Το αστυνομικό βγαίνει από τη σκιά

Το αστυνομικό βγαίνει από τη σκιά

Μανώλης Πιμπλής

Δέκα τεύχη κράτησε η συνεργασία των δημοσιογράφων Μανώλη Βασιλάκη και Ηλία Κανέλλη. Το ενδέκατο τεύχος της Αthens Review of Βooks δεν θα έχει στην ταυτότητα το όνομα του δεύτερου, ο οποίος αποχώρησε, μαζί με αρκετούς συνεργάτες της έκδοσης και ετοιμάζεται για νέο περιοδικό το οποίο θα εκδώσει σύντομα. Ανάμεσα στους δύο στενούς- και ισότιμους- συνεργάτες του επιτυχημένου περιοδικού φαίνεται πως προέκυψαν σημαντικές διαφωνίες ως προς το ιδεολογικό στίγμα της έκδοσης και ως προς το πώς ο καθένας αντιλαμβανόταν τη λειτουργία του δημοκρατικού διαλόγου στον χώρο των ιδεών. Ο κατοχυρωμένος τίτλος της Αthens Review of Βooks ανήκει στον Μανώλη Βασιλάκη που θα συνεχίσει μόνος την έκδοση.

Την πρώτη της δημόσια εμφάνιση κάνει το ερχόμενο Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου- σημαδιακή ημέρα- η νεοσύστατη Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ). Τέσσερα μέλη της- οι Τιτίνα Δανέλλη, Τεύκρος Μιχαηλίδης, Δημήτρης Μαμαλούκας, Γιάννης Ράγκος- θα συζητήσουν στις 20.00 το θέμα «Η αστυνομική λογοτεχνία στην Ελλάδα σήμερα» στο πλαίσιο του 39ου Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο. Τα μέλη της είναι ήδη 25. Εκτός από τους προαναφερθέντες, υπάρχουν αρκετοί γνωστοί εκπρόσωποι του είδους όπως οι Ανδρέας Αποστολίδης, Σέργιος Γκάκας, Αθηνά Κακούρη, Φώντας Λάδης, Πέτρος Μαρτινίδης, Αργύρης Παυλιώτης, Χρύσα Σπυροπούλου, Φίλιππος Φιλίππου.

Οι συγκεντρώσεις τους είναι τακτικές- σε καφενείο του κέντρου- και έχουν πάθος. Ακόμα πιο τακτική και πυκνή είναι η εσωτερική ηλεκτρονική αλληλογραφία. Οι περισσότεροι το έχουν πάρει ζεστά και φαίνεται ότι κάτι θετικό θα βγει από αυτή την κίνηση που έχει ως μόνο σκοπό την προώθηση του αστυνομικού στην Ελλάδα. Περισσότεροι από τους μισούς είναι σχετικά καινούργιοι στο είδος. Κάτι φυσικό, αφού το αστυνομικό ήταν μέχρι πρόσφατα περιθωριοποιημένο και οι έλληνες συγγραφείς που ασχολούνταν συστηματικά με αυτό ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα.

Πριν καλά καλά ξεκινήσει τη δράση της, η ΕΛΣΑΛ πιστώνεται κάτι σημαντικό: κατέγραψε, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά, όλη τη βιβλιογραφία του ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος της τελευταίας τριακονταετίας και μάλιστα συνεχίζει την έρευνα προς τα πίσω στον χρόνο. Η εργασία- μεγάλη η συνεισφορά σε αυτήν του Φίλιππου Φιλίππου - περιλαμβάνει, επίσης, μελέτες και αφιερώματα εντύπων στο αστυνομικό μυθιστόρημα.

Πού μπορεί κανείς να τα βρει αυτά; Στο μπλογκ της ΕΛΣΑΛ. Είναι το www.crimefictionclubgr.wordpress.com.

πηγή: www.tanea.gr

Επιστολή Διαμαρτυρίας Συγγραφέων

by Εργαζόμενοι στα Ελληνικά Γράμματα

Με την επιστολή αυτή οι συγγραφείς που συνεργαζόμαστε ή συνεργαστήκαμε στο παρελθόν με τις εκδόσεις «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Α.Ε.» θέλουμε να εκφράσουμε τη διαμαρτυρία μας για την απαράδεκτη απόφαση του ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ να προχωρήσει στο αιφνιδιαστικό κλείσιμο του εκδοτικού οίκου.

Τα «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» συμπληρώνουν 53 χρόνια ζωής. Πενήντα τρία χρόνια προσφοράς στο χώρο του βιβλίου, στην πνευματική ζωή και στον πολιτισμό του τόπου διαγράφονται με μια τυπική κυνική ανακοίνωση που επικαλείται «οικονομικές δυσκολίες » των μεγαλομετόχων του ομίλου! Προφανώς οι εργαζόμενοι, οι συγγραφείς, οι εξωτερικοί συνεργάτες δεν έχουν κανένα οικονομικό πρόβλημα!

Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τραγικό…

Με την απόφαση αυτή ο ΔΟΛ υλοποιεί με τον πιο κυνικό τρόπο την πολιτική του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ. Οδηγεί στην ανεργία 100 εργαζομένους και ακυρώνει το πνευματικό έργο εκατοντάδων συγγραφέων. Στέλνει ηχηρό μήνυμα απαξίωσης του πολιτισμού, των κοινωνικών και των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αναφέρουμε ενδεικτικά πως ο ΟΜΙΛΟΣ δεν είχε καν την ευθιξία να μας ενημερώσει για την απόφασή του, την οποία πληροφορηθήκαμε από τον Τύπο.

Οι συγγραφείς των «ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ» τασσόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των εργαζομένων για τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας, διεκδικώντας παράλληλα την κατοχύρωση των δικαιωμάτων που απορρέουν από τον πνευματικό μας μόχθο. Καλούμε το σύνολο των πνευματικών ανθρώπων της πατρίδας μας να υψώσουν τη φωνή τους απέναντι σε μια πολιτική που μας οδηγεί σε πολιτιστικό και εργασιακό μεσαίωνα, όπου μοναδική αξία αποτελεί το οικονομικό κέρδος!

ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΛΟΥΚΕΤΟ.

Βιβλιοπροτάσεις από την Ρέα Βιτάλη

Eκατό χρόνια μοναξιά

Το καλοκαίρι είναι η εποχή που παίρνω απόφαση να διαβάσω τα πιο ογκώδη βιβλία. Χρειάζομαι χρόνο και την ανάλογη διάθεση, γιατί πάντοτε σκέφτομαι “ποιος ξέρει από που θα μας ξεκινήσει και που θα μας φτάσει”.

Η αλήθεια είναι ότι ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές μάς πάει πολύ μακριά, μιας και τα εκατό χρόνια μοναξιάς αντιστοιχούν στα έργα και τις ημέρες μιας ολόκληρης οικογένειας. Οι χαρακτήρες που πλάθονται κι αναλύονται είναι ξεχωριστοί και βαθιά δουλεμένοι. Πρόκειται όμως γι’ ανθρώπους τόσο παράξενους και μοναδικούς, που ο αναγνώστης αναγκαστικά αφήνει στην άκρη το δικό του κόσμο για να τους ακολουθήσει άνευ όρων στο δικό τους. Και μ’ αυτό δεν εννοώ το χωριό Μακόντο, ένα τόπο κάπου στη μέση του πουθενά, ή το σπίτι της οικογένειας στο οποίο γεννιούνται και μεγαλώνουν οι περισσότεροι ήρωες, αλλά στο μοναδικό μικρόκοσμο του καθενός ξεχωριστά που ορίζεται από την ατελείωτη μοναξιά του. Οι ήρωες μπορεί να συμβιώνουν, όμως οι σκέψεις και η δυναμική της κάθε μονάδας δημιουργούν κάθε φορά μια ιστορία-μέσα-στην-ιστορία, που για να παρακολουθήσουμε και να κατανοήσουμε, δεχόμαστε ως έχει, χωρίς κρίσεις και σχολιασμό, τουλάχιστον στο χρόνο της ανάγνωσης.

Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, φιλοξενείται ένα γενεαλογικό δέντρο σε σχεδιάγραμμα, το οποίο κατέληξα να συμβουλεύομαι πολλές φορές, καθώς ο χρόνος ζωής των ηρώων, όπως και οι συγγένειες μεταξύ τους, δεν ακολουθούν μία συμβατική δομή. Χρειάζεται μάλιστα μία κάποια προσοχή όσον αφορά τα ονόματα των ηρώων, τα οποία συχνά επαναλαμβάνοται, καθώς πρόκειται για οικογένεια.

Είναι οπωσδήποτε εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο συγγραφέας δημιουργεί ένα κόσμο απομονωμένο, με τις δικές του συνήθειες και όρους, που αναπτύσσεται, ακμάζει και παρακμάζει μέσα στα περιγραφόμενα εκατό χρόνια, φτάνοντας στο τέλος να εξαφανιστεί το ίδιο απροσδόκητα με τη δημιουργία του. Αν αφεθεί κανείς στην ιστορία, θα μπορούσε να φανταστεί ότι ένα τέτοιο μέρος, με πρωταγωνιστές αυτούς τους ανθρώπους, υπήρξε στ’ αλήθεια και έσβησε στην αδιαφορία της μοναξιάς, αφήνοτας ως μοναδικό του ίχνος και απόδειξη για την ύπαρξή του, το βιβλίο αυτό…

Ματούλα Π.

πηγή: www.booknights.gr

Σεπτέμβριος: Καλή χρονιά!
	Ο Σεπτέμβριος ήταν για τους βυζαντινούς η αρχή του χρόνου: της Ινδικτιώνος. Ξεκούραστοι και τσουρουφλισμένοι από τον καλοκαιριάτικο ήλιο επιστρέφουμε τον Σεπτέμβριο, την πραγματική αρχή του χρόνου, να φτιάξουμε το πρόγραμμα της επόμενης χρονιάς, να καταστρώσουμε καινούρια σχέδια. Ξεκινάμε με το Αβγ, με θέμα τα γράμματα που γίνονται αλφάβητα , που γίνονται λέξεις και γραφή, που γίνονται παιχνίδι και αλφαβητάρια. Η αποκωδικοποίηση των γραμμάτων είναι το Α στη μακριά αλυσίδα που το γράμμα γίνεται λέξη, γίνεται ανάγνωση, γραφή, ιστορίες και βιβλία: ένας κόσμος ολόκληρος που σταδιακά ένα παιδί μεγαλώνοντας ανακαλύπτει. Γιατί και τα βιβλία μεγαλώνουν τα παιδιά ! Στο πλαίσιο της «συζήτησης» για την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας στις παιδικές ηλικίες, που φαίνεται ότι όλο και περισσότερο μας απασχολεί τελευταία, θα θέλαμε να σχολιάσουμε δύο γεγονότα: Οι βιβλιοθήκες, παρόλο που είναι ο τόπος όπου η φιλαναγνωσία μπορεί να καλλιεργηθεί πραγματικά. αντιμετωπίζουν την έλλειψη υποστήριξης από το κράτος και τους αρμόδιους φορείς: Οι παιδικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα, έργο ζωής του Οργανισμού Παιδικών και Εφηβικών Βιβλιοθηκών λειτουργούν εδώ και τριάντα χρόνια εφαρμόζοντας πρωτοπόρα προγράμματα φιλαναγνωσίας. Σήμερα οι υπάλληλοί τους είναι απλήρωτοι και οι βιβλιοθήκες είναι κλειστές. Παράλληλα, ξένα ιδρύματα βραβεύουν τη δημιουργική δουλειά, την ανάγκη για καινοτομία, τη συνέπεια στη χάραξη ενός δρόμου, που μια άλλη βιβλιοθήκη στην Ελλάδα σιωπηλά ακολουθεί τόσα χρόνια. Ελπίζουμε η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας που τιμήθηκε στις 13 Αυγούστου με το βραβείο του ιδρύματος Bill & Melinda Gates να βρει την υποστήριξη αλλά και να γίνει παράδειγμα για τις υπόλοιπες βιβλιοθήκες που λειτουργούν στην Ελλάδα. Ο πρώτος «διαγωνισμός» ομαδικής συγγραφής του Bookbook.gr σε συνεργασία με τις εκδόσεις ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ τελείωσε (μετά και από την καλοκαιρινή παράταση) και σύντομα θα δημοσιεύσουμε ολοκληρωμένη την ιστορία του Νεράνθρωπου. Όσοι συμμετείχαν θα ενημερωθούν για την παραλαβή του δώρου τους! Διαβάσαμε το βιβλίο του Ντέηβιντ Άλμοντ που φέτος βραβεύτηκε με το βραβείο Άντερσεν Ο άνθρωπος που κατάπινε φωτιές και ζεστάθηκε η καρδιά μας. Πιστεύουμε πως η βράβευσή του θα μπορούσε να είναι αφορμή για να μεταφραστούν κι άλλα βιβλία του στα ελληνικά αλλά και να επανεκδοθεί το πιο γνωστό μυθιστόρημά του Κάτι σαν άγγελος που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη και έχει εξαντληθεί. Σ’έναν κόσμο που «αποβιβλιοποιείται» συνέχεια, όχι γιατί κυκλοφορούν τα e-books αλλά γιατί τα καλά κείμενα παίζουν όλο και λιγότερο ρόλο στη ζωή μας και το διάβασμα γίνεται όλο και περισσότερο επίδειξη επιπέδου ζωής, ελπίζουμε να συναντηθούμε αυτή τη χρονιά σ’ όσα σημαντικά βιβλία καταφέρουμε να περισώσουμε.

