Στον «Μικρό Αναγνώστη» το 2ο βραβείο «Best Children’s Online Content»

Ο «Μικρός Αναγνώστης», ο κόμβος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) για παιδιά, κέρδισε το 2ο βραβείο του ευρωπαϊκού διαγωνισμού «Best Children’s Online Content» που διοργανώνεται φέτος για πρώτη φορά με στόχο να προβάλλει και να ενθαρρύνει ανάλογες πρωτοβουλίες για ποιοτικό και ασφαλές Online περιεχόμενο για παιδιά (6-12 ετών).

Πρόκειται για ένα νέο διαγωνισμό που αξιολογεί το διαδικτυακό περιεχόμενο για παιδιά με κριτήρια: την ωφέλεια για το κοινό στο οποίο απευθύνεται, την ελκυστικότητα, την αξιοπιστία και τη χρηστικότητα. Στην Ελλάδα τη διοργάνωση έχουν αναλάβει η Δράση Ενημέρωσης Saferinternet.gr του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

Η βράβευση των εθνικών νικητών του 1ου Ευρωπαϊκού Διαγωνισμού «Best Children’s Online Content» πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 8 Φεβρουαρίου, από τον Ειδικό Γραμματέα Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Μιχάλη Κοντογιάννη.

Τα τρία βραβεία απονεμήθηκαν σε ειδική εκδήλωση στο πλαίσιο της ημερίδας για τον εορτασμό της «Ημέρας Ασφαλούς Διαδικτύου 2011» που διοργάνωσε το Υπουργείο Παιδείας στην αίθουσα «Γαλάτεια Σαράντη» (Α. Παπανδρέου 37, 15180 Μαρούσι).

Το 1ο βραβείο απονέμεται στην ιστοσελίδα: http://www.imeakia.gr/ (IME- Ινστιτούτο Μείζονος Ελληνισμού)

Το 2ο βραβείο απονέμεται στην ιστοσελίδα: http://www.mikrosanagnostis.gr/ (ΕΚΕΒΙ-Εθνικό Κέντρο Βιβλίου)

Το 3ο βραβείο απονέμεται στην ιστοσελίδα: http://www.oasp.gr/ (Ο.Α.Σ.Π.- Οργανισμός Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας)

www.in.gr

κρατάει με κομμένη την ανάσα

DOGGY BAG / περίοδος 2 
Philip Djian  
εκδ GEMA

Με το Doggy Bag περίοδος 2, ο Φιλίπ Τζιαν μας κρατάει με κομμένη την ανάσα καθώς μας αφηγείται το πεπρωμένο της εκκεντρικής οικογένειας Σολάνς. Ξαναβρίσκουμε το ίδιο εντυπωσιακό κάστινγκ. Την Ιρέν, τη μητέρα των αδελφών Σολάνς, αλκοολική και θρησκόληπτη· τη Ζοζιάν, μια φλογερή νοσοκόμα, ζωντοχήρα ενός ανάπηρου και μνησίκακου συζύγου· την Μπεά, ειδική στο μάρκετινγκ μετά σεξ και τέλος, τη φαρμακερή Εντίθ, συνοδευόμενη από την εικοσάχρονη κόρη της, που αναζητεί έναν πατέρα που ίσως κρύβεται σε μια γωνιά του σκηνικού… Φλογερές ερωτικές σκηνές, ζωντανά δράματα και άνεμοι τρέλας με φόντο φυσικές καταστροφές και βίαια φαινόμενα στην πόλη!

Δείτε επίσης: Doggy Bag / περίοδος 1

Σύντομα ακολουθούν: Doggy Bag / περίοδος 3

Διαγωνισμός παραμυθιού για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς: Οι Μικροί Πρόσφυγες

Η ζωή μερικών παιδιών δεν μοιάζει με παραμύθι. Κάθε ανθρώπινη ιστορία όμως, μπορεί να γίνει παραμύθι-και μερικές φορές είναι στο χέρι μας να της δώσουμε ευτυχισμένο τέλος.

Γράψε μια ιστορία, ένα παραμύθι, για έναν μικρό ξένο και γίνε ένας από τους 3 συγγραφείς που θα επιλεγούν, για να γίνει βιβλίο το παραμύθι τους.

Λήξη διαγωνισμών: 30-04-2011

Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε:

Ηλεκτρονικά: iptameno.kastro@yahoo.gr
Tηλεφωνικά: 6945-892550/6947-938851

http://www.iptamenokastro.gr/articles/view/6

31 χρόνια μακρυά μας

Η ιστορία της παράλληλης ζωής

Όταν αγαπάς είναι για πάντα

ΜΑΡΙΑ ΤΖΙΡΙΤΑ

εκδ Ψυχογιός

Αυτά τα δυο τόσο διαφορετικά παιδιά, η Αφροδίτη και η Νίκη, από το καλοκαίρι των δέκα τους χρόνων, έμελλε ν’ αγαπηθούν και να γίνουν φίλες αχώριστες. Τι ήταν αυτό που έφερε κοντά δυο τόσο διαφορετικά πλάσματα και τις κράτησε μαζί για τόσο πολλά χρόνια; Η δύναμη ή η αδυναμία; Ήταν αγάπη πραγματική ή απλά μια προσπάθεια να ξεπεράσει η μια την άλλη; Κι ήταν πράγματι διαφορετικές ή μήπως τελικά ήταν τόσο ίδιες όσο δε θέλησαν ποτέ να παραδεχτούν;

Η ιστορία της παράλληλης ζωής δυο γυναικών, που απέδειξαν πως όταν αγαπάς, είναι για πάντα...

