Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Οι υποψήφιοι για τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας

Τους υποψήφιους για τα Κρατικά Λογοτεχνικά βραβεία, Διηγήματος-Νουβέλας, Μυθιστορήματος, Ποίησης, Δοκιμίου-Κριτικής, Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, Χρονικού-Μαρτυρίας, καθώς για τα βραβεία Λογοτεχνικής Μετάφρασης ανακοίνωσε την Πέμπτη το υπουργείο Πολιτισμού.

Οι λίστες συνοδεύονται από αιτιολογημένη έκθεση της επιτροπής, στην οποία εξετάζονται οι τάσεις της λογοτεχνικής παραγωγής και αποτιμάται η στάθμη των λογοτεχνικών έργων που εκδόθηκαν κατά το 2011.

Οι λίστες έχουν ως εξής:

Διήγημα - Νουβέλα

1. Σωτήρης Δημητρίου για το έργο του «Η σιωπή του ξερόχορτου», εκδόσεις Πατάκης.

2. Γιάννης Ευσταθιάδης για το έργο του «’νθρωποι από λέξεις - : Διηγήματα μεγάλου μήκους», εκδόσεις Μελάνι.

3. Κώστας Καβανόζης για το έργο του «Όλο το φως απ' τα φεγγάρια - : Διηγήματα», εκδόσεις Πατάκης.

4. Μαρία Κουγιουμτζή για το έργο της «Γιατί κάνει τόσο κρύο στο δωμάτιό σου; - : Διηγήματα», εκδόσεις Καστανιώτης.

5. Γιώργος Μήτας για το έργο του «Ιστορίες του Χαλ - : Διηγήματα», εκδόσεις Κίχλη.

6. Κώστας Γ. Παπαγεωργίου για το έργο του «Νερό», εκδόσεις Κέδρος.

7. Γιώργος Σκαμπαρδώνης για το έργο του «Περιπολών περί πολλών τυρβάζω - : Διηγήματα», εκδόσεις Πατάκης.

8. Έρση Σωτηροπούλου για το έργο της «Να νιώθεις μπλε, να ντύνεσαι κόκκινα : Διηγήματα», εκδόσεις Πατάκης.

Μυθιστόρημα

1. Χρήστος Αγγελάκος για το έργο του «Το δάσος των παιδιών - : Μυθιστόρημα», εκδόσεις Μεταίχμιο.

2. Ισίδωρος Ζουργός για το έργο του «Ανεμώλια - : Μυθιστόρημα», εκδόσεις Πατάκης.

3. Μιχάλης Μοδινός για το έργο του «Η σχεδία - : Μυθιστόρημα», εκδόσεις Καστανιώτης.

4. Κώστας Μουρσελάς για το έργο του «Στην άκρη της νύχτας - : Μυθιστόρημα», εκδόσεις Πατάκης.

5. Γιώργος Ξενάριος για το έργο του «Στην άκρη του κόσμου», εκδόσεις Κέδρος.

6. Αλέξης Πανσέληνος για το έργο του «Σκοτεινές επιγραφές - : Μυθιστόρημα», εκδόσεις Μεταίχμιο.

7. Γιώργος Συμπάρδης για το έργο του «Υπόσχεση γάμου - : Μυθιστόρημα», εκδόσεις Μεταίχμιο.

Ποίηση

1. Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ για το έργο της «Η ανορεξία της ύπαρξης: Ποιήματα», εκδόσεις Καστανιώτης.

2. Χάρης Βλαβιανός για το έργο του «Σονέτα της συμφοράς: (Apologia pro vita et arte mea), εκδόσεις Πατάκης.

3. Γιώργος Γώτης για το έργο του «Δίχως χάρτη», εκδόσεις Στιγμή.

4. Γιάννης Δούκας για το έργο του «Στα μέσα σύνορα», εκδόσεις Πόλις.

5. Έλσα Κορνέτη για το έργο της «Κονσέρβα μαργαριτάρι», εκδόσεις Γαβριηλίδης.

6. Δημήτρης Κοσμόπουλος για το έργο του «Κρούσμα», εκδόσεις Κέδρος.

7. Παυλίνα Παμπούδη για το έργο της «Το σπίτι στους 40 δρόμους», εκδόσεις Ροές.

8. Μίμης Σουλιώτης για το έργο του «Κύπρον, ιν ντηντ - : Περιηγητικές αρπαχτές σε στίχους», εκδόσεις Μεταίχμιο.

Δοκίμιο –- Κριτική

1. Νάσος Βαγενάς για το έργο του «Κινούμενος στόχος - : Κριτικά κείμενα», εκδόσεις Πόλις.

2. Γιώργος Γιαννουλόπουλος για το έργο του «Ο Μοντερνισμός και οι "Δοκιμές" του Σεφέρη», εκδόσεις Πόλις.

3. Γιάννης Κιουρτσάκης για το έργο του «Το ζητούμενο του ανθρώπου», εκδόσεις Πατάκης.

4. Ιωάννης Μ. Κωνσταντάκος για το έργο του «Θρύλοι και παραμύθια για τη χώρα του χρυσού: Αρχαιολογία ενός παραμυθιακού μοτίβου», εκδόσεις Στιγμή.

5. Αντώνης Λιάκος για το έργο του «Αποκάλυψη, ουτοπία και ιστορία - : Οι μεταμορφώσεις της ιστορικής συνείδησης», εκδόσεις Πόλις.

6. Ελένη Πολίτου – Μαρμαρινού για το έργο της «Ωσάν χαράς ιδέα - : Η ποιητική γραμματική του Ανδρέα Κάλβου», εκδόσεις Gutenberg.

7. Δημήτρης Τζιόβας για το έργο του «Ο μύθος της γενιάς του τριάντα - : Νεοτερικότητα, ελληνικότητα και πολιτισμική ιδεολογία», εκδόσεις Πόλις.

Πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς

1. Κυριάκος Γιαλένιος για το έργο του «Η νόσος των εραστών», εκδόσεις Μελάνι.

2. Θωμάς Ιωάννου για το έργο του «Ιπποκράτους 15», εκδόσεις Σαιξπηρικόν.

3. Αλέξιος Μάινας για το έργο του «Το περιεχόμενο του υπολοίπου», εκδόσεις Γαβριηλίδης.

4. Βασιλική Πέτσα για το έργο της «Θυμάμαι», εκδόσεις Πόλις.

5. Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος για το έργο του «Η διάβολος», Εκδόσεις των φίλων.

6. Δημήτρης Τανούδης για το έργο του «Σπασμός», εκδόσεις Νεφέλη.

7. Θωμάς Τσαλαπάτης για το έργο του «Το ξημέρωμα είναι σφαγή κύριε Κρακ», εκδόσεις Εκάτη.

Χρονικό - Μαρτυρία

1. Χρήστος Δανιήλ για το έργο του «"...Ιούς, Μανιούς, ίσως και Aqua Marina - : Μάτση Χατζηλαζάρου, η πρώτη Ελληνίδα υπερρεαλίστρια», εκδόσεις Τόπος.

2. Γιώργος Κοτανίδης για το έργο του « Όλοι μαζί, τώρα!», εκδόσεις Καστανιώτης.

3. Σπύρος Κουζινόπουλος για το έργο του «Δράμα 1941: Μια παρεξηγημένη εξέγερση», εκδόσεις Καστανιώτης.

4. Μακρής – Στάικος Πέτρος Στ., για το έργο του «"Ο ’γγλος πρόξενος" : Ο υποπλοίαρχος Noël C. Rees και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες: Ελλάδα - Μέση Ανατολή (1939-1944)», εκδόσεις Ωκεανίδα.

5. Αλέξανδρος Μασσαβέτας για το έργο του «Κωνσταντινούπολη - : Η πόλη των απόντων», εκδόσεις Πατάκης.

6. Γιάννης Παπακώστας για το έργο του «O Emile Legrand και η ελληνική βιβλιογραφία: Αρχειακή μελέτη», εκδόσεις Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη.

7. Λυδία Σαπουνάκη - Δρακάκη [και] Μαρία Λουΐζα Τζόγια – Μοάτσου για το έργο «Η δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου», εκδόσεις Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.

Βραβεία λογοτεχνικής μετάφρασης

Η επιτροπή κρατικών βραβείων λογοτεχνικής μετάφρασης για έργα που εκδόθηκαν το 2011, ολοκλήρωσε τον πρώτο κύκλο των εργασιών της καταλήγοντας στην επιλογή των μεταφράσεων που συγκροτούν τον βραχύ κατάλογο των υποψήφιων προς βράβευση έργων για το 2011, στις τρεις ακόλουθες κατηγορίες: (α) Μετάφραση από ξένη γλώσσα, (β) Μετάφραση σε ξένη γλώσσα, και (γ) Μετάφραση από τα αρχαία ελληνικά.