Δύο βιβλία, ίδιο θέμα, άλλη προσέγγιση!

Μέσα στο καλοκαίρι και τα δύο και μάλιστα το ένα μετά το άλλο, έτσι τα διάβασα αυτά τα βιβλία! Πρώτα του Θοδωρή Παπαθεοδώρου «Οι κόρες της Λησμονιάς» και μετά του Νικόλαου Αραπάκη «Το δίκιο». Ας ξεκινήσουμε με την σειρά που τα διάβασα λοιπόν, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις!

Λίγα λόγια για το βιβλίο: Η Αγγέλα από το Μυριόφυλλο της Πίνδου, η Μέλπω από την Θεσσαλονίκη και η Αριάδνη από την Αθήνα. Τρεις γυναίκες από διαφορετικά μέρη, με διαφορετική μόρφωση, που κάτω από κανονικές συνθήκες, ούτε θα γνωρίζονταν, ούτε θα ζούσαν κοινή ζωή. Έχουν όμως ένα κοινό…. Γυναίκες του Εμφυλίου…. Σε μια εποχή που η ουδετερότητα ήταν έγκλημα ίσως και η επιλογή της πλευράς το ίδιο. Οι δύο από τις τρεις έχουν άντρες που πολεμούν με τους αντάρτες, η άλλη έχει άντρα στην αντίθετη πλευρά. Μέσα από τα μάτια τους ο εμφύλιος και μείς μαθαίνουμε μια πλευρά αυτής της άδικης αιματοχυσίας που κανείς δεν μας δίδαξε. Ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου έγραψε ένα έπος σκαλίζοντας με υπομονή την πιο άγνωστη πλευρά της ιστορίας, αυτή που καταχωνιάστηκε από όσους την έγραψαν ή την είπαν με μισόλογα. Η περιγραφική του δεινότητα νομίζω ότι φάνηκε αρτιότερη από κάθε άλλη φορά. Το βιβλίο κατάφερε να με «αρρωστήσει», να με συγκλονίσει με τις περιγραφές του και κυρίως να με συγκινήσει για το βάθος των συναισθημάτων αυτών των γυναικών που ο πόλεμος δεν έχει νόημα, δεν τις νοιάζει ο νικητής, φτάνει οι άντρες τους και τα παιδιά τους να επιστρέψουν και να γίνουν πάλι οικογένεια. Για κάποιες από αυτές τίποτα δεν θα είναι ίδιο, όλα έχουν καταστραφεί και πρέπει να βρουν τρόπο να βαδίσουν στα συντρίμμια της ζωής και της πατρίδας που μοιάζει να εκδικείται τα παιδιά της. Ο εμφύλιος, το ειδεχθέστερο από τα είδη πολέμου, σαρώνει αθώες υπάρξεις και ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου φαίνεται κάτι παραπάνω από ικανός για να περιγράψει την φρίκη. Ένα βιβλίο που μαθαίνει χωρίς να διδάσκει, που συγκλονίζει με την αλήθεια του, που τελειώνει χωρίς να θέλεις να γίνει κάτι τέτοιο, που επιθυμείς λίγο ακόμα…. Και έρχεται τον Οκτώβριο η συνέχεια του έπους. «Οι κόρες της λησμονιάς» συνεχίζονται με τις «Μάνες της άδειας αγκαλιάς» και το περιμένω με αγωνία….

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ γεννήθηκε στα Δίκαια του Έβρου, αλλά κατοικεί στην Αθήνα. Έχει εκδώσει τέσσερα μυθιστορήματα ενηλίκων, ένα νεανικό μυθιστόρημα και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Το μυθιστόρημά του ΟΙ ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ τιμήθηκε με το Βραβείο Σύγχρονου Ελληνικού Μυθιστορήματος. Το μυθιστόρημά του ΤΟ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ έχει τιμηθεί με το Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στα πλαίσια του 20ου Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Το βιβλίο μου το συνέστησε ένας από τους πωλητές του Λιβάνη και το πήρα με επιφύλαξη, την αμαρτία μου την λέω. Κακώς! Διαδραματίζεται την ίδια χρονική περίοδο, αλλά εδώ τα πράγματα είναι από την άλλη πλευρά. Ο Μηνάς βγαίνει στο βουνό να εκδικηθεί τους αδικοχαμένους αδελφούς του και βρίσκεται στη μέση της δίνης που λέγεται εμφύλιος. Ο πατέρας του τον ξεγράφει, ο αδελφός του είναι στην … άλλη πλευρά και κείνος παραδέρνει ανάμεσα σε δυνάμεις πιο ισχυρές από εκείνον. Ο έρωτας παραμονεύει στο πρόσωπο της Κρινιώς. Δύο νέα παιδιά που δεν πρόλαβαν να αγαπηθούν γιατί ο πόλεμος θεωρεί ορκισμένο του εχθρό την αγάπη και προσπαθεί να την τσακίσει, αλλά εκείνη τελικά είναι πιο δυνατή από τα κανόνια και το αίμα. Ο αδελφός της Κρινιώς, Διονύσης, ορκισμένος εχθρός του Μηνά και Χίτης, τον κυνηγάει ανελέητα, κάθε στιγμή της ζωής του, είναι μπροστά του να βάζει εμπόδια, να προσπαθεί ακόμα και τον θάνατο του γαμπρού του. Στα όρια της παράνοιας το μίσος του γιατί κάποια στιγμή ο Μηνάς τον έσωσε από βέβαιο θάνατο, που του στέρησε το προνόμιο να πεθάνει σαν ήρωας, σύμφωνα με το άρρωστο μυαλό του. Το βιβλίο δεν σ’ αφήνει να πάρεις ανάσα, αυτή είναι η αλήθεια και απόλαυσα κάθε σελίδα του, αν και η λέξη «απόλαυσα» δεν συνάδει ούτε με το θέμα, ούτε με τα συναισθήματα που αυτό το βιβλίο μου γέννησε.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Νικόλαος Αραπάκης γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1969. Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά του Και στη Μέση η Θάλασσα.




Και τα δύο βιβλία, τολμήστε να τα βάλετε στην βιβλιοθήκη σας και να τα διαβάσετε, προχωράνε βαθιά στην ψυχή και στο μυαλό και αφήνουν τόσα πολλά που θα κάνετε μέρες να προχωρήσετε στο επόμενο ανάγνωσμα!

πηγή:http://mantapsichogios.blogspot.com/

Βιβλία στην μικρή και την μεγάλη οθόνη

Βιβλία που θα δείτε να μεταφέρονται φέτος στις κινηματογραφικές αίθουσες και στην τηλεόραση! Το νησί, Victoria Hislop Ταξιδέψτε στο Νησί της Victoria Hislop, προτού δείτε τη σειρά στην ελληνική τηλεόραση τον Οκτώβριο. Η Hislop, η οποία προτίμησε να δώσει τα δικαιώματα του βιβλίου της στην Ελλάδα παρά στο Χόλιγουντ, έχει πουλήσει πάνω από ένα εκατομμύρια αντίτυπα στη Μεγάλη Βρετανία μόνο. Μπορείτε να πάρετε μία γεύση του βιβλίου που διαδραματίζεται στην Κρήτη, διαβάζοντας ένα απόσπασμα του, ξεφυλλίζοντας το ηλεκτρονικά μέσα από τις σελίδες του PERIZITITO.GR. ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ:«Η Αλέξις λαχταρά να μάθει για το παρελθόν της μητέρας της, Σοφίας, που εκείνη τόσα χρόνια έκρυβε. Ξέρει μόνο ότι η μητέρα της μεγάλωσε σ' ένα μικρό χωριό της Κρήτης προτού φύγει οριστικά για το Λονδίνο. Όταν η Αλέξις αποφασίζει να επισκεφθεί την Κρήτη, η Σοφία της δίνει ένα γράμμα για μια παλιά της φίλη και της υπόσχεται πως απ' αυτήν θα μάθει την αλήθεια. Έκπληκτη η Αλέξις, ανακαλύπτει πως η ζωή της οικογένειάς της συνδέεται άμεσα με το μικρό και εγκαταλελειμμένο νησί της Σπιναλόγκας -την πρώην αποικία των λεπρών. Μαθαίνει την ιστορία της γιαγιάς της και της μητέρας της, όπως και τη διάλυση της οικογένειάς της από την τραγωδία, τον πόλεμο και τα πάθη...». • Eat, Pray, Love, Elizabeth Gilbert • Το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας, Stieg Larsson • Μη μ' αφήσεις ποτέ, Kazuo Ishiguro • Ο ταξιδιώτης της αυγής, Staples Lewis Clive • Ζωντανοί νεκροί στο Ντάλας, Charlaine Harris

Καλή ανάγνωση! PERIZITITO.GR

Σκέφτεται κανείς τους συγγραφείς;

Με όλη τη θλίψη και συμπαράστασή μου στους 100 περίπου υπαλλήλους που μένουν άνεργοι με το κλείσιμο του εκδοτικού οίκου ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι, ενώ όλοι εκφράζουν την έγνοια τους γι’ αυτούς τους υπαλλήλους ή την πνευματική τους ανησυχία που κλείνει ένας εκδοτικός οίκος, δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου καμία έγνοια για τους συγγραφείς και τα βιβλία τους που μένουν χωρίς εκδότη. Κάποιος, μάλιστα, βιάστηκε να τους εξαιρέσει από την έγνοια του κόσμου, διότι, λέει, «οι συγγραφείς θα βρουν τρόπο να δώσουν αλλού τα βιβλία τους και δεν τρέχει τίποτε γι’ αυτούς. Αλίμονο τους υπαλλήλους που μένουν άνεργοι».
Αυτό το γεγονός με έκανε να διαπιστώσω για άλλη μια φορά ότι ο πλατύς κόσμος θεωρεί τους συγγραφείς άτομα υπεράνω χρημάτων. Αυτή η τόσο λανθασμένη αντίληψη μπορεί να βασίζεται σε δύο υποθέσεις:
1. Οι συγγραφείς δε χρειάζονται χρήματα, διότι είναι άυλα(!!) άτομα όπως οι χαρακτήρες που δημιουργούν στα γραπτά τους.
2. Οι συγγραφείς δεν έχουν υλικές ανάγκες, διότι απλά αυτοί έχουν αρκετά χρήματα (αδιευκρίνιστο πώς τα έχουν), ώστε να μην τους λείπει τίποτε.
Και η μεν πρώτη υπόθεση μπορεί να είναι κάπως κολακευτική για έναν συγγραφέα, με την έννοια ότι τον «αγιοποιούν» μεταφυσικά, η δεύτερη όμως υπόθεση, η οποία είναι και η πιο διαδεδομένη, δημιουργεί άπειρα βιοποριστικά προβλήματα σε κάποιον που θέλει να είναι συγγραφέας και μόνο συγγραφέας.
Η δεύτερη υπόθεση βασίζεται στο γεγονός ότι στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες συγγραφείς δεν μπορούν να ζήσουν από τη συγγραφή και αναγκαστικά κάνουν κάποιο άλλο επάγγελμα έχοντας τη συγγραφή ως πάρεργο ή ερασιτεχνία.
Αλλά τι γίνεται με τους συγγραφείς που δεν εξασκούν άλλο επάγγελμα αλλά προσπαθούν με νύχια και με δόντια να ζήσουν με όσα τους αποδίδουν τα βιβλία τους; Και είναι αυτή η κατηγορία των συγγραφέων που πλήττεται με το κλείσιμο του εκδοτικού οίκου ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Θα μπορέσουν αυτοί οι «αμιγείς» συγγραφείς να διαθέσουν τα βιβλία τους σε άλλον εκδότη τώρα που με τέτοια ύφεση δε διακινδυνεύει κάποιος να εκδόσει «ξαναζεσταμένο πιάτο»; Θα μπορέσουν να επιζήσουν, χωρίς τελικά να παραμερίσουν τη συγγραφή και να κάνουν κάποια άλλη δουλειά; Και θα μπορέσουν να βρουν άλλη δουλειά μέσα σε τούτη την ανεργία;

http://voulamastori-paidika-vivlia.blogspot.com/2010/09/100.html

Ιζαμπέλ Αλιέντε... Βραβείο με αντιδράσεις!

