Η μεταμόσχευση δίνει λύση...

Με τα μάτια της άλλης
Στουφή Βίκυ
εκδ Λιβάνη

Η Μυρώ, γνωστή συγγραφέας, αντιμετωπίζει τρία πολύ σοβαρά προβλήματα: τη μακροχρόνια εξωσυζυγική σχέση του άντρα της, την πληθωρική πάμπλουτη μαμά της, που αρέσκεται να χώνεται στα οικογενειακά της, και την ολική απώλεια της όρασής της. Η μεταμόσχευση δίνει λύση στο τελευταίο πρόβλημα, ταυτόχρονα, όμως, σηματοδοτεί την έναρξη μιας αλληλουχίας ονείρων, όπου τα πάντα περιβάλλονται από ένα πυκνό πέπλο ομίχλης. Η Μυρώ ακολουθεί στα όνειρά της την Ελίνα, μια πανέμορφη νεαρή γυναίκα, και όταν πέφτει θύμα μιας ύποπτης ληστείας, με απώτερο σκοπό τη δολοφονία της, αρχίζει να πιστεύει πως η κοπέλα εμφανίζεται στον ύπνο της για να την προειδοποιήσει για το θανάσιμο κίνδυνο που την απειλεί. Πού τελειώνει η φαντασία και πού αρχίζει η πραγματικότητα; Η Μυρώ δεν αργεί να ανακαλύψει πόσο απελπιστικά λεπτή είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους, όμως ποτέ δε φαντάστηκε τις ολέθριες συνέπειες και πόσο βαρύ ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει μαθαίνοντας την αλήθεια και βγαίνοντας από την ψευδαίσθηση που ζούσε τόσα χρόνια...

για τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

Πόρτο Λεόνε
Καπώνης Λευτέρης
εκδ Λιβάνης

Το Πόρτο Λεόνε είναι ένα μυθιστόρημα για τον Πειραιά, για την ανδρική φιλία, για ένα μεγάλο έρωτα, για τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ. Η ιστορία ξεκινάει το 1965 και τελειώνει το 2005. Πέντε φίλοι που ξεκίνησαν μαζί έξω από τις αλάνες του Καραϊσκάκη. Πάλεψαν, αγωνίστηκαν να βρουν το δρόμο τους στη ζωή. Άλλοι έφτασαν ψηλά, άλλοι δεν τα κατάφεραν. Όμως το Καραϊσκάκη ήταν πάντα εκεί, να τους ενώνει μέχρι το τέλος.

«Μετά όλοι ήταν σίγουροι πως ο Ολυμπιακός θα κέρδιζε.
»Οι ψυχές ενώθηκαν πάλι και εκτινάχτηκαν σαν κόκκινη λάβα στο στερέωμα.
»Φώναζαν συνθήματα, τραγουδούσαν κι ο Στέλιος μέσα στο πλήθος είχε πιαστεί απ’ το χαμόγελό της κι έψαχνε να την ξαναδεί».

Τι γυρεύει ο συγγραφέας στο facebook;

Της Ρούλας Γεωργακοπούλου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 10 Ιουλίου 2010

Επικοινωνούν με τους χιλιάδες διαδικτυακούς «φίλους» τους μέσω εμπρηστικών status (ελληνιστί η σκέψη της ημέρας), κάνουν post (αναρτούν) φωτογραφίες, βιντεάκια, άρθρα, δέχονται comments (σχόλια) και requests (αιτήματα φιλίας), αλλά δεν κάνουν add όποιον να ΄ναι. Οι έλληνες συγγραφείς αναδεικνύονται στην πιο δυναμική φυλή των facebookers

ΠΕΤΡΟΣ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ (5.003 φίλοι)
Βρισίδι, σχόλια και... ψηφιακό ξύλο
Τα status του Πέτρου Τατσόπουλου δεν αφήνουν τους facebookers σε χλωρό κλαρί: «Μη σας πω ότι έχω αρχίσει να νοσταλγώ την παλιά καλή σωματική επαφή, όταν πλακωνόμασταν στο ξύλο, τις ανοιγμένες μύτες, τις δαγκωνιές, τα σκισμένα γόνατα. Μέσα σ΄ αυτό το γαμημένο φατσομπούκι μπορούμε να σκοτώσουμε άνθρωπο με τα σχόλιά μας χωρίς καν να τον έχουμε αντικρύσει».

Νοσταλγείτε τη σωματική βία; Απ΄ ό,τι βλέπω εδώ,η λεκτική κάνει καλύτερη δουλειά.

Στο facebook συμπεριφερόμαστε σαν τους χαρτοπαίκτες όπως ήμουν κι εγώ κάποτε. Σιγά- σιγά πας με τους ομοειδείς. Οι πολύ χειρότεροι από σένα δεν σε καλούν στο καρέ γιατί θα χάσουν τα λεφτά τους, εσύ δεν καλείς τους καλύτερους γιατί θα χάσεις εσύ τα λεφτά σου. Υπάρχει το comme il faut facebook, υπάρχει ένα άλλο που μοιάζει με πίνακα ανακοινώσεων, υπάρχει κι ένα τρίτο στο οποίο οι συγγραφείς εντρυφούν με κέφι. Είναι το χαοτικό facebook, μια κατάσταση ανεξέλεγκτη που ομολογώ ότι τις περισσότερες φορές το βρίσκω διασκεδαστικό, όσο βίαιο κι αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Εκεί υπάρχει μεγάλη ανοχή, ανάλογα με τα όρια του καθενός. Μερικοί σπάνε, μερικοί κλαίνε, μερικοί ζητάνε συγγνώμη μερικοί οργίζονται. Είναι ένα είδος αρένας που δεν μπορείς να βρεις αλλού.

Πριν από δέκα μέρες η σελίδα του γέμισε από ευχές για την ονομαστική του εορτή. Ευχαριστώντας τους πάμπολλους φεϊσμπουκικούς του φίλους ο Πέτρος Τατσόπουλος έγραψε: «Μετά από αυτή την ιλαρά εορταστικών μηνυμάτων, ελπίζω από σήμερα να επανέλθουμε στους κανονικούς μας ρυθμούς: γαμοσταυρίδια, προσβλητικά σχόλια, παρανοήσεις κ.ο.κ. Μου έλειψαν οι χολερικοί και οι ευέξαπτοι».

Μα τι είναι αυτά που γράφετε κύριε Τατσόπουλε; Μοιάζει σαν διευκόλυνση σε αλλότρια ακολασία. Ναι είναι, είναι. Βαριέμαι θανάσιμα το είδος του facebook που είναι κάτι σαν σαβουάρ βιβρ. Αγαπούλα μου τι κάνεις κ.λπ. Η αντίστοιχη λογοτεχνία και η αντίστοιχη συμπεριφορά μου προκαλούν κατάθλιψη. Πάντοτε προτιμούσα τους ανθρώπους που θα με βρίσουνε, αρκεί να είναι κι αυτοί διαθέσιμοι. Να, ας πούμε με έβρισε μια κοπέλα πριν από λίγο. Μου έγραψε «Ολο μαλακίες γράφεις. Δεν σε υποχρεώνει και κανένας. Γιατί τις γράφεις;». Εγώ της απάντησα «πολύ σωστά, εσένα όμως ποιος σε υποχρεώνει να τις διαβάζεις;». Θέλω να πω ότι αν είσαι έτοιμος να παίξεις επί ίσοις όροις ψηφιακό ξύλο, είσαι ευπρόσδεκτος. Εγώ δεν έχω διαγράψει κανέναν για τις απόψεις του, αντίθετα, εμένα με έχουν σβήσει πολλοί... Μου λένε «πώς μπορεί ένας συγγραφέας να μιλάει έτσι;». Τους συγγραφείς και τους ευνούχους τούς έχουν, φαίνεται, στην ίδια κατηγορία.

Οι 5.003 «φίλοι» σας είναι σαν μια μικρή πόλη.

Αυτό είναι το όριο. Δεν μπορείς να έχεις παραπάνω από 5.000 φίλους στο ίδιο προφίλ. Πρέπει να ανοίξεις καινούργια σελίδα. Δεν έχω σκοπό να το κάνω, δεν είμαι πρεζόνι του facebook.