Μετάφραση από ξένη γλώσσα

Μετά από προσεκτική ανάγνωση, αντιπαραβολή με το πρωτότυπο και εκτενή συζήτηση, καθώς και σύγκριση με μεταφράσεις των έργων σε άλλες γλώσσες, η επιτροπή κατέληξε στην επιλογή των εξής επτά μεταφράσεων, που συγκροτούν τον βραχύ κατάλογο των υποψηφιοτήτων για το κρατικό βραβείο λογοτεχνικής μετάφρασης 2011: [παρατίθενται σε αλφαβητική σειρά, σύμφωνα με το αρχικό γράμμα του επωνύμου του συγγραφέα σε ελληνική μεταγραφή]

1. Γουίλιαμ Τ. Βόλμαν, Κεντρική Ευρώπη, μετ. Αλέξης Καλοφωλιάς, Κέδρος

2. Κούρτσιο Μαλαπάρτε, Το δέρμα, μετ. Παναγιώτης Σκόνδρας, Μεταίχμιο

3. Ναντιέζντα Μαντελστάμ, Ελπίδα στα χρόνια της απελπισίας, μετ. Σταυρούλα Αργυροπούλου, Μεταίχμιο

4. Ρόμπερτ Μπέρτον, Η ανατομία της μελαγχολίας (τόμος ΙΙΙ), μετ. Παναγιώτης Χοροζίδης, Ηριδανός

5. Νοβάλις, Ύμνοι στη νύχτα, μετ. Κώστας Κουτσουρέλης, Περισπωμένη

6. Λεονάρδο Παδούρα, Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά, μετ. Κώστας Αθανασίου, Καστανιώτης

7. Γουόλτερ Πέιτερ, Η Αναγέννηση, Μελέτες για την τέχνη και την ποίηση, μετ. Aρης Μπερλής, Αλεξάνδρεια

Μετάφραση σε ξένη γλώσσα

Η θέσπιση του βραβείου επιδιώκει να στηρίξει και να αναδείξει το ποιοτικό αυτό έργο, αλλά και να διευρύνει το πεδίο της παραγωγής σε παγκόσμιο επίπεδο. Το 2011, η παραγωγή αυτή μας έδωσε αρκετά δείγματα μεταφραστικής δουλειάς από τα οποία τέσσερα έργα κρίθηκαν ως υψηλότατης στάθμης και υποψήφια βράβευσης, ως εξής: [παρατίθενται σε αλφαβητική σειρά σύμφωνα με το πρώτο γράμμα του μεταφρασμένου τίτλου]

1. Stratis Tsirkas, Ciudades a la deriva, edicion de Ioanna Nicolaidou, traduccion de Vicente Fernandez Gonzalez, Leandro Garcia Ramirez, Maria Lopez Villalba y Ioanna Nicolaidou, Madrid : Catedra, Letras Universales

2. Υannis Ritsos, Crisotemis, traduccion de Selma Ancira. Barcelona: Acantilado.

3. Il Vicino di Casa, Raccolta di racconti greci contemporanei, a cura di Maurizio de Rosa, Milano : Emmeti

4. Kostas Montis, Momenten en Andere Gedichten, Vertaling Hero Hokwerda Groningen : Ta Grammata.

Μετάφραση από τα αρχαία ελληνικά

Η πρόσφατη θέσπιση αυτού του βραβείου φαίνεται να ανταποκρίνεται σε ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την αρχαιοελληνική σκέψη και την ένταξή της στη σύγχρονη ελληνική γραμματεία. Παρόμοια, μοιάζει να ανταποκρίνονται και αξιότατοι μεταφραστές/ερμηνευτές των αρχαιοελληνικών κειμένων, που περιλαμβάνονται στον κατάλογο υποψηφιοτήτων και θέτουν πραγματικά πολύ ψηλά τον πήχη. Συγκεκριμένα ο κατάλογος περιλαμβάνει τα εξής τέσσερα έργα: [παρατίθενται σε αλφαβητική σειρά, σύμφωνα με το πρώτο γράμμα του συγγραφέα του πρωτοτύπου].

1. Αριστοτέλης, Κατηγορίαι. Περί ερμηνείας. Μετάφραση, εισαγωγή, επιμέλεια Παύλος Καλλιγάς. Εταιρεία Μελέτης των Επιστημών του Ανθρώπου, Νήσος.

2. Αριστοτέλης, Περί γενέσεως και φθοράς. Μετάφραση, εισαγωγή, επιμέλεια Βασίλης Κάλφας Εταιρεία Μελέτης των Επιστημών του Ανθρώπου, Νήσος.

3. Ελληνική Παλατινή Ανθολογία. Μετάφραση, εισαγωγή, σχόλια Κώστας Τοπούζης, Επικαιρότητα.

4. Θουκυδίδης, Ιστορία. Εισαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις Ν. Μ. Σκουτερόπουλος, Πόλις.

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΣΕ ΤΙΜΕΣ ΕΚΠΛΗΞΗ ΕΩΣ -70%

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, οι προσφορές ξεκίνησαν. Κάντε δώρο στον εαυτό σας και στους αγαπημένους σας ένα καλό βιβλίο!

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΣΕ ΤΙΜΕΣ ΕΚΠΛΗΞΗ ΕΩΣ -70%
Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ακολουθώντας το πνεύμα των καιρών και θέλοντας να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των αναγνωστών για καλά βιβλία σε προσιτές τιμές προσφέρουν μέσω των βιβλιοπωλείων όλης της χώρας αγαπημένα βιβλία για όλα τα γούστα –λογοτεχνικά (ελληνική και ξένη πεζογραφία), αστυνομικά, παιδικά (εκπαιδευτικά, εικονογραφημένα, εγκυκλοπαίδειες), δοκίμια και μαρτυρίες– στη χαμηλότερη δυνατή τιμή. Πάντα στο πλευρό των αναγνωστών αλλά και του βιβλιοπώλη, οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ προτείνουν τρόπους αντίστασης στην κρίση με καλά και φθηνά βιβλία.
Οι αναγνώστες θα βρουν σε τιμές από -45% έως -70% αριστουργήματα του 20ού αιώνα, λογοτεχνικά βιβλία καταξιωμένων ελλήνων συγγραφέων όπως ο Νίκος Θέμελης, ο Τάσος Καλούτσας, η Λένα Κιτσοπούλου κ.ά., αλλά και βραβευμένων σύγχρονων συγγραφέων απ’ όλο τον κόσμο, όπως ο νομπελίστας Τζ. Μ. Κουτσί, ο Ρέιμοντ Κάρβερ και η Καναδή Άλις Μονρό. Οι φανατικοί του αστυνομικού θα έχουν την ευκαιρία να διαβάσουν μυθιστορήματα των σημαντικότερων εκπροσώπων του είδους, όπως ο Βρετανός Ίαν Ράνκιν, η Γιαπωνέζα Νατσούο Κιρίνο, ο Ιρλανδός Στιούαρτ Νέβιλ κ.ά. Οι φίλοι της κλασικής λογοτεχνίας και της ποίησης θα βρουν στις προσφορές μας ανθολογίες του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και ερωτικής ποίησης, από την αρχαιότητα και τα ηρωικά ποιήματα έως τη δημοτική παράδοση και τη νεότερη ποίηση.
Δοκίμια, χρονικά και μαρτυρίες, καθώς και άλλες εκδόσεις ποικίλης θεματολογίας είναι επίσης στη διάθεση του κοινού σε πολύ χαμηλή τιμή: Το συγκλονιστικό χρονικό της δίκης και της εκτέλεσης των έξι με τίτλο Εις θάνατον από τον Βασίλη Τζανακάρη, το εξαιρετικό βιβλίο του διάσημου συγγραφέα Γουίλιαμ Νταλρίμπλ με τίτλο Ιερή Ινδία, ένα κράμα δημοσιογραφίας, ανθρωπολογίας, ιστορίας και ιστορίας των θρησκειών, το βιβλίο-ντοκουμέντο του Ιταλού Φραντσέσκο Φορτζιόνε με τίτλο Η Μαφία στις πέντε ηπείρους, αλλά και το χρηστικό εγχειρίδιο για γονείς και εκπαιδευτικούς Μαμά, φτάνει πια η παπαγαλία! του Δημήτρη Σφακιανάκη.
Σε ελκυστικές τιμές θα βρουν πολλοί φανατικοί αναγνώστες βιβλία των δύο συναρπαστικών σειρών μας Ο Οίκος της Νύχτας και Uglies οι οποίες έχουν γίνει παγκόσμια λατρεία, έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Τέλος, οι μικροί αναγνώστες δεν θα μείνουν παραπονεμένοι, αφού έχουν να επιλέξουν τίτλους από μια μεγάλη γκάμα που περιλαμβάνει εγκυκλοπαίδειες της σειράς Larousse, βιβλία γνώσεων και δραστηριοτήτων, εικονογραφημένα αλλά και εφηβικά βιβλία.  Αναλυτικά όλους τους τίτλους των προσφορών θα τους βρείτε ΕΔΩ. Η λίστα με τους  τίτλους σε προσφορά ανανεώνεται τακτικά.
Αναζητήστε στο βιβλιοπωλείο της περιοχής σας (δείτε ποια βιβλιοπωλεία συμμετέχουν ΕΔΩ) τις προσφορές μας. Μπορείτε επίσης να κάνετε την παραγγελία σας και μέσω Internet από τον διαδικτυακό μας τόπο. Οι προσφορές ισχύουν και στα καταστήματά μας:
1. ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, Ιπποκράτους 118, Αθήνα
2. Ασκληπιού 18, Αθήνα
3. ΟΞΥΓΟΝΟ, Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη
ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΛΩΝ!
ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
Ψηφίστε το αγαπημένο σας βιβλίο και κερδίστε!
Μπορεί να είστε κι εσείς ένας από τους 60 τυχερούς!
 
Σημειώστε ποιο από τα βιβλία μας που έγιναν μπεστ σέλερ σας έκανε αίσθηση. Ψηφίζοντας το αγαπημένο σας βιβλίο μπαίνετε αυτομάτως σε κλήρωση που θα αναδείξει 60 τυχερούς οι οποίοι θα κερδίσουν ένα βιβλίο των προσφορών μας. Αναλυτικά τις προσφορές μας μπορείτε να τις βρείτε ΕΔΩ.
Για να λάβετε μέρος στον διαγωνισμό και για να δείτε το βιβλίο που θα επιλέξετε δεν έχετε παρά να συμπληρώσετε τη φόρμα του διαγωνισμού έως τις 15 Δεκεμβρίου 2012 (αφού έχετε κάνει πρώτα εγγραφή στο site). Κάθε αναγνώστης μπορεί να επιλέξει μόνο ένα βιβλίο και να συμμετάσχει μόνο μία φορά. Τα ονόματα των 60 νικητών θα ανακοινωθούν στον διαδικτυακό μας τόπο στις 20 Δεκεμβρίου.

Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012

Η αιώνια παρεξήγηση

Ίσως ναι... ίσως όχι... 
Μαίρη Λακουμέντα
εκδ Οσελετος



 
Δυο νουβέλες που φέρνουν στο προσκήνιο τη ζωή του καθενός μας. Μέσα στις γραμμές του βιβλίου ο αναγνώστης ανακαλύπτει ένα κομμάτι από τον εαυτό του, που το φυλάει βαθιά μέσα στην ψυχή του. Είναι η ευκαιρία του να βγάλει τα κρυφά και να νιώσει ελεύθερος. Οι ιστορίες τριών γυναικών και ενός άντρα πλεγμένες με ιδιαίτερη μαεστρία από τη συγγραφέα, αφήνουν μια γεύση πίκρας αλλά και ανακούφισης. «Μιλάμε, συναναστρεφόμαστε, επιθυμιόμαστε ίσως, μα δεν συνεννοούμαστε. Αυτή είναι η σκληρή μας τύχη. Η αιώνια παρεξήγηση. Τα λόγια και η σκέψη μας φτάνουν παραμορφωμένα στην αντίληψη του άλλου».

Η Έλενα, η Θάλεια και η Άντζυ κάνουν διακοπές στο όμορφο νησί της Κέρκυρας. Η ιστορία τους ξεδιπλώνεται, πότε με χιούμορ και πότε με παράπονο, όπως τη ζουν οι ίδιες αλλά και από την οπτική γωνία που έχει η μία για την άλλη. Οι μέρες αυτές όμως φέρνουν εκπλήξεις και ανατροπές στη ζωή και των τριών...

Ο Λευτέρης, ένας άντρας της εποχής μας, αποφασίζει να ζήσει τη ζωή που νομίζουν οι δικοί του ότι είναι η καλύτερη για αυτόν. Μέσα από τα θέλω και τα πρέπει, πλέκεται ο ιστός των προβλημάτων και των ανομολόγητων επιθυμιών του. Δείχνει να βολεύεται, αλλά μέσα από τα λάθη των επιλογών του, η προσωπικότητά του συνθλίβεται. Τότε αυτός...

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Δυο γυναίκες, δυο ιστορίες,


Lapis lazuli - η πέτρα που λείπει 

εκδ Ιωλκός


Η Μάρω και η Κλαίρη, δυο γυναίκες που έζησαν σε διαφορετικές εποχές, φτάνουν στα όρια του εαυτού τους μέσα από αντίστοιχες εξωσυζυγικές σχέσεις.

Δυο γυναίκες, δυο ιστορίες, δυο διαφορετικές εποχές, συνδέονται με ένα μεταβατικό αντικείμενο, ένα βραχιόλι που ταξιδεύει στο χρόνο με μια έλλειψη: μια πέτρα που του λείπει, το lapis lazouli (λάπις λάζουλι).

Το ερωτικό παιχνίδι, το πάθος, η συζυγική πίστη μεταβάλλονται ανάλογα με το χρονικό πλαίσιο της κάθε εποχής και τα πρόσωπα που περιβάλλουν τις δυο γυναίκες. Φιλίες που δοκιμάζονται, σχέσεις που κλυδωνίζονται. Άλλες μένουν σταθερές, ακλόνητες, άλλες σαρώνονται και διαλύονται με τραγικό τρόπο. Δυο ιστορίες ίδιες στο βάθος, με διαφορετική όμως εξέλιξη ανάλογα με την εποχή που διαδραματίζονται. Πόσο η εποχή και οι αντιλήψεις της επηρεάζουν την εξέλιξη της κάθε ιστορίας; Πόσο οι άνθρωποι αλλάζουν με τον καιρό;

Η Μάρω μεταβιβάζει στην εγγονή της την Κλαίρη, όχι μόνο τα γονίδιά της, αλλά και τη συναισθηματική της «μοίρα» μέσω του βραχιολιού που της χαρίζει. Η αντικατάσταση της χαμένης του πέτρας θα σημάνει και το κλείσιμο του κύκλου της ιστορίας των δυο γυναικών.

Η Σοφία Δημοπούλου-Πύρζα παραδίδει στο αναγνωστικό κοινό ένα μυθιστόρημα για τη φιλία, τον έρωτα και τη συγχώρεση. Ένα βιβλίο για τις απώλειες και για ό,τι αξίζει στη ζωή να κρατηθεί για πάντα.

Ξεφυλλίστε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου

Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

Μέσα στα μονοπάτια της ζωής

Ένα ουράνιο τόξο μέσα στη νύχτα
Κυριακή Ηλιάδου
εκδ Σαϊτα

Ήταν πολύ μικρή η Σοφία για να μπορέσει να ερμηνεύσει την απρόσμενη καταιγίδα που ανέτρεψε τη ζωή της και που ήταν η αιτία για τους δρόμους που χάραξε στην υπόλοιπη πορεία της.
Μέσα στα μονοπάτια της ζωής ο έρωτας της χτύπησε την πόρτα αλλά συγχρόνως την έφερε αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό, μια πάλη με φαινομενικά νικητή και ηττημένο.
Και μέσα σ’ αυτήν την παραζάλη, ήρθε το χτύπημα κάτω από τη μέση. Άραγε έχει την αντοχή να ανταπεξέλθει στη μεγαλύτερη πρόκληση που της επιφύλαξε ένα σκληρό παρόν ακολουθούμενο από ένα τραγικό παρελθόν;


Κατεβάστε το βιβλίο σε μορφή .pdf (μέγεθος αρχείου: 2,28 MB)

Κατεβάστε το βιβλίο σε μορφή .epub (μέγεθος αρχείου: 636,57 KB)

Είναι παραμονές Χριστουγέννων




Η μάγισσα Τσαπατσούλα και οι καλικάντζαροι
Χαρά Κατσαρή
Εικονογράφηση: Κατερίνα Βερούτσου
Εκδ Διάπλαση

Είναι παραμονές Χριστουγέννων και τα καλικαντζαράκια έχουν ανέβει στη γη για τις γνωστές τους σκανταλιές στα σπίτια των ανθρώπων. Τρεις απ’ αυτούς όμως, ο Φρίτιο, ο Θρίτιο και ο Αμπλεμπούμπλης, έχουν την ατυχία να μπουν στο σπίτι της μάγισσας Τσαπατσούλας. Η οικοδέσποινα, αντί να τρομάξει και να τους διώξει άρον-άρον, θα τους προσκαλέσει όλο χαρά σ’ ένα επεισοδιακό χριστουγεννιάτικο πάρτι. Ιπτάμενοι κουραμπιέδες, χαμένα δόντια και σβούρες στον αέρα θα κάνουν τη βραδιά αξέχαστη για τους τρεις κατεργάρηδες, που ακόμα τρέχουν για να γλιτώσουν! 

Η εικονογράφηση είναι της Κατερίνας Βερούτσου, η οποία μας μεταφέρει στις γιορτές με πολλές-πολλές τσαπατσουλιές! 

Ο Βαγγέλης Περρής μας την περιγράφει με τους ακόλουθους στίχους: 

Το τραγούδι της μάγισσας Τσαπατσούλας 

Χάνει το δρόμο συνεχώς, χάνει και τα γυαλιά της
θέλει να δικαιολογηθεί, δεν βρίσκει τη μιλιά της.
Αντί γι’ αλάτι έβαλε, πολύ ζάχαρη άχνη
μέχρι και το ραβδάκι της συνέχεια το ψάχνει. 

Και όμως είναι μάγισσα, μάγισσα με τη βούλα;,
σε κάνει να την αγαπάς, τη λένε Τσαπατσούλα 

Μπερδεύει όλα τα χρώματα, το άσπρο το λέει μαύρο
μια μέρα έναν ελέφαντα, τον πέρασε για γαύρο
Μεταφορές κάνει νερού, με τρύπιους ντενεκέδες
βάζει πετρούλες και καρφιά, μέσα στους κουραμπιέδες. 

Και όμως είναι μάγισσα, μάγισσα με τη βούλα
Σε κάνει να την αγαπάς, τη λένε Τσαπατσούλα 

Για κατοικίδιο προτιμά να έχει μία μύγα
ούτε κι εγώ το πίστευα, μα πήγα και το είδα.
Με δέχτηκε μετά χαράς, μού ‘ταξε σοκολάτα
μα ραπανάκια έφερε, να φτιάξουμε σαλάτα 

Και όμως είναι μάγισσα, μάγισσα με τη βούλα
Σε κάνει να την αγαπάς, τη λένε Τσαπατσούλα 

Βαγγέλης Περρής 

Το τραγούδι δεν συμπεριλαμβάνετε στο βιβλίο αλλά σύντομα θα ηχογραφηθεί και θα ανέβει δωρεάν στο διαδίκτυο.

ΨΗΦΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΘΕΜΑΤΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ


Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΟΤΟΕ 2012


Με αφορμή τον καθιερωμένο πλέον λογοτεχνικό διαγωνισμό που διοργάνωσε η ΟΤΟΕ για το έτος 2012, η Βασιλική Μελέτη απέσπασε μεταξύ των συνυποψήφιών της τιμητική διάκριση (έπαινο) στην κατηγορία του πεζογραφήματος με το διήγημα «Πορφυρός Κήρυκας». Την Επιτροπή Λογοτεχνών και Κριτικών για την κρίση των έργων του πεζού λόγου, αποτέλεσαν οι κύριοι Ζήρας Αλέξης, Κριτικός Λογοτεχνίας, Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων, Κώστας Κρεμμύδας, πρ. Τραπεζικός, Λογοτέχνης, Εκδότης του Περιοδικού «Μανδραγόρας» και Θανάσης Νάκας, Καθηγητής Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του διαγωνισμού και η βράβευση των λογοτεχνικών κειμένων πραγματοποιήθηκαν σε ειδική τελετή την Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012, όπου παρευρέθηκαν άνθρωποι του χώρου.

Αξιόλογη κρίθηκε λοιπόν η πρώτη συγγραφική προσπάθεια της Βασιλικής Μελέτη. Η νέα συγγραφέας γεννήθηκε στην Αθήνα. Με σπουδές στη Δημόσια Διοίκηση και ειδίκευση στη Διοίκηση Ανθρώπινων Πόρων, προσφέρει επί σειρά ετών τις υπηρεσίες της στον τραπεζικό κλάδο. Επίσης, ως επαγγελματίας μεταφράστρια και φιλόλογος ασχολείται με τη λογοτεχνία, ενώ παράλληλα ποικίλα άρθρα της έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.

