε να ανασύρουμε στην επιφάνεια της καθημερινότητάς μας μηνύματα γλυκά και ευχάριστα;

http://www.altervita.gr

Ο Χαρίτων Γιωτάκης είχε ένα ανεκπλήρωτο όνειρο από παλιά

από την Κατερίνα Κάιρα

Γεννήθηκε το 1969 στην Αθήνα, όπου και διαμένει μόνιμα. Για ένα διάστημα εννέα ετών, έζησε στην Κέρκυρα όπου έλαβε μουσικές σπουδές σε μία από τις φημισμένες φιλαρμονικές της. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, χωρίς όμως να ακολουθήσει την κατεύθυνση αυτή επαγγελματικά. Είναι ελεύθερος επαγγελματίας και ασχολείται επίσης με τις μελέτες ανανεώσιμων πηγών ενεργείας. Του αρέσει ο αθλητισμός και είναι ενεργός αθλητής του Τζούντο. Είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη εννέα ετών.

Πως ήρθε η συγγραφή στη ζωή σας;
Η συγγραφή, όπως σχεδόν όλες οι αποφάσεις στη ζωή μου, ήρθε ξαφνικά πριν κάποια χρόνια όπου και έγραψα έναν μικρό αριθμό παραμυθιών για παιδιά. Λίγο πριν ξεκινήσω την προσπάθειά μου για να τα εκδώσω, αποφάσισα τελείως ξαφνικά, όπως ανέφερα και προηγουμένως, να γράψω ένα μυθιστόρημα – πράγμα που ήταν και ένα ανεκπλήρωτο όνειρο από παλιά. Τα μυθιστορήματα άλλωστε, ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Θα μπορούσα να πω ότι με μάγευαν από παιδί, διότι σου δίνουν την ευκαιρία να πλάσεις πρόσωπα, γεγονότα, περιστατικά και γενικότερα ιστορίες, οι οποίες θα έχουν το προσωπικό σου στίγμα και θα είναι όσο αληθινές ή ψεύτικες εσύ επιθυμείς. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μπορείς να δώσεις το τέλος που σου αρέσει και μάλιστα αυτό το τέλος να είναι όσο ‘’αιρετικό’’ ή απροσδόκητο επιθυμεί η φαντασία σου.

Πως θα χαρακτηρίζατε το μυθιστόρημα σας; Αστυνομικό, ερωτικό;

Το μυθιστόρημα αυτό, με μια πρώτη βιαστική ματιά θα χαρακτηριζόταν αστυνομικό, πολεμικό ή όπως το συνηθίζουν στο εξωτερικό : ‘’Hard Boiled’’. Όμως κατά τη γνώμη μου είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα αφού οι ‘’εξάρσεις’’ βίας και το πολεμικό περιβάλλον δρουν περιφερειακά και αποτελούν συμπλήρωμα μόνο, της όλης ιστορίας, η οποία προσπαθεί με όλους τους τρόπους να προσεγγίσει και τελικά να μεταδώσει στον αναγνώστη τα στοιχεία τής μπερδεμένης προσωπικότητας του ‘’αντιήρωα’’ πρωταγωνιστή. Αυτής της προσωπικότητας που είναι υπεύθυνη για την τραγική εξέλιξη της ζωής του. Αυτό δηλαδή που είναι και βασικό θέμα του βιβλίου.

Το θέμα του βιβλίου σας, προέκυψε από την προσωπική σας ενασχόληση με την γυμναστική;

Όχι. Η ενασχόλησή μου με τη γυμναστική και γενικότερα με τον αθλητισμό δεν επηρέασε με κανέναν τρόπο την εύρεση του θέματος της παρούσης συγγραφικής προσπάθειας. Το θέμα που προέκυψε στηρίχθηκε καθαρά και μόνο σε φανταστικά σενάρια, τα οποία επηρεάστηκαν από τη σύγχρονη καθημερινότητα, η οποία σε συνεργασία με τα τηλεοπτικά και κινηματογραφικά ‘’βιώματα’’ είναι ικανή να γεμίσει τόμους παρόμοιας θεματολογίας.

Γιατί επιλέξατε να εκδώσετε το βιβλίο σας με προσωπική έκδοση;
Η εμπειρία ικανών και σημαντικών συγγραφέων, τους οποίους είχα την τύχη να συμβουλευθώ, όπως επίσης και η επιθυμία μου να επιβλέπω και να αποφασίζω μόνος και σχεδόν ‘’δικτατορικά’’ θα έλεγα, ακόμα και τα πιο ασήμαντα θέματα της κάθε μου προσπάθειας – όπως κι αν λέγεται αυτή – με οδήγησαν στην ιδιωτική έκδοση. Μπορεί φυσικά αυτό να μου στοίχισε εμπορικά, όμως η ικανοποίηση που ένοιωσα κρατώντας ένα βιβλίο του οποίου τα πάντα, ακόμη και στην παραμικρή λεπτομέρεια, είχαν αυστηρά τη δική μου σφραγίδα, δεν συγκρίνεται με τίποτα !

Τι αντιπροσωπεύει για εσάς ο Μάρων;
Ο Μάρων είναι όπως τόνισα και προηγουμένως, ένας ‘’αντιήρωας’’. Θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι ο ίδιος διάλεξε αυτόν το χαρακτηρισμό. Αντιπροσωπεύει κάθε βασανισμένη ψυχή που προσπαθεί εναγωνίως να ξεφύγει από τα ‘’δηλητηριώδη’’ δίχτυα τής όποιας άσχημης κατάστασης στην οποία έχει πιαστεί.

Τι μήνυμα θα θέλατε να δώσει το βιβλίο σας;
Όταν έγραφα το μυθιστόρημα αυτό το μόνο που επιθυμούσα (και εξακολουθώ να επιθυμώ) ήταν να φτάσει το βιβλίο μου σε όσα περισσότερα χέρια αναγνωστών ήταν δυνατόν, αφήνοντάς τους μια απολαυστική ανάμνηση ανάγνωσης. Πάντως εάν ο αναγνώστης του ψάξει για κάποιο μήνυμα στις σελίδες του, τότε πιστεύω πως η ανάγνωση αυτού του βιβλίου, θα του υπενθυμίσει μία πολύ σημαντική αρχή της ζωής μας : ότι δηλαδή τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ότι όποιος δεν λάβει αυτή την αρχή υπ’ όψιν του, θα είναι υποχρεωμένος να υποστεί τις συνέπειες της άγνοιάς του.

Ετοιμάζεται το επόμενο μυθιστόρημα σας;
Τώρα προετοιμάζομαι για το επόμενο μυθιστόρημά μου το οποίο αυτή τη φορά θα είναι ιστορικό. Έγραψα ‘’προετοιμάζομαι’’ διότι για τη σωστή απόδοση κάθε ιστορικού μυθιστορήματος χρειάζεται προσεκτική μελέτη της περιόδου στην οποία θέλεις να κινηθεί η ιστορία σου. Μπορεί σε τέτοιου είδους βιβλία ο κεντρικός ήρωας να είναι φανταστικός, αλλά σχεδόν πάντα κινείται σε πραγματικές καταστάσεις, τις οποίες πρέπει να περιγράψεις με απόλυτη ακρίβεια, αλλιώς το αποτέλεσμα θα είναι στην καλύτερη περίπτωση, αστείο.

(Καλή επιτυχία σε κάθε σας προσπάθεια)

Απογραφή του 2011

Ωρα για κουβεντούλα!

Ποια βιβλία διαβάσατε το 2011? 

ΤΙΤΛΟ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ - ΕΚΔΟΤΗ και την άποψή σας (μη δω μονολεκτικές απαντήσεις!!! χαχαχαχαχα)

Γιώργος Γιαντάς - «Το καλό μυθιστόρημα ξεκλειδώνει την ψυχή του αναγνώστη»

ΣΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ

Στο πρώτο του μυθιστόρημα η ιστορία σμίγει αρμονικά με τη φαντασία. Κομμάτια ζωής της νεότερης Ελλάδας συμπλέουν με αληθινές ανθρώπινες ιστορίες. Στο Ως την τελευταία πνοή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, ο Γιώργος Γιαντάς ταξιδεύει τους αναγνώστες του στην κατατρεγμένη Σμύρνη της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ένας λαός δοκιμάζεται. Μαζί δοκιμάζονται τα αισθήματα φιλίας και αγάπης. Ο συγγραφέας πλέκει περίτεχνα την ιστορία του και μέσα από αυτή στέλνει μηνύματα ανθρωπιάς.

Το βιβλίο σας μας μεταφέρει στη Σμύρνη του 1916 και στα γεγονότα που ακολούθησαν. Είναι η καταγωγή σας από τη Μυτιλήνη και πιθανές μνήμες της οικογένειάς σας, που σας ώθησαν να επιλέξετε να γράψετε ένα μυθιστόρημα με αυτό το θέμα;

Οπωσδήποτε με ώθησαν μνήμες, μα και πλήθος μαρτυριών συγγενών, που σχετίζονται με τα γεγονότα. Σκηνές ό - πως ο θάνατος του δεκανέα Μουκτούρη, προς το τέλος του βιβλίου, είναι πραγματικές. Παράλληλα, κατέφυγα σε ένα πλήθος από βιβλία και σχετικά ντοκουμέντα, χάρτες, φωτογραφίες, λεπτομέρειες, που προσπάθησα να «φωτίσω» όσο αυτό ήταν εφικτό. Οι πηγές αυτές δεν αναφέρονται στο τέλος του βιβλίου, ώστε να μην χαθεί ο βιωματικός του χαρακτήρας. Έτσι αποφάσισα να γράψω μια ιστορία που θα κάλυπτε τα πιο συνταρακτικά χρόνια της εποχής εκείνης, διεισδύοντας ταυτόχρονα στα βαθύτερα αίτια των όσων συνέβησαν.