Ξέσπασε σε δάκρυα η Χιλιανή συγγραφέας Ιζαμπέλ Αλιέντε, καθώς παρέλαβε το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας της χώρας της. Το σημαντικό αυτό βραβείο, με το οποίο η Χιλιανή συγγραφέας Γκαμπριέλα Μιστράλ τιμήθηκε έξι χρόνια αφότου πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, απονεμήθηκε στην Ιζαμπέλ Αλιέντε ύστερα από έντονο διάλογο στη Χιλή. Από τη μία πλευρά βρέθηκαν οι υποστηρικτές του έργου της Αλιέντε και από την άλλη όσοι ισχυρίζονται ότι η συγγραφέας δεν μπορεί να αναγνωρισθεί ως λογοτέχνης, αλλά απλώς ως δημιουργός ευπώλητων βιβλίων. "Εάν το βραβείο δινόταν με απόφαση των συναδέλφων μου, δεν θα το έπαιρνα ποτέ", δήλωσε η Ιζαμπέλ Αλιέντε στη χιλιανή τηλεόραση. "Αυτό είναι αποτέλεσμα μίας εκστρατείας των αναγνωστών μου. Εγώ δεν θέλω να βρεθώ μπλεγμένη ανάμεσα στα πόδια των αλόγων".

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε που ζει στην Καλιφόρνια είναι η Λατινοαμερικανίδα συγγραφέας με τις μεγαλύτερες πωλήσεις βιβλίων και τις περισσότερες μεταφράσεις. Η 68χρονη Αλιέντε, της οποίας ο πατέρας ήταν εξάδελφος του Χιλιανού προέδρου, Σαλβαδόρ Αλιέντε, δήλωσε ότι δεν περίμενε πως θα της απονεμόταν το Βραβείο Λογοτεχνίας της χώρας της. "Στη Χιλή, όπως και σε πολλές χώρες, οι άνθρωποι δεν συγχωρούν την επιτυχία, εκτός εάν κάποιος είναι ποδοσφαιριστής", εξήγησε η Ιζαμπέλ Αλιέντε.

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ http://exypno.blogspot.com

Δεύτερη γεύση. Μέρος Α', κεφάλαιο Α'

Μαίρη Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη

Φιλιά από τον ουρανό (Νέα Υόρκη)

Θυμόταν αμυδρά ένα τεράστιο λιβάδι, σπαρμένο με καταπράσινο γρασίδι μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι του και μερικές μεγάλες γκρίζες πέτρες, με στρογγυλεμένη ράχη και πάνω γράμματα. Το μέρος ήταν πολύ ωραίο, γαλήνιο και πάντα το ίδιο. Αδιασάλευτη η τάξη, τα δέντρα θαρρείς κι ήταν ακίνητα, τα πουλιά μουγγά, τα νερά από τις μαρμάρινες βρύσες κυλούσαν σιωπηλά. Μια διάχυτη μυρωδιά υπήρχε πάντα, όχι όλες τις εποχές η ίδια, φρεσκοκομμένο χορτάρι την άνοιξη, το άρωμα της ξεραμένης γης που δέχεται με λαχτάρα το νερό το καλοκαίρι, η μυρωδιά από τα φύλα που κιτρινίζουν και πέφτουν το φθινόπωρο, η αδιόρατη αρωματισμένη αναπνοή των κοιμισμένων φυτών, το χειμώνα.

Οι άνθρωποι –άλλες φορές ήταν πολλοί, τις περισσότερες όμως νόμιζε ότι ήταν μόνοι τους- έμοιαζαν ελάχιστοι και μικροσκοπικοί μέσα σε κείνον τον αχανή χώρο και μιλούσαν χαμηλόφωνα, περπατούσαν αργά, λες και δεν ήθελαν να ενοχλήσουν στο παραμικρό, αυτούς που δε μπορούσε να τους ενοχλήσει τίποτα πια.

Στο μέρος εκείνο πήγαιναν με άμαξα, ήταν κάμποσο μακριά από το σπίτι τους ή έτσι του φαινόταν. Στο ένα του χέρι θυμάται ότι πάντα κρατούσε ένα μικρό μπουκέτο λουλούδια, κάτι μοβ λουλουδάκια με μια κίτρινη καρδούλα στο κέντρο, που την περιεργαζόταν κάθε φορά με το ίδιο ενδιαφέρον. Ένα φουσκωτό, έντονα κίτρινο μαξιλαράκι, μικρό όσο ένα σέντ και από μέσα του να ξεφυτρώνουν πάρα, πάρα πολλές κεραίες, λεπτές όσο μια κλωστή, ίσως και λεπτότερες και να καταλήγουν σ’ένα τριχωτό κεφαλάκι, το ίδιο κίτρινο, το ίδιο ζωηρό, το ίδιο αυθάδικο. Αισθανόταν το μυστήριο της κίτρινης καρδούλας να τον μαγεύει περισσότερο από το μυστηριώδη χώρο που πήγαιναν. Τόσο φουσκωτό μαξιλαράκι, τόσο ωραίο κίτρινο, τόσες πολλές κεραιούλες, τόσα τριχωτά κεφαλάκια και όλα μέσα σε ένα τόσο μικρό λουλουδάκι... Το άλλο του χέρι, το δεξί, ήταν βυθισμένο σε ένα ανδρικό χέρι. Μεγάλο, απαλό και ζεστό. Κούρνιαζε εκεί μέσα το δικό του, χάιδευε αφηρημένα κάθε γραμμούλα της παλάμης του, που την ανακάλυπτε τρίβοντας πάνω κάτω το μικρό του, ανήσυχο δαχτυλάκι και δεν το άφηνε ούτε ένα λεπτό. Στιγμές-στιγμές, το μεγάλο χέρι έσφιγγε το δικό του μια-δυο φορές, σημάδι ότι «φτάσαμε» ή «μη σε νοιάζει», αν το άλογα κάλπαζαν πιο γρήγορα από συνήθως, «ας φεύγουμε τώρα» ή «πάμε παρακάτω», αν χάζευαν καμιά βιτρίνα. Ήξερε επίσης ότι το σφίξιμο αυτό, το συνθηματικό, σήμαινε και «σ’αγαπώ». Αυτό ήταν το πιο συχνό –έτσι το μετέφραζε αυτός- δε μιλούσαν τα σφιξίματα, αλίμονο, αλλά ήξερε πολύ καλά ότι έτσι ήταν, «σ’αγαπώ» σήμαινε.

Κατέβαιναν από την άμαξα, ο μπαμπάς του πηδούσε από το σκαλί, έκανε ότι χαμογελούσε, όμως αυτός ήξερε καλά εκείνη τη μικρή γραμμούλα –δεν ήξερε ακόμη ότι λέγεται ρυτίδα- τη γραμμούλα στην άκρη από το στόμα του που εμφανιζόταν πάντα, εκείνη την ώρα. Την ώρα που πηδούσε από την άμαξα. Πατούσαν πάνω στο γρασίδι –πάντα πράσινο και πάντα περιποιημένο- πατούσαν και τα βήματά τους βούλιαζαν, φιμωνόταν ο ήχος, χανόταν και οι πατημασιές, το χορτάρι ξαναγύριζε στη θέση του μόλις σήκωνε πάλι το ποδαράκι του, για να κάνει το επόμενο βήμα. Διανύαν έτσι μια απόσταση που στην αρχή του φαίνονταν μεγάλη, τεράστια, αργότερα, όταν έμαθε να μετράει, μια απόσταση που ήταν πενήντα δύο βήματα, βήματα κανονικά του πατέρα του και αυτός τα’κανε με τα πόδια τεντωμένα να συναγωνιστεί τον άντρα και αργότερα, μια απόσταση μικρή σχεδόν ελάχιστη.

Στέκονταν για λίγο μπροστά στην «πέτρα τους» -ίδια γκρίζα και στρογγυλή με τις υπόλοιπες- μόνο ο πατέρας του ήξερε να τη ξεχωρίζει από την αρχή, δεν είχε καμιά αμφιβολία, πήγαιναν κατευθείαν προς τα κει, στην τρίτη ή τέταρτη επίσκεψη το παιδί την έμαθε κι αυτό, κι ας μη διέφερε σε τίποτα από τις άλλες, ας ήταν απλά μια γκρίζα πέτρα με κάτι σημαδάκια, «γράμματα» είπε ο μπαμπάς του, όπως και όλες οι άλλες. Στέκονταν μπροστά στην «πέτρα τους», αφού έβγαζαν τα καπέλα τους –στην αρχή ο πατέρας έβγαζε και του παιδιού, μετά έμαθε να το βγάζει μόνο του μόλις πλησίαζε- άφηνε το παιδί τα μοβ λουλουδάκια με τις κίτρινες καρδούλες στη ρίζα της πέτρας, στο σημείο που χωνόταν μέσα στο γρασίδι και χάζευε γύρω-γύρω και κυρίως τον ουρανό.

Σ’εκείνο το μέρος, εκείνες τις ώρες, ανακάλυψε τις αμέτρητες μορφές του ουρανού. «Μεγάλος και ατέλειωτος» ήταν οι πρώτες παρατηρήσεις του, όσον αφορά το μέγεθος. «Συννεφιασμένος και γκρίζος» ήταν η πιο συνηθισμένη εικόνα που έβλεπε, σε σχέση με το χρώμα. Σπάνια ο ουρανός εκείνος ήταν γαλάζιος, χωρίς σύννεφα, σπάνια δεν έβρεχε, σπάνια δεν έτρεχαν τα σύννεφα γρήγορα, το ένα πίσω απ’τα άλλα, γρήγορα, για να δώσουν τη θέση τους σε άλλα, και κείνα σε άλλα, σε άλλα, μια ατέλειωτη συννεφένια παρέλαση.

Όταν βαριόταν να κοιτάει τον ουρανό και τα σύννεφα, χαμήλωνε το βλέμμα, μικρό παιδί ήταν και ο ουρανός δεν ήταν ακόμη στα μέτρα του, ποιος ξέρει αν θα γίνονταν κάποτε, εξέταζε τα ζουζούνια πάνω στο χορτάρι που έκαναν έφοδο στα μοβ λουλουδάκια του, εκείνα με τις κίτρινες καρδούλες, τα έδιωχνε με τα δάχτυλα του αριστερού του χεριού, το άλλο, το δεξί, παρέμενε κλεισμένο μέσα στη μαλακή χούφτα του πατέρα του, που τώρα δεν του έκανε νοήματα, δεν έσφιγγε και ξέσφιγγε, το κρατούσε συνέχεια σφιγμένο, σα να’θελε να πάρει δύναμη και κουράγιο από τη μικροσκοπική χουφτίτσα, τα λεπτά δαχτυλάκια, ακόμη και από τα κοντοκομμένα απαλά νυχάκια.

Έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο 3-19 Σεπτεμβρίου

Αφιερωμένο στο «ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη σύγχρονη κοινωνία και τον πολιτισμό», είναι το 39ο Φεστιβάλ Βιβλίου, που διεξάγεται στους υπαίθριους χώρους του Ζαππείου από τις 3 έως τις 19 Σεπτεμβρίου 2010.

Η διευθύντρια του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου (ΣΕΚΒ) Κατρίν Βελισσάρη και ο πρόεδρος του ΣΕΚΒ Γιώργος Ψύχαλος στην συνέντευξη τύπου για το 39ο Φεστιβάλ Βιβλίου, Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010 [ΑΠΕ]

Πρόκειται για έναν πολυσήμαντο θεσμό στα δρώμενα της πόλεως των Αθηνών, που οργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου, με συνδιοργανωτές τον Πολιτισμικό Οργανισμό και το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Αθηναίων, ενώ έχει τεθεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

Περίπου 160 εκδότες, σε 130 περίπτερα παρουσιάζουν τη σύγχρονη εκδοτική παραγωγή με περισσότερους από 50.000 τίτλους. Συμμετέχουν, η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

Το πρόγραμμα του 39ου Φεστιβάλ Βιβλίου μας προσκαλεί σε ένα πλήθος εκδηλώσεων, οι οποίες έχουν προγραμματισθεί από τον Πολιτισμικό Οργανισμό και το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Αθηναίων, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και φυσικά τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου.