Στις σελίδες του διηγήματος «Πορφυρός Κήρυκας», αποτυπώνονται ενδόμυχες σκέψεις και συναισθήματα βιωμένων εμπειριών της συγγραφέως, που ακροβατούν ανάμεσα στο πραγματικό και το ονειρικό: ο έρωτας ενός λέκτορα με τη νεαρή φοιτήτριά του αναδύεται μέσα από δεμένες σκηνές υπαρξιακής περισυλλογής, ενώ παραμένει σε πρώτο επίπεδο θέασης η βουτιά του διανοούμενου καθηγητή πανεπιστημίου στο κενό των ψευδαισθήσεών του. Έρωτας, απόγνωση, αλλά και θέληση για ζωή είναι τα στοιχεία εκείνα που αποτελούν την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών του διηγήματος. Η λύση της ιστορίας, καθόλου ανατρεπτική, μολονότι ψυχογραφική, υπενθυμίζει πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τόσο ρευστές όσο ασταθή είναι και τα όρια του πρωτόλειου έρωτα. Η γραφή του διηγήματος λεπτομερής και περιγραφική, ενώ επικρατεί κατά βάση η πρωτοπρόσωπη αφήγηση που διακόπτεται από διαλόγους των δύο ηρώων. Η ιστορία, με σαφείς επιρροές από την Ελεγεία ενός Έρωτα, καθηλώνει με τη συναισθηματική της ένταση και το πάθος που τελικά απογειώνουν τις αισθήσεις του αναγνώστη.
------------------------------------------------------

Απόσπασμα
Πορφυρός Κήρυκας



«…Εν ταις λαμπρότησι των αγίων σου πώς εισελεύσομαι ο ανάξιος; Εάν γαρ τολμήσω συνεισελθείν εις τον νυμφώνα, ο χιτών με ελέγχει, ότι ουκ έστι του γάμου και δέσμιος εκβαλούμαι υπό των αγγέλων…».



Ο ταξιδιώτης, περιπλανώμενος χωρίς εμφανή σκοπό και μοναχικά στο δρόμο, εμβληματικό τόπο μετάβασης της ψυχής, προκαλεί καχυποψία, περιέργεια, ανησυχία και κάποτε αγωνία. Ώσπου να φθάσει στο άλλο άκρο του μακρινού του προορισμού, λήπτης και δότης συγχρόνως, ο ταξιδιώτης φέρει, με το χρίσμα του αγγελιαφόρου, συμβολικά μηνύματα, ευεργετικά νεύματα, ευλογίες και ευχές. Ξεκινά λοιπόν το ταξίδι, προσωποποιώντας την είσοδο του έξω μέσα ως κομιστής μαντάτων, ενώ η σχέση μεταξύ δρόμου και αγγελιαφόρου συνυφαίνει το ταξίδι με τη μοίρα. Στα πρώιμα στάδια του ταξιδιού αυτού, ο δρόμος σηματοδοτεί διαχωρισμό και ταραχή, όμως στα επόμενα στάδια, συνεπάγεται τάξη και συντροφικότητα.

Έτσι θυμάμαι να διαγράφεται και η πορεία του ταξιδιού εκείνου του ανθρώπου: του πορφυρού κήρυκα. Τα μονοπάτια μας αντάμωσαν σαν να έσμιγαν παρακλάδια του ίδιου δρόμου. Και τα συναισθήματα που μου προξένησε στο διάβα του, αντιφατικά. Σαν απομάκρυνση και απεξοικείωση, πέρασμα σε ξένη γη, που σηματοδοτούσε για μένα μια νέα αρχή, μια άγνωστη γνωστική δομή, όπου συνενώνονταν ζωή και θάνατος μαζί. Κάθε μετασχηματισμό από το θάνατο στη ζωή και αντίστροφα, τον βίωσα και τον διάβασα στα σημεία του σώματος του κήρυκά μου: ήξερε να οδηγεί τους περιπλανώμενους οδοιπόρους από το σταθμό της ζωής στην ποθητή νηνεμία, γαλήνη, ευδαιμονία. ΄Ετσι, παρά την όποια απόσταση μας χώριζε, οι ιστορίες μας διασταυρώθηκαν, αναμείχθηκαν και χωνεύθηκαν στο ίδιο καλούπι. Από τότε αφέθηκα στη γοητεία των μυστικών αναλογιών, των κρυφών επαφών του παρόντος με το παρελθόν, αναζητώντας μέσα από τα μάτια του κήρυκα, τις συνηχήσεις που θα με έκαναν να αισθανθώ την απόκλιση ανάμεσα σε αυτό που υπήρξα και σε αυτό που είμαι, τη χρονική διάσταση της ζωής μου. Το ταξίδι προσιδίαζε σε μαντεία που επένδυε τη σάρκα με μια αυτονομία ξέχωρη από τη βούληση του εαυτού και εκφραζόταν στην αντιπαράθεση στιγμών. Στη συγκρότηση εαυτού και σώματος, ο εαυτός μου, με μόνη εξαίρεση την ονειρική κατάσταση, ήταν δεμένος με το παρόν, ενώ το σώμα και η σάρκα δένονταν με τις αόρατες σφαίρες του παρελθόντος και του μέλλοντος. Μια δυναμική που δημιουργούσε ασυμφωνία ανάμεσα στον εαυτό και το σώμα, με μορφή ξενιτεμού. Ο ξενιτεμός γεννά αρχή. Αρχή οδυνηρή, έστω και αν κυοφορεί μέσα της δυνάμεις αναγέννησης. Γιατί η ελπίδα ότι κάθε νέα αρχή αποτελεί έναυσμα συνένωσης του παρόντος και του παρελθόντος, λειτουργεί παρήγορα, σχεδόν λυτρωτικά, όπως κάθε ισχυρό φάρμακο στην ειλικρινή άγνοια για το αύριο, σαν γέφυρα επικοινωνίας με το απροσπέλαστο βασίλειο των εσώτερων ουρανών.

Ανέκαθεν είχα την πεποίθηση ότι η αυτοεξορία, αν και επιβεβλημένη εκ των έξω, είναι σκέτη δυστυχία, ενώ η συμπόρευση με συντρόφους αποτελεί ιδανική, αν όχι μοναδική, διέξοδο στο ταξίδι της αιωνιότητας. Και η επίγεια ζωή, απέραντη και απρόβλεπτη καθώς είναι, θρέφεται με τα χαμόγελα και τις πίκρες των ανθρώπων, όπως το έμβρυο, δεμένο με το λώρο της μάνας, απορροφά άλλοτε τους σαρωτικούς κραδασμούς της ψυχής της και άλλοτε τις υπόκωφες φωνές της, που δεν λένε στιγμή να σωπάσουν. Στα πρώτα βήματα, η επαγρύπνηση και η αντίσταση είναι θεμέλιοι λίθοι κάθε τέτοιου νέου εγχειρήματος, γιατί είναι αναρίθμητοι οι φίλοι και εχθροί, οι γενναιόδωροι Σαμαρείτες και οι άπληστοι Ιούδες, που καθοδηγούν στο τραχύ μονοπάτι του προσωπικού εγώ: φανερωμένοι φίλοι-εξομολογητές ενδύονται τη μορφή προσφιλών αγγέλων που κλείνουν δειλά στα προστατευτικά τους φτερά, εμποδίζοντας όμως την ψυχική ορατότητα στον έξω κόσμο, ενώ, στον αντίποδα, κρυμμένα βδεληρά φίδια, που απλόχερα προσφέρουν τον καρπό της γνώσης ανοίγουν τα μάτια σου, μην αφήνοντας όμως όρθια την παραμικρή αυταπάτη. Παράδοξη αλήθεια, αλλά πέρα για πέρα αληθινή. Οι πρώτοι κρύβουν στις παλάμες τους τον σπόρο της αγάπης, ενώ, στους δεύτερους, πάντα βρίσκει κανείς, αν ψάξει στις τσέπες τους, τριάντα αργύρια. Και τότε ο άνθρωπος μένει εγκλωβισμένος σε μια αέναη προσευχή, σε μια αδυσώπητη μάχη, περιπλανώμενος σε αδιέξοδους λαβύρινθους, με μόνη πυξίδα την ελπίδα να σιγοκαίει στην καρδιά, πριν κατακάψει και το τελευταίο προπύργιο της γυμνής αλήθειας.

Όλα έρχονταν αντίθετα από όσο τα είχα πραγματικά θελήσει. Διαισθανόμουν, ωστόσο, πως η αιωνιότητα αυτή, που τόσο διακαώς με ένοιαζε, αντί να καταλύσει οριστικά το μέλλον, στην πραγματικότητα έμελλε να του ανοίξει δρόμο διαφυγής…



Ξημέρωνε στη Σίφνο. Οι καλοκαιρινές μου διακοπές μετρούσαν ήδη σχεδόν μήνα. Είχε πιάσει να χαράζει για τα καλά και αφέθηκα να γυρίζω, παρά την πρωινή ψύχρα, στις φιλόξενες γειτονιές της με λαχτάρα. Κατάλευκα σοφά αραδιασμένα κυκλαδίτικα σπίτια, στενά παραδοσιακά σοκάκια, γραφικά μοναστήρια, καταπράσινα τοπία και άγριοι ορεινοί όγκοι, χρυσές αμμουδιές και προστατευμένοι όρμοι που έπαιζαν με τα κύματα. Εικόνες αναγνωρίσιμες σε κάθε αιγαιοπελαγίτικο νησί. Το λιμάνι της, οι Καμάρες, έμοιαζε με πολύβουο μελίσσι, ενώ στην πανέμορφη Απολλωνία έβλεπα να αντικατοπτρίζονται η αυθεντικότητα και η γοητεία του νησιού. Από τη Χώρα του νησιού ένας δρόμος οδηγεί στο περίφημο Κάστρο, οικισμό με μεσαιωνική ατμόσφαιρα, όπου δεσπόζει το περίφημο ξωκλήσι των Εφτά Μαρτύρων. Τον ακολούθησα.