Πέρα από την ιστορία, οι ανθρώπινες σχέσεις παίζουν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση του βιβλίου. Τι θέλατε να δώσετε στους αναγνώστες σας με την ιστορία που διηγείστε;

Υπάρχουν συγκεκριμένα μηνύματα και συμβολισμοί που προσπάθησα να μεταφέρω. Η χώρα μας υπέφερε πολλά από τις κατά καιρούς παρεμβάσεις ξένων, μα εξακολούθησε να στέκεται στα πόδια της. Σήμερα, που δοκιμαζόμαστε ξανά, ας μην ξεχνάμε πόσα έχουμε υποστεί... Σε επίπεδο ανθρώπινων σχέσεων, το μήνυμα είναι η διαχρονική αξία της φιλίας, πέρα από σύνορα και ιδεολογίες. Ένα ακόμη είναι κι αυτό της αγάπης: Ο πρωταγωνιστής ωριμάζει από τα γεγονότα και προσπαθεί μέσα από τη μεταμέλεια να προλάβει την καταστροφή. Τα γεγονότα, ωστόσο, τον προλαβαίνουν. Το μήνυμα είναι σαφές: Θα έχουμε πάντα αρκετό χρόνο να δείξουμε την αγάπη μας στους ανθρώπους μας;

Ποια θεωρείτε κατάλληλα υλικά για ένα καλό μυθιστόρημα;

Κατά τη γνώμη μου, η πρωτότυπη ιδέα, η σωστή δομή, η σχολαστικότητα αλλά και το πάθος αποτελούν προϋποθέσεις για ένα καλό αποτέλεσμα. Ένα καλό βιβλίο μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Ακόμη κι αν δεν εντυπωσιάσει εκ πρώτης όψεως, όσο καλύτερα τον παρατηρείς διακρίνεις στον καμβά πινελιές από διδάγματα, αξίες, ηθικούς προορισμούς που θα καταφέρουν να ξεκλειδώσουν το σφραγισμένο βιβλίο της ψυχής. Το καλό μυθιστόρημα είναι τελικά αυτό που θα ξεκλειδώσει την ψυχή του κάθε αναγνώστη.

Εσείς διαβάζετε; Κι αν ναι, τι; Ποιο πιστεύετε ότι είναι το επίπεδο της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας;

Στο μεγαλύτερο ποσοστό διαβάζω ξένη λογοτεχνία, σύγχρονη αλλά και κλασική. Σε ό,τι αφορά στο χώρο μας, θεωρώ πως υπάρχουν πολύ καλά έως πολύ μέτρια βιβλία. Αν δεν υπήρχαν μέτρια βιβλία, άλλωστε, δεν θα αναδεικνύονταν τα αριστουργήματα. Όταν, όμως, τα best sellers προκύπτουν από μη λογοτεχνικούς παράγοντες, όπως η προβολή «εύπεπτων» τίτλων, η δημοσιότητα του συγγραφέα ή το αδυσώπητο μάρκετινγκ, τότε πώς θα καταφέρει να φτάσει στα χέρια του κοινού ένα πραγματικά καλό βιβλίο;

Η υπόλοιπη ζωή σας πώς λειτουργεί σε σχέση με τη συγγραφή; Θα συνεχίσετε να γράφετε;

Θα επιθυμούσα να έχω περισσότερο χρόνο για διάβασμα και συγγραφή. Σε αυτό το κομμάτι καθοριστική είναι η συμπαράσταση και στήριξη της συζύγου μου, αφού όταν πρόκειται για την προετοιμασία και τη συγγραφή μιας ιστορίας, απαιτούνται έξι με οχτώ ώρες απομόνωσης ημερησίως. Πέραν αυτής της διαδικασίας, ο χρόνος μελέτης καθημερινά περιορίζεται μόλις στις τρεις ώρες. Ήδη ολοκληρώνω ένα δεύτερο μυθιστόρημα, μετά το Ως την τελευταία πνοή, καθώς και ένα προγενέστερο αυτού. 

dsav@otenet.gr

www.epikaira.gr

πέντε πρωταγωνίστριες ...

Ο κύκλος των χαμένων εποχών
Παππά Μαριλένα
Εκδ Bookstars - Γιωγγαράς

Στον κύκλο των χαμένων εποχών οι πέντε πρωταγωνίστριες του βιβλίου παλεύουν να ισορροπήσουν στη δική τους ακτίνα και να περπατήσουν κατά μήκος της ζωής...
Σε έναν κόσμο που ο πόνος εναλλάσσεται με τη χαρά, η θλίψη με την ευτυχία, ο χειμώνας με την άνοιξη το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι να ζει την κάθε εποχή...

Συνέντευξη: Μαρία Τζιρίτα - Η ιστορία της Αλέκας είναι ένα μάθημα ζωής & ανθρωπιάς

Written by Μαρία Τρίγκα.

Μια από τις πιο αγαπημένες συγγραφείς της νέας γενιάς, η Μαρία Τζιρίτα, έδωσε συνέντευξη για τους αναγνώστες του WomLand.com και σας την παρουσιάζω με διπλή χαρά, αφού είμαστε φίλες.

Η Μαρία, που έχει ήδη γράψει αρκετά επιτυχημένα βιβλία - "Αν δεν υπήρχε αύριο", "Το παιδί της αγάπης", "Μάτια μου" και το πιο πρόσφατο "Όταν Αγαπάς είναι για Πάντα" - για άλλη μια φορά, προσμένει να δει τις πρώτες αντιδράσεις των αναγνωστών από το νέο της βιβλίο, που θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία στις 9 Φεβρουαρίου από τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Αξίζει να την γνωρίσετε πιο καλά διαβάζοντας τις ερωτήσεις που της έθεσα:
1) Έχει περάσει από το μυαλό σας ποτέ η εκδοχή να γυριστεί ταινία βασισμένη σε κάποιο βιβλίο σας; Θα σας ρωτούσα αν σκεφτήκατε ποτέ να γράψετε ένα σενάριο, αλλά βρίσκω πως τα βιβλία σας, που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες κατά κύριο λόγο και θεωρώ πως έχουν ιδιαίτερα γλαφυρή και ρεαλιστική αφήγηση, είναι ότι από τα πιο κατάλληλα για να αποτελέσουν το βασικό σκελετό για ένα κινηματογραφικό σενάριο.

Θα μου άρεσε να έβλεπα ένα μου βιβλίο σε ταινία, αλλά είναι κάτι που δεν εξαρτάται από μένα. Αν με ρωτάτε αν θα έδινα τη συγκατάθεσή μου για κάτι τέτοιο, σας λέω ότι θα την έδινα με μεγάλη μου χαρά!
2) Με δεδομένο πως τα μυθιστορήματά σας πραγματεύονται ανθρώπινα αισθήματα , – φιλία, αγάπη, έρωτας –, θα σας ζητούσα να μας εκφράσετε τι σημαίνουν το κάθε ένα από αυτά ξεχωριστά: Αγάπη, Έρωτας, Φιλία.Η φιλία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια ζωή ισορροπημένη κι ευτυχισμένη. Με λίγα λόγια, για μένα, αυτά τα τρία που αναφέρατε είναι η ευτυχία στη ζωή.

Μπορεί ποτέ να πει κανείς τι σημαίνει η Αγάπη ή ο Έρωτας; Για τον καθένα είναι απόλυτα προσωπικό. Για μένα η αγάπη είναι η βάση, το νόημα της ίδιας της ζωής και ο έρωτας η κινητήριος δύναμη των πάντων. Η φιλία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια ζωή ισορροπημένη κι ευτυχισμένη. Με λίγα λόγια, για μένα, αυτά τα τρία που αναφέρατε είναι η ευτυχία στη ζωή.
3) Πολλά άτομα γράφουν επειδή το γράψιμο είναι το μεράκι τους, αλλά πολύ λιγότερα είναι εκείνα που μπαίνουν στη διαδικασία να επιδιώξουν την έκδοση των ιστοριών τους. Ίσως, γιατί δεν έχουν τα κατάλληλα ερεθίσματα, ή το απαιτούμενο θάρρος και πολύ περισσότερο την αυτοπεποίθηση πως αυτά που έχουν εκφράσει σε μια κόλλα χαρτί θα αγγίξουν ένα πολύ μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού. Ποιο ήταν το αρχικό έναυσμα που σας προέτρεψε να εκδώσετε το πρώτο βιβλίο σας;

Όταν έστειλα το πρώτο μου βιβλίο, "Tο παιδί της Aγάπης" στον εκδοτικό μου οίκο, έτσι ένιωθα κι εγώ. Πίστευα πως κανείς δε θα ενδιαφερόταν για όσα κατέθετα από ψυχής και ντρεπόμουν πάρα πολύ! Όμως, πέρα από την οικογένειά μου και τους φίλους μου που με στήριζαν και με προέτρεψαν να το στείλω, ήταν κι ο βιβλιοπώλης μου, που διάβασε το βιβλίο και επέμεινε και μάλιστα, μου πρότεινε να το στείλω στον Ψυχογιό, κάτι που φυσικά δεν το μετάνιωσα ποτέ κι είμαι ευγνώμων που το έκανα!
4) Αναρωτιέμαι ποια είναι η πιο σημαντική αλλαγή που έφερε η δημοσιότητα στη καθημερινότητά σας;

Δεν υπάρχει δημοσιότητα για τους συγγραφείς, δεν υπάρχει τίποτα που να αλλάζει στην ουσία στην καθημερινότητά μας, επειδή γράφουμε βιβλία. Μέσω του διαδικτύου επικοινωνώ με πολύ κόσμο και εισπράττω το θαυμασμό και την αγάπη τους. Αυτό ναι, με έχει αλλάξει, γιατί ομολογώ πως με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο. Νιώθω ευτυχής και ευγνώμων για όλη αυτή την αγάπη και προσπαθώ μέσα από το έργο μου να την επιστρέψω στο πολλαπλάσιο.
5) Είχατε ήδη δικό σας blog πριν γίνει η έκδοση του πρώτου βιβλίου σας; Και να ναι, κατά πόσο αυτή η αμφίδρομη επικοινωνία με τους αναγνώστες σας βοήθησε στο να αφουγκραστείτε καλύτερα το σφυγμό του Έλληνα αναγνώστη στη σημερινή εποχή;