Συγκεκριμένα, στους χώρους του Φεστιβάλ θα φιλοξενηθεί έκθεση ανέκδοτων φωτογραφιών με όψεις της Αθήνας του 1888, οι οποίες προέρχονται από τη συλλεκτική έκδοση του Ιστορικού Αρχείου Δήμου Αθηναίων «Αθήναι», ενώ θα πραγματοποιηθεί και η πρώτη επίσημη παρουσίαση του λευκώματος, την Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου, στις 8 το βράδυ.

Ακόμα, το Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010, στις 8 το βράδυ, προγραμματίσθηκε συζήτηση, με θέμα: «Η αστυνομική λογοτεχνία στην Ελλάδα σήμερα», με ομιλητές τα μέλη της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας: Τιτίνα Δανέλλη, Τεύκρο Μιχαηλίδη, Δημήτρη Μαμαλούκα και Γιάννη Ράγκο. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Μανώλης Πιμπλής, επίσης μέλος της Λέσχης.

Επίσης, στο πλαίσιο του 39ου Φεστιβάλ Βιβλίου, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου οργανώνει σειρά εκδηλώσεων με θέμα «Παραμύθια του κόσμου» για τους μικρούς επισκέπτες. Το Σάββατο 4, την Κυριακή 12 και την Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου, 7-8 το απόγευμα, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν παραμύθια της προφορικής παράδοσης και της λογοτεχνίας από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Παραμύθια για πλάσματα παράξενα, για ζώα που μιλούν με ανθρώπινη λαλιά, ιστορίες για όνειρα και επιθυμίες, για μικρούς και για μεγάλους, που έφτασαν στις μέρες μας από στόμα σε στόμα ή γράφτηκαν από Έλληνες και ξένους συγγραφείς. Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο χώρο εκδηλώσεων της Έκθεσης και είναι ανοικτές στο κοινό.

Τα επίσημα εγκαίνια του Φεστιβάλ Βιβλίου θα τελεσθούν την Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010, στις 8 το βράδυ από το δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη.

[Ναυτεμπορική], www.pressgr.com

δυο σημαντικά νέα από τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΠΙΣΩ

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΑ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΑ ΒΙΒΛΙΑ

Τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς, με δεδομένα τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στην αγορά του ξενόγλωσσου βιβλίου με τις αποκλειστικές διαθέσεις και τους φραγμούς εισαγωγών από άλλες ευρωπαϊκές χώρες (πρακτικές που ήδη εξετάζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού), εγκαινιάζουν τη δευτερογενή αγορά ξενόγλωσσων εκπαιδευτικών βιβλίων.

Θα αγοράσουμε από τους πελάτες μας τα ξενόγλωσσα βιβλία στο τέλος της σχολικής χρονιάς (ή και άμεσα αν έχετε διαθέσιμα βιβλία) στο ένα τρίτο της λιανικής τους τιμής υπό την προϋπόθεση ότι τα βιβλία είναι σε καλή κατάσταση, ικανά να χρησιμοποιηθούν και πάλι από μαθητές και ότι ο εκδοτικός οίκος δεν έχει αποσύρει τα βιβλία αυτά από την αγορά ή δεν έχει βγει νέα έκδοση. Τα μεταχειρισμένα βιβλία θα πωλούνται σε τιμές σημαντικά χαμηλότερες από τις ονομαστικές τους, με δεδομένο ότι είναι μεταχειρισμένα βιβλία.

Σε πρώτη φάση η αγορά μεταχειρισμένων βιβλίων αφορά τα ξενόγλωσσα εκπαιδευτικά βιβλία των ακόλουθων εκδοτικών οίκων: Burlington, Oxford, Longman-Pearson και Trait D’ Union.

Η αγορά μεταχειρισμένων βιβλίων θα γίνει με πιστωτικό σημείωμα το οποίο θα εξαργυρωθεί με την αγορά νέων βιβλίων από τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς. Προϋπόθεση είναι η αγορά των βιβλίων να έχει πραγματοποιηθεί από τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς. Η αγορά μεταχειρισμένων βιβλίων αφορά βιβλία μαθητών (κύρια βιβλία μαθητή, βιβλία ασκήσεων, γραμματικές) και όχι εκδόσεις για καθηγητή (teachers book). Εάν το βιβλίο πωλείται συσκευασμένο μαζί με άλλα βιβλία η επιστροφή αφορά όλα τα βιβλία του «πακέτου».

Τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς διατηρούν το δικαίωμα να μην δεχτούν να αγοράσουν μεταχειρισμένα ξενόγλωσσα βιβλία, χωρίς αιτιολόγηση. Βασική μας επιδίωξη είναι να μπορέσουμε να διαθέσουμε και πάλι τα βιβλία σε πολύ χαμηλότερες τιμές.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΑΓΩΓΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ ΤΟΥ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Με βάση τις ανακοινώσεις του Υπουργείου Οικονομίας, εντός του μηνός Σεπτεμβρίου 2010 θα κατατεθεί προς Ψήφιση το νομοσχέδιο για τις αποζημιώσεις των θυμάτων των καρτέλ. Το νομοσχέδιο αυτό, το οποίο εφαρμόζει τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ορίζει ότι και συλλογικές οργανώσεις θα μπορούν να στραφούν κατά των καρτέλ για αποζημιώσεις.

Στον χώρο του ξενόγλωσσου βιβλίου η Επιτροπή Ανταγωνισμού, ύστερα από πολυετή αγώνα των Βιβλιοπωλείων Φλωράς, διαπίστωσε το καλοκαίρι του 2009 ότι υπήρχε ένα πολύ σκληρό καρτέλ επί σειρά ετών. Οι πρακτικές του καρτέλ οδήγησαν τις τιμές των βιβλίων στα ύψη. Σε συνδυασμό με τις πρακτικές ξένων εκδοτικών οίκων που απαγορεύουν στους έλληνες εισαγωγείς να κάνουν φθηνότερες εισαγωγές από άλλες ευρωπαϊκές χώρες (ήδη το ερευνάει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού) οι τιμές πολλών βιβλίων ήταν υπερβολικά ακριβές με ανάλογες υπερχρεώσεις των μαθητών της αγγλικής γλώσσας.

Τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς σε συνέχεια της προσπάθειας τους για άνοιγμα της αγοράς του ξενόγλωσσου βιβλίου αναλαμβάνουν πρωτοβουλία για την διοργάνωση συλλογικής αγωγής των μαθητών της αγγλικής γλώσσας κατά των μελών του καρτέλ του ξενόγλωσσου βιβλίου για όλες τις παράνομες πράξεις τους την δεκαετία 2000-2010 που είχαν σαν αποτέλεσμα να υπερχρεώνονται εκατοντάδες χιλιάδες ελληνικές οικογένειες.

Δηλώστε τώρα το ενδιαφέρον σας για συμμετοχή στις συλλογικές αγωγές. Η εκδήλωση του ενδιαφέροντος σας δεν σημαίνει την ανάληψη καμίας υποχρέωσης εκ μέρους σας. Η τελική συμμετοχή σας θα ακολουθήσει την πλήρη ενημέρωση σας για τις προϋποθέσεις των αγωγών. Η εκδήλωση του ενδιαφέροντός σας για συμμετοχή στις ενδεχόμενες αγωγές δεν πρόκειται να δημοσιοποιηθεί σε κανέναν παρά μόνο στα αρμόδια δικαστικά όργανα.

Η κατάθεση συλλογικών αγωγών προϋποθέτει την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου που ήδη έχει ανακοινώσει το Υπουργείο Οικονομίας και την δυνατότητα κατάθεσης των αγωγών που θα περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο που τελικά θα ψηφιστεί.

Για να εκδηλώσετε το ενδιαφέρον σας καλέστε στο 2105232621 και αφήστε ονοματεπώνυμο και τηλέφωνο επικοινωνίας ώστε να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας μόλις ψηφιστεί το σχετικό νομοσχέδιο.

ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΩΝ ΦΛΩΡΑΣ ΕΙΝΑΙ

Πανεπιστημίου 59 Αθήνα, τηλ. 210-3215590, Ζωσιμάδων 46 Πειραιάς, τηλ. 210-4172819, Σκοπευτηρίου 31 Καλλιθέα, τηλ. 210-9519140, Λ. Ηρακλείου 350

Ν.Ιωνία, Εμπορικό Κέντρο ΙΟΝΙΑ 2000 τηλ. 210-2710665, Εθνικής Αντιστάσεως 87 Περιστέρι, τηλ. 210-5756882, Στέφανου Σαράφη 2

Αιγάλεω, τηλ. 210-5312229, Μιλτιάδου 16 Μαρούσι, 15122 τηλ. 210-8066377, Κουντουριώτου 14, Ηλιούπολη τηλ. 210-9955162, Ηρώδου Αττικού 4,

Χαλάνδρι τηλ. 210-6844417, Κουντουριώτου 54-56 Κορυδαλλός 210494

Βιβλιοπωλεία Φλωράς Μαρία Φλωρά ΕΠΕ Πανεπιστημίου 59 Αθήνα 10564 ΑΦΜ 095492257, τηλ. 2103215590

Αυτό το μήνυμα πληροί τις προϋποθέσεις τής Ευρωπαϊκής νομοθεσίας περί μηνυμάτων προβολής.
Κάθε μήνυμα θα πρέπει να φέρει τα πλήρη στοιχεία τού αποστολέα ευκρινώς και θα πρέπει να δίνει στον δέκτη τη δυνατότητα διαγραφής (Directiva 2002/31/CE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Relative as A5-270/2001 τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου). Αν είσαστε σε αυτή τη λίστα κατά λάθος ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο θέλετε να διαγραφεί το e-mail σας από αυτή τη λίστα παραληπτών email απλά απαντήστε σε αυτό το email με θέμα "UNSUBSCRIBE" στην ηλεκτρονική διεύθυνση newsletter@floras.gr . Παρακαλούμε δεχθείτε τις απολογίες μας για οποιαδήποτε ενόχληση σας προκαλέσαμε.

Όλα αυτά που χάσαμε - Κεφάλαιο 7

Λάκης Φουρουκλάς
ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα
http://lakisf.blogspot.com