ΛΕΝΑ ΔΙΒΑΝΗ (1.367 φίλοι)
Γνωστές μούρες στη γύρα
Η σελίδα της στο facebook εκπέμπει αυθεντικότητα και πικρό χιούμορ. Γράφει σε ένα από τα τελευταία status της: «11 φίλοι μου ψάχνουν ματαίως για δουλειά τσεκάροντας αγγελίες σε 8 διαφορετικές εφημερίδες, επί 88 ώρες. Σύνολο 11 + 8 x 88 = 11888. Τυχαίο; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!» Αναρτά ατάκες του Νικόλα Ασιμου, ειδοποιεί για τις συναντήσεις της με αναγνώστες σε βιβλιοπωλεία, πρόσφατα ποστάρισε ένα ωραιότατο remix με τον «Θανατηφόρο πυρετό» της Μελίνας Τανάγρη, ενώ στον φάκελο Lena and friends οι 1.367 «φίλοι» της μπορούν να δουν φωτογραφίες της από το πικνίκ στο Τerra Vibe περιμένοντας τον Μπομπ Ντίλαν να βγει στη σκηνή. «Μπήκα σχεδόν αμέσως στο facebook» μάς λέει «γιατί το είδα σαν ένα είδος φαντασιακής αυλής της γειτονιάς, όπου όλες οι γνωστές μούρες είναι στη γύρα και σχολιάζουν σαν τις γριές στα κατώφλια. Τέλεια φάση δηλαδή. Δεν είχα χρόνο να δείξω στον φίλο μου τις φωτό από την Αιθιοπία, τώρα μπορώ να τις ποστάρω στο facebook και να τις δουν όλοι και να πουν το μακρύ τους και το κοντό τους».

Δέχεστε όλα τα αιτήματα για «φιλία»; Στην αρχή έκανα φίλους μόνο τους φίλους μου. Μετά μπήκαν και οι γνωστοί μου. Φοιτητές και αναγνώστες κρατήθηκαν μακριά, στο στυλ δεν μιλάω με αγνώστους, είμαι κορίτσι από σπίτι. Μετά κατάλαβα ότι το facebook είναι ένα φοβερό εργαλείο επικοινωνίας με τους αναγνώστες μας για μας τους συγγραφείς. Το έχουμε ανάγκη παρά το γεγονός ότι κυκλοφορεί εκεί μέσα περισσότερη τρελά κι από το Δαφνί. Είναι ο μόνος τρόπος να κάνουμε τη σχέση μας διαδραστική. Αλλιώς θα μείνει ένας μακρύς μονόλογος από τη μεριά μας. Το εξώφυλλο του τελευταίου βιβλίου μου («Ενα πεινασμένο στόμα») το βρήκα στο facebook. Ηταν μια φωτογραφία που ποστάρισε ένας ηθοποιός με ταλέντο φωτογράφου, ο Ιάκωβος Καμχής. Του το ζήτησα, γνωριστήκαμε, και έχω ένα εξώφυλλο όπως ακριβώς το είχα ονειρευτεί.

Εχετε μπλοκάρει ποτέ κανέναν; Ναι, έχω μπλοκάρει δυο- τρεις ανθρώπους. Αγνωστους «φίλους» που αποδείχτηκαν ψυχάκηδες και θέλουν να τα χώνουν στους ανθρώπους για να ξεδίνουν. «Οχι φίλε μου», σκέφτηκα, έχω αρκετούς δικούς μου τρελούς στη ζωή μου, δεν θα αναλάβω και τους ξένους τώρα...

ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ (1.529 φίλοι)
Οι ανεπιθύμητοι «τρώνε πόρτα»
Αν υπάρχει ένας αρτίστας του facebook, αυτός δεν είναι άλλος από τον Θανάση Χειμωνά. Χρησιμοποιεί το προφίλ του με εφευρετικότηταπαράδειγμα το γκρουπάκι διαμαρτυρίας που είχε φτιάξει την εποχή που γνωστό φρι πρες με το οποίο συνεργαζόταν τον είχε αφήσει απλήρωτο. Σε χρόνο dt, πάνω 300 «φίλοι» συνυπέγραψαν το αίτημα, τα λεφτά δόθηκαν και το facebook ανακάλυψε τον κοινωνικό του ρόλο. Φανατικός Ολυμπιακός και οπαδός της Νατσιοναλμάνσαφτ (Εθνική Γερμανίας), δεν αναφέρεται ποτέ στη συγγραφική του ιδιότητα, στέλνει όμως συχνά διαδικτυακά ραβασάκια στους ομοτέχνους του. «Ο Θανάσης Χειμωνάς έμαθε μπάλα στον Χωμενίδη» γράφει στις αρχές της ημιτελικής φάσης του Μουντιάλ, ενώ λίγες βδομάδες νωρίτερα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «Εγώ και ο Πέτρος Τατσόπουλος πρέπει κάποια στιγμή να φτιάξουμε ένα γκρουπ στο facebook όπου θα μπινελικώνουμε όλον τον κόσμο». Τα status του δίνουν τον τόνο στους 1.529 «φίλους» του και κάνουν το προφίλ του ένα από τα πιο δημοφιλή του facebook, όμως ο Θανάσης Χειμωνάς δέχεται καινούργιους φίλους με το σταγονόμετρο. «Στο facebοok έχω κάτι σαν “πόρτα”. Κάποιους δικούς μου κανόνες για το ποιους δέχομαι και ποιους όχι» μας λέει. «Δεν θέλω να φτάσω τους 5.000 “φίλους”. Στο προφίλ μου υπάρχουν άτομα που είναι αναγνώστες μου, φίλοι μου, κοπέλες μου, παλιοί συμμαθητές μου, συμφοιτητές μου. Υπάρχουν όμως και αρκετοί που απλώς έχουν μάθει ότι έχω καλά updates και μ΄ έχουνε κάνει add».

Πότε μπήκατε στο facebook; Στα τέλη του 2007. Πάντα ήθελα να έχω ένα site να γράφω ό,τι μου κατέβαινε, αλλά βαριόμουνα να ανοίξω μπλογκ. Δεν είμαι και πολύ υπέρ των μπλογκ έτσι όπως είναι στην Ελλάδα. Με κάλεσε μια φίλη μου από την Αγγλία και έτσι μπήκα. Μάλιστα στην αρχή ο υπολογιστής μου δεν μπορούσε να το σηκώσει και χρειάστηκε να του κάνω αναβάθμιση.

Βλέπω ότι από εκεί «διαφημίζετε» κυρίως την ιδιότητά σας σαν... μουσικός. Καινούργιο κοσκινάκι;

Ναι γιατί, όσο να ΄ναι, ως συγγραφέας έχω πετύχει κάποια πράγματα, ενώ το «Snob» είναι μια καινούργια προσπάθεια και προσπαθώ να τη διαφημίσω όσο μπορώ. Είναι ένα CD με 11 τραγούδια που κυκλοφορεί κανονικά στα δισκοπωλεία. Το κάναμε με τον Δημήτρη Σωτάκη που είναι επίσης συγγραφέας. Αυτός τραγουδάει κι εγώ παίζω πλήκτρα.

Τι κάνετε με τους ενοχλητικούς;

Εχω μπλοκάρει δυο- τρία άτομα. Είχα γράψει ένα κείμενο για τα ΟΥΚ που φωνάζανε ρατσιστικά συνθήματα για τους Αλβανούς στην παρέλαση. Πήρα τότε δυο υβριστικά σχόλια από αγνώστους, μπλοκάρισα επίσης κι έναν τύπο που με είχε αποκαλέσει φασίστα επειδή τα είχα χώσει στους δολοφόνους της Μαρφίν.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ (4.967 φίλοι)
Συνομιλεί με κάθε καρυδιάς καρύδι
Την ημέρα που ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, ο Χρήστος Χωμενίδης έγραψε στο facebοok: «Τα νύχια των ποδιών μου έχουν τόσο μακρύνει, που θα μπορούσα άνετα να κρεμαστώ από το σύρμα της ΔΕΗ...». Η ανακοίνωση του διαδικτυακού Μπάτμαν σχολιάστηκε από τους facebookers με ανάλογη διάθεση, ο συγγραφέας όμως δεν ξαναμπήκε στον διάλογο. Ετσι κάνει συνήθως. Βάζει φιτίλι κι ανάβουν οι 4.967 «φίλοι» του. «Από παλιά ονειρευόμουν να εκδώσω μια καθημερινή εφημερίδα με τίτλο “Ο Χωμενίδης Σήμερα”», μας λέει. «Η ναρκισσιστική αυτή παραδοξότητα θα έβρισκε μέχρι πρόσφατα τη θέση της στο σύμπαν μοναχά του Χόρχε Λούις Μπόρχες, άντε και του Τζόναθαν Σουίφτ, συγγραφέα του “Γκιούλιβερ”. Με την την επέλαση του facebook, κάθε πολίτης του μεταμοντέρνου κόσμου - δηλαδή χρήστης του Διαδικτύου- έχει την ευκαιρία να δημιουργήσει την προσωπική του εφημερίδα με αναγνώστες όλους τους υπόλοιπους».