Δεν είχα μπλογκ, δεν είχα facebook, δεν είχα τίποτα από αυτά! Μπήκα στη διαδικασία να συμμετέχω ενεργά σε αυτά τα κοινωνικά δίκτυα, όταν άρχισα να ασχολούμαι και με τη συγγραφή, ακριβώς για να έχω επικοινωνία με τους αναγνώστες μου. Η αγάπη του κόσμου, μέσα από τα μηνύματά τους μου δίνει μεγάλη χαρά και δύναμη για να συνεχίζω το έργο μου. Και φυσικά, όσα περισσότερα ερεθίσματα δίνονται σε ένα συγγραφέα μέσα από την επαφή του με τους άλλους ανθρώπος, τόσο το καλύτερο!
6) Κάθε φορά που γράφετε τον επίλογο σ’ ένα μυθιστόρημά σας, ποιο είναι εκείνο το άτομο που το διαβάζει πρώτο. Να φανταστώ ότι είναι το πιο αγαπημένο σας πρόσωπο, η κόρη σας; Επιπλέον, είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο ο πρώτος αναγνώστης του εκάστοτε συγγράμματός σας, ή αυτό ποικίλει ανάλογα με την καθεμία ιστορία;

Είναι πάντα η κόρη μου, η μόνη που της διαβάζω κομμάτια από το βιβλίο, πριν ακόμα το ολοκληρώσω και πολλές φορές έχει άποψη, ή και αντίρρηση για τη συνέχεια! Όταν το ολοκληρώσω, το στέλνω στον πατέρα μου, εκείνος είναι ο αυστηρότερος κριτής μου. Με διορθώνει σε πολλά σημεία, με συμβουλεύει σε άλλα και πάντα θα είναι εκείνος που θα κάνει ένα "ξεσκόνισμα", προτού το βιβλίο σταλεί στον εκδοτικό οίκο.
7) Ποιες είναι οι ιδανικές συνθήκες για σας κατά τη συγγραφή ενός βιβλίου σας;

Δεν υπάρχουν ιδανικές συνθήκες. Όταν μου έρθει η έμπνευση θα κάτσω και θα γράψω, ανεξαρτήτως συνθηκών. Κλείνομαι στον κόσμο μου κι εκεί δε μπορεί να μ’ ενοχλήσει κανείς.
8) Θεωρείτε ότι οι σπουδές στην Ψυχολογία έχουν συνεισφέρει στο να γίνετε τόσο καλή στην αναλυτική και πολυδιάστατη εμβάθυνση του χαρακτήρα των ηρώων σας;

Νομίζω πως ναι, αλλά όχι μόνο οι σπουδές. Περισσότερο με έχει βοηθήσει το γεγονός ότι ποτέ δε σταμάτησα να μελετώ συγγράμματα ψυχολογίας και ποτέ επίσης, δε σταμάτησα να προβληματίζομαι, να αναλύω και να σκέφτομαι τις ανθρώπινες σχέσεις.
9) Ως σύγχρονη εργαζόμενη γυναίκα, με έντονη προσωπικότητα, αλλά και μητέρα μιας κόρης που ενηλικιώνεται, πώς βλέπετε τη μεταξύ των ανδρών και γυναικών σχέση; Είναι σε καλό δρόμο ή αισθάνεστε ότι δεν αλλάζει κάτι σ’ αυτόν τον αιώνιο “πόλεμο” των δύο φύλων;

Νομίζω πως είναι όπως ήταν πάντα: δύσκολη, διότι οι άνθρωποι είναι δύσκολοι. Οι δύσκολοι άνθρωποι δημιουργούν και δύσκολες σχέσεις, πολύπλοκες, προβληματικές. Ουσιαστικά, οι σχέσεις μας δεν είναι τίποτε άλλο, παρά επέκταση του χαρακτήρα μας. Οι γυναίκες κατηγορούν τους άντρες και οι άντρες τις γυναίκες για τα προβλήματα στην μεταξύ τους σχέση. Αν καθόταν ο καθένας να εξετάσει το δικό του μερίδιο ευθύνης και ξεκινούσε από το να λύσει τα προσωπικά του προβλήματα, τότε θα έλυνε και τα προβλήματα της σχέσης του. Με αυτό το δεδομένο, σε μια εποχή που ο όδιος ο άνθρωπος, σαν άτομο, έχει χάσει τον εαυτό του και το δρόμο του, το στόχο του στη ζωή και την προσωπική του ευτυχία, τότε σαφώς και οι σχέσεις που βλέπουμε γύρω μας έχουν πολλά, μα πολλά προβλήματα.
10) Τι είναι αυτό που θα θέλατε να έχετε κάνει μετά από 15-20 χρόνια και δεν θα συγχωρούσατε τον εαυτό σας, αν δεν το κατορθώσετε στο μέλλον;

Να είμαι ευτυχισμένη. Αυτός ήταν πάντα ο στόχος μου, αυτή η επιθυμία μου. Ανεξαρτήτως συνθηκών, το μόνο που θέλω είναι να είμαι ευτυχισμένη. Γιατί έχω την πεποίθηση ότι η ευτυχία πηγάζει από μέσα μας και δεν έρχεται ποτέ από εξωγενείς παράγοντες.
11) Ποια είναι η γνώμη σας για το πολιτικό γίγνεσθαι στην Ελλάδα του Μνημονίου… της άσκησης πολιτικής που προσπαθεί να συγκαλύψει τις ευθύνες των πολιτικών όλων των αποχρώσεων, εξυπηρετώντας την “κομματοκρατία”, παρότι η Ελλάδα ενώ έχει πιάσει ήδη πάτο…, βουλιάζει πιο κάτω και από τον πυθμένα; Πώς σκέφτεται το μέλλον μια συγγραφέας που βλέπει τους πολιτικούς να φέρονται όπως οι καπετάνιοι που εγκαταλείπουν το καράβι σ’ ένα ναυάγιο, ενώ ο κόσμος πνίγεται;

Θα σας απογοητεύσω, αλλά δεν έχω καμία άποψη για την πολιτική κατάσταση. Θεωρώ ότι αν αρχίσω να ασχολούμαι, να μιλάω και να γράφω για τους πολιτικούς και την πολιτική, θα χάσω το ρομαντισμό μου κι αυτή τη μαγεία που με δένει με τη συγγραφή. Νιώθω μια απαξίωση για όλους αυτούς, μια "αηδία", ας μου επιτραπεί η έκφραση. Από την άλλη μεριά έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, στους απλούς ανθρώπους, πολίτες αυτής της χώρας και ξέρω πως σύντομα η Ελλάδα μας "ξανά προς τη δόξα θα τραβήξει", με καπετάνιο τον ίδιο το λαό.


12) Τι θα λέγατε για την ταυτότητα του αναμενόμενου υπό έκδοση βιβλίου σας “Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει”; Από τον τίτλο διαφαίνεται πως πραγματεύεται την αγάπη και έχουμε ήδη δει πως πρόκειται για αληθινή ιστορία. Όμως, τι είναι αυτό που νομίζετε πως το κάνει να ξεχωρίζει από τα προηγούμενά σας… και γιατί θα συστήνατε σ’ έναν αναγνώστη, που δεν έχει διαβάσει ακόμη κάποιο βιβλίο σας να το προτιμήσει;

Το συγκεκριμένο βιβλίο αφηγείται τη συγκλονιστική ζωή μιας γυναίκας, τις δύσκολες και σκληρές συνθήκες με τις οποίες μεγάλωσε και πως τελικά τα κατάφερε να βρει την ευτυχία. Είναι ένα βιβλίο ανατρεπτικό, μια αληθινή ιστορία, που εμένα προσωπικά με κλόνισε ως προς τις πεποιθήσεις μου και με έκανε να αναθεωρήσω ό,τι πίστευα μέχρι τώρα. Ένας άνθρωπος που γνώρισε την απόρριψη, που δεν εισέπραξε αγάπη από κανέναν, που μεγάλωσε ουσιαστικά μόνος του παλεύοντας με φτώχια, αρρώστιες και μοναξιά, τελικά, δεν έκανε τίποτε άλλο, παρά ν’αγαπάει και να προσφέρει ανιδιοτελώς. Η ιστορία της Αλέκας είναι ένα μάθημα ζωής και ανθρωπιάς, που θεωρώ ότι θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Μαρία Τζιρίτα mariatzirita.gr psichogios.gr

 

 http://www.womland.com

 

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο "Τιμωρία, η λέξη των θεών" Χαρίτων Γιωτάκης