εδώ

92.000 επισκέπτες

92.000 επισκέπτες στην 4η Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου - έκπληξη η δυναμική η παρουσία των εφήβων -  Ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού τίμησε και φέτος με την παρουσία του την Έκθεση Με χαμόγελα αισιοδοξίας και τσάντες γεμάτες βιβλία αποχαιρέτησαν την 4η διοργάνωση της Έκθεσης Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου οι χιλιάδες επισκέπτες που κατέκλυσαν τους χώρους τις HELEXPO κατά τις τέσσερις ημέρες λειτουργίας της.       92.000 επισκέπτες (έναντι 100.000 πέρυσι) περιηγήθηκαν στα περίπτερα των εκδοτών και συμμετείχαν στις 200 εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν παράλληλα στην Παιδική Γωνιά, τη Γωνιά των Εφήβων, στη Γωνιά των Εκπαιδευτικών και Γονέων αλλά και στα περίπτερα των εκδοτών - με μέσο όρο παραμονής μιάμιση ώρα.       99 σχολεία από την ευρύτερη Αττική (ακόμη και από Κάλαμο, Σαλαμίνα κ.α.) αλλά και από την Αργολίδα και από τα Χανιά επισκέφθηκαν την Έκθεση την Παρασκευή και τη Δευτέρα. Μαθητές από σχολικές τάξεις όλων των βαθμίδων, νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο) συμμετείχαν στις εκδηλώσεις, συνάντησαν συγγραφείς και εικονογράφους, ενημερώθηκαν για τις νέες εκδόσεις.       Η μεγάλη έκπληξη της φετινής Έκθεσης ήταν κατά γενική ομολογία η έντονη παρουσία και συμμετοχή στις εκδηλώσεις των εφήβων που ξεπέρασε τις προσδοκίες όλων. Εκτός από τις οργανωμένες ομάδες μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου, και το Σαββατοκύριακο οι έφηβοι «ψήφισαν» Έκθεση, αφού ενημερώθηκαν όπως μας είπαν μέσα από το διαδίκτυο για τις ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις του προγράμματος.         Η Sadahzinia των Active Member που τους μίλησε για ποίηση, στίχους και έμπνευση καθώς και το εργαστήρι δημιουργικής γραφής με την Αμάντα Μιχαλοπούλου (150 έφηβοι με μπλοκ και στυλό για σημειώσεις!) ήταν οι πιο δημοφιλείς αλλά και το βιωματικό θεατρικό εργαστήρι Ρισπέκτ (από το θέατρο Χώρα), οι συζητήσεις για θέματα όπως: facebook, twitter, blogs, τέχνες, ο έρωτας, ρατσισμός, ξενοφοβία, εξάρτηση κ.ά.        Ικανοποιημένοι από την προσέλευση, τις εκδηλώσεις αλλά και τις πωλήσεις που κινήθηκαν στα περσινά επίπεδα δήλωσαν οι 46 εκδότες που συμμετείχαν στην Έκθεση. «Αν σκεφτούμε πόσο έχει αλλάξει η οικονομική κατάσταση και η ψυχολογία των Ελλήνων από την περσινή διοργάνωση, πρόκειται για ένα θαύμα που μας γεμίζει αισιοδοξία» σχολίασαν «αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι το κοινό ενημερώνεται, ζητάει καταλόγους, έρχεται σε επαφή με τους δημιουργούς, αποκτά με το βιβλίο μια διαφορετική σχέση που έχει διάρκεια στον χρόνο. Αν κερδίσεις τους μικρούς αναγνώστες, τους έχεις για πάντα».       Το πιο δημοφιλές περίπτερο της φετινής χρονιάς ήταν μάλλον αυτό του «Μικρού Αναγνώστη» που σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην πρεμιέρα του! Τα πιτσιρίκια απόλαυσαν τη γνωριμία με τον διαδυκτιακό τους φίλο και «ξεφύλλισαν» για πολλή ώρα τις βιβλιοφιλικές σελίδες του (1 στους 3 επισκέπτες γνώριζε την ύπαρξη του – οπότε φαίνεται ότι ο Μικρός Αναγνώστης θα τριπλασιάσει τους φίλους του!).       150 παιδιά το Σάββατο και 140 την Κυριακή παρακολούθησαν τα «μουσικά παραμύθια του Μικρού Αναγνώστη» δύο ζωντανές παραστάσεις παιδικής όπερας που διοργανώθηκαν σε συνεργασία με τη Λυρική Σκηνή.       Το αδιαχώρητο στους διαδρόμους της Έκθεσης προκάλεσε η παρουσία του αγαπημένου παραμυθά Ευγένιου Τριβιζά που ταξίδεψε από το Λονδίνο ειδικά για την Έκθεση. Αφού περιηγήθηκε στα περίπτερα, μίλησε με τους μικρούς του φίλους και τους υπέγραψε τα βιβλία ο δημιουργός παρουσίασε στο κοινό την θρυλική «Φρουτοπία» του.       Παιδιά, έφηβους και ενήλικες προσέλκυσε το αφιερωματικό περίπτερο του Οδυσσέα Ελύτη. Με φόντο την εμβληματική του φιγούρα, ξεφύλλισαν τα βιβλία του, είδαν στην οθόνη στιγμιότυπα από τη ζωή του, άκουσαν ηχογραφημένα ποιήματα του και μελοποιημένα έργα του. Οι μικροί επισκέπτες μάλιστα δήλωσαν ότι πιο πολύ τους άρεσε να ακούν τη φωνή του ποιητή να διαβάζει τους στίχους του.       Ένας λευκός καμβάς μεταμορφώθηκε μπροστά στα μάτια του κοινού σε ένα πολύχρωμο παλίμψηστο παραμυθιών βγαλμένων από τη φαντασία των 16 εικονογράφων που με πινέλα και χρώματα ζωντάνεψαν τους ήρωές τους κατά τη διάρκεια της Έκθεσης.       Συμμετείχαν οι εικονογράφοι: Βαγγέλης Αγναντόπουλος, Αντώνης Ασπρόμουργος, Ελίζα Βαβούρη, Φιλομήλα Βακάλη-Συρογιαννοπούλου, Κατερίνα Βερούτσου, Αντώνης Γαλάτης, Βάσω Γιαρένη, Γιώργος Δημητρίου, Ιφιγένεια Καμπέρη, Δέσποινα Καραπάνου, Δήμητρα Λαμπρέτσα, Μαριλένα Μέξη, Κωνσταντίνος Ξύγκας, Διατσέντα Παρίση, Ντανιέλα Σταματιάδη, Βάσω Ψαράκη.Η εικαστική σύνθεση, που μάγεψε τους λιλιπούτειους αναγνώστες, θα στολίσει το Εθνικό περίπτερο στην Έκθεση Παιδικού Βιβλίου της Μπολόνια και στη συνέχεια θα ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη, στην Παιδική Γωνιά της ΔΕΒΘ.       Μια σημαντική ευκαιρία για συναντήσεις, συζητήσεις, ανταλλαγή ιδεών και προτάσεις συνεργασιών ανάμεσα στους επαγγελματίες του βιβλίου αποτελούν κάθε φορά οι Εκθέσεις βιβλίου. Φέτος, το ΕΚΕΒΙ είχε επιπλέον την ευκαιρία να «κλείσει» τις συμμετοχές των εκδοτών παιδικού βιβλίου για το Εθνικό Περίπτερο στην Διεθνή Έκθεση Παιδικού Βιβλίου της Μπολόνια (28 έως 31 Μαρτίου 2011). Στην πρώτη «εθνική» παρουσία της χρονιάς στις Διεθνείς Εκθέσεις, το ΕΚΕΒΙ (με ανάθεση από τον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού) προετοιμάζει μια δυνατή εμφάνιση που θα εκπροσωπεί επάξια το υψηλό επίπεδο του ελληνικού παιδικού βιβλίου που κερδίζει τις εντυπώσεις στις διεθνείς αγορές.