Στη διαδρομή για το Κάστρο είχα την αίσθηση πως εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό ταξίδευα σαν αδέσποτο πνεύμα σε γειτονιές αλλούτερων ξωτικών, που δίσταζα να ανταμώσω για να μην ταράξουν τα λιμνάζοντα ύδατα της καλά τακτοποποιημένης μου συνείδησης, αλλά στο βάθος επεδίωκα να τα γνωρίσω για να με ταξιδέψουν στα δυσθεώρητα ύψη του απρόσμενου θαύματος. Σε ένα θαύμα πιστεύουν άγιοι και κολασμένοι, στο ίδιο θαύμα ήλπιζα και εγώ. Δίχως να το καταλάβω, βρέθηκα στο απόκοσμο ύψωμα των Εφτά Μαρτύρων. Στην ανατολική πλευρά του νησιού, παραδομένο σε μια ολόχρονα θαλασσοφίλιτη ακρογυαλιά, σχεδόν λαξευμένο στην κορφή αιώνιων βράχων, έστεκε επιβλητικά το εκκλησάκι με τον περήφανο θαλασσί τρούλο, καλωσορίζοντας με σε κλίμα χαλαρής θερινής ραστώνης. Μια μυστηριώδης ορμή με ωθούσε να κατέβω λαχανιασμένα το στενό ασβεστωμένο λιθόστρωτο καλντερίμι με τα πλατιά σκαλοπάτια που οδήγουσε στον περίβολο του ναού. Το εσωτερικό του, δίχως περίτεχνους διάκοσμους και μαρμάρινες επενδύσεις, απέπνεε λιτή μεγαλοπρέπεια με τους ξασπρισμένους τοίχους και τις λιγοστές εικόνες αγίων να φυλάνε προσεχτικά τα δικά τους ανεξάντλητα μυστικά. Ο χώρος με γοήτευε μαγνητιστικά και υπερτόνιζε τις βαθύτερες ανάγκες μου. Ξέρω καλά πως είμαι φύσει και θέσει ανήσυχο πλάσμα, με δυσανάλογες αδυναμίες, αλλά δίχως άλλο ένα από τα μετρημένα μου προτερήματα είναι η επιμονή. Και αυτό που επιζητούσα το καλοκαίρι εκείνο, ήταν να ανοίξω δρόμο και να πετύχω κάτι σημαντικό, αναζητώντας στόχο στο ανοιχτό πλέγμα του ορίζοντά μου.

Θυμάμαι πως μια αινιγματική διάθεση με συνόδευε από νωρίς εκείνο το πρωί. Περιπλανώμενη στη γειτονιά του Κάστρου και χαζεύοντας τα αναπαλαιωμένα κυκλαδίτικα κτίσματα, είχα χαθεί σε δαιδαλώδεις σκέψεις. «Τι είναι αυτό που εμείς οι άνθρωποι αγνοούμε;», αναρωτιόμουν. Ζαλισμένη από μια ανεξήγητη ψυχική ένταση, έκανα να γείρω ελαφρά σε μια πέτρινη μάντρα, θέλοντας να αράξω. Ξαφνικά τον είδα... Ο πορφυρός κήρυκας στεκόταν ξανά σαν ολόγραμμα μπροστά μου. Παραμένοντας ακίνητος, με κοίταζε επίμονα, με σκληρό, καθάριο βλέμμα. Ένα κράμα συστολής και πρωτογονισμού με καθήλωσε, κάνοντάς με να αναρριγήσω: αρρενωπή ομορφιά, διαπεραστικά γαλάζια μάτια, κατάλευκο δέρμα, αυστηρή και συνάμα ευγενική έκφραση, που θαρρώ, δεν οφειλόταν μόνο στη μόρφωση. Ο άνθρωπος αυτός με φανερά επιβλητικό παρουσιαστικό, ερχόταν καθημερινά στην παραλία του Πλατύ Γυαλού, την ίδια ώρα και στην ίδια πάντα θέση. Το πρόσωπο του δεν αντιφέγγιζε έκφραση συνοφρύωσης, ήταν απόλυτα γαλήνιος. Ένιωθα οικειότητα μαζί και έλξη. Εκείνος, παρά τις σιωπηλές και μακρόσυρτες ματιές του, ήταν σταθερά απόμακρος. Αν και, ομολογώ, είχα κάθε φορά στην πλάτη μου την αίσθηση ότι με παρατηρούσε. Προσπάθησα ένα μεσημέρι να τον πλησιάσω, όμως τα λόγια δυστυχώς δεν έβγαιναν. Τότε, αντιλαμβανόμενος την πρόθεσή μου, με πλησίασε. Τον γνώριζα, μα δεν είχα μάθει ποτέ έως τότε το όνομά του. Είχε, όμως, έρθει το πλήρωμα του χρόνου να τον προσεγγίσω ρεαλιστικά.

«Έχουμε ξανασυναντηθεί, έτσι δεν είναι;», πλησίασε και ρώτησε.

«Ναι, σας γνωρίζω, διδάσκετε στο Πανεπιστήμιο. Έχω παρακολουθήσει κάποια από τα μαθήματά σας», απάντησα με τεράστια ικανοποίηση για το θάρρος που κατάφερα να αντλήσω, παρά τη νευρικότητά μου.

«Χάρηκα. Δεν έχω συγκεκριμένη κατεύθυνση, έτσι, αν μου το επιτρέπετε, θα ήθελα να σας συνοδεύσω στη βόλτα σας», μου είπε.

Ήμουν έτοιμη να πω ότι βιαζόμουν, όταν κατάλαβα, ότι η δικαιολογία μου θα ήταν τόσο αφελής όσο και ψεύτικη. Δεν μπορούσα με κανένα τρόπο να μιλάω για βιασύνη. Μην ξέροντας πώς να ισορροπήσω, κατάφερα μόνο να απαντήσω «ευχαρίστως». Μέσα μου σαν να βίωνα μια ακατανίκητη ανάγκη να γυρέψω δύναμη σε έναν άνθρωπο που γνώριζε να δένει περίτεχνα την κόκκινη κλωστή στο στυμώνα του πεπρωμένου. Και ο κήρυκας μου κουβαλούσε μέσα του κλεισμένο ένα ψυχικό κύμα άφθαρτο και αιώνιο, που με συγκινούσε. Ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν αντιμέτωπη με ένα άνθρωπο τόσο διψασμένο για πύρινους λόγους αλήθειας. Μιλήσαμε για ώρες, με πάθος: στις υπαρξιακές ανησυχίες της ηλικίας μου, φαινόταν ικανός να στέκεται άγρυπνος φρουρός, επαναλαμβάνοντάς μου κάθε τόσο ότι οι ικανότητες και αρετές μου έκρυβαν βέβαιη υπόσχεση αφύπνισης. Αντιλαμβανόμουν στα λόγια του πως ήταν διαφορετικός από όλους όσους είχα γνωρίσει έως τότε. Ήταν όλος μυαλό. Ένα μείγμα οξυδέρκειας, κρίσης και εγκράτειας συνετού ανθρώπου που διορθώνει με πυγμή όλες τις δυσοίωνες προγνώσεις. Είχε ελαφρώς γερμένο το κεφάλι και ο ήλιος φώτιζε μέσα από τα φυλλώματα ένα μακάριο μειδίαμα στο πρόσωπό του. Και τότε ο λόγος του κήρυκα ήχησε.

«Να επαγρυπνάς», μου είπε προστατευτικά, κοιτώντας με βαθιά στα μάτια και χαμογελώντας διάπλατα. «Σκέψου, εμβάθυνε, ερεύνησε, μα πάνω από όλα πίστεψε την αλήθεια μέσα σου. Τότε θα λιώσει η λεγεώνα των δαιμόνων που διασαλεύουν την ηρεμία της ψυχής σου».

«Η αλήθεια είναι κάπου γραμμένη στην ψυχή μου, εξευγενισμένη, πολιτισμένη, καλλωπισμένη, καλλιεργημένη, τέλεια από κάθε άποψη. Αλλά χάνοντας κάθε πίστη στο παρόν και στο μέλλον, αγνοώ την όποια ύπαρξή της», είπα κοφτά.

«Μάθε να ακολουθείς την πίστη με ζήλο. Τότε η φλόγα του ζήλου μπορεί να γίνει φως και κάρβουνο αναμμένο, για να εισέλθεις στην Ιερουσαλήμ της καρδιάς σου, ανύποπτα, μια Κυριακή των Βαΐων», βιάσθηκε να αποκριθεί. Και συμπλήρωσε:

«Κάθε πρόβλημα βρίσκει αργά ή γρήγορα τη λύση του, κάθε ερώτημα την απάντησή του και κάθε αμαρτία τη συγχώρεσή της, αρκεί η μια και μοναδική προϋπόθεση της πίστης: όλοι είμαστε πλάσματα θνητά, καμωμένα από την ίδια κοινή λάσπη, αλλά στις φλέβες μας ρέει θεληματικά το αίμα της αγάπης, που κεντά θηλιά-θηλιά το υφαντό της ζωής».