απόσπασμα από το βιβλίο που διαβάζω, "Τιμωρία, η λέξη των θεών" Χαρίτων Γιωτάκης

«Αυτό είναι ένα απ’ τα αίτια που με κάνουν και σκέφτομαι τη συγκεκριμένη λύση σοβαρά. Βέβαια πρέπει να συνυπολογίσεις και την ψυχολογική επίπτωση αυτής της ενέργειας στο παιδί. Οι ψυχολόγοι λένε, ότι...»
«Παράτα μας πια με τους ψυχολόγους σου βρε Ναυσικά ! Πόσες φορές θα στο πω ότι δεν τους παραδέχομαι,  πιστεύω ότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι απλά έμποροι, που κοιτούν πως θα βγάλουν χρήματα εις βάρος των ανόητων, που νομίζουν ότι τους έχουν ανάγκη».
Είχε γίνει κόκκινος από θυμό. Ένιωθε τα περιθώρια να στενεύουν κι Αυτός να μην μπορεί να βρει λύση. Κοίταξε τη γυναίκα του, που είχε ζαρώσει σε μια γωνία απ’ τη στενοχώρια της και μετάνιωσε, για άλλη μια φορά, για το άδικο ξέσπασμά του. Το ήξερε πως μια τέτοια βίαιη φυγή, θα κόστιζε στον ψυχισμό της κόρης του, αλλά μήπως και η παραμονή σε μια τέτοια αρρωστημένη κατάσταση, δε θα είχε ανάλογα αποτελέσματα, σε περίπτωση θανάτου του ; Κάτι που ήταν μαθηματικώς βέβαιο, ότι θα συνέβαινε σύντομα... Όσο για τους διαφόρους ψυχολόγους, τους θεώρει αλμπάνηδες και εκμεταλλευτές. Πιστεύει πως ο ψυχολόγος (και ο ψυχίατρος), δεν είναι απλός γιατρός. Δηλαδή σε πονάει το στομάχι σου ; Έχουμε περίπου τέσσερις πιθανές διαγνώσεις, μια απ’ αυτές θα είναι σωστή. Μετρημένα κουκιά, στις περισσότερες περιπτώσεις τουλάχιστον. Ο ψυχολόγος είναι γι Αυτόν, ιερέας. Αντιπρόσωπος της φύσης ή του Θεού (αναλόγως που πιστεύει ο καθένας) στη γη ! Έχει να αντιμετωπίσει το πιο δύσκολο και ανεξερεύνητο όργανο του ανθρώπου, τον εγκέφαλο. Πρέπει να είναι γνώστης, εκπαιδευμένος, ικανός, ευφυής, διεισδυτικός, υπομονετικός, γενναίος και κυρίως ταλαντούχος. Το ταλέντο είναι γι Αυτόν, το πιο σημαντικό προσόν σε κάθε ενασχόληση, πόσο μάλλον στην ψυχολογία ! Εάν δεν έχεις το ταλέντο, την κλίση να αντιλαμβάνεσαι και ύστερα να θεραπεύεις το μυαλό, όσο και να εκπαιδευτείς, πάντα θα είσαι ελλιπής και κατ’ επέκταση επικίνδυνος για τους ασθενείς σου. Θεώρει τις τελευταίες ανακαλύψεις και θεωρίες της ψυχολογίας (περιλαμβάνοντας και αυτές των Φρόιντ, Γιούνγκ, των συγχρόνων και των μετέπειτα απ’ αυτούς), τσαρλατανισμούς και ψευτοκουλτουριάρικες μπούρδες, με μόνο σκοπό την καθοδήγηση των μαζών, κατά τον τρόπο που βολεύει τους ηγήτορες και τους δυνατούς της σύγχρονης κοινωνίας. Πιστεύει πως όλος αυτός ο όγκος των ανθρώπων που υπήρξε στη γη, καθ’ όλη την ιστορία του ανθρώπινου γένους, από εμφάνισης του έως και τα μέσα του εικοστού αιώνα, ανατράφηκαν και γαλουχηθήκαν, με αυτό που οι σημερινοί ψυχολόγοι ονομάζουν «πρωτόγονες, αποτυχημένες μεθόδους».  Όμως  κατ’ Αυτόν, αυτές οι μέθοδοι ανέδειξαν όχι μόνο τεράστιες μορφές, όπως φιλοσόφους, ηγέτες, επιστήμονες, πρωτοπόρους και ανθρωπιστές, αλλά γενικότερα μάζες ανθρώπων, που είχαν όλο το δικαίωμα να ονομάζονται πολιτισμένα όντα, σε αντίθεση με τους, με τη νέα μέθοδο ανατραφέντες, σημερινούς ανθρώπους, τους οποίους ακόμη και τα πλάσματα της ζούγκλας, θα χαρακτήριζαν : ΖΩΑ ! Πιστεύει ακόμη, πως η ανατροφή των παιδιών με τη σύγχρονη μέθοδο, πλάθει χαρακτήρες αδύναμους και εγωκεντρικούς, οι όποιοι είναι αδύνατο να σταθούν με σθένος απέναντι στο χάος που καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν με την ενηλικίωση τους. Το αποτέλεσμα είναι, να μετατρέπονται σε δειλές μαριονέτες, οι οποίες για να επιβιώσουν επιδίδονται σε ένα ατελείωτο κυνήγι χρήματος, με κάθε κόστος, αδιαφορώντας πλήρως για τους συνανθρώπους τους. Η αδιαφορία δυστυχώς, είναι μεταδοτική και φέρνει αποξένωση. Η αποξένωση φέρνει μοναξιά. Αποξένωση και μοναξιά ακόμη κι απ’ τα ίδια σου τα παιδιά ! Το τραγικό τέλος είναι, ότι ο καθένας καταλήγει μόνος του και όταν είσαι μόνος σου, αντιδράς λιγότερο και υπακούς ευκολότερα. Όλοι καταλήγουν να είναι και μάλιστα οικιοθελώς, σύγχρονοι, πολιτισμένοι, κουστουμαρισμένοι σκλάβοι ! Αυτή τη γραμμή, τη δίνει ένα παγκόσμιο γενικό διευθυντήριο (άγνωστο το από ποιους απαρτίζεται), το όποιο δεν έχει εθνικές, φυλετικές ή άλλες αναστολές, ούτε κανενός είδους φραγμούς. Καθορίζει τα πράγματα με μόνο γνώμονα το συμφέρον του. Οι πρόεδροι και οι πρωθυπουργοί των χωρών σ’ αυτό το παιγνίδι, δεν είναι τίποτα άλλο από έπαρχοι. Οι διάφοροι μεγιστάνες του πλούτου, κομισάριοι και οι πολίτες όλων των κοινωνικών και μορφωτικών επίπεδων, είναι εργάτες με διάφορες διαβαθμίσεις και προοπτικές προαγωγής – για να έχει και κάποιο ενδιαφέρον γι αυτούς  η όλη κατάσταση.  Όλα είναι οργανωμένα με απόλυτη τάξη και εκτελούνται με σπαρτιατική  πειθαρχία, απ’ τα πειθήνια όργανα τού διευθυντηρίου και όλοι ακολουθούν το ρυθμό του, χωρίς ιδιαίτερες αντιρρήσεις, αφού νομίζουν ότι είναι αυτεξούσιοι και κύριοι του εαυτού τους, αλλά και αποκλειστικοί υπεύθυνοι των δεινών τους. Όταν δηλαδή, κάθεσαι και δουλεύεις σα δούλος μέρα - νύχτα, αποποιούμενος βασικά δικαιώματα σου, επειδή χρειάζεσαι τη δουλειά, για να σου παρέχει τα χρήματα να πληρώνεις το δάνειο που πήρες, για ν’ αγοράσεις ένα είδος  αυτοκίνητου, που ούτε σου χρειάζεται, αλλά και ούτε μπορείς να συντηρήσεις, τότε λες ότι φταίει η βλακεία σου γι αυτό και όχι το ότι απ’ την ώρα που γεννήθηκες σε βομβαρδίζουν νυχθημερόν, με όλους τους τρόπους, με ένα δήθεν  ιδανικό  μοντέλο ανθρώπου, το όποιο οι μόνες αξίες που έχει, είναι η απόκτηση πλούτου, κυρίως πατώντας επί πτωμάτων. Δεν ξέρει από ποτέ ισχύει αυτή η τάξη πραγμάτων και ποιος ήταν ο εμπνευστής της, αλλά υποθέτει ότι είναι κάτι που υπάρχει από παλιά. Δεν τολμάει να σκεφθεί ότι υπήρχε από την αρχαιότητα, γιατί τότε θα πρέπει να αναθεωρήσει πολλά απ’ αυτά τα σπουδαία που σκέφτεται για τους αρχαίους  Έλληνες, αλλά και τους νεωτέρους απογόνους τους.
Κοίταξε τη Ναυσικά τρυφερά, μ’ αυτό το γλυκό μετανοιωμένο βλέμμα, που πάντα την έριχνε και την πήρε αγκαλιά.
«Έλα να σκεφτούμε τις διακοπές μας», της είπε χαϊδεύοντας της τα μαλλιά, μ’ ένα τρόπο που την έκανε να ξεχνά όλα τα άσχημα και να παίρνει νέα δύναμη. Δεν ήταν τυχαίο ότι όλοι στηρίζονταν πάνω του για τα πάντα. Όχι, δεν το επεδίωξε, απλά έχει το χάρισμα. Κάποτε, ενώ Αυτός δεν ήταν μπροστά, στην παρέα του είχε δημιουργηθεί συζήτηση με θέμα τον γνωστό, κατά την περίοδο του μεσοπόλεμου, ταχυδακτυλουργό - μάγο Χουντίνι. Λοιπόν οι θαυμαστές αυτού του ανθρώπου, μαζεύονταν κάθε χρόνο, την ημέρα της ανάμνησης του θανάτου του, με την ελπίδα ότι θα εμφανιζόταν μπροστά τους. Όταν λοιπόν κάποιος απ’ την παρέα, ρώτησε γιατί το πίστευαν αυτό, του δόθηκε η απάντηση, ότι όλοι  αυτοί οι άνθρωποι (και ήταν πραγματικά πολλοί), ήταν απολύτως βέβαιοι, πως εάν υπήρχε κάποιο ον που θα κατάφερνε να δραπετεύσει απ’ τον Άδη, αυτός θα ήταν μόνο ο Χουντίνι. Τότε, αυτόματα και χωρίς καμία προηγούμενη συνεννόηση, αρκετά άτομα απ’ την παρέα πεταχτήκαν ταυτοχρόνως και φώναξαν : «Και ο Αλέξανδρος επίσης...» !!