Τι κερδίζει όμως ένας συγγραφέας από το facebook, εκτός από το να εκθέτει το καλύτερό του;

Aνοίγονται μπροστά σου σαν βεντάλιες οι ζωές γνωστών κι αγνώστων. Μαθαίνεις ακόμα και τα πιο προσωπικά τους γούστα, τους καμαρώνεις σε φωτογραφίες από διακοπές, μπουζούκια, ειδυλλιακές στιγμές ή από το πασχαλινό τσιμπούσι στο εξοχικό του θείου Τάκη στο Κιλκίς. Τα όρια μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου καθίστανται εντελώς ασαφή. Η σύναψη γνωριμιών και σχέσεων, που προηγουμένως προϋπέθετε την υλική σου παρουσία, τώρα μπορεί να αρχίσει, και να συνεχιστεί ενδεχομένως, ψηφιακά, με το πάτημα ενός κουμπιού.

Δεν σας εκπλήσσουν οι τόσες «σκηνοθετημένες» ταυτότητες; Οι άνθρωποι στο facebook βγαίνουν από το καβούκι τους και εμφανίζονται η άλλη ως βαμπ, ο άλλος σαν βλαχοδήμαρχος ή σαν αμπελοφιλόσοφος που με τις φράσεις του βαυκαλίζεται ότι διδάσκει τα πλήθη. Εκπλήσσομαι λιγάκι με εκείνους που συλλέγουν υπογραφές για να μας δοθεί πίσω η Κωνσταντινούπολη και διασκεδάζω με τους άλλους που ιδρύουν παράδοξα γκρουπ όπως «Η μόνη γυναίκα που ξέρει πού βρίσκεται κάθε βράδυ ο άντρας της είναι η χήρα» ή «Ας τρέξουμε γυμνοί στα λιβάδια»...

Ανοίγετε συζήτηση με διαδικτυακούς αγνώστους;

Α, ναι. Συνομιλώ με κάθε καρυδιάς καρύδι. Απολαμβάνω το «μπάτε σκύλοι αλέστε» του facebook και δεν κρατάω κανενός είδους πόζα.

ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΙΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Σας προσκαλούμε την Tετάρτη 16 Ιουνίου 2010 και ώρα 8:00μ.μ.
στο Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης (Μπουμπουλίνας 59)

Θα γίνει παρουσίαση του περιοδικού ΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ & ΤΕΧΝΗΣ
με μεγάλο αφιέρωμα στη ζωή και στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη

Θα μιλήσει η συγγραφέας & πρόεδρος του Ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη κ. Κλεοπάτρα Πρίφτη με θέμα:
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΝΩΡΙΜΙΑΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ

Χαιρετισμό θα απευθύνει ο πρόεδρος της Παγκρητίου Ένωσης κ. Γεώργιος Μαριδάκης
Αποσπάσματα από το έργο του θα διαβάσουν μέλη της Λογοτεχνικής Ομάδας «Ιδεόπνοον»
Α. Γκιωνάκη, Ν. Δεληγιάννης, Ι. Μήλια, Κ. Ρισσάκη, Κ. Συμεωνίδης


Στην ίδια εκδήλωση θα παρουσιαστούν
τα νέα βιβλία του περιοδικού Πνοές Λόγου & Τέχνης
Ιωάννας Μήλια: Ποιητικές σταλαματιές
Για το βιβλίο θα μιλήσει ο συγγραφέας κ. Απόστολος Γονιδέλλης
Νίκου Δεληγιάννη: Διαβάζοντας τα χρυσά έπη
Γιώργου Γκιωνάκη: Ο Ήλιος όλα!


Κρητική λύρα – τραγούδι: Γιάννης Καπετανάκης
Κιθάρα: Αστέριος Μητρούσης


Είσοδος ελεύθερη Θα ακολουθήσει κέρασμα

Διαγωνισμός

Οι Εκδόσεις Διόπτρα γιορτάζουν τα 30 χρόνια παρουσίας τους στον εκδοτικό χώρο
διοργανώνοντας αυτό το καλοκαίρι δύο διαγωνισμούς.

Ο πρώτος διαγωνισμός αναφέρεται στο best seller βιβλίο της Victoria Hislop, Το Νησί (δωρεάν αεροπορικά εισιτήρια για Κρήτη, διαμονή στο Blue Palace και ξενάγηση από την ίδια τη συγγραφέα στο νησί της Σπιναλόγκας) και ο δεύτερος διαγωνισμός στη νέα μας κατηγορία, της αστυνομικής λογοτεχνίας, με το βιβλίο Σκ3ψου Έναν Αρι8μό του John Verdon (40 νικητές θα αποκτήσουν το βιβλίο δωρεάν).

...οι κοφτερές πέτρες του Οίτυλου

Φεγγάρι από πέτρα
Σακελλαρόπουλος Μένιος
εκδ Λιβάνης

Ποτισμένη με το δηλητήριο του φόβου και της αγωνίας που της διέλυσαν την ψυχή, η Μανιάτισσα Σμαράγδα Γιατράκου αντιλαμβάνεται τυχαία ότι πίσω από τον ευτυχισμένο γάμο της με τον επιχειρηματία Αλέξανδρο Χολέβα κρύβονται ιστορίες που προκαλούν ανατριχίλα, όπως οι κοφτερές πέτρες του Οίτυλου. Όταν αποφασίζει να τις σκαλίσει, μπλέκεται σε έναν ιστό πραγματικού κινδύνου τόσο για εκείνη όσο και για τα δύο μικρά της παιδιά. Ούτε που θα φανταζόταν ποτέ ότι ο άντρας που αγάπησε θα είχε κρυφή ζωή και ότι θα της στερούσε τα αγγελούδια της. Παγιδευμένη από τον άνθρωπο που ακολούθησε με κλειστά μάτια, βρίσκεται απεγνωσμένη στο πουθενά, κυνηγημένη από θεούς και δαίμονες. Δεν παλεύει πια για την ίδια, αλλά γι' αυτό που αγάπησε περισσότερο κι από τον εαυτό της. Κι όταν τίποτα πια δε φαίνεται ότι μπορεί ν' αλλάξει την τραγική της μοίρα, "μιλάνε" η Μάνη και η Νέμεση κι ανοίγουν διάπλατα οι βαριές πόρτες των φυλακών... Το Φεγγάρι από Πέτρα είναι μια συγκλονιστική ιστορία των καιρών μας, αποτέλεσμα μεγάλης έρευνας του συγγραφέα σε χώρους όπου η αλήθεια τους ξεπερνά κάθε φαντασία...

Κι ύστερα...

Το δίκιο
Αραπάκης Νικόλαος
εκδ Λιβάνη

Κάθε που μετρούσε τα παιδιά του ο μπαρμπα-Γιώργης ο Μαυράκος τα έβρισκε εννιά· εφτά αγόρια, δυο κορίτσια. Μα ήρθε κάποτε ο πόλεμος και η γερμανική κατοχή· οι αριθμοί άλλαξαν, η φαμελιά του φυλλορροούσε σαν τα πλατάνια στην καρδιά του χειμώνα. Πολλά άλλαξαν... Ο ένας γιος του, ο Μηνάς, σήκωσε παντιέρα κι έβαλε στόχο να εκδικηθεί τους αδικοχαμένους αδερφούς. Μάνιασε ο γέρος και τον έδιωξε από το σπίτι. Κι ύστερα... Δίνη ο πόλεμος, λαίλαπα η ζωή, που τον παρέσυρε στο διάβα της. Βγήκε στο βουνό και έγινε αντάρτης με τον ΕΛΑΣ. Η καρδιά του στην πόλη, έξω από το σπίτι της Κρινιώς, να παραφυλάει μήπως και τη δει. Μα στεκότανε μακριά, πολύ μακριά, τόσο, ώστε να μην κινδυνεύει από τον Διονύση, τον ορκισμένο εχθρό του και αδερφό της.
«Να ’τανε άραγε γραφτό να δροσιστεί ξανά με τούτο το νερό, να ’τανε να ξαναδεί το σπίτι του, τους δικούς του; Τα πόδια του βαριά, λάστιχο που τον τραβούσε πίσω η αγάπη της μάνας του. Μια χαύνωση τον είχε τυλίξει ολόγυρα· η λογική του και ο φόβος του, σαν μεθυσμένα από αλλόκοτο κρασί, κείτονταν ναρκωμένα στην άκρη του μυαλού του».