Όλα είναι ζήτημα πίστης. Πίστη στο όραμα, στον αγώνα, στην εκπλήρωση του κρυφού πόθου, πίστη με διάρκεια. Πίστευα ειλικρινά το χθες πιο πολύ από κάθε αύριο, το δεύτερο με φόβιζε, ενώ το πρώτο κατεύναζε τα άγχη της ψυχής μου. Δεν πίστευα. Ούτε σε επίγειες ούτε σε ανώτερες δυνάμεις. Κάποτε διάβασα ότι κάθε βαθιά επιθυμία είναι μια προσευχή και ουδέποτε μένει χωρίς απόκριση. Ο άνθρωπος στο τέλος παίρνει, ό,τι ακριβώς ζητά. Μα προσμονούσα βοήθεια, μην κατανοώντας ότι η παράκληση δε γεννά μορφή εξυπηρέτησης, και ότι μόνο όταν ο άνθρωπος παλεύει ρεαλιστικά με τον εαυτό του, μπορεί να ελπίζει ίσως να εισακουσθεί η απόκρυφη ευχή του. Κατέβηκα ένα-ένα τα σκαλοπάτια του γυρισμού, αφήνοντας τους Εφτά Μάρτυρες, και στρέφοντας σε μια στιγμή το βλέμμα πίσω, μήπως καταφέρω να δω κάποιο σημάδι, συνειδητοποίησα πως όσο ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό τόσο χάνει την αρχή και το τέλος της ουσίας του. Ο χρόνος δεν είναι ούτε αόρατος ούτε ουδέτερος. Τρέχει και διεκδικεί χωρίς διακρίσεις. Και κάθε αύριο είναι ένα χαμένο χθες που αργεί να έρθει και κάθε χθες ένα πολλά υποσχόμενο αύριο, που όμως δεν ήρθε ακόμη. Και όμως, πόσος χρόνος μεσολαβεί έως την ευλογημένη ώρα που φθάνει τελικά ό,τι μένει να έρθει;

Κάποια στιγμή δεν άργησα να διηγηθώ στον κήρυκά μου εκείνο το μυστηριώδες όνειρο που με είχε στιγματίσει ενεργειακά όσο κανένα άλλο. Με κοίταξε επίμονα. Μετά από μια μεγάλη παύση, που σηματοδοτούσε ουσιαστικά διδακτική διαφωνία, διόρθωσε τα λόγια μου. Είχα βιώσει ένα όραμα. Αργότερα το όνειρο επρόκειτο να αποδειχθεί. Το ονείρεμα, μου είπε, είχε γίνει για μένα ένα είδος προσωπικής εκπαίδευσης στη μοίρα. Ο χρόνος του προσωπικού ονειρέματος και τα μερίδια του χρόνου που αποκαλύπτονται στα όνειρα και τον ονειρικό λόγο, προσφέρουν ανοίγματα στο αύριο: κατανοούσα λοιπόν, από τα λεγόμενά του, ότι υπήρχε μια αδιαμεσολάβητη ενέργεια μεταξύ της ονειρικής εμπειρίας, του ονειρικού λόγου και της εισόδου μου στο μέλλον. Όμως, μέσα στη συμβολική εμπειρία του προμηνύματος, μου εξηγούσε, πως το πεπρωμένο δεν βρίσκεται στο μέλλοντα χρόνο, αφού σημείο και γεγονός καταρρέουν, ενώ το πεπρωμένο βρίσκεται τη δεδομένη στιγμή εκεί. Η μοίρα, πράγματι, δεν είναι ένα ιδιαίτερο, ξέχωρο γεγονός, αλλά ένα συμπεριλαμβάνον χρονικό συνεχές, ενώ ή προσωπική μου μύηση και ανάπτυξη στο ονείρεμα ακολουθούσε πορεία παράλληλη με το βιωματικό ταξίδι μου σε μια ομοιόμορφη αλυσίδα σημειακών σχέσεων.

Μακριά πια από τους Εφτά Μάρτυρες, τα λόγια του πορφυρού κήρυκα ηχούσαν ακόμη εκκωφαντικά στα αυτιά μου και με λάβωναν, λες και χιλιάδες γλυκές μαχαιριές έσφαζαν το απροστάτευτο σαρκίο μου. Γενικά, απέφευγα τη συντροφιά φίλων ή γνωστών, που κινούνται αργά και μιλούν με περιστροφές. Μόνο ο πορφυρός κήρυκας μού μίλησε με γοητευτική ειλικρίνεια και τροφοδότησε μέσα μου οράματα, κρυμμένα από χρόνια και εχθρούς. Έστω και αν κάθε νέο ξύπνημα εγκυμονούσε νέες δυνάμεις, εγκαινιάζοντας ίσως μια επικίνδυνα επώδυνη περίοδο, ήταν παραπάνω από βέβαιο πως ο χρόνος πλέον προχωρούσε και καταβρόχθιζε λαίμαργα το μέλλον. Τα νήματα κινούσαν άυλες δυνάμεις: ο χρόνος με το αδράχτι του, η λήθη με το φτυάρι της και η εκδίκηση με γροθιές. Η δυστοκία μου αυτή, σε κάθε περίπτωση, έμοιαζε να είναι λιγότερο ισχυρή από την κατάπληξή μου να ανακαλύπτω δοκιμάζοντας το χρόνο. Αλήθεια, αγωνιούσα και υπέφερα. Υπέφερα, μα ήταν θέμα προσωπικής θέλησης. Η ίδια η πορεία της ζωής με οδηγούσε καιρό τώρα σε τυφλά μονοπάτια άγνοιας και δεν έλεγα να συνέλθω από το βασανιστικό μου λήθαργο. Όλα συνέβαιναν υπερβολικά συμπτωματικά και είχα την πεποίθηση ότι τα θαύματα, για να είναι ρεαλιστικά, πρέπει να γίνονται ακαριαία… 

--------------------
Συγχαρητήρια Βασιλική και σου ευχόμαστε καλή επιτυχία στην πορεία του συγγραφικού σου έργου, vivliolatreia.blogspot

Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012

Η γνωριμία της με τον παντρεμένο Αντώνη

Το μυστικό της Έλλης  
Θεόδωρος Γρηγοριάδης
εκδ Πατάκη

Η ερωτική ζωή της Έλλης έδειχνε ληγμένη κοντά στα πενήντα της. Οχυρωμένη ανάμεσα στα βιβλία, τις μνήμες και τα φωτογραφικά άλμπουμ, πίστευε ότι της ήταν αρκετά. Μια συνάντηση στη λαϊκή της γειτονιάς της, στο Ρουφ, με έναν νεότερο άντρα πυροδοτεί και πάλι τον ακυρωμένο πόθο. Η γνωριμία της με τον παντρεμένο Αντώνη όχι μόνον ενεργοποιεί αισθήσεις και συναισθήματα, αλλά τη βάζει σε έναν καινούριο ρόλο, σε μια απρόβλεπτη και ριψοκίνδυνη ιστορία.

Μια ερωτική ιστορία με φόντο τον μικρόκοσμο του Ρουφ και του Βοτανικού, που διαδραματίζεται στις απαρχές της οικονομικής κρίσης, η οποία αποβαίνει καθοριστική για την εξέλιξη της ζωής των ηρώων. Ένα μυθιστόρημα λεπτών αποχρώσεων και ιδιαίτερων συγκινήσεων πάνω στην απουσία, την απώλεια, την αναχώρηση, την απρόσμενη αγάπη, την ολοκληρωτική προσφορά.

Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

Ο ΛΥΚΟΣ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ.... από το προφιλ στο facebook Χρυσηίδα Δημουλίδου

από το προφιλ στο facebook
Χρυσηίδα Δημουλίδου

Ο ΛΥΚΟΣ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ....


Φίλοι μου, όσοι είστε φίλοι εδώ μέσα, αναγκάστηκα να παγώσω τον τοίχο μου όπως και την ανοιχτή σελίδα μου ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ, γι αυτό μη την ψάχνετε άδικα. Ο λόγος είναι ότι την Τρίτη 23 /10/2012, δέχτηκα μαΦωτογραφία: Ο ΛΥΚΟΣ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ....