Αξιοσημείωτες συναντήσεις

Του Γιώργου Βέη

Μια πολύ ισχυρή δόση ντοπιολαλιάς, αλλά και προσωποπαγείς, φιλολογικά ψαγμένοι τύποι, όπως π. χ.: ά΄θρωποι, σϊωπή, βαρβάκια, ξανά-μανά, πάρωρα, γαίμα, κάναλοι, σκαντάγιο, σαυράδα, συστηματική προβολή ασήμων αλλά καταλυτικών πτυχών του γενέθλιου μυκονιάτικου τοπίου, οιονεί ανθρωπολογικές μελέτες εν συνόψει, μαρτυρίες ζωής στοχαστικής και ιδιαίτερα ανοικτής φιλοσοφικά, αποσπάσματα συναντήσεων με διακεκριμένους δημιουργούς, π. χ. Μέλπω Αξιώτη, Γιώργος Σεφέρης, Βασίλης Βασιλειάδης, και βεβαίως άμεσες αυτοβιογραφικές καταθέσεις συνιστούν, μεταξύ άλλων, τα εμφανέστατα στοιχεία του υλικού εκείνου, από το οποίο έχει σπονδυλωτά σχηματιστεί το παρόν βιβλίο. 

Συγκρατώ ότι ο Παναγιώτης Κουσαθανάς δεν χάνει ποτέ τον έλεγχο της γραφής του, δεν εκφυλίζει το κείμενο σε ανούσιο παραλήρημα «εκστατικού μύστη», ούτε ευτελίζει το αντικείμενο των περιγραφών του, συνθηκολογώντας με άνομες αποδομήσεις. Γράφει δηλαδή χωρίς ανούσια τερτίπια. Όπως συνιστούν άλλωστε οι ημεδαποί και αλλοδαποί ειδήμονες του είδους. Και η μεγίστη προσοχή, την οποία αποδίδει στην κατάλληλη λέξη, την περιώνυμη, φλωμπερική mot juste, βεβαίως τον αποζημιώνει: η φράση λειτουργεί τόσο ως καλώς συγκερασμένη σύμπτυξη της καθημερινότητας, όσο και ως ικανό κάτοπτρο των ενδογενών τριβών. Το δε διηγητικό υποκείμενο επιβάλλει με τη σειρά του όσο πιο διακριτικά μπορεί τους όρους του λεκτικού παιχνιδιού. Το σήμερα είναι συνήθως ολισθηρό: παραπέμπει συχνά στον απολεσθέντα παράδεισο της παιδικής ηλικίας. Τότε δηλαδή που ο μικρός Παναγιώτης Κουσαθανάς αποστήθιζε εξ απαλών ονύχων τα ονόματα και τα επίθετα των προσώπων και των πραγμάτων. Αλλά το έργο αυτό συνιστά και κάτι ακόμα: ήτοι ένα πεδίο παρατεταμένης σπουδής του εαυτού, όπως δρα πάντα σε συνάρτηση με τα δεδομένα τόσο της ατομικής, όσο και της συλλογικής μνήμης. Όπως προέκυψε δηλαδή και από τις οξυδερκείς αναλύσεις του Μπόρις Αϊχενμπάουμ «η ιστορία» εξακολουθεί να αποτελεί «μια ιδιαίτερη μέθοδο μελέτης του παρόντος με τη βοήθεια γεγονότων που ανήκουν στο παρελθόν». Παρόν και παρελθόν είναι κοντολογίς, για τις Αξιοσημείωτες συναντήσεις, μια συνεχής μαντική εικόνα, ή άλλως μια αδιάπτωτη λεξιμαγεία.

Έχει διατυπωθεί δημοσίως η άποψη της κριτικού Κατερίνας Σχινά, ότι ο εν λόγω πολυβραβευμένος συγγραφέας «αντλεί με πάθος από το κεφάλαιο του πραγματικού για να στοχαστεί πάνω στον τόπο και τους ανθρώπους, να διεισδύσει στα πάθη τους, να κατανοήσει την λοξότητά τους, να οικειωθεί και να οικειώσει τον αναγνώστη με το παράλογο της ύπαρξης. Όμως, παρ’ ότι αγκιστρωμένος στο πραγματικό, ο Παναγιώτης Κουσαθανάς το ανασκηνοθετεί για να φανεί αυτό που πραγματικά είναι: μια διαδοχή υπαινιγμός, ένας παράξενος, όχι όμως και ανεξιχνίαστος, χορός των σημασιών. Κι έτσι, βλέποντας και γράφοντας υπό γωνίαν, αποδίδει στα πράγματα τις αδιάγνωστες διαστάσεις τους». Κι εδώ ακριβώς εντοπίζεται ένα άλλο στοιχείο της δομικής συγκρότησης, την οποία προτείνει εν προκειμένω ο συγγραφέας. Εννοώ τη διεύρυνση δηλαδή των δεδομένων των αισθήσεων και την υπαγωγή τους σε ένα μεγαπρότυπο Βίου. Εξ ου και η πηγαία αίσθηση της συνειδητής στίλβωσης, της οριακής μεταποίησης, της κραταιάς διάσωσης εν τέλει των πολλαχώς σημαδιακών φαινομένων. Ασφαλώς η εμπειρία του πνεύματος είναι η μόνη μορφή ζωής, την οποία εμμέσως πλην σαφώς αποδέχεται πλήρως ο συγγραφέας ως αναγκαία και ικανή όψη της απώτατης Αλήθειας. Το σώμα, αυτή η ακραία αντικειμενικοποίηση της βούλησης, όπως δίδαξε ο Αρθούρος Σοπενχάουερ, συμπαρίσταται σ’ αυτή τη βαθμιαία προαγωγή των ποσοτήτων και των ποιοτήτων, επιδιώκοντας κι αυτό την ενδελεχή, απρόσκοπτη αναβάθμισή του σε Αγαθό. Η ενδεχόμενη αποτυχία του, σχετική ή παταγώδης, συνιστά την απαρχή μιας τραγωδίας. Αυτήν ακριβώς την οποία υπαινίσσεται από τη μια σελίδα στην άλλη η συλλογή των Αξιοσημείωτων Συναντήσεων.

Η δε εντονότατη εντοπιότητα των εκφάνσεων προκαθορίζει εκ του ασφαλούς μέγα μέρος του ειδικότερου αναπτύγματος των θεματικών αφετηριών. Κι εδώ ισχύει κατά συνέπεια άλλη μια φορά ο κανόνας του Μαρσέλ Προυστ, σύμφωνα με τον οποίο το μόνο πραγματικό ταξίδι δεν είναι η περιφορά στον κόσμο, αλλά η θέαση του κόσμου, ο οποίος ήδη μας περιβάλλει, με τα μάτια ενός άλλου, ήτοι ενός αναβαθμισμένου εγώ. Κατά λέξη: «Le seule véritable voyage, le seul bain de jouvence, ce ne serait pas d’ aller vers de nouveaux paysages, mais d’ avoir d’ autres yeux, de voir l’univers avec les yeux d’un autre». Ειδικότερα: αγάπη για τη μητέρα - τον πατέρα γη, και οργή για την τρέχουσα κατάντια, έλξη και άπωση ταυτοχρόνως, λόγω των θλιβερών τεκταινομένων, από καθαρά οικολογική άποψη, στη γενέθλια νήσο του νυν, προκαθορίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την εμβέλεια των εκφάνσεων. Άλλωστε «τις γενέθλιες πόλεις τις αγαπάει κανείς με τους εφιάλτες τους. Δηλαδή είναι πόλεις που δρουν επάνω σου και εφιαλτικά, όπως συμβαίνει με μένα...» μας θυμίζει και ο Δ. Ν. Μαρωνίτης, μιλώντας για τη δική του γενέθλια Θεσσαλονίκη, σε συνέντευξη στην Έλενα Χουζούρη, στο περιοδικό «Ένα», το καλοκαίρι 1989.

Παραλλάσσοντας μάλιστα τα όσα καίρια διετύπωσε η Ελένη Λαδιά για την ποίηση του Δ. Π. Παπαδίτσα στο δοκίμιό της Ο αγαπημένος του Όντος, που κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις «Λογείον», σε δεύτερη, συμπληρωμένη έκδοση, θα διατύπωνα την άποψη ότι ο «τόπος έχει μια παράξενη, ελκτική δύναμη ως ποιητικό ερέθισμα» και για τον Παναγιώτη Κουσαθανά. «Η πορεία είναι κάπως αντεστραμμένη. Δεν υπάρχει εκλογή του τόπου […] Ο τόπος τον καλεί, όπως εκείνα τα παράξενα πουλιά, που πάνε να πεθάνουν ή να γεννήσουν. Και όπως ο πιστός ή ο ερημίτης παίρνει τον δρόμο που τον οδηγεί στον θεό, καλεσμένος από φωνές μυστικές, έτσι και ο ποιητής αιφνίδια και εν πολλοίς ασύνειδα, πιεσμένος από το βάρος οραμάτων και εικόνων, οδηγείται στον τόπο, που τον καλεί να ενσαρκώσει ποιητικά ό, τι έχει διαισθανθεί και σκεφθεί». Ο ισχυρός δεσμός με τη Μύκονο είναι συνεπώς άλλος ένας κρίσιμος, ένας καθόλα πεπρωμένος δεσμός. Συνιστά εν ολίγοις για τον συγγραφέα το πρόχειρο, ειλικρινέστατο ταυτοχρόνως, απείκασμα του σύμπαντος κόσμου. Μάλιστα, στην κυριολεξία του όρου. Ο Παναγιώτης Κουσαθανάς, για να το εκφράσω διαφορετικά, δεν χρειάζεται για να στοχαστεί δημιουργικά την εκκωφαντική περιπέτεια του «εξωτισμού» ή τις φενάκες του επιπόλαιου, ισοπεδωτικού τουριστικώς οράν. Του φτάνει και του περισσεύει το μεγαθέαμα του – πολυσήμαντου - ολίγου. Εξ ου και η καθηλωτική αναγνωστική εμπειρία.

Παναγιώτης Κουσαθανάς
Αξιοσημείωτες συναντήσεις
Μυθ-ιστορίες για σημαδιακά συναπαντήματα
Εκδόσεις Ίνδικτος 2011, σελ. 120

www.bookpress.gr   

Θα ξεμείνουμε από βιβλία!