Πάθος και υπερηφάνεια

Δωροθέα ντε ροπ
Γιώργος Πολυράκης
εκδ Ψυχογιός

Στην Αθήνα του μεσοπολέμου, μιας εποχής ρομαντισμού, κοινωνικών αντιθέσεων και διπλωματικών ζυμώσεων λόγω της επικείμενης υπογραφής του Βαλκανικού Συμφώνου, η Λετονή βαρόνη Δωροθέα ντε Ροπ βιώνει με πάθος την κάθε στιγμή της ζωής της. Ρωσικής καταγωγής, ατίθαση, αγέρωχη και φιλόδοξη, άφησε τη Βιέννη όπου ζούσε με τον άντρα της και βρέθηκε στα Τίρανα, ερωμένη του βασιλιά της Αλβανίας, Αχμέτ Ζώγου.
Θαρραλέα και ριψοκίνδυνη, πίστευε ότι δεν την άγγιζε τίποτα, μέχρι τη στιγμή που ερωτεύτηκε, έτσι όπως μόνο μία φορά στη ζωή της ερωτεύεται μια γυναίκα· και τότε μπλέχτηκε με τη θέλησή της στα δίχτυα της τουρκικής κατασκοπείας, προκειμένου να ακολουθήσει στην Αθήνα τον μεγάλο και μοναδικό έρωτά της.
Στο πλάι της, πολύτιμη φίλη και συμπαραστάτριά της η Ελληνογαλλίδα Κολέτ, δασκάλα γαλλικών στην πολυτελή βίλα της οικογένειας Σερέτη, ζει τον δικό της έρωτα με τον γοητευτικό Αλέξανδρο, χωρίς να υποψιάζεται ότι και η ίδια έχει πέσει θύμα ενός σατανικού σχεδίου…
Μια αληθινή ιστορία, ένα συγκλονιστικό ερωτικό, διπλωματικό και αστυνομικό θρίλερ στην Αθήνα του 1934, που δείχνει ότι όσο και αν αλλάζουν οι εποχές οι άνθρωποι παραμένουν πάντα ίδιοι.

Νεα κυκλοφορία

Το πολυαναμενόμενο νέο βιβλίο της σειράς Το Έπος του Λυκόφωτος, που συγκλόνισε τους αναγνώστες σε όλο τον κόσμο σύντομα κοντά σας! Η νέα νουβέλα της Έκλειψης της Stephenie Meyer με τίτλο «Η σύντομη δεύτερη ζωή της Μπρι Τάνερ» κυκλοφορεί πολύ σύντομα!

Γιατί η αληθινή αγάπη είναι σαν τη λευκή ορχιδέα

ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ
ΚΑΙΤΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
εκδ Ψυχογιός

"Ήθελα να σου πάρω ένα ρολόι για να θυμάσαι κάθε ώρα και λεπτό πόσο σ' αγαπώ". Ο Μάρκος έσυρε το δάχτυλό του στην πλατινένια αλυσίδα. "Στο ρολόι αυτό βρίσκεται όλη η αγάπη μου - όλη, ακούς;". Σε μια ονειρική παραλία ανθίζουν το καλοκαίρι οι λευκές ορχιδέες της άμμου. Και στο εύφορο κτήμα δίπλα στην ακτή μεγαλώνουν τέσσερις αχώριστοι φίλοι: ο Νικηφόρος και η Έλλη, δίδυμα αδέλφια, παιδιά του κτηματία, η Φιλιώ, κόρη του θυρωρού του κτήματος, κι ο Αντώνης, γιος ενός φτωχού ψαρά. Οι ακατάλυτοι δεσμοί που τους ένωσαν από τα παιδικά τους χρόνια τούς συνοδεύουν στα πρώτα εφηβικά σκιρτήματα, αλλά και ως ενηλίκους, όταν η Έλλη αποφασίζει να θυσιάσει τον μεγάλο έρωτα της ζωής της για να διασφαλίσει το μέλλον του αδελφού της, ενώ η Φιλιώ υποφέρει βουβά από τον χωρίς ανταπόδοση έρωτά της για τον Νικηφόρο. Αμείλικτα παιχνίδια της μοίρας και ραδιουργίες αδίστακτων ανθρώπων οδηγούν σε χωρισμούς, προδοσίες και ατυχήματα με τραγικές συνέπειες. Ωστόσο, σε κάθε σκληρή δοκιμασία υπάρχει πάντα ένα ανεκτίμητο στήριγμα: η αγάπη σε όλες τις μορφές της - ερωτική, αδελφική, φιλική, μητρική. Γιατί η αληθινή αγάπη είναι σαν τη λευκή ορχιδέα: ριζωμένη γερά στην άμμο, αψηφά τα καταστροφικά στοιχεία της φύσης και τα αδέξια ποδοπατήματα των ανθρώπων κι ανθίζει ξανά με το πρώτο φιλί της άνοιξης.

Μια μυθιστορηματική εποποιΐα

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ 1

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΑΣ

ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ

εκδ Κέδρος

ΣΜΥΡΝΗ. ΤΕΛΗ ΤΟΥ 19ΟΥ ΑΙΩΝΑ.

Η οδύσσεια δυο οικογενειών μέσα στο χρόνο. Τούρκοι και Έλληνες σε μια διαδρομή με αναπάντητα ερωτηματικά και μοιραίες αποκαλύψεις.

ΑΘΗΝΑ. ΤΕΛΗ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ.

Ένας δημοσιογράφος και ο αδελφός του αναζητούν την αλήθεια για την καταγωγή τους στα ταραγμένα χρόνια του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 και της Καταστροφής του 1922: το μυστικό της ζωής και της εξαφάνισης του παππού τους, γιατρού Πλάτωνα Πηλείδη.

Καθώς η ιστορία εξελίσσεται αργά, συμπαρασύρει στη δράση ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Δημήτριος Γούναρης, ο βασιλιάς Γεώργιος και ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο Ιωάννης Μεταξάς και ο Παύλος Μελάς, Ο Ίων Δραγούμης και ο Μανόλης Καλομοίρης.

Το κουβάρι της μνήμης ξετυλίγεται λυτρωτικά αποκαλύπτοντας αλήθειες και μύθους, μίση και πάθη, πολιτικές διαμάχες και ίντριγκες, το ταραγμένο παρελθόν δύο λαών.

Μια μυθιστορηματική εποποιΐα, το πρώτο μέρος της τριλογίας ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ.

Ο Ευάγγελος Μαυρουδής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από τη Σμύρνη. Από φοιτητής εργάζεται αθόρυβα στο χώρο του πνεύματος και της τέχνης. Ζει στη Ραφήνα. Είναι γιατρός και δημοτικός σύμβουλος.

Οι ανακρίσεις γίνονται ακόμη πιο εντατικές

Το ατύχημα

Kadare Ismail

εκδ Ελληνικά Γράμματα

Ένα ταξί στην Αυστρία ξεφεύγει από την πορεία του και ανατρέπεται. Οι δύο εραστές που μεταφέρει είναι νεκροί. Ο οδηγός, που έχασε τον έλεγχο του οχήματος, επιβιώνει. Αλλά δεν καταφέρνει να εξηγήσει πώς συνέβη το ατύχημα. Ισχυρίζεται πως δεν θυμάται να του αποσπά της προσοχή τίποτα το ιδιαίτερο, εκτός από το γεγονός ότι οι δύο επιβάτες... «προσπαθούσαν να φιληθούν...».