www.ekebi.gr

Οι ήρωες των έργων των αρχαίων τραγικών,

Μάσκα στο φεγγάρι

Μάνος Κοντολέων

εκδ Πατάκης

Διάλογος των τραγικών ηρώων του χτες με τα πρόσωπα ενός σύγχρονου μυθιστορήματος

Οι ήρωες των έργων των αρχαίων τραγικών, του Σαίξπηρ, μα και το πιο σύγχρονων μεγάλων δραματουργών του παγκόσμιου θεάτρου είναι άραγε πρόσωπα που μπορούν να υπάρξουν μόνο όσο κρατά η παράσταση; Ή μήπως έχουν τη δυναμική να ξεφεύγουν από το σανίδι της σκηνής και να πλησιάζουν τους θεατές τους, να φεύγουν μαζί τους από το θέατρο, να τους ακολουθούν στις στιγμές της καθημερινότητάς τους;
Προσωπικά έχω βιώσει -και γι αυτό το πιστεύω- πως οι μεγάλοι ήρωες του θεάτρου είναι πρόσωπα ζωντανά, μπορούν να συνυπάρξουν με τα άτομα του σήμερα, να συνδιαλέγονται μαζί τους, να ανταλλάσσουν εμπειρίες και να προσφέρουν συμβουλές.
Την άποψή μου αυτή θέλησα να την δω να παίρνει σάρκα και οστά μέσα στις σελίδες ενός μυθιστορήματος ρεαλιστικού και σύγχρονου.
Ίσως να ήταν εύκολο αυτή μου την άποψη να την κάνω ένα μυθιστόρημα που θα απευθυνότανε σε ένα κοινό καλλιεργημένων ενηλίκων. Σε ανθρώπους δηλαδή που λίγο - πολύ θα είχαν την ίδια άποψη με εμένα. Αλλά εγώ πολύ συχνά θυμώνω όταν βλέπω πως τέτοιες «προχωρημένες» αισθητικά απόψεις έχουν ως αποδέχτες τους ανθρώπους με αντίστοιχο «προχωρημένο» προβληματισμό. Για μένα ο ρόλος του συγγραφέα έχει και την διάσταση του παιδαγωγικού. Και λέγοντας παιδαγωγικό δεν θα ήθελα να φανταστείτε κάτι το τυπικό και ψυχρό, κάτι με άλλα λόγια παρόμοιο με το ότι συμβαίνει μέσα στα σχολεία μας. Ο συγγραφέας - παιδαγωγός δεν χάνει ούτε στιγμή το ριζοσπαστισμό του, ούτε λεπτό την τάση του να αμφισβητεί και να αναθεωρεί. Απλούστατα ψάχνει όλους αυτούς τους προβληματισμούς του να τους περάσει σε ένα πιο πλατύ κοινό και μάλιστα σε ένα κοινό νεανικό. Γιατί στους νέους είναι που έχουμε αποθέσει τη συνέχεια της κουλτούρας.
Έτσι λοιπόν θέλησα να φτιάξω ένα μυθιστόρημα που θα παρουσίαζε το πόσο ζωντανοί είναι ο Ορέστης, ο Όσβαλντ και ο Οιδίποδας, η Ιουλιέτα, η Οφηλία, η Μπλανς όχι μόνο και κυρίως σε αναγνώστες έτοιμους να το αποδεχτούν, αλλά κυρίως σε αναγνώστες που δεν τους έχουν προσφέρει την ευκαιρία μήτε καν να το υποψιαστούνε.
Το μυθιστόρημά μου λοιπόν θα είχε ως ήρωές του δυο νέους -δυο μαθητές της δευτέρας Λυκείου. Δυο παιδιά καθημερινά, με δυνατότητες που θάβονται κάτω από τους όγκους της καθημερινότητας, με ελπίδες που ακρωτηριάζονται από τα νυστέρια της τρέχουσας παραγωγής ονείρων. Δίπλα τους ένα ακόμα νέος άνθρωπος. Η φιλόλογός τους. Μια πρωτοδιοριζόμενη νέα γυναίκα που εκείνη κάτι έχει υποψιαστεί, κάτι θέλει να ανακαλύψει και ότι υποψιάζεται, ότι ανακαλύπτει δεν το κρατά μόνο για δική της χρήση, αλλά θέλει να το προσφέρει και στους μαθητές της.
Τους βασικούς μου ήρωες τους είχα βρει. Όλους; Τα τρία αυτά πρόσωπα ήταν εκείνα που επρόκειτο να τα φέρω σε επαφή με την αποκάλυψη της τέχνης του θεάτρου. Αλλά ποιος θα ήταν αυτός που θα λειτουργούσε ως ενδιάμεσο πρόσωπο, ως ένα είδος καταλύτη;