Την έντονη ανησυχία της έχει εκφράσει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών και Βιβλιοπωλών για την αδυναμία παραχώρησης κωδικών ISBN, με επιστολή που έστειλε στα τέλη Δεκεμβρίου 2011 προς την υπουργό Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου.

Στην επιστολή ζητείται άμεση απάντηση από την Υπουργό αφού όπως αναφέρεται, αυτή καθυστέρηση κινδυνεύει να αφήσει άμεσα τους επαγγελματίες του κλάδου χωρίς κωδικό για τα βιβλία τους.

Μια έμμεση καθησυχαστική απάντηση ήλθε από την πρόεδρο της Αγγλικής Διεύθυνσης του ISBN κ. Stella Griffiths, που, αφού έλαβε γνώση της επιστολής, επικοινώνησε με τον κ. Λεονταρίτη και τη διευθύντρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης κ. Αράχωβα. Η τελευταία εμφανίστηκε αισιόδοξη πως το πρόβλημα θα έχει λυθεί το πολύ μέσα σε ένα μήνα.

Η κ. Griffiths στην επικοινωνία της με την κ. Ραγιά, πρόεδρο της ΠΟΕΒ ανέφερε επίσης ότι η εταιρία ISBNέχει εγκρίνει ήδη τους κωδικούς που θα διατεθούν στους εκδότες.

ΕΠΙΚΑΙΡΑ www.epikaira.gr

ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ των εκδόσεων ΙΩΛΚΟΣ

Τζιμοπούλου, Αμαλία-ΕιρήνηΗ ιστορία μιας σταγόνας 

«Η ιστορία μιας σταγόνας» είναι μια ιστορία, στην οποία ο καθένας θ' αναγνωρίσει στοιχεία του εαυτού του και της ζωής του. Μια ιστορία αυτογνωσίας γραμμένη από έναν άνθρωπο γεμάτο θέληση να προχωρήσει στη ζωή... Ένας ύμνος στη δημιουργικότητα που εμπνέει αισιοδοξία και σκορπίζει ευτυχία... περισσότερα> ξεφυλλίστε το βιβλίο>

δείτε το βίντεο>
 

Σταυρόπουλος, Θεοδόσης Σ.Απλοέπεια - Βιβλίο δεύτερο

«Τα Τρία Βουνά» είναι το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας με το γενικό τίτλο «Απλοέπεια». Καθώς οι άνθρωποι της ιστορίας υπάρχουν και στη ζωή, καθώς μεγαλώνουν κάπου μεταξύ ονείρου και φυσικής πραγματικότητας, επηρεάζουν τη συγγραφή της και εντέλει  απρόβλεπτα αλλάζουν και την πορεία της την τελευταία στιγμή... περισσότερα>





 

Παντοκρατορινός, Αρχ. ΑθηναγόραςΟ γυφτοδάσκαλος

Ο Φάνης Δεναξάς, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, μεταξύ κύληκος και χειλέων, εν μέσω βοής και ορυμαγδού ψαροταβέρνας στο Μπολάτι, διηγείται μια βραδιά στους φίλους του τα βάσανά του μέχρι να διοριστεί. Και ακολούθως τα ντέρτια και τις περιπέτειές του στα αρρεναγωγεία - παρθεναγωγεία ή μεικτά σχολεία της Ελλάδας... περισσότερα>

      

Οι εκδότες απαντούν | Νώντας Παπαγεωργίου

Συνέντευξη στον Κώστα Αγοραστό

Το εντυπωσιακό "άνοιγμα" των εκδόσεων Μεταίχμιο, τα τελευταία χρόνια, στην ελληνική πεζογραφία, το ηλεκτρονικό βιβλίο, οι νέοι συγγραφείς και η κρίση είναι ορισμένα από τα θέματα για τα οποια κουβεντιάσαμε με τον εκδότη κύριο Νώντα Παπαγεωργίου, των εκδόσεων Μεταίχμιο.

Κύριε Παπαγεωργίου, σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Ήθελα να ξεκινήσουμε με την ερώτηση αν και με ποιον τρόπο η οικονομική κρίση έχει πλήξει τον εκδοτικό σας οίκο.

Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει ολόκληρη την κοινωνία. Δεν θα μπορούσε μια επιχείρηση, όσο υγιής και επιτυχημένη είναι, να μείνει ανεπηρέαστη. Ευτυχώς το βιβλίο δεν ήταν ποτέ προϊόν πολυτελείας κι ούτε ταυτίστηκε με το λάιφσταιλ της επίπλαστης ευμάρειας της προηγούμενης δεκαετίας. Όσοι αγόραζαν βιβλία θα συνεχίζουν να αγοράζουν. Μπορεί να αγοράζουν λιγότερα βιβλία. Να είναι πιο αυστηροί πλέον στις επιλογές τους. Προσωπικά αυτό δεν με τρομάζει. Εμάς ο πήχης μας ήταν ήδη ανεβασμένος και προ κρίσης. Η κρίση έχει επηρεάσει και την αγορά του βιβλίου αλλά όχι στον ίδιο βαθμό που έχει αγγίξει άλλου είδους επιχειρήσεις π.χ. την αυτοκινητοβιομηχανία. Και το θεωρώ και λογικό εντέλει. Κάποιος μπορεί να αποφασίσει πως δεν έχει ανάγκη από ένα αμάξι τελικά. Το να πει το ίδιο για τα βιβλία είναι αδύνατον.

Το εκδοτικό σας πρόγραμμα, εδώ και κάποια χρόνια, έχει εμπλουτισθεί με βιβλία νεοελληνικής πεζογραφίας. Πείτε μου τα κριτήρια με τα οποία «χτίζετε» μεθοδικά τον εκδοτικό σας κατάλογο.

Τα μοναδικό μας κριτήριο είναι η ποιότητα. Σταδιακά και προσεχτικά έχουμε ανοίξει τον εκδοτικό μας ορίζοντα προς όλα τα σημεία. Η Ελληνική Πεζογραφία είναι ένας ακρογωνιαίος λίθος σ’ αυτό το στερέωμα. Τα δύο τελευταία χρόνια είμαστε πιστεύω ο δυναμικότερα αναπτυσσόμενος οίκος στο κομμάτι της Ελληνικής Πεζογραφίας και έπεται συνέχεια.

 Το Μεταίχμιο είναι ένας από τους εκδοτικούς οίκους που φιλοξενεί τη δουλειά τόσο πρωτοεμφανιζόμενων, όσο και παλαιότερων συγγραφέων. Όσον αφορά τους πρωτοεμφανιζόμενους, τι είναι αυτό που περιμένετε να δείτε στη γραφή κάποιου ώστε να τον επιλέξετε και να εκδώσετε τα κείμενά του;

Αυτή τη σπίθα. Μια θερμοκρασία γραφής. Αυτό το κάτι. Μια γλώσσα που δεν μπορείς να αγνοήσεις, μια πλοκή, έναν χαρακτήρα. Όλα αυτά τα μαγικά στοιχεία που κάνουν ένα μυθιστόρημα, ένα διήγημα ή μια νουβέλα ένα ακαταμάχητο ανάγνωσμα. Η γραφή ενός ανθρώπου εκπέμπει έλξη όπως ακριβώς ένα πρόσωπο. Αυτό είναι λοιπόν που ψάχνουμε σε έναν πρωτοεμφανιζόμενο. Να μας τραβήξει το βλέμμα. Να μας κρατήσει την προσοχή. Να μας κάνει να πιστέψουμε.

Έχετε πραγματικά συγκινηθεί από κάποιον πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα που εξέδωσε ο οίκος σας;

Πιστεύουμε σε όλους τους νέους συγγραφείς μας το ίδιο. Ο καθένας σε συγκινεί για άλλο λόγο. Άλλος με το χιούμορ, άλλος με την ευρηματικότητα, άλλος με τη δύναμη των εικόνων του, την περιγραφική του δεινότητα. Η λογοτεχνία είναι ένας σχεδόν ιδεατός κόσμος. Μπορούν να συνυπάρχουν και να αναπτύσσονται όλες οι φωνές χωρίς ποτέ η μία να στερεί ένταση ή ζωτικό χώρο απ’ την άλλη.

Έχετε μπει δυναμικά τα τελευταία χρόνια και στον «χορό» των μετεγγραφών συγγραφέων. Υπό τις παρούσες συνθήκες, η επανέκδοση παλαιότερων βιβλίων μαζί με τα τρέχοντα είναι πράξη υπέρμετρης αγάπης για το βιβλίο ή αποτελεί επίδειξη εκδοτικής δύναμης και πρεστίζ;

Πιστεύουμε στο συνολικό έργο των συγγραφέων που προτιμούν τον εκδοτικό μας οίκο και είναι τιμή μας να προσφέρουμε σε παλαιότερα βιβλία τους μια δεύτερη εκδοτική ζωή. Τα έργα με κάποιο τρόπο ξαναγεννιούνται: περνούν από νέα επιμέλεια, τόσο συγγραφικά όσο και αισθητικά, και έρχονται να συναντήσουν το σήμερα σαν καινούργια. Αυτό δεν είναι επίδειξη δύναμης και πρεστίζ, είναι πράξη σεβασμού και αγάπης.

Αναπτύσσετε φιλικές σχέσεις με τους συγγραφείς σας ή προτιμάτε να κρατάτε μια απόσταση χάριν επαγγελματισμού;

Δεν τηρώ κάποια προκαθορισμένη στάση βάσει πλάνου ή σχεδίου. Υπάρχουν συγγραφείς με τους οποίους έχω φιλικές σχέσεις είτε γιατί αυτό έχει προηγηθεί της συνεργασίας είτε γιατί το έφερε η ζωή και οι χαρακτήρες μας. Όλους πάντως, ανεξαρτήτως φίλιας, τους αντιμετωπίζω με την ίδια εκτίμηση και σεβασμό.