Η Μάριαν, με τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια που έμοιαζαν με τις εποχές, καθώς άλλαζαν συνεχώς φωτοσκιάσεις. Ένιωσα μεγάλη χαρά μόλις τη γνώρισα, μόλις τα δάχτυλά μου άγγιξαν τα μακριά, λίγο χαρακωμένα, δικά της, κι εκείνη μ’ έχωσε στη ζεστή αγκαλιά της, λες και με ήξερα από μικρή και τώρα απλά συναντιόμασταν ξανά. Εθελόντρια κι αυτή, βοηθούσε τα παιδιά όπως μπορούσε, να δουν τον κόσμο λίγο πιο φωτεινό.
Φεύγοντας από κει, με τις πρωτόγνωρες εμπειρίες νωπές ακόμη στη μνήμη μου, κινήσαμε για ένα μικρό φαγάδικο όπου, όπως αποδείχτηκε όλοι γνώριζαν τόσο τον Άντι όσο και τη Μάριαν. Μόλις άκουσαν ν’ ανοίγει η πόρτα πολλά ζευγάρια μάτια γύρισαν διερευνητικά προς το μέρος μας, με μια σκιά υποψίας να τα βαραίνει, όταν όμως αντίκρισαν τους δύο τελευταίους τα ερωτηματικά μεταμορφώθηκαν αμέσως σε χαμόγελα. Εμένα παρέμειναν να με παρατηρούν για λίγο ακόμη, σα μια εξωτική παρουσία, με φανερή περιέργεια, αλλά σύντομα έστρεψαν και πάλι την προσοχή τους εκεί που την είχαν πριν καταφθάσουμε.
Καθίσαμε σ’ ένα ακρινό στενόμακρο ξύλινο τραπέζι, μπροστά από μια τζαμαρία, την οποία διαπερνούσαν τα πρώτα χλωμά φώτα της νύχτας. Στο δρόμο η κίνηση ήταν αραιή, σχεδόν ανύπαρκτη. Σα να μην ήμασταν στη Νέα Υόρκη, αλλά κάπου αλλού, σ’ ένα σκηνικό από ταινία, σε μια παλιά φωτογραφία. Ο Άντι και η Μάριαν συζητούσαν κάτι για τις τάξεις τους, κι εγώ απλά τους άκουγα. Ένιωθα λίγο ξένη ανάμεσά τους, αλλά την ίδια ώρα δεν είχα καμιά απολύτως αμφιβολία ότι εκεί ακριβώς ανήκα. Μια βαριά σκιά πήρε σκιά στο τραπέζι, σκοτείνιασε λίγο την οπτική μου γωνία. Σήκωσα το βλέμμα για να αντικρίσω μια χοντρή σαν πλατεία γυναίκα, σχεδόν τετράγωνη. Σίγουρα δεν ήταν ντόπια, αλλά δεν μπορούσα ακριβώς να την τοποθετήσω κιόλας. Κάπου από τη νότιο Αμερική ερχόταν. Κουβανή ίσως. Κρατούσε ένα μπλοκάκι παραγγελιών στο χέρι και περίμενε υπομονετικά την παραγγελία μας, που δεν ερχόταν.
«Τι κάνεις αγόρι μου;» ρώτησε τον Άντι σε σπασμένα αγγλικά, κι ένα βλέμμα όλο τρυφερότητα, αποσπώντας του την προσοχή. «Κορίτσια;» απευθύνθηκε και σε μας, αλλά όχι με την ίδια θέρμη. Ωστόσο χαμογελούσε πλατιά, καθόλου επαγγελματικά, λες κι η δουλειά της ήταν αυτή ακριβώς που την έκανε ευτυχισμένη.
«Όλα καλά, κυρία Πιλάρ», απάντησε ο Άντι, ανταποδίδοντας το χαμόγελο. «Πεινάμε. Τι καλό έχεις για μας σήμερα;»
Άρχισε να του απαριθμεί τα πιάτα στα ισπανικά, κι εκείνος απλά την άκουγε και σκεφτόταν, και ρωτούσε κι εμάς τι θα θέλαμε να φάμε. Δεν είχαμε κάποια ιδιαίτερη προτίμηση έτσι στο τέλος κατέληξε να παραγγείλει και για τους τρεις μας το ίδιο φαγητό, ένα από τα καλύτερά της, όπως μου είπε: κοτόπουλο κρασάτο, με μαύρα φασόλια και λαχανικά. Για ποτό επιλέξαμε το νερό, αφού ήτανε ακόμη πολύ νωρίς για ν’ αρχίσουμε να μπεκρουλιάζουμε.
«Δεν το ήξερα ότι μιλάς ισπανικά», του είπα άθελά μου επικριτικά, καθώς η Πιλάρ, όνομα αλλά όχι πράμα, απομακρυνόταν κουνώντας επιδεικτικά τα τεράστια οπίσθιά της.
«Περισσότερο τα καταλαβαίνω παρά τα μιλώ, Χοπ. Τα μαθαίνω μαζί με τα παιδιά, ή μάλλον από τα παιδιά στην τάξη. Θα έλεγα ότι είναι αναγκαίο καλό. Εξάλλου δεν είναι και πολύ δύσκολα. Η Μάριαν τα μιλά πολύ καλύτερα από μένα».
«Κι εγώ, τις πρώτες μου λέξεις απ’ τα παιδιά στην τάξη τις έμαθα. Δεν είναι εύκολο να διδάσκεις μικρά παιδιά, που ποτέ δεν έμαθαν αγγλικά, αν δε μιλάς τη γλώσσα τους. Αλλά εγώ, μια και έχω πολλή χρόνο στη διάθεσή μου, πηγαίνω τρεις φορές τη βδομάδα σε κάποια μαθήματα. Υπάρχουν μερικές υπέροχες εκφράσεις σ’ αυτή τη γλώσσα, που ακούγονται σχεδόν σαν τραγούδι. Όταν τελειώσω μ’ αυτή τη σπουδή, σκέφτομαι ν’ αρχίσω να μαθαίνω γαλλικά κι ιταλικά. Ακόμη και καταλανικά, αφού κάποια μέρα θα ήθελα να πάω να ζήσω στη Βαρκελώνη, την ευρωπαϊκή πόλη των ονείρων μου».
«Μα πού βρίσκεις το χρόνο; Πού τον βρίσκετε;»
«Όσο κι αν ακούγεται κλισέ, για μένα όλα είναι θέμα προγραμματισμού. Όταν τα βάζεις όλα σε μια τάξη, όταν φτιάχνεις ένα ολόδικό σου σχεδιάγραμμα, τότε όλα μπορούν να γίνουν. Και πολύ εύκολα μάλιστα», απάντησε ο Άντι.
«Εγώ από την άλλη δεν μπορώ να λειτουργήσω μέσα στην τάξη, παρά μόνο μέσα στην αταξία, αυτή μου ταιριάζει, και το χάος. Δεν προγραμματίζω ποτέ τίποτα και όλα απλά γίνονται, σαν από μόνα τους. Τα μαθήματα που παίρνω και δίνω, αυτά μονάχα είναι οι σταθερές μου», είπε χαμηλόφωνα εκείνη. Όπως θ’ αντιλαμβανόμουν στη συνέχεια δεν ήξερε άλλο τρόπο για να μιλά. Ακόμη και την οργή της χαμηλόφωνα την εξέφραζε.
«Δε δουλεύεις;»
«Ζωγραφίζω».
«Και;»
«Τίποτ’ άλλο. Βγάζω αρκετά απ’ τη δουλειά μου».
Ασυναίσθητα χαμογέλασα. Ένιωθα σα να μιλούσα με τη θηλυκή εκδοχή του Άντι. Δεν έλεγε περισσότερα απ’ όσα είχε να πει και δεν έκρυβε απολύτως τίποτα, χωρίς να αποκαλύπτει κάτι κιόλας. Η στάση της μου κίνησε ακόμη περισσότερο την περιέργεια.
«Πόσων χρονών είσαι;»
«Σχεδόν τριάντα».
Τριάντα! Παρέμεινα για λίγο να την παρατηρώ σιωπηλή, δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Τριάντα; Μα αυτή έμοιαζε έφηβη, σχεδόν παιδί. Ή, καλά, ίσως όχι παιδί, αλλά κάποια κοντά στην ηλικία μου, όχι δέκα χρόνια μεγαλύτερη από μένα. Ωστόσο, δε μου έλεγε ψέματα, γι’ αυτό δεν είχα καμιά αμφιβολία. Γιατί να το κάνει άλλωστε; Ίσως να ήταν αυτή η απόκοσμη γαλήνη που εξέπεμπε που έκρυβε τα χρόνια της. Ίσως να ήταν και το απέριττο που ανέδιδε ολόκληρη η ύπαρξή της. Τη μετρούσα με το βλέμμα εκείνη την ώρα, αλλά εκείνη δε φαίνονταν να νοιάζεται. Ήταν σα να με προκαλούσε. Σα να μου έλεγε, κάνε ό,τι θες μικρή μου, αλλά αν δεν το θελήσω εγώ ποτέ δε θα με καταλάβεις. Για λίγη ώρα μείναμε έτσι, να κοιτάμε συνεχώς η μια την άλλη, και στα διαλείμματα τον Άντι, συνάπτοντας λες μεταξύ μας μια κρυφή συμφωνία, υφαίνοντας μια αμίλητη συνομωσία. Ως συνήθως, εγώ ήμουνα αυτή που έσπασε τη σιωπή.
«Γνωριστήκατε στην τάξη;»
«Όχι στην τάξη, αλλά στη σχολή. Πριν τρία χρόνια. Ο κύριος αποδώ έγραψε μια κριτική για τη ζωγραφική μου στο μπλογκ του και θέλησα να τον γνωρίσω. Όσο κι αν δεν ήθελα να το παραδεχτώ αρχικά, με διάβασε…».
«Όπως κι εμένα», ξεφώνισα αυθόρμητα, προτού προλάβω να συγκρατήσω τις λέξεις. Άρχισαν κι οι δύο να γελάνε. Γέλασα κι εγώ. Γιατί όχι; Μαζί μου γελούσαν, όχι στην πλάτη μου. Έστρεψα την προσοχή μου στον Άντι, που εκείνη την ώρα έμοιαζε απερίγραπτα χαρούμενος, ξεκομμένος απ’ τα προβλήματα όλου του κόσμου και τα δικά του.
«Πόσα μυστικά μου κρύβεις ακόμη;» τον ρώτησα στα ίσια.
«Πόσα αντέχεις να μάθεις;»
«Θέλω να τα μάθω όλα».
«Τότε αυτό ακριβώς θα συμβεί. Αλλά όχι τώρα. Σιγά-σιγά. Το κάθε πράγμα στον καιρό του. Εξάλλου όπως εσύ θες να μάθεις εμένα, άλλο τόσο θέλω εγώ να μάθω εσένα».
«Να μη σας εμποδίζω, παιδιά», είπε η Μάριαν πειρακτικά και σηκώθηκε απότομα για να φύγει. Όμως κάθισε αμέσως ξανά, προτού καν αντιδράσουμε. «Έρχεται το κοτόπουλο», είχε έτοιμη τη δικαιολογία, κι όντως αυτή ήταν πολύ καλή.
Πρώτη φορά έφαγα τόσο νόστιμο φαγητό στην πόλη μου. Μαθημένη καθώς ήμουνα από μικρή στο τζανκ φουτ και στα άλλα ετοιματζίδικα φαγητά στα ακριβά εστιατόρια, ποτέ πριν δεν είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω ένα καλομαγειρεμένο σπιτικό πιάτο σ’ ένα φαγάδικο. Και το απόλαυσα τόσο, μα τόσο πολύ. Σαν ένα ταξίδι στις αισθήσεις ήταν εκείνο το δείπνο, το πρώτο αλλά όχι το τελευταίο που θα απολαμβάναμε μαζί οι τρεις μας.
Με το που τελειώσαμε όμως ο Άντι είπε ότι είχε δουλειά και έπρεπε να φύγει. Η Μάριαν μου πρότεινε, αν δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω, να τη συνοδεύσω μέχρι το σπίτι της. Δεν έφερα αντίρρηση, τόσο επειδή είχα όλο το χρόνο στη διάθεσή μου, αλλά και λόγω της ακατανίκητης περιέργειάς μου. Ήθελα να γνωρίσω όσο καλύτερα και όσο συντομότερο μπορούσα αυτό το παράξενο πλάσμα, την έφηβη γυναίκα.
Το ταξίδι με τον υπόγειο κύλησε σαν τίποτα, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω καθώς μιλούσαμε. Στη διάρκεια της διαδρομής έμαθα μερικά πράγματα για τη ζωή της, αποκόμισα αποκόμματα από την ιστορία της. Κατέφθασε κι αυτή στη Νέα Υόρκη, από τη Βαλτιμόρη, πριν από χρόνια με δυο βαλίτσες γεμάτες αγωνία και όνειρα. Δεν είχε πολλά λεφτά, αλλά δεν ήταν φτωχή τότε, όπως και τώρα άλλωστε. Τώρα ήταν μάλλον πλούσια ή τουλάχιστον σε πολύ καλή οικονομική κατάσταση. Σπούδασε αυτό που ακριβώς επιθυμούσε, ζωγραφική δηλαδή, αλλά όπως φάνηκε στην πορεία δεν υπήρχε λόγος για να το κάνει αυτό, αφού ήτανε φυσικό το ταλέντο της, έμφυτο. Ωστόσο η σχολή δεν αποδείχτηκε χάσιμο χρόνου, αφού αυτή ήταν που της έδωσε την ευκαιρία να εκθέσει τα έργα της και να αναδυθεί σχετικά εύκολα στο παράξενο και δύστροπο καλλιτεχνικό στερέωμα. Δεν της πήρε και πολύ να γίνει γνωστή. Άρχισε να πουλάει απ’ την πρώτη στιγμή και δε σταμάτησε ποτέ, αφού όλα τα έργα της έμοιαζαν να ξεφεύγουν από τους γνωστούς κανόνες, να καταδύονται στην ουσία των πραγμάτων χωρίς να την υπερπροβάλλουν. Γι’ αυτό και δε χρειάστηκε στα έντεκα χρόνια που βρισκόταν εδώ να βρει κάποια δουλειά. Ο Άντι την οδήγησε, όπως κι εμένα σήμερα, στην τάξη, στο κρυφό του σχολειό, πριν από δύο χρόνια -αυτό είναι το μεγάλο κόλπο της ζωής μου, της είπε- κι από τότε διδάσκει εκεί.
«Φίλο δεν έχεις;»
«Είχα. Πολλούς. Αλλά ήταν όλες επιφανειακές σχέσεις, άοσμες, άχρωμες, σχεδόν τυπικές. Δε με καταλάβαιναν, όπως δεν καταλάβαινα κι εγώ εκείνους άλλωστε».
«Καλλιτέχνες;»
«Δυο-τρεις. Αλλά αυτοί ήταν οι χειρότεροι. Λένε, ή μάλλον το φωνάζουν ότι είναι ιδιόρρυθμοι, εκκεντρικοί ή δεν ξέρω τι, ενώ ξεκάθαρα κι απλά είναι ιδιότροποι, ξεροκέφαλοι κι εγωιστές, και κατά βάθος καθάρματα. Όλη την ευαισθησία τους τη βάζουν σ’ αυτά που κάνουν, για τους απλούς ανθρώπους, για τον κόσμο, δεν τους περισσεύει. Άστα να πάνε. Γνώρισα και κάποιους συγγραφείς-καθηγητές. Ακόμη χειρότεροι αυτοί. Δεν κάνουν τίποτ’ άλλο από το να αυτοθαυμάζονται και να προσπαθούν να παρασύρουν κάποιο κοριτσάκι στο κρεβάτι τους. Όσο για τους δήθεν διανοούμενους, αυτοί κι αν με κάνουν ν’ αρρωσταίνω. Ειλικρινά τους σιχαίνομαι, τους τοποθετώ στο ίδιο επίπεδο με τους βιαστές και τους παιδεραστές. Ξοδεύουν όλο το βιος τους αναλύοντας τις ζωές των άλλων, ενώ εκείνοι στο τέλος της ημέρας δεν έζησαν τίποτα, ή τουλάχιστον τίποτα συνταρακτικό. Η ζωή τους όλη αρχίζει και τελειώνει μέσα στα κεφάλια και τις αναμφισβήτητες πεποιθήσεις τους. Άνυδρα, αποστειρωμένα ενυδρεία…». Ξάφνου άρχισε να γελά, δυνατά, πηγαία, εκκωφαντικά, κι εγώ παρέμεινα απλά να την κοιτάω, μ’ ένα μειδίαμα στα χείλη – όχι αμήχανα, αλλά με περιέργεια. Με περιέργεια την παρατηρούσαν κι οι άλλοι συνένοχοι-συνεπιβάτες στο βαγόνι, αλλά όχι για πολύ. Σύντομα έστρεψαν την προσοχή τους και πάλι στις μουσικές, τα βιβλία και τις εφημερίδες τους, τα κινητά τηλέφωνα και τους φορητούς υπολογιστές τους – ανίκανοι να απολαύσουν το τυχαίο. Τελικά, σαν στέρεψε το γέλιο, έστρεψε το δακρυσμένο βλέμμα της πάνω μου, και μ’ ένα μάλλον διφορούμενο χαμόγελο, είπε να βάλει την τελευταία πινελιά στο μονόλογό της: «Τελικά κουβαλώ πολλά και βαριά μπαγκάζια πίσω μου!»