Κι ενώ είχα σταθεί σε αυτό το πρόβλημα, ήρθε και μου χτύπησε την πλάτη ένα παλιός μου ήρωας. Ο Λουκάς Αλεξίου -ήρωας από ένα προηγούμενο μυθιστόρημά μου -γραμμένο πριν από χρόνια. Σ΄εκείνο το μυθιστόρημα στην ουσία πρωταγωνιστούσε η μητέρα του, η Θάλεια. Ο Λουκάς κάπου στο μέσο του έργου γεννιέται και όταν το μυθιστόρημα τελειώνει εκείνος έχει μόλις εγκαταλείψει την εφηβεία του. Η μόνη πληροφορία που δίνεται στον αναγνώστη για το μέλλον του, είναι πως τελικά έγινε ένας από τους πιο σπουδαίους ηθοποιούς της γενιάς του -ο Λουκάς είχε γεννηθεί το 1946.
Αλλά τώρα ο Λουκάς με χτυπούσε στην πλάτη και μου πρόσφερε τη βοήθειά του. Αυτός θα ήταν ζητούμενος καταλύτης. Αυτός ήταν που θα μυούσε τους νέους μου ήρωες στη διαχρονική ζωή των ηρώων του κλασικού ρεπερτολογίου.
Δεν έχω σκοπό -ούτε το θέλω, μήτε και πρέπει- να σας αφηγηθώ σήμερα την υπόθεση του νέου μου μυθιστορήματος. Ότι μέχρι τώρα έχω αφηγηθεί έγινε για να μπορέσω να σας εισάγω στα ενδότερα της σκέψης μου και στις τεχνικές με τις οποίες έφερα σε επαφή δυο δεκαεπτάχρονους εφήβους και μια εικοσιπεντάχρονη φιλόλογο με πρόσωπα φερμένα από τις αρχαίες τραγωδίες , τα έργα του Σαίξπηρ και έργα σύγχρονων δημιουργών -Στρίνμπερκ, Λόρκα, Ουίλιαμς, Μπέκετ.
Εκείνο που με άλλα λόγια επέλεξα ως τεχνική σύνδεσης των θεατρικών ηρώων με τους δικούς μου, ήταν το θεατρικό παιχνίδι. Ένα θεατρικό παιχνίδι που απόλυτα αποφεύγει τις σχηματοποιήσεις και τις στείρες θεωρητικολογίες, αλλά αντίθετα χρησιμοποιεί τις τεχνικές της μύησης. Οι έφηβοι ήρωες μου μυούνται μέσα από την δραματική σύγκρουση, στα μυστήρια της ζωης -του έρωτα και την αυτοανακάλυψης. Μα και η ίδια η εμψυχώτριά τους, καθώς διδάσκει, παράλληλα και αυτοαναλύεται -μυείται στα ενδότερα διαμερίσματα της ωριμότητας της. Πριν όμως και από τους τρεις τους, τα δικά του, τα προσωπικά στάδια μύησης τα έχει βιώσει και ο ίδιος ο καταλύτης -ο χαρισματικός ηθοποιός. Μέσα από τους ρόλους που είχε ερμηνεύσει, είχε μυηθεί στο γεγονός του θανάτου. Το κάθε πρόσωπο έχει τον δικό του κύκλο μύησης. Και ο κάθε κύκλος είναι ένα τμήμα μια σπείρας που ξεκινά από το έγκλειστο "εγώ" για να καταλέιξει στο ανοιχτό "εγώ". Και να πως η ζωή, ο έρωτας, η δημιουργία και ο θάνατος, μπορεί να συνυπάρξουν.
Το θέατρο για μένα, είναι μια πράξη καλλιτεχνικής δημιουργίας που αν αρχίζει πάνω σε μια σκηνή δε σημαίνει και πως εκεί τελειώνει. Συνεχίζει τη δράση του και μέσα σε χώρους της καθημρινότητάς μας. Της καθημερινότητας όλων μας. Αυτό για να γίνει ίσως να μην είνι εύκολο, δεν είναι όμως και δύσκολο. Εκείνο που απαιτεί είναι να δούμε -εννοώ εμείς οι ενήλικες και οι υποψιασμένοι- να δούμε το θεατρικό δρώμενο με μια διάθεση δυναμικής ταύτισης* να ταυτίσουμε την κθημερινότητα του δρόμου, με τη διαχρονικότητα της θεατρικής πράξης.
Δεν ξέρω τί περισσότερο θα μπορούσα να σας πω μέσα στα πλαίσια του χρόνου που έχω στη διάθεσή μου. Ίσως το μόνο που μένει είναι να αφήσω κάποια σύντομα δείγματα της δουλειάς μου να ακουστούνε. Βέβαια θα είναι μικρά αποσπάσματα από μια ιδιαιτέρως μεγάλη σύνθεση. Αλλά τολμώ το ρίσκο.