Ήδη από τα πρώτα στάδια της έρευνας προκύπτει ότι το ζευγάρι τελούσε υπό παρακολούθηση από τις μυστικές υπηρεσίες της Αλβανίας και της Σερβίας για πολιτικούς λόγους. Ατέρμονες συζητήσεις, έρευνες, καταθέσεις στην αστυνομία δεν οδηγούν πουθενά. Ο έρωτας φαίνεται να είναι άρρηκτα δεμένος με το θάνατο, αλλά και πάλι η αιτία του συγκεκριμένου ατυχήματος παραμένει άγνωστη. Οι ιδιαίτερες συνθήκες του, ωστόσο, τραβούν την προσοχή του Ινστιτούτου Τροχαίας της Ευρώπης.

Οι ανακρίσεις γίνονται ακόμη πιο εντατικές. Και όμως, η σύνθεση των γεγονότων μοιάζει για άλλη μία φορά να οδηγεί σε αδιέξοδο. Οι ερευνητές εγκαταλείπουν την υπόθεση ο ένας μετά τον άλλον. Μέχρι που ένας από αυτούς, γοητευμένος, ίσως και τρομαγμένος από το πόσο βαθιά εμπλέκεται ο έρωτας με το θάνατο, αποφασίζει να προχωρήσει σε μια αντίστροφη αναπαράσταση των τελευταίων σαράντα εβδομάδων του ζευγαριού.

Οι πρώτες υποψίες περί δολοφονίας συναντούν το ερώτημα «υπάρχει έρωτας;» ή πρόκειται απλώς για μια ανθρώπινη επινόηση; Και αν τελικά υπάρχει, μπορεί άραγε να γίνει πιο οριστικός και από τον ίδιο το θάνατο;

Με άλλα λόγια, το μυθιστόρημα επιχειρεί να απαντήσει διαδοχικά σε δύο ερωτήματα: «Υπάρχει ο έρωτας ή πρόκειται για ψευδαίσθηση;» και «Αν υπάρχει, μπορούμε να τον αφηγηθούμε;»

Τελικά, ο Ισμαήλ Κανταρέ αφηγείται μια ερωτική ή μια αριστοτεχνική αστυνομική ιστορία; Μόνο για ένα δείχνει να είναι απόλυτα βέβαιος: «Καμία σχέση πάθους δεν επιβιώνει χωρίς το φόβο της απώλειας».

Το «Ατύχημα» είναι ένα αριστουργηματικό έργο που διαβάζεται ως η ιστορία ενός έρωτα ή ως η ιστορία μιας δολοφονίας, ή ως μια άλλη, τρίτη ιστορία, που «σκεπάζει» και τις δύο προηγούμενες...

Έγραψαν για το βιβλίο:

Ο Κανταρέ θέτει πολλαπλά ερωτήματα με αυτό το βιβλίο. Το κυριότερο από αυτά είναι αυτό της αλήθειας: πόσο μπορούμε να την προσεγγίσουμε και πώς; Το δεύτερο αφορά τον έρωτα: υπάρχει, από τι και πώς καθορίζεται; Το τρίτο είναι η σχέση των δύο ερωτευμένων με κάποιο τρίτο πρόσωπο που παρεμβαίνει και είναι ερωτευμένο με έναν από τους δύο. Πόσο μπορεί να υπάρξει αυτό το «τρίο» και ποιες είναι οι συντεταγμένες που το καθορίζουν. Τέλος, υπάρχει το ερώτημα του πόσο οι εξωτερικές συμβάσεις ή περιπλοκές μπορεί να επηρεάσουν έναν έρωτα.

Η ιστορία διαθέτει κι ένα αστυνομικό μυστήριο, καθώς πολλαπλές αναφορές και θραυσματικά ευρήματα συντείνουν και άλλοτε αποκλίνουν ή συσκοτίζουν την τελική λύση του διπλού θανάτου των δύο εραστών. Όμως τελικά, όπως και να τη διαβάσει κανείς, ως ερωτική ή αστυνομικο/πολιτική ιστορία, το λογοτεχνικό ενδιαφέρον παραμένει ακέραιο, καθώς το βιβλίο δεν τελειώνει αλλά συνεχίζεται στο μυαλό του αναγνώστη.

Γιάννης Ν. Μπασκόζος, Διαβάζω, τχ. 507, Μάιος 2010

... συναντά ένα φάντασμα ...

Η εκδίκηση της Σιλάνας

Ξανθούλης Γιάννης

εκδ Ελληνικά Γράμματα

O Γιάννης Ξανθούλης, στο καινούργιο του μυθιστόρημα, «Η εκδίκηση της Σιλάνας», συναντά ένα φάντασμα, τη Σιλάνα Σαλιάγκου, την ποιήτρια που ο ίδιος επινόησε και της οποίας τις ποιητικές δημιουργίες απαγγέλλει κάθε Σάββατο στη ραδιοφωνική εκπομπή του.

Μολονότι επινοημένο το πρόσωπό της, όταν ο συγγραφέας αποφασίζει να κάνει μυθιστόρημα τα τριάμισι από τα οκτώ συνολικά χρόνια που διήρκεσε η επεισοδιακή εφηβεία του στην επαρχία, η Σιλάνα τού φανερώνεται «σαν άγγελος λοξής έμπνευσης». Του αποκαλύπτει ότι εκείνη τον καθοδηγούσε ήδη από το 1959, από τότε που έκλεινε τα δώδεκά του χρόνια.

Ένα πρόσωπο, λοιπόν, που ο συγγραφέας πίστευε πως «είχε κυοφορηθεί μέσα στην ταλαίπωρη επαγγελματική του μήτρα», αίφνης αποκτά σάρκα και οστά ως «πλάσμα φορολογούμενο στη μισοσκότεινη ελληνική επικράτεια», το οποίο μάλιστα ξέρει ό,τι ξέρει ο συγγραφέας, θυμώνει με όσα θυμώνει κι εκείνος, αγαπά τον τρόπο με τον οποίο αγάπησε ό,τι αγάπησε ο συγγραφέας.

Δύο χρόνια μετά το μυθιστόρημα «Του φιδιού το γάλα», ο Γιάννης Ξανθούλης επιστρέφει με ένα βιβλίο «αυτοβιογραφικής ολισθηρότητας», όπου η Σιλάνα Σαλιάγκου τον εκδικείται οξύνοντας τη μνήμη του για πράγματα που νόμιζε πως είχαν παραγραφεί στο πέρασμα των δεκαετιών και των παραλλαγών της αλήθειας...

«Η κυρία Σιλάνα Σαλιάγκου για μένα υπήρξε άλλοθι», λέει σε πρώτο πρόσωπο ο συγγραφέας. «Έτσι κι αλλιώς, πάντα ήθελα να γεννήσω - και τη γέννησα ακριβώς όταν είχα καβατζάρει τον μισό αιώνα και λίγο πιο πάνω. Τη γέννησα ώριμη, στοχαστική, με μια δυνατή νοσταλγία και με θαυμασμό στην αξεπέραστη ποιητική ανορθογραφία του Μποστ (του Μέντη Μποσταντζόγλου), αλλά και φίλων γελοιογράφων.

Η γέννα προέκυψε μέσω ερτζιανών, μέσω του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ, όπου από το 1989 κάνω εκπομπές. Πρόκειται για μια κυρία με αβάσταχτη την ανάγκη ομοιοκατάληκτης ηθικής. Απόλυτα Ελληνίς, πατριδοφωτισμένη και ευτράπελα ρομαντική, αντάξια του ονόματός της.

Στα χρόνια που υπηρέτησα τις εμπνεύσεις της, άρχισα να πιστεύω ότι κάθε Σάββατο, που απήγγελλα από μικροφώνου τις συνήθεις επίκαιρες δημιουργίες της, μου τις υπαγόρευε εκείνη μέσα από ένα μυστήριο νεφέλωμα συγγένειάς μας. Λόγια και ηχηρές ομοιοκαταληξίες, που κατέληγαν με την πολυχρησιμοποιημένη αλλά καίρια -για μένα- επωδό: "Γαμώ την ατυχία μου».