Ο εκδοτικός σας οίκος έχει ισχυρή εκδοτική παρουσία, πέραν την ελληνικής πεζογραφίας, στα σχολικά βοηθήματα, στην ξένη λογοτεχνία και το παιδικό βιβλίο, εκτός των άλλων. Ποιος είναι ο κοινός τόπος που συνδέει όλες αυτές τις εκδοτικές προτάσεις;

Το καλό βιβλίο και η αγάπη γι’ αυτό. Το μεράκι να ικανοποιούμε κάθε τύπο αναγνώστη και κάθε ηλικία. Αυτό δίνει και στη δουλειά μας ποικιλία και γνωριμία με χώρους διαφορετικούς. Θέλουμε πάντα να δοκιμάζουμε νέες προκλήσεις. Η αποτυχία δεν μας φοβίζει, είναι πάντα μέσα στο παιχνίδι. Δεν θα ξέρουμε τι χάσαμε ποτέ αν δεν πειραματιστούμε σε νέες αγορές.

Ένας ακόμη τομέας, όπου το Μεταίχμιο έχει μπει δυναμικά, είναι το ηλεκτρονικό βιβλίο. Θεωρείτε ότι το μέλλον του βιβλίου βρίσκεται στις ηλεκτρονικές-ψηφιακές ταμπλέτες ή είναι αυτή απλώς μια μόδα της εποχής μας;

Η αλήθεια είναι ότι η ψηφιακή έκδοση έχει δύο βασικά πλεονεκτήματα για τους αναγνώστες: τη χαμηλότερη τιμή και το γεγονός ότι ενσωματώνει δυναμικά interactive χαρακτηριστικά, όπως πλήρη αναζήτηση κειμένου με λέξεις-κλειδιά, rich media στοιχεία (βίντεο, ήχος και flash animations μέσα στις σελίδες, highlights και σημειώσεις, αποκόμματα κ.ά.), τα οποία διευκολύνουν όλους όσοι ανατρέχουν σε λεξικά, εγκυκλοπαίδειες και σε άλλα συγγράμματα για να κάνουν κάποιες εργασίες. Και φυσικά μια συσκευή ανάγνωσης ή ένας υπολογιστής μπορεί να χωρέσει εκατοντάδες βιβλία, τα οποία δεν χωρούν στη βιβλιοθήκη του σπιτιού μας ούτε στη βαλίτσα των διακοπών μας, και η πρόσβαση σε αυτά είναι άμεση.

Η τεχνολογία των e-books δεν είναι ακόμη ευρέως διαδεδομένη στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Τώρα γίνονται τα πρώτα βήματα και οι έλληνες αναγνώστες είναι ακόμα πιο επιφυλακτικοί. Με μεγαλύτερη άνεση το αποδέχεται η νεότερη γενιά, και αυτό είναι αυτονόητο, δεδομένου ότι οι νέοι έχουν περισσότερη εξοικείωση με την τεχνολογία και τις εξελίξεις της.

Είναι γεγονός ότι έχουμε ένα νέο προϊόν, μια νέα επιλογή για διάβασμα. Οι πωλήσεις θα επηρεαστούν σίγουρα, όχι όμως στο άμεσο μέλλον. Μας ανοίγεται μια νέα αγορά και οι αναγνώστες έχουν περισσότερες επιλογές για τον τρόπο ανάγνωσης. Το θέμα είναι να υπάρχουν αναγνώστες.

Μετά το ΕΚΕΒΙ, που άνοιξε τον «χορό» των σεμιναρίων δημιουργικής γραφής, παρόμοιες δραστηριότητες εγκαινίασαν κι άλλοι φορείς εμπλεκόμενοι με το βιβλίο και ακολούθησαν εκδοτικοί οίκοι, μεταξύ των οποίων, από τους πρώτους και ο δικός σας. Τι προσδοκά ένας εκδότης από τη διοργάνωση τέτοιων σεμιναρίων;

Επαφή, γνωριμία, ανάπτυξη σχέσεων με νέο αναγνωστικό κοινό. Την ανάδειξη νέων ταλέντων ενδεχομένως, αλλά κυρίως σε ό,τι αφορά τον δικό μας εκδοτικό οίκο την ανάπτυξη παράλληλων δράσεων που σχετίζονται έμμεσα με το βιβλίο αλλά και με τη διά βίου μάθηση, την αυτομόρφωση και τη δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου. Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ διοργανώνεται ένα πλούσιο πρόγραμμα σεμιναρίων. Εκτός από το σεμινάριο της δημιουργικής γραφής, πραγματοποιούνται επίσης σεμινάρια κατάρτισης επιμελητών-διορθωτών κειμένων, επιμέλειας-διόρθωσης λογοτεχνικών κειμένων, συγγραφής σεναρίου κ.ά., στα οποία διδάσκουν καταξιωμένοι επιστήμονες με μεγάλη επαγγελματική πείρα. Μέσα σ’ αυτά τα πέντε χρόνια περισσότεροι από 800 σπουδαστές μας εμπιστεύτηκαν και είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν επιπλέον γνωστικά εφόδια σε τομείς που τους ενδιαφέρουν.

 www.bookpress.gr

Limit

Του Μάκη Πανώριου

Η σύγχρονη επιστημονική φαντασία βασίζει τη μυθολογία της στο επιστημονικό-τεχνολογικό υλικό του παρόντος, γεγονός που της προσδίνει μια υποτιθέμενη ρεαλιστικότητα, υποβαθμίζει όμως τη σημασία της δημιουργικής φαντασίας. Ως εκ τούτου, η «σκληρή ε.φ.», όπως ονομάστηκε ο ιδιαίτερος αυτός κλάδος του είδους, να δίνει την εντύπωση ότι το «απίθανο» μπορεί να γίνει «πιθανό», αλλά μόνο με τη δυνατότητα της νέας υπερτεχνολογίας.

Οι θεωρίες διαφόρων επιστημόνων επιχειρηματολογούν υπέρ της εν λόγω απόψεως. Ωστόσο, τα θαυμαστά επιτεύγματα του σύγχρονου επιστημονικού-τεχνολογικού πολιτισμού, όπως, επί παραδείγματι, το ταξίδι στο διάστημα, οι σκεπτόμενες μηχανές, η κλωνοποίηση πλασμάτων, η μεταμόσχευση οργάνων, η κινητή τηλεφωνία, η εικονική πραγματικότητα, οι τηλεοράσεις ευρείας οθόνης, οι ‘σοφοί’ υπολογιστές, το διαδίκτυο, κ.α. προϋπήρξαν στη φαντασία των συγγραφέων του είδους, όταν η επιστήμη της εποχής τους δεν τολμούσε ούτε καν να τα διανοηθεί. Και, μπορεί να μην προφήτεψαν την έλευση του δυστοπικού μέλλοντος, σίγουρα όμως αφουγκράστηκαν τον δυσοίωνο ήχο του.

Σήμερα το είδος, ελαφρώς κουρασμένο, αναμένει τον συγγραφέα του. Για την ώρα, επαναλαμβάνει την αρχετυπική μυθολογία του, απαλλαγμένη, όπως διατείνεται, από τις «εμπορικές ανεδαφικότητες του παρελθόντος». Προσπαθεί να την εκλογικέψει, να την πιθανοποιήσει, αν μου επιτρέπεται ο νεολογισμός, θεωρώντας την ως προβολή του αδιέξοδου παρόντος. Πολύ φυσικό να μοιάζει με δημοσιογραφικό ρεπορτάζ τηλεοπτικής και κινηματογραφικής… απόχρωσης.

Το εν λόγω είδος καλλιεργείται επάξια από τον Φρανκ Σέτσινγκ (Γενν.1957). Ο πολυπράγμων νέος Γερμανός συγγραφέας, διευθυντής διαφημιστικής εταιρίας, μουσικός παραγωγός, ερασιτέχνης… μάγειρας, και διάσημος πλέον μπεστσελερίστας, εμφανίζεται, μέσω του έργου του, γνώστης της σημερινής πραγματικότητας. Η ‘ρεαλιστική’ υποδομή της μυθιστορίας του υπαγορεύει ελεγχόμενη γραφή ε.φ. Στο έργο του πρωταγωνιστούν τα πραγματολογικά υλικά που αντλούνται από ανάλογες πηγές. Τα χρησιμοποιεί σε σημείο υπερκορεσμού, ενδίδοντας στην εμπορευματοποίησή τους.

Το πρώτο του μυθιστόρημα προσυπογράφει την εν λόγω διαπίστωση. «Το σμήνος» (Καστανιώτης, 2007) καταπιάνεται με το ακανθώδες οικολογικό πρόβλημα. Θεωρεί την Φύση, με όλα όσα την συνιστούν, ως νοήμονα υπεροργανισμό που εξανίσταται, επαναστατεί και επιτίθεται εναντίον του ανθρώπου, επιζητώντας όχι μόνο να του δώσει ένα μάθημα για την δολοφονική συμπεριφορά του απέναντί της αλλά και να τον τιμωρήσει. Υπερφυή ενάλια πλάσματα, ιχθείς, φάλαινες, σκουλήκια, καβούρια, μέδουσες, χταπόδια, καλαμάρια, όστρακα, αλλά και φοβερά τσουνάμι, αναλαμβάνουν να τον συνετίσουν καταφέρνοντάς του ένα ισχυρό θανατηφόρο ράπισμα.

Δύο χρόνια αργότερα επιτίθεται ξανά μ’ ένα νέο πολυσέλιδο μυθιστόρημα, που δεν αποφεύγει τη φλυαρία, την περιττολογία και το βομβαρδισμό του αναγνώστη με πλήθος πραγματολογικού υλικού που δυσχεραίνει όχι μόνο την ανάγνωσή του, αλλά και την παρακολούθηση της ιστορίας του. Αυτά, ωστόσο, κατά παράδοξο τρόπο, του εξασφαλίζουν την επιτυχία. Εν πάση περιπτώσει, το “Limit” συνεχίζει την ίδια προβληματική με το προηγούμενο, καυτηριάζοντας την ανθρώπινη συμπεριφορά με ακόμη σκληρότερη γλώσσα. Πιο κοντά στη σύγχρονη πραγματικότητα, η πολυφωνική ιστορία του εκτυλίσσεται τώρα στο διάστημα, κι όχι στο γήινο θαλάσσιο τοπίο. Κέντρο της το Φεγγάρι.