Το μόνο που πρέπει ακόμα να σας πω -κάτι σαν υπενθύμηση στην ενημέρωσή σας θεωρήστε το- είναι πως ο Λουκάς έχει ανεξήγητα πεθάνει, και οι τρεις νέοι ψάχνουν να ανακαλύψουν και τα αίτια θανάτου του, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ερμήνευε τους ρόλους του. Και όπως ολοένα ψάχνουν, ανακαλύπτουν και τη μαγεία του θεάτρου, και το δράμα ενός ανθρώπου, και τις μεγάλες μάχες της ψυχής που κάποια πρόσωπα δώσανε και δίνουν πάνω στη σκηνή. Και πέρα από όλα αυτά, λίγο λίγο και σιγά σιγά , οι ήρωές μου ανακαλύπτουν πως αυτά τα σκηνικά πρόσωπα κάτι έχουν να τους πούνε, με κάποιο τρόπο μαγικό μπορούν να τους μιλήσουν.
Κι έτσι κάποια στιγμή ο Νικήτας και η Κλειώ μπορούν να ζήσουν μέσα σε ένα κήπο το δικό τους έρωτα φιλτραρισμένο μέσα στον έρωτα κάποιων άλλων μεγάλων εραστών.
Οι φράσεις από τα έργα του Σαίξπηρ και του Λόρκα έχουν μεταφραστεί από τον Βασίλη Ρώτα, τον Διονύση Καψάλη και τον Νίκο Γκάτσο.
(Απόσπασμα).
Αλλά πιο πριν μια αντίστοιχη αποκάλυψη είχε ζήσει και η Έλλη -η φιλόλογος που από τα δεκαπέντε της χρόνια προσπαθούσε να ξεδιαλύνει που σταματά ο θαυμασμός για ένα είδωλο και που αρχίζει η προσωπική έκφραση του πάθους. Μετά από μια πορεία μακρόχρονη και επίπονη, μπορεί να αξιωθεί τη συνομιλία με εκείνον και να βιώσει την δικιά της απελευθέρωση. Τα αποσπάσματα του Οιδίποδα Τύραννου που θα ακουστούν έχουν μεταφραστεί από τον Κ. Χ. Μύρη.
(Απόσπασμα)
Αισθάνομαι αμήχανα απέναντί σας. Ίσως, σκέφτομαι, να ήταν λάθος μου που δέχτηκα να κάνω αυτή την ανακοίνωση. Ότι είχα να πω, πρώτα το έζησα και μετά το έχω καταγράψει μέσα στις κοντά τετρακόσιες σελίδες ενός μυθιστορήματος. Αδίκησα κι αυτό, ίσως ξόδεψα και τον δικό σας χρόνο. Αλλά από την άλλη και δεν μπορούσα να μην αποδεχτώ την πρόσκληση. Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τη χαρά μου γιατί μέσα από τα σπλάχνα μου -την καρδιά και το νου μου- πλάστηκαν άνθρωποι καθημερινοί και ολοζώντανοι που τους δόθηκε η ευκαιρία να ψιθυρίσουν τα λόγια που έγραψαν ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής, ο Σαίξπηρ, ο Ουίλιαμς, ο Λόρκα.
Και λέω πως κάποιος από τους αναγνώστες του βιβλίου μου θα θελήσει να ακολουθήσει το παράδειγμα των ηρώων μου. Και να κλείσει το ραντεβού με τον έφηβο Ρωμαίο, τον νεανικό Άμλετ, τον παθιασμένο Λεονάρντο, τη διχασμένη Μπλανς, την σπαράζουσα Ηλέκτρα. Κι εγώ από μια γωνιά των σελίδων θα χαμογελώ.
Δεν είμαι αυτός που μπορεί να εκφράσει γνώμη για την ποιοτική αξία του συγκεκριμένου έργου μου. Εκείνο όμως που μπορώ να διαβεβαιώσω είναι πως οι δικοί μου ήρωες -άνθρωποι καθημερινοί και δίχως τίποτε το ξεχωριστό ή το ηρωικό- μπόρεσαν να γνωρίσουν από κοντά την Ηλέκτρα, τον Οιδίποδα, τον Άμλετ, τον Όσβαλντ, τον Λεονάρντο, την Ιουλιέτα. Από πολύ κοντά και με πολύ εσωτερικό τρόπο. Τόσο εσωτερικό ώστε κάποια στιγμή να δανειστούν τα λόγια εκείνων για να εκφράσουν τα δικά τους συναισθήματα.
Από εκεί και πέρα μπορώ άνετα να ισχυριστώ -μιας και το έχω αποδείξει- πως το ίδιο γίνεται να συμβεί και με τα άτομα που δε ζουν μέσα στις σελίδες ενός μυθιστορήματος, αλλά μέσα στην ίδια τη ζωή.
Φτάνει μονάχα να τους δοθεί η ευκαιρία να κάνουν τέτοιου είδους ζωντανές γνωριμίες. Αλλά αυτό δεν είναι ζήτημα δικό μου. Εγώ απλώς καταθέτω την πρόταση και προσφέρω την εμπειρία. Άλλοι ας κάνουν αλλού ότι περισσότερο απαιτείται.