«Ναι, απ’ αυτά που μου λες μοιάζεις να είσαι περπατημένη», είπα, στην απουσία κάποιου ουσιαστικού σχολίου εγώ. Γέλασε.
«Περπατημένη, ε; Μπορείς να το πεις κι έτσι, αν είσαι αρκετά ευγενική, κι εσύ είσαι. Αλλά δεν είμαι περπατημένη, γαμημένη είμαι. Έτσι ακριβώς. Μου γαμήσανε για μια εποχή τα μυαλά όλοι αυτοί οι ειδικοί του τίποτα, του κοπανιστού αέρα, προσπάθησαν να μου κλέψουν τα πάντα, να με κάνουν κάποια άλλη, να, σαν και τα μούτρα τους, μα δεν τους πέρασε. Ήμουνα το λάθος παιχνίδι για κείνους».
«Κι ο Άντι;»
«Ο Άντι! Επιτέλους φτάσαμε στο ψαχνό της υπόθεσης». Δεν το είπε με ίχνος κακίας αυτό, ούτε καν με κάποια υποψία ειρωνείας, απλά το τόνισε σαν ένα αναμφισβήτητο γεγονός. «Ο Άντι ήταν ο γαμημένος ιππότης που ήρθε καβάλα στ’ άλογο και τις αρχές του για να με σώσει απ’ τα κοράκια και τα κατάφερε!»
«Πώς μπορείς να φωνάζεις, να βρίζεις και την ίδια ώρα ν’ ακούγεσαι γαλήνια;» τη ρώτησα με πραγματική απορία, κι εκείνη αρκέστηκε να χαμογελάσει.
Βγήκαμε από το βαγόνι και ανεβήκαμε σιγά-σιγά τα σκαλιά για να βρεθούμε στους δρόμους του Μπρούκλιν, στην εκκωφαντική πραγματικότητα μιας πόλης, που έμοιαζε να αγνοεί την παρουσία μας. Φώτα, κόρνες, διαφημίσεις -μια μαζική κακοφωνία- και άνθρωποι βιαστικοί που δεν κοιτούσαν γύρω τους, αλλά ίσια μπροστά, σα φαντάσματα που έψαχναν να βρουν το σπίτι που θα στοίχειωναν κι εκείνο το βράδυ. Αδιέξοδες ζωές.
Κρατώντας σφικτά απ’ το χέρι με οδήγησε μέσα από μια πλατιά λεωφόρο και στενά ημιφωτισμένα δρομάκια στη γειτονιά της που, αν και στο άλλο άκρο της πόλης, θύμιζε κάτι απ’ την άλλη, αυτή που πρωτοαντίκρισα λίγες ώρες πριν, εκείνη των απόλυτα φτωχών. Το διαμέρισμά της ήταν σ’ ένα παλιό μεγάλο κτήριο, που με μια πρώτη ματιά έμοιαζε εγκαταλειμμένο.
«Πάμε από την πίσω πόρτα», μου είπε, κι εγώ απλά την ακολούθησα χωρίς να ρωτήσω το γιατί. Ανεβήκαμε μια παλιά στριφογυριστή σιδερένια σκάλα, που έτριζε στο κάθε μας βήμα, και η οποία κρεμόταν σαν προφυλακτήρας απ’ το πλάι της πολυκατοικίας, για να φτάσουμε σ’ ένα ψηλό σιδηρόφρακτο παράθυρο, το οποίο ξεκλείδωσε μ’ ένα μεγάλο σκουριασμένο κλειδί. Σειρά πήρε μια τζαμόπορτα, που έμοιαζε παράταιρη στο μέχρι τότε σκηνικό.
Το ξάφνιασμα που ένιωσα όταν μπήκαμε μέσα και άναψε το φως, δεν μπορώ εύκολα να το περιγράψω με λόγια. Ήταν σα να βρέθηκα από τη μια στιγμή στην άλλη σ’ ένα εφιάλτη. Ακριβώς όπως το λέω. Όλοι οι τοίχοι του δωματίου ήταν γεμάτοι από πίνακες, που έμοιαζαν βγαλμένοι ή έστω εμπνευσμένοι από την Αποκάλυψη. Σκελετωμένα κορμιά, κομμένα μέλη, άνθρωποι να βουλιάζουν στην άβυσσο, καράβια αντιμέτωπα με άγριες καταιγίδες, τεράστια τρομακτικά κύματα, γυναίκες να οδύρονται, παιδιά να δακρύζουν με πόνο, κι άντρες νεκροί, κατάκοιτοι σε μια γη ποτισμένη με αίμα, με τα όρνια τριγύρω να ετοιμάζουν τη δική τους γιορτή. Αυτά που έβλεπα μου θύμιζαν για κάποιο λόγο την πτώση του Εωσφόρου, αλλά και κάποιες από τις εικόνες του Μπλέικ, του προπάτορα.
«Το δωμάτιο της πραγματικής ζωής», μου είπε εκείνη απαλά, αγγίζοντάς με φευγαλέα στον ώμο, προσπαθώντας λες να μου δώσει δύναμη, κουράγιο να αντικρίσω την πραγματικότητα μέσα από τη δική της ματιά. «Ζωγραφίζω τους εφιάλτες μου». Με πήρε απ’ το χέρι και με οδήγησε στο επόμενο δωμάτιο. Άναψε και πάλι τι φως, κι αυτή τη φορά τα μάτια μου πλημμύρισαν χρώματα. «Το δωμάτιο της ζωής όπως θα έπρεπε να είναι», μου ψιθύρισε. «Ζωγραφίζω τα όνειρά μου». Ο κόσμος όλος λοιπόν, ο δικός της, κι ο δικός μας, μέσα σε δύο μόλις δωμάτια. Αυτό το δεύτερο έγινε μεμιάς το αγαπημένο μου, γαλήνεψε αμέσως τις φουρτούνες που φούντωσαν μέσα μου λίγες στιγμές πριν, κατέπνιξαν τους εφιάλτες στη γένεσή τους. Κι όσο κι αν δίστασα προηγουμένως να σταθώ και να μελετήσω με προσοχή εκείνους τους πίνακες, μπροστά σ’ αυτούς αφέθηκα, παραδόθηκα στην ομορφιά τους. Μια μάνα να κρατά στην τρυφερή αγκαλιά της ένα νιογέννητο παιδί και να του χαρίζει τους χυμούς της ζωής από το σώμα της, καθώς στο φόντο, μέσα από ένα ανοικτό παράθυρο διακρίνεται ο ήλιος ροδοκόκκινος να ανατέλλει. Δυο κοριτσάκια να πετάνε ψηλά, σ’ ένα γαλανό ουρανό, κρατημένα από μια δέσμη πολύχρωμα μπαλόνια. Μια γριά, με χαραγμένο το πρόσωπο απ’ της ηλικίας και της γνώσης τις ρυτίδες κι ένα μικρό χαμόγελο στα χείλη, να υφαίνει κάτι με το βελόνι. Ένας άντρας να περπατά σε κάποιο άγνωστο σε μένα πάρκο αγκαλιά με την αγαπημένη του, καθώς γύρω τους οργιάζει η φύση. Κάποιο αγόρι, μάλλον στην Αφρική, να παίζει μπάλα μ’ ένα ξύλινο πόδι και να δείχνει πολύ-πολύ ευτυχισμένο. Ένα κορίτσι και μια φάλαινα να κολυμπάνε μαζί στα διάφανα πράσινα νερά μιας θάλασσας εξωτικής. Αστερίες και όστρακα να στολίζουν, σαν οι καλύτερες διακοσμητές της πλάσης, μια αχανή παραλία. Ο Άντι! Ο Άντι μ’ ένα πλατύ χαμόγελο ν’ ακουμπά σ’ ένα τοίχο, φορώντας εκείνο το τόσο γνώριμο πια αγαπημένο του ξεβαμμένο τζιν κι ένα πουκάμισο γαλάζιο, παρακολουθώντας κάποια παιδιά να παίζουν μπάσκετ.
«Σου αρέσει;» Με έβγαλε απ’ τις θαυμαστές μου σκέψεις η Μάριαν.
«Πολύ. Είναι σα να τον βλέπω ζωντανό μπροστά μου».
«Δικός σου!»
Τον ξεκρέμασε απ’ τον τοίχο και μου τον έδωσε. Έτσι απλά. Χωρίς καν ένα στιγμιαίο δισταγμό, δίχως δεύτερη σκέψη. Κι εγώ δεν άντεξα και τη ρώτησα:
«Ήσασταν ποτέ μαζί εσείς οι δυο;»
«Όχι. Ποτέ! Η αλήθεια είναι ότι το ήθελα κάποια εποχή, ίσως να το ήθελε κι εκείνος, αλλά στο τέλος της μέρας η αλήθεια είναι ότι δεν ταιριάζουμε. Είμαστε συμβατοί, είμαστε τέλειοι σα φίλοι, αλλά μέχρι εκεί. Το ξέρω καλά, το ξέρει κι αυτός. Αν σμίγαμε θα τρελαίναμε ο ένας τον άλλο, ενώ τώρα…».
«Μα πώς μπορείς να είσαι τόσο σίγουρη;»
«Μας γνωρίζω. Θα μας μάθεις κι εσύ, με τον καιρό».
«Κι όμως, εγώ πιστεύω ότι ταιριάζετε, κι ας μισώ τον εαυτό μου που το λέει αυτό. Έχετε τόσα κοινά οι δυο σας».
«Μ’ εσένα ταιριάζει περισσότερο, το κατάλαβα απ’ την πρώτη φορά που σε είδα, απ’ τα λίγα που είπαμε. Ο Άντι έχει χαράξει μια πορεία στη ζωή του και δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι δε θα παρεκκλίνει καθόλου απ’ αυτή. Εμένα δε μου αρέσει, δε μου πάει αυτή η επίφοβη σιγουριά, μισώ το ότι δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, μου την σπάει αυτή η μονοτονία. Εγώ θέλω συνεχώς ν’ αλλάζω, ό,τι μπορώ, μου αρέσει να έχω την ελευθερία των πολλών επιλογών».
«Ενώ εγώ…».
«Ενώ εσύ…».
Ενώ εγώ δεν έχω άλλη επιλογή από το να τον ακολουθήσω, ήθελα να πω, μα δεν το είπα. Δεν ήθελα να με ρίξω στα μάτια της, να με ισοπεδώσω με τις λέξεις, κι ας ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα αυτά τα λόγια. Προτού τον γνωρίσω δεν είχα κανένα στόχο στη ζωή, κανένα σκοπό. Το μόνο που ήθελα ήταν να περνώ καλά και περνούσα, επιφανειακά τουλάχιστον, όπως όλοι. Η γνωριμία μου μαζί του έδωσε στη ζωή μου αξία, τη σημάδεψε, κι ας ένιωθα -και νιώθω ακόμη- ανάξια απέναντί του. Καθώς κρυβόμουνα πίσω από το πέπλο των ματιών μου και τις εικόνες της, η Μάριαν σηκώθηκε αθόρυβα απ’ τον πάτωμα, που μέχρι εκείνη την ώρα καθόμασταν και πήγε στην κουζίνα. Επέστρεψε λίγο αργότερα κρατώντας δυο ποτήρια κόκκινο κρασί, γεμάτα μέχρι πάνω, σχεδόν ξέχειλα. Δε με ρώτησε καν αν μου άρεσε αυτό το ποτό, το θεωρούσε μάλλον δεδομένο. Κρατώντας στο ένα χέρι τον πίνακα του Άντι και στο άλλο το ποτήρι, την ακολούθησα σ’ ένα διπλανό δωμάτιο, όπου υπήρχαν δυο πολυθρόνες, ένα γυάλινο τραπεζάκι, ένας παλιός και ξεφτισμένος από τη χρόνια χρήση καναπές και μα βαρυφορτωμένη με τόμους βιβλιοθήκη. Βιβλία τέχνης και λογοτεχνίας, ποίησης και ταξιδιωτικά, ακόμη και φιλοσοφίας βάραιναν τα ράφια της, χαρίζοντάς τους αξία. Ένα ακόμη γλυκό κομμάτι της περιουσίας της. Καθίσαμε, η μια απέναντι από την άλλη, στις πολυθρόνες, βγάλαμε τα παπούτσια κι ακουμπήσαμε τα πόδια στο τραπεζάκι, και μείναμε για λίγα λεπτά σιωπηλές, να παρατηρούμε τα φώτα απ’ τις αντικρινές εργατικές πολυκατοικίες και τους ουρανοξύστες στην όχι και τόσο μακρινή άκρη του ορίζοντα.
Ένιωθα γαλήνια και ανήσυχη την ίδια ώρα. Το μυαλό μου ταξίδευε απ’ το ένα πράγμα στο άλλο, απ’ τη μια σκέψη στην επόμενη, απ’ τις εφιαλτικές σκηνές που αντίκρισα στους τοίχους λίγο πριν έως τις πρόσφατες φωτεινές αναμνήσεις.
«Θα ήθελα να είμαι στα Απαλάχια τώρα», της είπα ξαφνικά.
«Θα πρέπει να είναι πολύ όμορφα, τουλάχιστον όπως τα βλέπω στις φωτογραφίες και σύμφωνα με τις περιγραφές τους στα βιβλία».
«Μα…»
«Δε με πήγε ποτέ. Με προσκάλεσε, αλλά εγώ αρνήθηκα, αφού η μνήμη μου στάθηκε εγκληματικά δυνατή…». Κόμπιασε για λίγο. Συνέχισε. «Βλέπεις, η μνήμη μου δε διαγράφει τίποτα: λέξεις, εικόνες, όνειρα, σκηνές στο δρόμο, όλα τα θυμάμαι. Ακόμη και συγκεκριμένες εκφράσεις σε συγκεκριμένες στιγμές. Έτσι θυμήθηκα ότι κάποτε μου είχε πει, όταν τον πρωτογνώρισα, ότι η μόνη γυναίκα που θα μπορούσε να τον συνοδέψει εκεί ήταν η γυναίκα της ζωής του. Καμία άλλη. Και όπως σου είπα: ήξερα πως αυτή η γυναίκα δεν ήμουν εγώ!»
Δεν είχα τι να πω, έτσι απλά έβγαλα το σκασμό. Με κρασί, λίγες αδιάφορες και μη κουβέντες και μεγάλες σιωπές, ξοδέψαμε τις επόμενες ώρες. Και ξαφνικά ήταν πια πολύ αργά για να γυρίσω σπίτι. Έτσι κι αλλιώς σε κανένα δε θα έλειπα. Κανείς δε θα πρόσεχε την απουσία μου. Γι’ αυτό κι όταν με ρώτησε αν ήθελα να μείνω εκεί δέχτηκα. Μου δάνεισε ένα ζευγάρι ανάλαφρες γαλάζιες πιτζάμες που μου ταίριαζαν γάντι και κοιμηθήκαμε μαζί, στο ίδιο κρεβάτι, σα δύο αδελφές αγαπημένες.