Η εγκατάσταση του ανθρώπου σ’ αυτό δεν γίνεται βέβαια με σκοπό τη μελέτη του, αλλά την εμπορευματική του εκμετάλλευση. Στο υπέδαφός του ενυπάρχει το ήλιον-3, ένα στοιχείο που μπορεί να επιφέρει επανάσταση στην παγκόσμια κοινωνία. Εξυπακούεται ότι ο κάτοχός του, με αυτό το ‘όπλο’ ανά χείρας, θα μπορεί να καθορίζει την τύχη ολόκληρου του πλανήτη. Στο εφιαλτικό παιχνίδι της απόκτησης της μερίδας του λέοντος λαμβάνουν μέρος πολλά κράτη, τουλάχιστον όσα έχουν τη δυνατότητα. Η ουσιαστική διαμάχη όμως επικεντρώνεται μεταξύ Αμερικής και Κίνας.

Υπό το πρόσχημα ενός ταξιδιού στη σελήνη με έναν υπερσύγχρονο ανελκυστήρα (τον ‘εφεύρε’ πρώτος ένας Γάλλος συγγραφέας του 18ου αιώνα, ο Αντρέ Λορί, στο μυθιστόρημά του, «Οι εξόριστοι της Γης», αργότερα τον ‘βελτίωσε’ ο Άρθουρ Κλαρκ), μια ομάδα μεγιστάνων του πλούτου, που τα μέλη της ανήκουν και στα δύο στρατόπεδα, εμφανίζονται στο προσκήνιο της ιστορίας ως θαυμαστές του φαινομένου οι μεν, ως δολιοφθορείς του οι δε. Αλαζονικοί, υπερφίαλοι, προκλητικοί, έχοντας απωλέσει και τον στοιχειώδη ανθρωπισμό, επαναλαμβάνουν τον κατακτητικό εαυτό τους, και το αποικιακό πνεύμα του παρελθόντος. Το διάστημα τους ανήκει.

Όπως έχει ήδη διαφανεί, το μυθιστόρημα του Φ.Σ. φιλοδοξεί να είναι μια συμβολική καταγγελία των σημερινών ‘αρχόντων’ του κόσμου, αλλά και ‘εισαγωγή’ σε ένα πιθανό αδιανόητο μέλλον, ανεξέλεγκτο, καταστροφικό που μοιάζει να αναπαράγεται ερήμην των ‘συντελεστών’ του. Στην καλύτερη περίπτωση το βλέπει να στρέφεται εναντίον του, αλλά αδυνατεί πλέον να το αντιμετωπίσει, και, κυρίως, να το αναστρέψει. Ως εκ τούτου, το παρόν εμφανίζεται αμφιλεγόμενο και το μέλλον αμφίβολο, παρόλο που η σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία υπόσχονται έναν «θαυμαστό νέο κόσμο», απαλλαγμένο από το ‘πρωτόγονο’ πνεύμα του παρελθόντος. Η προοπτική κατάκτησης του διαστήματος, με όλα τα υποτιθέμενα οφέλη που μπορεί να επιφέρει, μοιάζει να είναι όχι απλώς πιθανή, αλλά βέβαιη. Παραβλέπεται όμως το αυτονόητο: Το διάστημα δεν είναι δυνατόν να κατακτηθεί ποτέ. Θα παραμείνει πάντα άγνωστη, μη προσβάσιμη ‘γη’.

Ο διάσημος Βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ είναι κατηγορηματικός επ’ αυτού: «Δε θα φτάσουμε ποτέ στο τέλος της αναζήτησης». Που σημαίνει: Ο άνθρωπος θα περιφέρεται αιωνίως μέσα στα αδιέξοδά του, βιώνοντας την ψευδαίσθηση μιας ανύπαρκτης υπαρξιακής ανόδου. Η πραγματικότητά του, όμως, που δεν έχει καμία σχέση με την επιφανειακή της εικόνα, του απευθύνει συνεχώς ένα σαφέστατο μήνυμα: Σύνελθε, πριν είναι αργά. Αλλά ο άνθρωπος είτε κωφεύει είτε αδυνατεί πλέον να το αποκρυπτογραφήσει∙ και το μόνο που κάνει είναι να αναλώνεται σε θανατηφόρα παιχνίδια, αντιγράφοντας την εικονική πραγματικότητα του κινηματογράφου.

Παγίδα στην οποία πέφτει, ηθελημένα μάλλον, ο συγγραφέας του “Limit”. To μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του αναλώνεται σε καταδιώξεις σε Γη και Σελήνη. Ένας κυβερνοντετέκτιβ αναζητεί μια αντικαθεστωτική Κινεζούλα (ο κίτρινος γίγας παραμένει… ερυθρός και στο εγγύς μέλλον), ένας δολοφόνος πράκτορας προσπαθεί να καταστρέψει τον αντίπαλο. Όταν όμως τελειώσει το φίλμ η αμείλικτη πραγματικότητα εμφανίζεται ακόμα πιο δυσοίωνη. Κι αν οι αλλοτριωμένοι ήρωες του μυθιστορήματος αδυνατούν να την ‘αναγνώσουν’, ο αναγνώστης οφείλει να το κάνει.
 

Φρανκ Σέτσινγκ
Limit
Μτφρ.: Χαράλαμπος Καρβούνης
Επιμ.: Εύα Καλεβρά
Καστανιώτης 2011

 

 

 

 

 

www.bookpress.gr

Ένας αέναος αγώνας επιβίωσης

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ
ΜΑΡΙΑ ΤΖΙΡΙΤΑ
εκδ Ψυχογιός

 

Απόσπαμα

Ήταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη έχει αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.

Ένας αέναος αγώνας επιβίωσης, με συνταρακτικές αλήθειες ζωής στα χρόνια μιας πληγωμένης Ελλάδας. Η Αλέκα, μέσα σε αντίξοες συνθήκες, μέσα σε φτώχεια, μοναξιά, εγκατάλειψη και κάθε είδους δυσκολίες, θα παλέψει να επιβιώσει και να πραγματοποιήσει όλα της τα όνειρα· ανάμεσα σε αυτά, να ξαναβρεί τον πατέρα της.

Όλοι όσοι τη γνώρισαν την ίδια κουβέντα είχαν να πουν γι’ αυτήν: η Αλέκα δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Ήταν ένας άγγελος που έπεσε στη Γη κατά λάθος, μια γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει…

«Πρωταγωνιστεί» η στρατιωτική πειθαρχία και καταπίεση

Το φεγγάρι του Παρμενίωνα  

Χρήστος Σπύρου

εκδ Τετράγωνο

Εκείνος ο χειμώνας στη Λέσβο, το κρύο στην στρατιωτική μονάδα και οι παγωμένες καρδιές του Χάρη, του Πάνου και του Λάμπη. Εικόνες, χρώματα και μυρωδιές ανακατεμένες με τις μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι.

Εκείνος ο χειμώνας στη Λέσβο. Ο Τάκης, η Μαντόνα και ο Αλέπης. Φευγαλέες ματιές στο δρόμο με τις λάμιες. Και ο Παρμενίων. Με το φεγγάρι του ολοστρόγγυλο, κατακόκκινο, ματωμένο. Πάνω από τις Μάτσες.

Εκείνος ο χειμώνας στη Λέσβο. Στρατιωτάκια ακούνητα, ακίνητα, αγέλαστα. Με μυρωδιά από πετρέλαιο, φτηνή κολόνια και σπέρμα. Και εκείνο το φεγγάρι του Παρμενιώνα……

Ένα βιβλίο με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή. Τα πρόσωπα μέσα στην ιστορία συνδέονται με τρόπο που μαγνητίζει την περιέργεια του αναγνώστη και οδηγούνται σε κορύφωση, τουλάχιστον, σε δύο σημεία: στο φόνο του στρατιώτη που διατηρεί ομοφυλοφιλική σχέση και στη διάρκεια της άσκησης «Παρμενίων».

Είναι ευκαιρία λοιπόν να μάθουμε όλοι μας τη στρατιωτική ζωή σε στρατόπεδο της Μυτιλήνης, τις σχέσεις με τους βαθμοφόρους, τις σχέσεις επιστολικού ερωτισμού που «αντέχουν», παρά το στρατιωτικό εγκλεισμό, την ομοφυλοφιλική σχέση ενός από τα πρόσωπα του βιβλίου. «Πρωταγωνιστεί» η στρατιωτική πειθαρχία και καταπίεση, που τείνει να νομιμοποιήσει έναν ωμό ρεαλισμό, όμως για τις ψυχές των στρατιωτών η «Οδός Ονείρων» του Μ. Χατζιδάκι και το φεγγάρι λειτουργούν σαν όχημα απόδρασης μα και διάσωσης της ανθρωπιάς τους.

Ο Χρήστος Σπύρου γεννήθηκε στην Καβάλα ασκεί ελεύθερη Δικηγορία από το 1996 και έχει ειδικευτεί σε θέματα Μεταναστευτικού δικαίου. Ευτυχώς απ’ ότι λέει και ο ίδιος «κατάφερα να ασχοληθώ με έναν ιδιαίτερο τομέα της νομικής επιστήμης (θέματα αλλοδαπών και μεταναστευτικής πολιτικής) και δεν μεταμορφώθηκα σε έναν κλασσικό, άχρωμο δικηγόρο». Λογοτεχνία - Λατρεύει να γράφει και διαβάζει λογοτεχνία. Αγαπημένος του ο J. D. Salinger