«Δεν ήξερα τη μορφή της, κι ας είχα πατρική εξουσία πάνω της. Δεν ήμουν βέβαιος για την απήχησή της, φοβούμενος περισσότερο απ' όλα τον γραφικό προσανατολισμό της επινόησής μου... Πέρασαν χρόνια ώσπου να της δώσω λίγο παραπάνω φως στο στενό πάλκο του ραδιοφώνου αλλά και στη σαββατιάτικη στήλη μου στην "Ελευθεροτυπία"»

Και καταλήγει ο Γιάννης Ξανθούλης: «Στην παράλογη αυτή διαδρομή παραμερίσαμε τη γελοιογραφική εκδοχή και μείναμε στην εκφώνηση -για να το πω και λίγο ραδιοφωνικά- μιας εποχής που ο ήχος της κουβαλά την απειλή του μυθιστορήματος».

Έγραψαν για το βιβλίο:

Γεννημένος και μεγαλωμένος στην επαρχία, ο Γιάννης Ξανθούλης έχει γνωρίσει από πρώτο χέρι τι εστί διαφορετικότητα, μέσα σ' έναν περίγυρο που ζει και αναπνέει στην πιο ολοκληρωτική ομοιομορφία. Το πόσο σκληρό και απάνθρωπο είναι να έρχεται κανείς αντιμέτωπος, στην πιο τρυφερή του ηλικία, με αυτή την εφιαλτική πραγματικότητα, της κατά τα άλλα τόσο «ανθρώπινης» ελληνικής επαρχίας και γενικότερα κάθε επαρχίας, φαίνεται να το έχει νιώσει στο πετσί του ο συγγραφέας, όντας ένα από τα θύματα αυτής της θλιβερής αντιμετώπισης, της οποίας τυγχάνουν όσοι έχουν το «ελάττωμα» να διαφέρουν. Το επώδυνο πέρασμα από τον παιδικό κόσμο σε αυτόν της νεότητας εκτός από τα στερεότυπα συνεπακόλουθα έχει και τη σκοτεινή του πλευρά, αυτή που οι μεγάλοι επιμένουν να αγνοούν. Την απέραντη μοναξιά αυτού του επικίνδυνου περάσματος από τον παιδικό στον εφηβικό κόσμο περιγράφει ο συγγραφέας, με έντονη αυτοβιογραφική διάθεση αλλά και με έναν εξομολογητικό τόνο, σαν για να λυτρωθεί από το παρελθόν ερμηνεύοντάς το. Μόνος απελπιστικά και αντιμέτωπος με ένα εχθρικό περιβάλλον δημιουργεί τον δικό του από μηχανής θεό στην προσωπική του παράσταση απέναντι στον εχθρικό κόσμο που τον περιβάλλει. Η απίθανη κυρία Σιλάνα Σιλιάγκου είναι η υπέρβαση της πραγματικότητας, αλλά και μια καθωσπρέπει συντροφιά για να ξεπεραστεί ο παρελθών χρόνος. Πόσο απάνθρωπος εν τέλει είναι ο αληθινός κόσμος όταν αναγκάζει ένα παιδί να καταφύγει στη φαντασία του προκειμένου να τα βγάλει πέρα με μιαν αβίωτη πραγματικότητα; Ξανθούλης αυθεντικός, με αφηγηματική άνεση, σαρκασμό, με καταγωγή ευγενή, σαν αμυντικό και επιθετικό όπλο απέναντι στην ασχήμια και τη βαρβαρότητα. Φαίνεται τελικά πως όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο πολύ μας στοιχειώνει το παρελθόν με τα φαντάσματά του.

Ξενοφών Μπρουντζάκης, Ποντίκι Art, 13.2.2010

«Η εκδίκηση της Σιλάνας» είναι ίσως η εκδίκηση της μνήμης μας, που επιμένει να κρατάει ζωντανό το παρελθόν μας.

Όλγα Σελλά, Καθημερινή, 13.12.2009

Τόσο αυτοβιογραφικός που πιο πολύ δεν γίνεται είναι ο Γιάννης Ξανθούλης στο τελευταίο του βιβλίο. Ο συγγραφέας αναφέρεται στην επεισοδιακή του εφηβεία στην Αλεξανδρούπολη. Μια εφηβεία διανθισμένη με ακατάλληλα για ανηλίκους στιχάκια, γραμμένα τότε, διορθωμένα τώρα.

Χρήστος Σιάφκος, Ελευθεροτυπία, 8.11.2009

Η Σιλάνα παίρνει σάρκα και οστά και εκδικείται τον συγγραφέα, οξύνοντας τη μνήμη του για πράγματα που νόμιζε ότι είχε αφήσει πίσω του.

Μαρία Δρακοπούλου, Lifo, 19-25.11.2009

Με την «Εκδίκηση της Σιλάνας» ο Ξανθούλης αναδιφεί, με το γνωστό του χιούμορ και την αυτοσαρκαστική του διάθεση, την παιδική και πρώιμη εφηβική ηλικία του στην «υπερβόρεια» Αλεξανδρούπολη.

Σαφώς αυτοβιογραφικό, το βιβλίο αυτό είναι εμποτισμένο από το άρωμα μιας άλλης εποχής, άρωμα που το αποδεσμεύει, για να το εισπράξει ο αναγνώστης σαν ένα λεπτό, σχεδόν αραχνοϋφαντο πέπλο τρυφερής μελαγχολίας. Μαζί με το πεποιημένο πρόσωπο της Σιλάνας Σαλιάγκου, ο συγγραφέας μας παραδίδει μια τρυφερή, νοσταλγική αφήγηση - αν κι όχι πάντα με το απαραίτητο βάθος- πλημμυρισμένη από εικόνες και οσμές του γενέθλιου τόπου. Και αν, όπως ισχυρίζεται ο Λιόσα, η πραγματική πατρίδα του συγγραφικού εαυτού μας είναι η εφηβεία, μας παραδίδει μαζί και μερικά από τα κλειδιά των μετέπειτα λογοτεχνικών αφηγήσεών του.

Γιώργος Ξενάριος, Διαβάζω, τχ. 502, Δεκέμβριος 2009

Μετά το προπέρσινο «Γάλα του φιδιού» και περσινό, πιο προσωπικό και ταξιδιωτικό «Κωνσταντινούπολη των ασεβών μου φόβων» (εκδ. Μεταίχμιο), ο Γιάννης Ξανθούλης επιστρέφει με καινούργιο μυθιστόρημα, «βγαλμένο» από τις ραδιοφωνικές του εξορμήσεις. Όσοι έχετε ακούσει την εκπομπή του, τα Σάββατα, θα είστε εξοικειωμένοι με τη στιχοπλόκο Σιλάνα Σαλιάγκου. Στο βιβλίο αυτό, η περσόνα του Ξανθούλη αποκτά σάρκα και οστά και περιδιαβαίνει, μαζί με τον ήρωα, τα επεισοδιακά χρόνια της εφηβείας του στην ελληνική επαρχία. Κλασικός Ξανθούλης, με περισσότερη από συνήθως «αυτοβιογραφική ολισθηρότητα».

Κώστας Κατσουλάρης, Veto, 6.12.2009

Η Σιλάνα είναι το άλλοθι για να διηγηθεί ο συγγραφέας την επεισοδιακή του εφηβεία στην Αλεξανδρούπολη, όταν όλα ξεκίνησαν από τον...Τρωικό Πόλεμο με την Ωραία Ροσάνα Ποντεστά που «έδωσε ρέστα στη φαντασία του» και άρχισε να γράφει στιχάκια αλά Μποστ «Κι αφού χορτάσει παντρειά/ θα ξαναβρεί στο μέλλον/ τη λεωφόρο που οδηγεί/ στης Έφης το μπουρδέλον».

Δεν χάνει το χιούμορ και την τρυφερότητά του ούτε όταν βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου, άρρωστος με οξεία νεφρίτιδα στον Ευαγγελισμό όπου...θέλει τον Θεό μικρό και πρακτικό, πιάνει το χαρτί και το μολύβι:

«Στη γη που αποκτήσαμε / Πτυχίο ματαιότητας / Ξανά να βγούμε για ζωή / Ανώτερης ποιότητας».

«Γαμώ την ατυχία μου» όπως θα έλεγε και ο κύριος Γιάννης Ξανθούλης, τέλειωσε τόσο γρήγορα αυτή η φοβερή αφήγηση.