Συνεχίζεται

Νέα κυκλοφορία

Pasxalia Travlou Επιτέλους, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου! Στις 24 Σεπτεμβρίου η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ στα βιβλιοπωλεία! Η αδρεναλίνη χτυπάει και πάλι κόκκινο καθώς περιμένω τις εντυπώσεις σας!

Κλείνουν τα “Ελληνικά Γράμματα”

Ο εκδοτικός οίκος “Ελληνικά Γράμματα” κλείνει και οι 90 εργαζόμενοι μένουν στο δρόμο, όπως πρώτο αποκάλυψε το zoomnews. Ο μεγαλομέτοχος του ΔΟΛ, Σταύρος Ψυχάρης, στο πλαίσιο των περικοπών που έχει εξαγγείλει στα δύο φύλλα του Ομίλου (Τα Νέα, Το Βήμα), προσπαθεί να “κλείσει τρύπες” από παντού και έτσι, ένας εκδοτικός οίκος με σπουδαίες εκδόσεις και με ιστορία από το 1957, αναστέλλει τη λειτουργία του. Εντωμεταξύ, οι δημοσιογράφοι των Νέων ενημερώθηκαν ότι κόβονται τα κυριακάτικά τους επιδόματα και πλέον θα πληρώνονται για μόλις 12 Κυριακές το χρόνο.

πηγή: www.zoumnews.gr

Ενημέρωση

Γλυκερία Κακούρη

Εύχομαι καλό μήνα και καλή σχολική χρονιά σε μαθητές και δασκάλους!
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εσάς που πήρατε τα βιβλία μου για τα καλά σας λόγια και το ένθερμο ενδιαφέρον σας!
Σας ενημερώνω ότι από το πρώτο βιβλίο"Ανάμεσα σε δύο κόσμους" έχουν μείνει ελάχιστα αντίτυπα. Σε όσους επιθυμούν μπορώ να το στείλω με αφιέρωση και χωρίς έξοδα αποστολής.

Το δεύτερο βιβλίο"Περιμένοντας την Άνοιξη" μπορείτε να το βρείτε στον Ιανό της ΑΘΗΝΑΣ,στον Ιανό, το Μαλλιάρη, το "Αριστοτέλειο"(Ερμού 61) και το βιβλ. ΙορδάνηΚαράτση στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, στα βιβλιοπωλεία της Ιερισσού Χαλκιδικής, στο "Βασιλάκο"στη Βόνιτσα Αιτωλ/νίας και στην Πρέβεζα.
Μπορείτε, ακόμη να το παραγγείλετε από οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο της χώρας στις εκδόσεις Ερωδιός (τηλ. 2310 282782)
Όσοι επιθυμείτε να το αποκτήσετε με αφιέρωση, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για να σας το στείλω χωρίς έξοδα αποστολής.

glykeriakakouri@hotmail.com

38ο Φεστιβάλ Βιβλίου

Το Φεστιβάλ Βιβλίου συνεχίζει ακάθεκτα την πορεία του και φτάνει αισίως στην 38η διοργάνωσή του, που φέτος θα λάβει χώρα στο Ζάππειο αντί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, λόγω μη παραχώρησης του πεζόδρομου από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Το 38ο Φεστιβάλ Βιβλίου, με κύριο διοργανωτή τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.) και με συνδιοργανωτές τους εκδότες της Αθήνας (ΣΕΒΑ) και τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων, εγκαινιάζεται την Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου και θα διαρκέσει μέχρι τις 27 του μήνα.
Με σύνθημα "Για ένα πράσινο μέλλον", το Φεστιβάλ φέτος είναι οικολογικό και για τις εκδηλώσεις του συνεργάστηκε και με την πρεσβεία της Δανίας, χώρα στην οποία θα φιλοξενηθεί στις 7 Δεκεμβρίου η σύνοδος κορυφής των Ηνωμένων Εθνών για το κλίμα.
Μαζί με τους 200 Έλληνες εκδότες, που σε 172 περίπτερα θα παρουσιάσουν μέσα από 50.000 τίτλους την πρόσφατη παραγωγή τους, οι μικροί αναγνώστες θα έχουν την πρωτοκαθεδρία για ένα τέτοιο θέμα. Σε αυτούς απευθύνεται η "Παιδική Βιβλιοθήκη της Οικολογίας" που θα στήσει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, με τις σχετικές εκδόσεις αλλά και συναντήσεις των παιδιών με συγγραφείς και εικονογράφους.
Εξάλλου, η έκθεση κόμικς "Χημεία και Τέρατα", του περιοδικού "9" της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία", σε συνεργασία με την οικολογική οργάνωση WWF, θα φιλοξενηθεί στο Φεστιβάλ Βιβλίου, με σκοπό τη μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση του κοινού για τις επιπτώσεις της χημικής μόλυνσης.
Το 38ο Φεστιβάλ Βιβλίου, θα ανοίξει την πρώτη ημέρα η προσκεκλημένη του Φεστιβάλ, ποιήτρια Ίρις Γκάρνοβ, με τη συλλογή ποιημάτων της "Ποιήματα από τη Γροιλανδία", αφιερωμένα σε μια από τις πιο ευαίσθητες κλιματολογικά περιοχές του πλανήτη.
Την επομένη, 12 του μηνός, ο επίσης Δανός συγγραφέας Πήτερ Φόγκνταλ, θα διαβάσει αποσπάσματα από μυθιστορήματά του και θα συζητήσει με το κοινό.
Το αφιέρωμα περιλαμβάνει επίσης προβολές οικολογικών ντοκιμαντέρ, Ελλήνων σκηνοθετών (Η. Ιωσηφίδης, Δ. Κουτσιαμπασάκος, Μ. Παπαλιού) και θα κορυφωθεί στις 17 Σεπτεμβρίου, με τη συναυλία του δανέζικου συγκροτήματος "Grand Avenue" και των Ελλήνων "Maraveyan Illegal".
Το 38ο Φεστιβάλ Βιβλίου θα διαρκέσει ως τις 27 Σεπτεμβρίου. Τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν στις 14 Σεπτεμβρίου.

Ο Καθρέφτης του Σώματος - Επαναστατικό Σεμινάριο από τον Martin Brofman

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το σεμινάριο, πατήστε εδώ!

Ένα εκπληκτικό, επαναστατικό σεμινάριο, που προτείνει αποτελεσματικές, δυναμικές
θεραπευτικές τεχνικές και εργαλεία που μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιοσδήποτε.

Όλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτά τα εργαλεία.

Όλοι είμαστε θεραπευτές.

ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΟΥΝ

Διαβάστε παρακάτω μερικές πραγματικές ιστορίες:

Τ. E. - ΗΠΑ. - (χωρίς ημερομηνία)
Δεν έχω λόγια να περιγράψω πώς ένιωσα όταν ολοκλήρωσα το σεμινάριο του Μάρτιν. Ασχολούμαι με την ολιστική υγεία εδώ και 25 χρόνια, και δύσκολα συνεπαίρνομαι από κάτι. Ωστόσο, το εισαγωγικό σεμινάριο με συνεπήρε. Ο άνθρωπος είναι κορυφαίος θεραπευτής και δάσκαλος. Πάνω απ’ όλα, εντυπωσιάστηκα από τη σαφήνεια και την ΑΠΛΟΤΗΤΑ των διδασκαλιών, αλλά και από το γεγονός ότι ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ.
Το Σαββατοκύριακο δουλεύαμε περίπου δέκα ώρες ημερησίως. Είδαμε να συμβαίνουν εκπληκτικά πράγματα. Είδαμε μια γυναίκα με διαταραχές βάδισης από εγκεφαλική παράλυση, να βαδίζει πιο εύκολα και με λιγότερο πόνο. Εγώ είχα μια χρόνια πάθηση στον αυχένα επί οκτώ χρόνια, η οποία εξαφανίστηκε. Είδαμε κεφαλαλγίες, οσφυαλγίες και άλλα να εξαφανίζονται ΑΜΕΣΩΣ. Μάθαμε να βλέπουμε αύρες μέσα σε 5-10 λεπτά, ενώ πριν προσπαθούσα ματαίως για χρόνια. Αφιερώσαμε πολλές ώρες στη λειτουργία των τσάκρα – στα χρώματα, στους βιολογικούς, διανοητικούς και συναισθηματικούς τομείς που συνδέονται με αυτά, στα χρώματα που δηλώνουν δυσλειτουργία σε έναν ή περισσότερους τομείς, καθώς και στον καθαρισμό των χρωμάτων και τη θεραπεία της δυσλειτουργίας. Συζητώντας μεταξύ μας, ήταν εμφανές ότι επήλθε θεραπεία. Βαθιά ριζωμένα προβλήματα που επηρεάζουν τη ζωή μας ήρθαν στην επιφάνεια και εκτονώθηκαν. Καθένας μας έλαβε 5-6 θεραπείες, και όλοι είχαμε τη δυνατότητα να λειτουργήσουμε ως θεραπευτές και να δούμε θεραπείες με τα ίδια μας τα μάτια. Μάθαμε να επισκοπούμε το σώμα, καθώς και να αντιλαμβανόμαστε και να καθαρίζουμε τα τσάκρα. Μάθαμε να διακρίνουμε και να απομακρύνουμε τις σκεπτομορφές από το σώμα. Έγιναν πάρα πολλά… τι να πρωτογράψω!

Δρ. Ρ.Σ. - Ιταλία - 6 Ιουλίου 1998
Στο τέλος του σεμιναρίου συνειδητοποίησα ότι η μέθοδος είναι αποτελεσματική, ανεξάρτητα από την όποια «επιστημονική» της βάση. Έχω δοκιμάσει διάφορες διανοητικές προσεγγίσεις, όπως οι ανθρωπολογικές προσεγγίσεις, η αρχαία Γνώση, η Τάντρα και οι Ουπάνισαντ. Ωστόσο, θεωρώ ότι υπολείπονται αυτής της τόσο άμεσης προσέγγισης.
Συνειδητοποίησα ότι οι γνώσεις μου είναι όχι μόνο άχρηστες, αλλά και ότι εμποδίζουν την πραγματική γνώση. Το κατάλαβα την πρώτη φορά που έκανα θεραπεία με Λευκό Φως σε έναν φίλο που πάσχει από τη νόσο Πάρκινσον. Εκείνος δεν ήξερε ότι είμαι γιατρός και ότι έχω κουράρει πολλούς ασθενείς σαν αυτόν. Με επέλεξε ως θεραπευτή και έμεινα κατάπληκτος. Ένιωσα το Φως να μπαίνει στο σώμα του και να επεκτείνεται… Εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι η κατάστασή του βελτιώθηκε χωρίς να πάρει levodopa ή ντοπαμινεργικά φάρμακα, Η φωνή του, το πρόσωπό του και οι κινήσεις του είχαν βελτιωθεί.

Νικητές διαγωνισμού Αμαρτωλά Θαύματα

Ολοκληρώθηκε ο διαγωνισμός που διοργάνωσαν οι Εκδόσεις Διόπτρα μαζί με το blog Tera Amou σχετικά με το νέο βιβλίο του Δημήτρη Αλεξίου, Αμαρτωλά θαύματα. Οι συμμετοχές ήταν πολλές και ξεπέρασαν κατά πολύ προηγούμενους διαγωνισμούς.

Διαγωνισμός Αμαρτωλά θαύματα, νικητές:

1. Δημητριάδου Δέσποινα, Μαρούσι
2. Τσαρούχα Βασιλική, Αιγάλεω
3. Σκαρλατίδου Ανίκα, Κομοτηνή
4. Κουτσογεωργοπούλου Παναγιώτα, Καλαμάτα
5. Γεωργάτος Φάνης, Κρήτη

ανοίγει τις πόρτες του στην δομή και τις αντιλήψεις

Δεν θα πω καλό χειμώνα αλλά καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.. Έτσι κι’ αλλιώς ο Σεπτέμβρης είναι καταπληκτικός μήνας για διακοπές. Κατά την περίοδο των διακοπών διάβασα αρκετά βιβλία αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να αναφερθούν. Στο booknights.gr δεν κάνουμε κριτική όλων των βιβλίων που διαβάσαμε αλλά αναφέρουμε μόνο όσα αξίζει να διαβαστούν κατά την γνώμη των ΒΟOKNIGHTERS, αγαπημένων συγγραφέων και φίλων της σελίδας… Ελπίζουμε σε λίγα χρόνια να έχουμε φτιάξει μια αξιόλογη ηλεκτρονική βιβλιοθήκη με αγαπημένα βιβλία.. Και ένα από αυτά που αξίζει να διαβαστεί και κέντρισε το ενδιαφέρον μου κατά την περίοδο του καλοκαιριού ήταν το νέο βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη……..

Το βιβλίο της Ρέα Γαλανάκη μας ανοίγει τις πόρτες του στην δομή και τις αντιλήψεις των σύγχρονων κονωνιών. Η ιστορία του βιβλικού Ιούδα, κατά την νεότητά του προτού προδώσει τον Ιησού, περιπλέκεται με την μοίρα του μυθικού Οιδίποδα και το αποτέλεσμα εκπλήσσει. Μία νεαρή δασκάλα φτάνει σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτας, ψάχνοντας να βρει τις ρίζες της οικογένειάς της, και έρχεται αντιμέτωπη με απαρχαιωμένες αντιλήψεις, κοινά απαγορευμένα μυστικά. Ενα πέπλο μυστηρίου καλύπτει το παρελθόν της καθώς αυτό ξεδιπλώνεται με παραλληλισμούς από την ιστορία του Ιούδα και του Οιδίποδα.

Όλα τα αποτρόπαια εγκλήματα της κοινωνίας μπορούν να συγχωνευθούν σε ένα μύθο, τον μύθο του Ιούδα που θα απορροφήσει τις αμαρτίες των ανθρώπων. Το κάψιμο του Ιούδα που ακόμα αποτελεί πασχαλινό έθιμο πολλών περιοχών της Ελλάδας συμβολίζει την καύση του κακού. Επειδή και εγώ κατάγομαι από νησί που το κάψιμο του Ιούδα είναι βασικό Πασχαλινό έθιμο, η ιστορία αυτή μου έφερε στο μυαλό αρκετές παιδικές μνήμες.

Η διαφοροποίηση του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι βασίζεται σε φιλολογικές πηγές της Κρήτης και όχι μόνο σε φανταστικά γεγονότα, τα οποία αναφέρουν τον Ιούδα και τον συσχετίζουν με τον ευρέως γνωστό μύθο του Οιδίποδα. Λόγος σμιλευμένος που καθηλώνει τον αναγνώστη και κεντρίζει συνεχώς το ενδιαφέρον του. Ο συνδυασμός του μύθου με την σύγχρονη ζωή, των κοινωνικών αντιλήψειων με το αρχέτυπο της αρχαιοελληνικής τραγωδίας και την ρατσιτστική αντιμετώπιση των Εβραίων, συνθέτουν ένα μοναδικό τρόπο γραφής που ξεπερνάει τα όρια του φανταστικού και αγγίζει σύγχρονα θέματα που λίγοι μπορούν να τα εξιστορήσουν με τέτοια αφηγηματική δύναμη.

πηγή: http://www.booknights.gr

Μέρος Α' της τριλογίας που θα κυκλοφορήσει σύντομα.... της Μαίρης Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη

Σηκώθηκε από το παγκάκι -χοντρές σταγόνες βροχής είχαν σταθεί αναποφάσιστες πάνω στο μάλλινο παλτό της, λίγο πριν απορροφηθούν από το ύφασμα και χαθούν για πάντα αφήνοντας πίσω τους έναν αδιόρατο σκούρο κύκλο-, κράτησε με το ένα χέρι το καπελάκι της, εκτός από βροχή είχε σηκωθεί και ένας κρύος αέρας, πέρασε από τη μεγάλη σιδερένια πόρτα της εξόδου –άλλη αναποφάσιστη και κείνη, προηγουμένως, όταν η Ζωή ήρθε στο πάρκο, ήταν η είσοδος, τώρα είχε γίνει το αντίθετο, κοτζάμ σιδερένια πόρτα και δεν ήξερε τι ήταν…- βγήκε από το πάρκο και πήρε να κατηφορίζει στη μεγάλη λεωφόρο, να βρει τη στάση, να πάρει το τρένο. Η βροχή σήκωσε αρώματα από τη γη και τους δρόμους, τα δέντρα και τα κτίρια, χαμογέλασε η κοπέλα, επιτέλους μύριζε η άνοιξη, η πολυπόθητη άνοιξη που ερχόταν δειλά, κατηφόριζε και θυμόταν, οι αναμνήσεις είχαν ξεκινήσει εδώ και ώρα να κατηφορίζουν στο μυαλό της, δεν μπορούσε να τις σταματήσει. Μπορεί και να μην ήθελε κιόλας.

Κατέβηκε βιαστικά τις σκάλες του σταθμού και μπήκε στο συρμό που, σαν να την περίμενε, έκλεισε αμέσως τις πόρτες πίσω της και ξεκίνησε μ’ένα τράνταγμα. Βρήκε μια θέση ανάμεσα σε δυο άλλες γυναίκες, κουρασμένες και έτοιμες να καταρρεύσουν, κοίταξε από το παράθυρο, μαύρα σκοτάδια, φρίκη, μόνο το πρόσωπό της είδε μέσα στο τζάμι, έφτιαξε λίγο τα μαλλιά της και ακούμπησε το μέτωπό της στο δροσερό τζάμι. Αχ, έτσι δροσερή θα είναι και η αγάπη.

Ο συρμός έτρεχε μονότονα, ξεσχίζοντας τα εντόσθια της πόλης.

Πήδηξε βιαστικά έξω από το βαγόνι, ουφ, παραλίγο θα’χανε τη στάση, τόσο είχε απορροφηθεί από τις σκέψεις της, ανέβηκε τρέχοντας τις σκάλες μαζί με πολλούς άλλους που βιάζονταν το ίδιο –όλοι ήταν βιαστικοί σ’αυτήν την πόλη, βγήκε έξω στον καθαρό αέρα και τράβηξε για το σπίτι της. Τα σύννεφα είχαν διαλυθεί, τώρα φυσούσε για τα καλά, η ψύχρα είχε γίνει κρύο, πότε Χριστέ μου θα ζεστάνει ο καιρός; Αχ Ελλάδα, Ελλάδα με τις γλύκες σου…

Μπήκε στο σπίτι της, σκοτεινό και κρύο ήτανε, άναψε αμέσως τη σόμπα με το υγραέριο, έβγαλε το καπέλο και το παλτό της, έπλυνε το πρόσωπό της, τα χέρια της και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Μεγάλης γυναίκας ήταν το βλέμμα της, γυναίκας ώριμης, προβληματισμένης, φορτωμένης με ευθύνες και προβλήματα. Έψαξε. Ηρέμησε και έψαξε στο βάθος των ματιών της, έψαξε να βρει τη φλόγα –για να μην πει πυρκαγιά- τη φλόγα του έρωτα που έβλεπε στα μάτια του Τζόνυ. Την πυρκαγιά που έβλεπε η μάνα της στα δικά της τα μάτια, τότε στη Σαλονίκη, τότε που της είπε «Φύγε! Φύγε για να σωθείς!»

Πήγε προς το κρεβάτι και έφτιαξε με την παλάμη της τις ζάρες από το μουντό πάπλωμα. Φάνηκε ένα κομμάτι από το σεντόνι με τις σκούρες υφαντές ρίγες. Παράταιρο ήταν. Ανασήκωσε το πάπλωμα και χάιδεψε το σεντόνι, εκείνο το παράταιρο με τις σκούρες ρίγες. Και με τη ζεστασιά της αγάπης του. Αχ η αγάπη του… Παράταιρη ήταν και εκείνη μέσα της...