(Όμιλία - παρουσίαση του μυθιστορήματος Μάσκα στο φεγγάρι) 

http://manoskontoleon2.blogspot.com/

Ο ρεαλισμός ξαναβρίσκει θέλοντας και μη τον ρομαντισμό

Η σκόνη των άστρων
Αικατερίνη Τεμπέλη 
Εκδ Μοντέρνοι Καιροί

 

Όποιος την πρωτοδιάβασε στο "Βενετσιάνικο Χρυσάφι" αποκτά την εντύπωση ότι πρόκειται για μια νέα συγγραφέα ταλαντούχα στις περιγραφές από απίστευτες αισθηματικές ιστορίες, μια γυναίκα βυθισμένη στο ρομαντικό πνεύμα αλλά και με έντονη την διάθεση να συνδέει τα στοιχεία της ιστορίας της με γνωστά πρόσωπα και γεγονότα της εποχής που αναφέρεται.
Το νέο της μυθιστόρημα “Η σκόνη των άστρων” από τις εκδόσεις “Μοντέρνοι Καιροί” το οποίο συνέγραφε επί σειρά ετών συλλέγοντας ιστορικές και επιστημονικές πληροφορίες, θα έλεγε κανείς ότι την απογειώνει. Και μαζί με την συγγραφέα, απογειώνει τους ίδιους τους αναγνώστες αφού τους ταξιδεύει σε ένα σωρό χώρες και μέρη, σε άλλες διαθέσεις και συνήθειες, σε γνωστικά αντικείμενα ιδιαίτερα και ακόμα απάτητα. Η γραφή της αποκτά ωριμότητα, όχι της ηλικίας, ή της πένας, αλλά της εμπειρίας, της ενσωμάτωσης της ζωής. Οι περιγραφές καταντούν διάλογοι έντονοι, ως ακατάσχετοι, διεκδικητικοί ως απόλυτοι, ανεπιτήδευτοι ως σαρκαστικοί, κινηματογραφικοί. Ο αναγνώστης έχει την αίσθηση της εγγύτητας, πως βρίσκεται μια ανάσα από τους πρωταγωνιστές, σα να βρίσκεται στην πρώτη σειρά ενός θεάτρου ή πίσω από τις κουρτίνες ενός δωματίου. Το ρομαντικό πνεύμα εναλλάσσεται με τον ρεαλισμό. Ο ρεαλισμός ξαναβρίσκει θέλοντας και μη τον ρομαντισμό, το πάθος, το τίμημα της αγάπης, την κάθαρση και όλα ξανά από την αρχή σε ένα κύκλο αναπαραγωγής.
Συγχρόνως στο βιβλίο της, που βασίζεται σε αληθινή ιστορία συγγενή της, η Αικατερίνη Τεμπέλη καταθέτει αυτή τη φορά και μια θέση κοινωνική. Αυτή της αντοχής στη διαφορετικότητα, της αγάπης στο συνάνθρωπο, στον ασθενή, στον οικονομικό μετανάστη, στον ομοφυλόφιλο, στον σκουρόχρωμο, στον αδύνατο, στο παιδί. Και την καταθέτει η συγγραφέας φέρνοντας πειστικές αντιδιαστολές με το ένδοξο -με και χωρίς εισαγωγικά- παρελθόν όλων μας. Το παρελθόν της περηφάνειας αλλά και της μετανάστευσης λόγω ανάγκης.
Ο άξονας της ιστορίας είναι ένα παράλληλο ταξίδι δύο γυναικών με απόσταση 80 -90 ετών. Της Μελανθίας του σήμερα και της Ελοϊζ του μεσοπολέμου. Με αφορμή μια αναπάντεχη κληρονομιά ενός εγκαταλειμμένου πύργου στη Σάμο και το ξεφύλλισμα ενός κρυφού ημερολογίου, η Μελανθία μια νεαρή ηθοποιός, μας αποκαλύπτει την εποχή της δεκαετίας του ’20 και τη ζωή της Ελοϊζ. Μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο σε ένα ταξίδι από τη άνυδρη και περήφανη Μάνη, στη Νέα Υόρκη της μετανάστευσης, στο Λονδίνο του πλούτου, στη Νοτιοδυτική Αφρική των διαμαντιών, στη λίμνη Κόμο των διακοπών και πάλι στην μητέρα Ελλάδα. Σε αυτή την πορεία στο χρόνο η Ελοϊζ πέρα από τα δικά της, ζει γεγονότα και γνωρίζει πραγματικά πρόσωπα της εποχής κάνοντας την ιστορία ακόμα πιο αληθινή. Σαν του Τσάρλυ Τσάπλιν και της ηθοποιού Λουίζ Μπρούκς. Η Μελανθία παράλληλα παρατηρεί τον εαυτό της- κι εμείς το ίδιο- να επηρεάζεται από το ημερολόγιο, να παίρνει ιδέες και να τις αφομειώνει στην διλημματική πραγματικότητά της, σαν μια τηλεπαθητική επαφή και μυστηριακή εναλλαγή των δύο γυναικών.
Σκεφτείτε πώς, το δειλό, ντροπαλό χαμόγελο του Τσάρλυ Τσάπλιν, κάθε φορά που το διοχέτευε στις ταινίες του, ήταν αρκετό για να μετατραπεί σε γέλιο στο θεατή, σε γοητεία, σε ευχάριστη διάθεση. Σαν μια ενέργεια, μια λάμψη που μεταδίδεται με ταχύτητα φωτός. Ακόμα και τώρα τόσα χρόνια μετά. Κι έτσι θα είναι για πάντα. Γιατί κάτι που πήρε ανάσα, έζησε, “ταξίδεψε” πολύ, πλάνεψε και αγαπήθηκε εξίσου, δεν γίνεται να χαθεί. Δεν έχει τέλος. Αναγεννάται κάπως, κάπου, κάποτε... όπως λένε, όπως κάνει η σκόνη των άστρων.