Φίλοι μου, όσοι είστε φίλοι εδώ  μέσα, αναγκάστηκα να παγώσω τον τοίχο μου όπως και την ανοιχτή   σελίδα μου ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ, γι αυτό μη την ψάχνετε άδικα. Ο λόγος είναι ότι   την Τρίτη  23 /10/2012,  δέχτηκα μαζική επίθεση από τα λεγόμενα troll, δηλαδή άτομα με ψεύτικο προφίλ και ονόματα στο fb,  που απώτερος σκοπός  τους είναι η διαπόμπευση κάποιου ατόμου, κυρίως όταν είναι  γνωστός στο ευρύ κοινό. Όταν λοιπόν πέσει σύρμα στα troll,  η έκφραση «σήμερα έχουμε παρτυ» με τον τάδε, τότε αμέσως ενεργοποιούνται κάνοντας μαζική επίθεση και αναρτώντας στα blog τους, στο twitter,  fb και σ όλο τον διαδικτυακό χώρο, αισχρολογίες, τις περισσότερες φορές χωρίς να γνωρίζουν καν το άτομο ή τον λόγο που γίνεται η επίθεση. Έτσι διασκεδάζουν, τρεφόμενοι  από την γελοιοποίηση του άλλου.  O λόγος  έναρξης αυτού του πάρτυ που έγινε στην σελίδα μου ήταν ότι  τόλμησα να αναρτήσω  στον τοίχο  μου ένα κείμενο που έλεγε ότι τα  βιβλία   δεν πρέπει να πηγαίνουν σε δανειστικές βιβλιοθήκες πριν κάνουν τον λεγόμενο εμπορικό τους  κύκλο   και   πως ο συγγραφέας πρέπει να αμείβεται για την δουλειά του. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτώ καταιγιστικά πυρά από εκατοντάδες troll και  τα αισχρόλογα που εκτόξευσαν ήταν   όχι επιπέδου πεζοδρομίου, αλλά κάτι χειρότερο.  Εγώ προσωπικά  γνωρίζω ποιος υποκίνησε την όλη επίθεση,  γιατί βλέπετε μπορεί να έχω εχθρούς,  έχω όμως και φίλους. Επίσης  γνωρίζω ότι παρακολουθεί όλες τις αναρτήσεις μου. Ο συγκεκριμένος εκτός από troll,  είναι blogger,  δημοσιογράφος  και «συγγραφέας»,  που προσπαθεί μάταια να  γίνει γνωστός και φυσικά δεν θα τον κάνω εγώ λέγοντας το όνομά του. Όμως θα του πω δύο πράγματα. 
Για να είσαι συγγραφέας ή να  δημοσιογραφείς  πρέπει πάνω από όλα να έχεις ήθος. Παράλληλα πρέπει να  είσαι  ακριβοδίκαιος και αντικειμενικός. Το να έχεις ευχέρεια λόγου ή να γνωρίζεις καλό συντακτικό,  δεν σημαίνει πως έχεις και κρίση. Και για να έχεις   κρίση,  πρέπει να έχεις γνώσεις  και εμπειρίες.  Κάποτε η λέξη δημοσιογράφος  σήμαινε πάνω από όλα πληροφορώ και ενημερώνω το κοινό. Σήμερα  ελάχιστοι το κάνουν αυτό και αυτοί ναι, είναι δημοσιογράφοι.  Οι υπόλοιποι κόβουν και ράβουν κατά βούληση. Η νεότερες γενιές  των δημοσιογράφων, ειδικά των δημοσιογράφων- bloggers, νομίζουν πως τα κατέχουν  όλα, πως είναι οι μοναδικοί που σκέφτονται σωστά και έχουν δίκαιο, πως  όλοι είναι στραβοί εκτός από τους ίδιους . Και μετά παίρνουν ένα μολύβι και αρχίζουν να γράφουν στηριζόμενοι στο υπερφίαλο Εγώ τους,  που  είναι σαν  παραφουσκωμένο  μπαλόνι. Όμως τα παραφουσκωμένα  μπαλόνια είναι εύκολο να σκάσουν και να διαλυθούν στο πουθενά και από υπέροχες ιπτάμενες μπάλες να καταλήξουν λαστιχένια απομεινάρια. Η λέξη σεβασμός είναι απούσα  και  επομένως κατακρεουργούν   ευχαρίστως κάθε υποψήφιο θύμα που είχε την ατυχία να πέσει στα δόντια  τους. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αξιόλογοι bloggers που προσφέρουν σωστή ενημέρωση και κοινωνικό έργο μέσα απο τις αναρτήσεις τους και τους θαυμάζω απεριόριστα. 
Τα τελευταία χρόνια  διαπιστώνω  μετά λύπης μου πως η εκτόξευση λάσπης στο διαδίκτυο έχει γίνει αγαπημένο σπορ  κάποιων σε τέτοιο σημείο, που να καταντούν λιαν επικίνδυνοι. Και είναι επικίνδυνοι επειδή  δεν αντιλαμβάνονται ούτε τι λένε, ούτε τι γράφουν. Όταν ο εγκέφαλος φθάνει μέχρι ενός σημείου  μη δυνάμενος να δεί  περισσότερο από τα δικά του προορισμένα  όρια, τότε κάνει λάθη. Και μάλιστα τραγικά.  Έχω  έρθει αντιμέτωπη πολλές  φορές με τέτοιες «διάνοιες» και εκείνο που συμπέρανα  ήταν η   άρρωστη νοοτροπία τους που κυριολεκτικά με αηδίασε και που φυσικά οφειλόταν στην αποτυχία τους να γίνουν αυτό που ονειρευτήκαν. Αφού λοιπόν  κόβουν  και ράβουν  σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα ρούχο για κάποιον,  που φυσικά ούτε του εφαρμόζει, ούτε του πηγαίνει, απαιτούν  να το φορέσει  και μάλιστα να πει  και ευχαριστώ. Κι αν τολμήσει να εναντιωθεί η   επίθεση θα είναι  ανελέητη.  Το να τα βάζεις με κάποιον που είναι περιορισμένης αντίληψης και απεριόριστης κακεχέντριας είναι πράγματι δύσκολο,  διότι άλλα λες εσύ και άλλα αντιλαμβάνεται εκείνος  και μάλιστα ασκεί και βάρβαρη κριτική εις βάρος σου με κορδωμένο ύφος του τύπου είμαι ο φωστήρας του κόσμου, προσκύνησέ με. 
Βέβαια τα παρασκηνιακά των εκδοτικών δεν τα γνωρίζει το πλατύ κοινό. Ας το αφήσουμε αυτό και ας πάμε στο κυρίως θέμα. Ο συγγραφέας αποτελεί τον συνδετικό και πιο ισχυρό κρίκο μιας τεράστιας οικονομικής αλυσίδας που δίνει θέσεις εργασίας σε χιλιάδες άτομα. Αν αύριο όλοι συγγραφείς ανέβαζαν δωρεάν τα βιβλία τους στο ιντερνέτ, αυτόματα θα έχαναν την δουλειά τους πολλοί ειδικευμένοι επαγγελματίες, όπως επιμελητές βιβλίων, γραφίστες , κειμενογράφοι, μεταφραστές, επιμελητές εξωφύλλων, γραμματείς, δημοσιοσχεσίτες, ιδιοκτήτες και υπάλληλοι χονδρικής βιβλίων, χονδρικές πρώτων γραφικών υλικών, πωλητές, διαφημιστές, οδηγοί μεταφορών βιβλίων, κούριερ, πλαστικοποιητές, εικονογράφοι, βιβλιοδέτες, κλπ κλπ . Κατ επέκταση εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοπώλες και υπάλληλοι βιβλιοπωλείων, υπαίθριες αγορές βιβλίων. Επίσης θα άδειαζαν και οι δανειστικές βιβλιοθήκες . Και  τέλος ας μη αγνοούμε και την εφορία που παίρνει το 50% των κερδών και από αυτά πληρώνει τα έξοδα του κράτους…  
Η αγορά του βιβλίου  όπως ανέφερα δίνει χιλιάδες θέσεις εργασίας και είναι μεγάλη κινητήριος δύναμη στην παγκόσμια οικονομία. Για να συμβεί όμως αυτό, το βιβλίο  πρέπει να αγοράζεται. Και εκείνος που είναι ο πρωτεργάτης όλης αυτής οικονομικής δύναμης, είναι ο συγγραφέας  τον οποίο δυστυχώς δεν σέβεται κανείς.  Αν συγγραφείς κατέβαζαν τα μολύβια της, οι επιπτώσεις θα ήταν ανυπολόγιστες, τόσο που ούτε καν μπορείτε να φανταστείτε. 

Προσωπικά μετά από αυτό που συνέβη προχθές, κατάλαβα δύο πράγματα
1. Ότι   εξ αιτίας της κρίσης   κάποιοι έχουν μετατραπεί σε αγέλες πεινασμένων λύκων που κατασπαράζουν χωρίς ενδοιασμό όποιον   τους μπαίνει στο μάτι και κυρίως όταν είναι επιτυχημένος. 
2. Ότι το βιβλίο που γράφει ένας συγγραφέας δεν πρέπει να πωλείται, αλλά να διανέμεται δωρεάν…

Χρυσηίδα Δημουλίδουζική επίθεση από τα λεγόμενα troll, δηλαδή άτομα με ψεύτικο προφίλ και ονόματα στο fb, που απώτερος σκοπός τους είναι η διαπόμπευση κάποιου ατόμου, κυρίως όταν είναι γνωστός στο ευρύ κοινό. Όταν λοιπόν πέσει σύρμα στα troll, η έκφραση «σήμερα έχουμε παρτυ» με τον τάδε, τότε αμέσως ενεργοποιούνται κάνοντας μαζική επίθεση και αναρτώντας στα blog τους, στο twitter, fb και σ όλο τον διαδικτυακό χώρο, αισχρολογίες, τις περισσότερες φορές χωρίς να γνωρίζουν καν το άτομο ή τον λόγο που γίνεται η επίθεση. Έτσι διασκεδάζουν, τρεφόμενοι από την γελοιοποίηση του άλλου. O λόγος έναρξης αυτού του πάρτυ που έγινε στην σελίδα μου ήταν ότι τόλμησα να αναρτήσω στον τοίχο μου ένα κείμενο που έλεγε ότι τα βιβλία δεν πρέπει να πηγαίνουν σε δανειστικές βιβλιοθήκες πριν κάνουν τον λεγόμενο εμπορικό τους κύκλο και πως ο συγγραφέας πρέπει να αμείβεται για την δουλειά του. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτώ καταιγιστικά πυρά από εκατοντάδες troll και τα αισχρόλογα που εκτόξευσαν ήταν όχι επιπέδου πεζοδρομίου, αλλά κάτι χειρότερο. Εγώ προσωπικά γνωρίζω ποιος υποκίνησε την όλη επίθεση, γιατί βλέπετε μπορεί να έχω εχθρούς, έχω όμως και φίλους. Επίσης γνωρίζω ότι παρακολουθεί όλες τις αναρτήσεις μου. Ο συγκεκριμένος εκτός από troll, είναι blogger, δημοσιογράφος και «συγγραφέας», που προσπαθεί μάταια να γίνει γνωστός και φυσικά δεν θα τον κάνω εγώ λέγοντας το όνομά του. Όμως θα του πω δύο πράγματα.
Για να είσαι συγγραφέας ή να δημοσιογραφείς πρέπει πάνω από όλα να έχεις ήθος. Παράλληλα πρέπει να είσαι ακριβοδίκαιος και αντικειμενικός. Το να έχεις ευχέρεια λόγου ή να γνωρίζεις καλό συντακτικό, δεν σημαίνει πως έχεις και κρίση. Και για να έχεις κρίση, πρέπει να έχεις γνώσεις και εμπειρίες. Κάποτε η λέξη δημοσιογράφος σήμαινε πάνω από όλα πληροφορώ και ενημερώνω το κοινό. Σήμερα ελάχιστοι το κάνουν αυτό και αυτοί ναι, είναι δημοσιογράφοι. Οι υπόλοιποι κόβουν και ράβουν κατά βούληση. Η νεότερες γενιές των δημοσιογράφων, ειδικά των δημοσιογράφων- bloggers, νομίζουν πως τα κατέχουν όλα, πως είναι οι μοναδικοί που σκέφτονται σωστά και έχουν δίκαιο, πως όλοι είναι στραβοί εκτός από τους ίδιους . Και μετά παίρνουν ένα μολύβι και αρχίζουν να γράφουν στηριζόμενοι στο υπερφίαλο Εγώ τους, που είναι σαν παραφουσκωμένο μπαλόνι. Όμως τα παραφουσκωμένα μπαλόνια είναι εύκολο να σκάσουν και να διαλυθούν στο πουθενά και από υπέροχες ιπτάμενες μπάλες να καταλήξουν λαστιχένια απομεινάρια. Η λέξη σεβασμός είναι απούσα και επομένως κατακρεουργούν ευχαρίστως κάθε υποψήφιο θύμα που είχε την ατυχία να πέσει στα δόντια τους. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αξιόλογοι bloggers που προσφέρουν σωστή ενημέρωση και κοινωνικό έργο μέσα απο τις αναρτήσεις τους και τους θαυμάζω απεριόριστα.
Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνω μετά λύπης μου πως η εκτόξευση λάσπης στο διαδίκτυο έχει γίνει αγαπημένο σπορ κάποιων σε τέτοιο σημείο, που να καταντούν λιαν επικίνδυνοι. Και είναι επικίνδυνοι επειδή δεν αντιλαμβάνονται ούτε τι λένε, ούτε τι γράφουν. Όταν ο εγκέφαλος φθάνει μέχρι ενός σημείου μη δυνάμενος να δεί περισσότερο από τα δικά του προορισμένα όρια, τότε κάνει λάθη. Και μάλιστα τραγικά. Έχω έρθει αντιμέτωπη πολλές φορές με τέτοιες «διάνοιες» και εκείνο που συμπέρανα ήταν η άρρωστη νοοτροπία τους που κυριολεκτικά με αηδίασε και που φυσικά οφειλόταν στην αποτυχία τους να γίνουν αυτό που ονειρευτήκαν. Αφού λοιπόν κόβουν και ράβουν σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα ρούχο για κάποιον, που φυσικά ούτε του εφαρμόζει, ούτε του πηγαίνει, απαιτούν να το φορέσει και μάλιστα να πει και ευχαριστώ. Κι αν τολμήσει να εναντιωθεί η επίθεση θα είναι ανελέητη. Το να τα βάζεις με κάποιον που είναι περιορισμένης αντίληψης και απεριόριστης κακεχέντριας είναι πράγματι δύσκολο, διότι άλλα λες εσύ και άλλα αντιλαμβάνεται εκείνος και μάλιστα ασκεί και βάρβαρη κριτική εις βάρος σου με κορδωμένο ύφος του τύπου είμαι ο φωστήρας του κόσμου, προσκύνησέ με.
Βέβαια τα παρασκηνιακά των εκδοτικών δεν τα γνωρίζει το πλατύ κοινό. Ας το αφήσουμε αυτό και ας πάμε στο κυρίως θέμα. Ο συγγραφέας αποτελεί τον συνδετικό και πιο ισχυρό κρίκο μιας τεράστιας οικονομικής αλυσίδας που δίνει θέσεις εργασίας σε χιλιάδες άτομα. Αν αύριο όλοι συγγραφείς ανέβαζαν δωρεάν τα βιβλία τους στο ιντερνέτ, αυτόματα θα έχαναν την δουλειά τους πολλοί ειδικευμένοι επαγγελματίες, όπως επιμελητές βιβλίων, γραφίστες , κειμενογράφοι, μεταφραστές, επιμελητές εξωφύλλων, γραμματείς, δημοσιοσχεσίτες, ιδιοκτήτες και υπάλληλοι χονδρικής βιβλίων, χονδρικές πρώτων γραφικών υλικών, πωλητές, διαφημιστές, οδηγοί μεταφορών βιβλίων, κούριερ, πλαστικοποιητές, εικονογράφοι, βιβλιοδέτες, κλπ κλπ . Κατ επέκταση εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοπώλες και υπάλληλοι βιβλιοπωλείων, υπαίθριες αγορές βιβλίων. Επίσης θα άδειαζαν και οι δανειστικές βιβλιοθήκες . Και τέλος ας μη αγνοούμε και την εφορία που παίρνει το 50% των κερδών και από αυτά πληρώνει τα έξοδα του κράτους…
Η αγορά του βιβλίου όπως ανέφερα δίνει χιλιάδες θέσεις εργασίας και είναι μεγάλη κινητήριος δύναμη στην παγκόσμια οικονομία. Για να συμβεί όμως αυτό, το βιβλίο πρέπει να αγοράζεται. Και εκείνος που είναι ο πρωτεργάτης όλης αυτής οικονομικής δύναμης, είναι ο συγγραφέας τον οποίο δυστυχώς δεν σέβεται κανείς. Αν συγγραφείς κατέβαζαν τα μολύβια της, οι επιπτώσεις θα ήταν ανυπολόγιστες, τόσο που ούτε καν μπορείτε να φανταστείτε.