Index, τχ.36, Δεκέμβριος '09- Ιανουάριος ‘10

Η Σιλάνα Σαλιάγκου, ένα πρόσωπο που επινόησε ο δημοσιογράφος- συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης και της οποίας τα ποιήματα απαγγέλλει στη ραδιοφωνική του εκπομπή στον ΣΚΑΪ, ζωντανεύει στις σελίδες του μυθιστορήματός του. Το πλάσμα της φαντασίας του παίρνει σάρκα και οστά, και τον συναντά στο σαλόνι του σπιτιού της. Έπειτα από συζητήσεις, ανακαλύπτει ότι οι δυο τους μοιράζονται τις ίδιες απόψεις για τη ζωή, καθώς και ότι η κοινή τους πορεία αρχίζει τη δεκαετία του ΄50, όταν ο συγγραφέας ήταν έφηβος.

Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο, 30.1.2010

Η ένταση αυξάνεται ...

Πώς να χάνεις για να μην χάνεις

Κόνελ Ρεμπέκα

εκδ Ωκεανίδα

Μια κοπέλα αναζητεί τον άντρα που θεωρεί υπεύθυνο για το θάνατο της μητέρας της, για να τον εκδικηθεί.

Τραυματισμένη από τις απώλειες της παιδικής της ηλικίας, η Λουίζ παίρνει το όνομα της νεκρής μητέρας της και ξεκινάει να βρει τον Νίκολας, τον άνθρωπο που πάντα θεωρούσε υπεύθυνο για το θάνατό της.

Μεσόκοπος λέκτορας πια, σύζυγος και πατέρας, ο Νίκολας ζει στοιχειωμένος από τα γεγονότα του παρελθόντος, τότε που είχε έναν παράνομο, καταστροφικό και εντέλει τραγικό δεσμό με τη μητέρα της Λουίζ.

Η Λουίζ διεισδύει στη ζωή του και στη ζωή των μελών της οικογένειάς του κρατώντας πάντα κρυφή την πραγματική της ταυτότητα. Η ένταση αυξάνεται και η εξωτερική όψη των πραγμάτων αρχίζει να ραγίζει, καθώς ο Νίκολας και η Λουίζ ανακαλύπτουν οδυνηρές αλήθειες για τους ίδιους και για τη γυναίκα που αγάπησαν κι οι δυο.

Αγαπιούνται από παιδιά, αλλά η μοίρα τους χωρίζει...

Ο κουρσάρος της καρδιάς μου

Πανταζή Φανή

εκδ Ωκεανίδα

Βρισκόμαστε στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Τζώρτζης και η Ασημίνα μεγαλώνουν στη Σύρο και αγαπιούνται από παιδιά. Όταν ο Τζώρτζης αναλαμβάνει την επιχείρηση του παππού του και μπορεί πια να παντρευτεί την αγαπημένη του, πέφτει θύμα απαγωγής από πειρατές.

Ύστερα από χρόνια καταφέρνει να απελευθερωθεί και επιστρέφοντας στη Σύρο πιάνει ξανά τα ηνία της επιχείρησής του και απολύει τον άνθρωπο που είχε οργανώσει την απαγωγή του για να σφετεριστεί τη θέση του.

Ο Τζώρτζης και η Ασημίνα μπορούν επιτέλους να παντρευτούν αλλά η ευτυχία τους δεν κρατάει πολύ, γιατί η κακιά μοίρα της Ασημίνας τη ρίχνει στο χαρέμι του σουλτάνου. Κι από εκεί μόνο μια γυναίκα νεκρή μπορεί να βγει.

Κι όμως… Η ιστορία συνεχίζεται, και στην Αλεξάνδρεια ξεδιπλώνεται ακόμα μια ιστορία αγάπης.

Νέα κυκλοφορία

Αγαστή συνεργασία

Αναστασία Καλλιοντζή

εκδ Λιβάνη

Ο Κωνσταντίνος είχε όλες τις προδιαγραφές να ζήσει μια υπέροχη ζωή, ζηλευτή: είχε στόχους, σκοπούς, λαμπρές σπουδές, διδακτορικό από τη Σορβόνη, νεοκλασικό στο Παλαιό Φάληρο, δυο γονείς αγωνιστές που τον λάτρευαν…

Λένε ότι μια λάθος απόφαση μπορεί να σου καταστρέψει το μέλλον· η απόφαση του Κωνσταντίνου να παντρευτεί τη Μυρτώ του κατέστρεψε όχι μόνο το μέλλον, αλλά κι ολόκληρη τη ζωή του. Σήμερα, λοιπόν, το μόνο που του έχει απομείνει είναι η δόξα του συγγραφέα: οι αναγνώστες τον λατρεύουν, το ίδιο κι οι κριτικοί. Όμως…

Ο Κωνσταντίνος διαπιστώνει ότι στον εκδοτικό οίκο όπου εκδίδει τα βιβλία του κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά. Αποφασίζει να το ψάξει μόνος του για να μάθει. Τελικά φτάνει στην αλήθεια για το τι πραγματικά συμβαίνει στις εκδόσεις «Εκίζογλου».

Και τότε…

μια φαιδρή ιστορία για έναν τραγικό άνθρωπο·

μια τραγική ιστορία για ένα φαιδρό άνθρωπο.

Δεκαπέντε χρόνια... Πότε πρόλαβαν και πέρασαν όλ’ αυτά τα χρόνια και πώς τον ξέβρασαν στο σήμερα, ώρες ώρες αδυνατούσε να το καταλάβει. Αφού έρχονταν στιγμές που νόμιζε πως η ζωή του είχε συμπυκνωθεί σε µία στιγμή, σε ένα ανοιγοκλείσιμο του βλεφάρου, σαν όνειρο, ένα πράμα, λες και ξάπλωσε ένα βράδυ να κοιμηθεί τριάντα χρόνων παλικαράκι, γεμάτος κέφι και όρεξη για ζωή, γεμάτος αγάπη στην καρδιά, µε µια μυρτώ στο πλάι του κι ένα κάρο θετικές ελπίδες για το μέλλον... και ξαφνικά ξύπνησε ετών σαράντα πέντε, απελπισμένος, παραιτημένος, εντελώς κατεστραμμένος...

...Kαι πιο µόνος από ποτέ.

Απονεμήθηκαν τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία 2009

Στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη παρουσιάστηκαν το απόγευμα της Δευτέρας 17 Μαΐου 2010 τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία 2009, ενός θεσμού που κλείνει φέτος πενήντα δύο χρόνια ζωής.

Χαιρετισμό απηύθυνε ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κος Παύλος Γερουλάνος κατά τη διάρκεια της τελετής απονομής, όπου απένειμε το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας στον κ. Νάνο Βαλαωρίτη.

Ο Υπουργός τόνισε ότι το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού προχωρά στον αναγκαίο εκσυγχρονισμό των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων, με τη θέσπιση νέων βραβείων, που θα ενισχύσουν και θα αναδείξουν νέες, παραγωγικές δυνάμεις του ελληνικού βιβλίου.

Ειδικότερα θεσπίζονται:

- Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα, που μπορεί να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής της δυναμικής κάθε νέου δημιουργού.

- Βραβείο Εφηβικού/Νεανικού βιβλίου, που έρχεται να καλύψει ένα υπάρχον κενό, δίνοντας έμφαση στην ευαίσθητη αυτή περίοδο της ζωής κάθε ανθρώπου.

- Βραβείο Μετάφρασης έργου της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, που υπογραμμίζει τον ιδιαίτερο πλούτο της αρχαίας μας γραμματείας και ενθαρρύνει τη στροφή προς λιγότερο μεταφρασμένα έργα.

- Ειδικό θεματικό βραβείο, που θα απονέμεται σε βιβλίο το οποίο προάγει τον διάλογο για ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα. Το Βραβείο αυτό θα μπορεί να απονέμεται τόσο σε έλληνες δημιουργούς όσο και σε δημιουργούς που δεν έχουν την ελληνική υπηκοότητα αλλά ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα.

Ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού μίλησε για την ελληνική λογοτεχνία λέγοντας: «Ήμουν και παραμένω αισιόδοξος για την κοινωνία μας αλλά και για την ελληνική λογοτεχνία. Πιστεύω ειλικρινά ότι η ιστορία δεν θα κρίνει την περίοδο που διανύουμε ως μια απλή οικονομική κρίση αλλά ως μια απίστευτα γόνιμη περίοδο που εγκυμονεί βαθιές και ουσιαστικές αλλαγές. Περίοδο επανεξέτασης και επαναπροσδιορισμού των αξιών και των επιλογών μας. Επανεκτίμηση του μέτρου των πραγματικών μας δυνατοτήτων. Περίοδο όπου τα μεγάλα οράματα έχουν θέση στο παρόν και, κυρίως, στο μέλλον μας».