ΥΓ1.”…Τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν. Τα νεκρά αστέρια αφήνουν τη σκόνη τους και από αυτή γεννώνται τα νέα άστρα. Η ζωή και ο θάνατος είναι αλληλένδετα. Τίποτα δεν εξαφανίζεται δια παντός. Και όλο αυτό ανταποκρίνεται σε μια δική μου ανάγκη: να μη χάνεται κάποιος όταν πεθαίνει. Να μη ξεχνιέται επειδή δεν υπάρχει η φυσική του παρουσία…”. Αικατερίνη Τεμπέλη.

ΥΓ2. Το βιβλίο της Αικατερίνης Τεμπέλη “Η σκόνη των άστρων” εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2010 από τους Μοντέρνους Καιρούς και είναι το δεύτερο βιβλίο της μετά το “Βενετσιάνικο Χρυσάφι” (Απρίλιος 2007). Σπούδασε Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία στη Θεσσαλονίκη και το Ηράκλειο και εργάσθηκε σαν δημοσιογράφος και μουσικός παραγωγός σε περιοδικά, εφημερίδες και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ζει στην Αθήνα, ασχολείται με την Ιστορία, τις νέες τεχνολογίες και το θέατρο, γράφει τις νύχτες και όπως λέει η ίδια αινιγματικά, “συχνά ταξιδεύει στις ζωές των άλλων”...

Βασίλης Πουλημενάκος
Το μπλόγκ της Αικατερίνη Τεμπέλη μπορείτε να το βρείτε εδώ : http://aikaterinitempeli.wordpress.com

www.istories.gr

Για τους μικρούς μας φίλους ...

Athens Review of Books: Λέσεκ Κολακόφσκι

Το 15ο τεύχος (Φεβρουαρίου) της Athens Review of Books είναι αφιερωμένο στον Πολωνό στοχαστή Λέσεκ Κολακόφσκι και ειδικότερα στο έργο του «Τα κύρια ρεύματα του μαρξισμού». Το έργο αυτό αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους τους μελετητές της μαρξιστικής θεωρίας και της «ενθουσιώδους πορείας προς τον ολοκληρωτισμό». Πρόσφατα ο Κρίστοφερ Χίτσενς δήλωσε για τον Κολακόφσκι: «Έγραψε την αυθεντική ιστορία όχι μόνο της κομμουνιστικής πράξης, αλλά και της μαρξιστικής θεωρίας. Αυτή είναι πάντα η καλύτερη, η πιο εξαντλητική κριτική της μαρξιστικής θεωρίας που έχει γραφτεί ποτέ». Γράφει ο Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης.

Πλάι σ’ αυτό ένα δοκίμιο του Βίκτωρα Ιβάνοβιτς για το Χαμένο Πρωινό που κράτησε για άλλους μισό αιώνα και για άλλους 72 χρόνια, όπου ζητούμενο ολόκληρης της ζωής των ανθρώπων ήταν η έξοδος από την εφιαλτική «εξώπολη». Τη ζοφερή εικόνα συμπληρώνει ένα ποίημα του Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ για τις ευγενείς ιδέες που καθοδηγούσαν την «επαναστατική πρωτοπορία» («ήθελα να δώσω ένα και μόνο σχήμα στην αηδιαστικά ποικιλόμορφη ανθρωπότητα…»). Αλλά ένα κείμενο του Άνταμ Μίχνικ για τον Αντρέι Ζαχάροφ καταλήγει με μερικές αισιόδοξες λέξεις του Κολακόφσκι: «Καμιά νίκη δεν είναι αμετάκλητη, καμιά ήττα δεν είναι οριστική. Αυτό είναι που κάνει τη ζωή να αξίζει να τη ζεις».

 

www.protagon.gr

Σκέψεις, διηγήσεις και όνειρα

Βόλτα στο Φεγγάρι

Δημήτρης Νίκου

Εκδ Ίαμβος

Ένα ξεχασμένο ντοσιέ με ανακατεμένα χαρτιά, χειρόγραφες σημειώσεις, παλιά γράμματα χωρίς όνομα συντάκτη και παραλήπτη. Γράμματα και λίγα ποιήματα, σαν σκέψεις αποτυπωμένες σε στίχους. Ο συντάκτης των επιστολών αυτών γράφει για τη ζωή του, θυμάται, διηγείται και αφήνεται να παρασυρθεί σε μια εξομολόγηση ζωής, της δικής του και της δικής μας ζωής.

Ο συγγραφέας αποκαλεί τα γράμματα "ερωτικές επιστολές". Γράμματα αγάπης από τον άγνωστο συντάκτη προς κάτι ή κάποιον που του άλλαξε τη ζωή. Και σημειώνει:

"...με πιάνει μια περίεργη υποχρέωση. Τώρα τα έχω εγώ στα χέρια μου. Αλλά δεν είναι δικά μου. Κι αν δεν ξέρω από ποιον προέρχονται και πως έφτασαν εκεί που τα συνάντησα εγώ, ίσως έτσι φτάσουν πάλι σε εκείνον.[...]Γιατί κανενός η ζωή δεν αξίζει να είναι τσαλακωμένη, πεταμένη κι απαξιωμένη. Κι επίσης αν δεν διαβάστηκαν ποτέ από τον άγνωστο παραλήπτη τους, ίσως έτσι να μπορέσει να τα διαβάσει."


Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:

"Απώλεια και εξομολόγηση. Αναμνήσεις που ξεκλειδώνουν το ερμάρι των πιο πολύτιμων εικόνων της ψυχής. Σκέψεις, διηγήσεις και όνειρα που συνδέουν με μια λεπτή -σχεδόν διάφανη- κλωστή, τη φαντασία και την αλληγορία με την πραγματικότητα. Μικρά και μεγάλα κομμάτια από τις υποστάσεις του εαυτού και του είναι, που όλα μαζί συνθέτουν το πολύχρωμο βιτρό μιας ζωής. Υποστάσεις ίδιες, μα ταυτόχρονα τόσο διαφορετικές, ξένες αλλά την ίδια στιγμή δικές μας.
Γράφει και εξομολογείται σ' αυτό που τον πήρε απ' το χέρι και του άλλαξε τη ζωή, στη δύναμη που μετέβαλε τη ροπή των πραγμάτων. Αφήνεται να παρασυρθεί και να παρασύρει σε διαδρομές δαιδαλώδεις, που πρέπει να περπατούνται αργά, προσεκτικά. Εξομολόγηση με αφορμή μια απώλεια, που γίνεται παρουσία ισχυρή, ξανά και για πάντα."


Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις Ίαμβος, Χαριλάου Τρικούπη 31, Αθήνα. Τηλ. 210 3300443

Το φθινόπωρο του 1878

Μενέλαος Λουντέμης : 34 χρόνια απουσίας

Της Ελευθερίας Δρέπα

 

Υπάρχει θέση στη σκέψη μας, υπάρχει χώρος στις κουβέντες μας για ένα σπουδαίο Έλληνα πεζογράφο που ''έφυγε'' πριν από 34 χρόνια;

Ο Μενέλαος Λουντέμης άφησε την τελευταία του πνοή στις 22 Ιανουαρίου 1977, ενώ οδηγούσε. Τι  τραγική ειρωνεία! Η καρδιά που θα 'λεγες πως βαστούσε χρόνια την πένα του, αυτή η ίδια καρδιά τον είχε προδώσει...

Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Βαλασιάδης. Προσφυγόπουλο από την Αγία Κυριακή της Κωνσταντινούπολης.Το ψευδώνυμό του το πήρε από το Λούντα, παραπόταμο του Εδεσσαίου, όπου συνήθιζε παιδί να περνά πολλές ώρες. Έζησε σκληρά παιδικά χρόνια, υποχρεώθηκε στη βιοπάλη και την περιπλάνηση ανά την Ελλάδα, στοιχείο που θα εμπνεύσει αργότερα τη λογοτεχνική του παραγωγή Έγραψε περίπου 50 βιβλία. Το 1938 τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο για το μυθιστόρημά του  «Τα πλοία δεν άραξαν». Στη διάρκεια του πολέμου έλαβε μέρος στην Αντίσταση κι ο Εμφύλιος τον βρήκε στην εξορία. Το 1956 δικάστηκε για το βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες», ενώ δυο χρόνια αργότερα κατέφυγε στη Ρουμανία. Το 1962 του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1975...

Το '' Ένα παιδί μετράει τ' άστρα'' το διάβασα στα δεκατρία μου. Σίγουρα δεν κατάλαβα και πολλά τότε. Στην πραγματικότητα το Λουντέμη τον ''συνάντησα'' ,τον ''ανακάλυψα'' σε αρκετά μεγάλη ηλικία, στα εικοσιένα. Κι ήταν τότε που τα βιβλία του είχαν γίνει, θαρρείς, η φυσική προέκταση των χεριών μου. Κοιμόμουν, ξυπνούσα, βάδιζα κι η σκέψη μου,  η έγνοια μου όλη, ήταν ο ίδιος κι ό,τι είχε γράψει. Το πάθος, η αμεσότητα, ο λυρισμός, η αγάπη στους ωραίους αγώνες και τον άνθρωπο, ο ιδανικός έρωτας, όλα στοιχεία του σπουδαίου έργου του και της ψυχής του. Την ώρα που «ανοίγει την καρδιά του και τις καρδιές των άλλων».

Παρόλο που πολλά πράγματα έχουν απομυθοποιηθεί πια κι άλλα τόσα έχουν μπει στη θέση που τους ταιριάζει, ο Μενέλαος Λουντέμης εξακολουθεί να είναι για μένα ο αγαπημένος μου- ο λατρεμένος μου συγγραφέας.

Όταν το 1996 σε μια εκδρομή στην Έδεσσα, επισκέφτηκα το χωριό Εξαπλάτανος, βρέθηκα μπροστά σε ένα πραγματικά  αποκαρδιωτικό θέαμα. Ένα σπίτι ερείπιο, ξεχασμένο, σε απόλυτη αποσύνθεση, με μια σκεπή έτοιμη να καταρρεύσει, με σπασμένα τζάμια, βγαλμένη πόρτα - είχε μετατραπεί σε έναν αληθινό σκουπιδότοπο. Στην πρόσοψή του όμως μια επιγραφή έστεκε ασάλευτη με κεφαλαία γράμματα: ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΛΟΥΝΤΕΜΗ. Σιωπή κι ύστερα απόγνωση. Πώς γίνεται το σκοτάδι να νικάει το φως; Κι εγώ που νόμιζα πως το αντίθετο συμβαίνει...

Ο Μενέλαος Λουντέμης, ωστόσο, αυτό το αιώνιο τρυφερό παιδί που μετράει τ' άστρα κουτσαίνοντας, συνεχίζει να ζει μέσα από τα βιβλία του και ν' απευθύνεται σ' όποιον ονειρεύεται ν' αλλάξει τον κόσμο, κάνοντας αρχή από τον ίδιο τον εαυτό του...

www.protagon.gr