Συνεχίζοντας ο κ. Γερουλάνος ανέφερε: «Αν μετά τον εμφύλιο αυτός ο θεσμός είχε την σοφία να αναγνωρίσει το έργο του Γιάννη Ρίτσου, τότε η πρόκληση της λογοτεχνίας και της κριτικής σήμερα είναι και πάλι να αμφισβητήσει κάθε τι που μέχρι χθες θεωρούσαμε δεδομένο. Και να επανατοποθετήσει τις αξίες μας εκεί που ορίζει το μεγαλείο του πολιτισμού μας και όχι η ελαφρότητα του καταναλωτισμού μας».

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η απονομή ενός βραβείου παίρνει νέες, ανεκτίμητες διαστάσεις, είπε ο υπουργός Πολιτισμού και στη συνέχεια απένειμε το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας στο συγκινημένο Νάνο Βαλαωρίτη. «Με αυτό το βραβείο δικαιώνεται η ανανεωτική γραφή και θεωρία και περιλαμβάνει όλα αυτά για τα οποία αγωνίστηκα ενώ αφιερώνεται στη μνήμη του Εγγονόπουλου, του Εμπειρίκου, και του Παγουλάτου», είπε ο Νάνος Βαλαωρίτης.

Τα υπόλοιπα βραβεία (που αφορούν σε εκδόσεις του 2008) έχουν ως εξής:

- Το Βραβείο ποίησης, έλαβε φέτος ο Λευτέρης Πούλιος, για το βιβλίο του «Η κρυφή συλλογή», των εκδόσεων Κέδρος.

- Βραβείο διηγήματος, έλαβαν ο Τόλης Νικηφόρου για το βιβλίο «Ο δρόμος για την Ουρανούπολη», των εκδόσεων Νεφέλη και ο Αργύρης Χιόνης για το βιβλίο «Το οριζόντιο ύψος και άλλες φυσικές ιστορίες» των εκδόσεων Κιχλή.

- Βραβείο μυθιστορήματος έλαβε ο Γιάννης Ατζάκας για το βιβλίο «Θολός Βυθός», των εκδόσεων Άγρα.

- Βραβείο Δοκιμίου, Κριτικής έλαβε ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης για το βιβλίο «Ασκήσεις αυτογνωσίας», των εκδόσεων Τυπωθήτο

- Βραβείο Χρονικού Μαρτυρίας, έλαβε η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου για το βιβλίο «Υπόθεση Γκράνιν, η λογοτεχνική κριτική στο εδώλιο, η δίκη της ``Επιθεώρησης Τέχνης`` το 1959 και η απολογία του Κώστα Κουλουφάκου», των εκδόσεων Καστανιώτης.

- Βραβείο Μετάφρασης έργου ελληνικής λογοτεχνίας σε ξένη γλώσσα, έλαβε ο Λεωνίδας Λίου για το έργο του Οδυσσέα Ελύτη «Το άξιον εστί», στην κινεζική γλώσσα.

- Βραβείο Μετάφρασης έργου ξένης λογοτεχνίας στην ελληνική γλώσσα έλαβε η Άννα Παπασταύρου για το βιβλίο «Ιστορία σαν παραμύθι» του Αλεσσάντρο Μπαρίκκο από την ιταλική γλώσσα, των εκδόσεων Πατάκη

- Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου έλαβαν, η Λότη Πέτροβιτς - Ανδρουτσοπούλου για το βιβλίο «Η προφητεία του κόκκινου κρασιού» και η Φωτεινή Φραγκούλη για το βιβλίο «Εφτά ορφανά μολύβια ...εφτά ιστορίες», των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα.

- Βραβείο Εικονογράφησης Παιδικού Βιβλίου έλαβαν η Κατερίνα Βερούτσου για το βιβλίο του Μάνου Κοντολέων «Νεράιδα πάνω στο έλατο» και ο Θανάσης Δήμου για το έργο του «Μια χειμωνιάτικη ιστορία».

- Βραβείο Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά έλαβε ο Σάκης Σερέφας για το βιβλίο «Ένας δεινόσαυρος στο μπαλκόνι μου».

- Βραβείο Λογοτεχνικού περιοδικού έλαβαν τα περιοδικά «Πόρφυρας», από την Κέρκυρα και «Εντευκτήριον» από τη Θεσσαλονίκη.

Τέλος, φέτος, για πρώτη φορά, μέρος από τα αντίτυπα βραβευμένων έργων που αγοράζει το Υπουργείο Πολιτισμού θέτει ως στόχο να μην κατευθύνονται μόνο σε οργανωμένες βιβλιοθήκες πολιτιστικών φορέων εντός και εκτός της χώρας, αλλά εκεί όπου μέχρι σήμερα το βιβλίο ήταν είδος εν ανεπαρκεία, όπως οι φυλακές και τα καταστήματα κράτησης νέων.

ο μπεμπούλης μου

είναι ένα κουκλάκι!!!!!

Οι νικητές των λογοτεχνικών βραβείων «ΔΙΑΒΑΖΩ 2010»

Απονεμήθηκαν τα λογοτεχνικά βραβεία του περιοδικού «ΔΙΑΒΑΖΩ 2010», με τον Γιάννη Κιουρτσάκη, νικητή του βραβείου για το δοκίμιο να αρνείται να το παραλάβει, από «αμηχανία», στη σκιά των γεγονότων που ζει η χώρα. Για την πολύχρονη προσφορά της στον χώρο του βιβλίου, βραβεύτηκε η εκδότρια της «Εστίας», Μαρίνα Καραϊτίδη.

Αναλυτικά τα βραβεία του περιοδικού Διαβάζω για το 2010, είναι τα ακόλουθα:

• ► Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου:
• - Η σκυλίσια ζωή του γάτου Τζον Αφεντούλη, Χρήστος Μπουλώτης (κείμενο), Φωτεινή Στεφανίδη (εικονογράφηση), εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.
• Το βραβείο απένειμε η Κατρίν Βελισσάρη, διευθύντρια του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.
• ►Βραβείο Λογοτεχνικού Βιβλίου για μεγάλα παιδιά:
• - Στη διαπασών, Βασίλης Παπαθεοδώρου, εκδόσεις Καστανιώτη.
• Το βραβείο απένειμε η Διαμάντη Αναγνωστοπούλου, Καθηγήτρια στο Τμήμα Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και πρόεδρος της επιτροπής που έκρινε τα παιδικά βιβλία.
• ►Βραβείο Ποίησης:
• - Διακοπές στην πραγματικότητα: Ποιήματα, σχεδιάσματα, μεταγραφές, Χάρης Βλαβιανός, εκδόσεις Πατάκη.
• Το βραβείο απένειμε ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης.
• ►Βραβείο Λογοτεχνικού Δοκιμίου - Μελέτης:
• -Ένας χωρικός στη Νέα Υόρκη, Γιάννης Κιουρτσάκης, εκδόσεις Ίνδικτος.
• Το βραβείο απένειμε ο ποιητής και βιβλιογράφος Δημήτρης Δασκαλόπουλος.
• ►Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα, προς τιμή του Ηρακλή Παπαλέξη:
• -Ο ήχος του ακάλυπτου: Έξι κοινόχρηστες ιστορίες, Κάλλια Παπαδάκη, εκδόσεις Πόλις (διήγημα).
• Το βραβείο απένειμε η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά.
• ►Βραβείο Διηγήματος - Νουβέλας:
• -Ο θησαυρός των αηδονιών και άλλα διηγήματα, Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος, εκδόσεις Γαβριηλίδης.
• Το βραβείο απένειμε ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας.
• ► Βραβείο Μυθιστορήματος:
• -Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή, Βασίλης Γκουρογιάννης, εκδόσεις Μεταίχμιο
• Το βραβείο απένειμε ο θεατρικός συγγραφέας Κώστας Μουρσελάς.

πηγή:http://www.enet.gr

Καλημέρα!!

Καλημέρα σε όλους!!!


Αρχίζουμε να συνηθίζουμε τους νέους μας ρυθμούς ... ξενύχτια!!!!! Ελπίζω σύντομα να δραστηριοποιηθώ και πάλι με το blog μας!!