Προσωπικά μετά από αυτό που συνέβη προχθές, κατάλαβα δύο πράγματα
1. Ότι εξ αιτίας της κρίσης κάποιοι έχουν μετατραπεί σε αγέλες πεινασμένων λύκων που κατασπαράζουν χωρίς ενδοιασμό όποιον τους μπαίνει στο μάτι και κυρίως όταν είναι επιτυχημένος.
2. Ότι το βιβλίο που γράφει ένας συγγραφέας δεν πρέπει να πωλείται, αλλά να διανέμεται δωρεάν…

Χρυσηίδα Δημουλίδου

ΥΓ. Ως εκ τούτου μετά τα τελευταία γεγονότα, δεν θα αποδεχτώ άλλες προσκλήσεις φιλίας για ευνόητους λόγους και αποσύρω το υπό έκδοση βιβλίο μου Το σπίτι των Σκιών. Επίσης εξ αιτίας των troll που έκαναν μαζικές αναφορές στο fb ότι αναρτώ ρατσιστικά σχόλια με βίαιο περιεχόμενο και σεξουαλικά υπονοούμενα , το fb μπλοκάρισε τις σελίδες μου και δεν μπορώ να απαντώ ή να σχολιάζω.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

Ένας μικρός σαν ταραντούλα πόλεμος πλευρίζει απρόσμενα

Από όνειρο σε όνειρο 

Από όνειρο σε όνειρο
Μαυρομμάτη Κατερίνα
Εκδ Βιβλιοεκδόσεις Αναζητήσεις

Όταν στα οχτώ την έδωσαν οι γονείς της για μια καλύτερη ζωή, δεν φαντάστηκαν σε ποιές επώδυνες ατραπούς θα την οδηγούσε η μοίρα και πόσο θα τη σημάδευε η μητρική στέρηση;
Από το ερημονήσι του Αιγαίου η Σοφία θα βρεθεί στην πολύβουη Αθήνα, ένα κρύο Φλεβάρη, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '50. Μια τσεκουριά κόβει την καρδιά της στη μέση. Θα μπορέσει άραγε να ξεφύγει από τη μοίρα της ξυλοδαρμένης υπηρέτριας και να κυνηγήσει τα όνειρά της;
Ποιά θέση θα 'χει στη ζωή της ο Μανώλης, που δε θέλησε ποτέ να ζήσει δίπλα της το μεγάλο έρωτα; Κάτω από τον όγκο και τη βιαιότητα των συναισθημάτων θα σταματήσει να ακονίζει όνειρα;
Ανάμεσα σε ρόλους άκρως αντιφατικούς μοιράζει τη ζωή της: από τη λάντζα στην τέχνη. Και τότε ο έρωτας κι όλα πια στην καρδιά της Σοφίας συμμετέχουν σε μια απροσμέτρητη γοήτευση. Χαρταετός τα όνειρά της, υψώνονται στον ουρανό.
Απ' την Αθήνα στο Παρίσι: ντεμπούτο στην ευτυχία. Όταν σκάει το πυροτέχνημα δε μετράς πόσο λίγο κράτησε... Ένας μικρός σαν ταραντούλα πόλεμος πλευρίζει απρόσμενα. Θα ναι η τελευταία πράξη του δράματος το ξεκαθάρισμα των εθνικοτήτων, το μοίρασμα της γης, η ανταλλαγή πληθυσμών;
Μήπως τελικά η Σοφία πληρώνει με τη μοναξιά της επιβίωσης, την ίδια την επιβίωση της μοναξιάς;

Μια ζωή που θα μπορούσε να είναι η δική σου…

Η τελευταία εβδομάδα
Ξένος Στέφανος
Εκδότης: Ν. & Σ. Μπατσιούλας


Ένας άνθρωπος.

Μια ζωή.

Σε μια εβδομάδα…
Μια ασυνήθιστη εβδομάδα στη ζωή ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Μια εβδομάδα – η τελευταία ίσως; – της ζωής του, ξεχωριστή και γεμάτη γεγονότα: ο έρωτας, τα πάθη και τα λάθη, τα όνειρα και οι εφιάλτες, οι ελπίδες για το αύριο και οι αλυσίδες της καθημερινότητας. Αλλά πόσο ισχυρές είναι αυτές οι αλυσίδες;

Μια ζωή που θα μπορούσε να είναι η δική σου…

Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2012

Επειδή έχει γίνει θέμα, θα ήθελα την γνώμη σας



ΑΡΗΣ ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ
http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/33217
Ανοιχτή επιστολή - ξέσπασμα της Χρυσηίδας Δημουλίδου για όσους δανείζονται τα βιβλία της (και δεν τα αγοράζουν)!

"Τόσο θράσος!" Η συγγραφέας λέει μερικές αλήθειες αλλά κυρίως λέει τερατώδεις υπερβολές...

ΣΧΟΛΙΑ (37)




Έγραψε στο Facebook το παρακάτω κείμενο με τίτλο:
ΥΠΟΘΕΣΗ ΔΑΝΕΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ...
ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ

Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες

Κάποια στιγμή θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε μερικά πράγματα και επειδή το κακό παράγινε, θα το κάνω θέμα. Πρέπει λοιπόν να μάθετε πως η συγγραφή, τουλάχιστον από την πλευρά μου, είναι επάγγελμα και όχι χόμπι. Επομένως αφού είναι επάγγελμα και ο άλλος μοχθεί για αναπαράγει έργο, θα πρέπει και να αμείβεται γι αυτό. Κάποιοι λοιπόν αναγνώστες, μου δηλώνουν με ιδιαίτερη μάλιστα υπερηφάνεια ότι δανείζονται όλα τα βιβλία μου απο δανειστικές βιβλιοθήκες ή τα ανταλλάσουν γιατί δεν έχουν χρήματα λόγω της οικονομικής κρίσης.



Όμως αυτό δεν είναι τωρινό, γινόταν πάντα από τότε που άρχισα να πρωτογράφω. Ως ένα σημείο το καταλαβαίνω, όμως δεν καταλαβαίνω, πως είναι δυνατόν ένα βιβλίο να βρίσκεται στις προθήκες δανειστικών βιβλιοθηκών μια εβδομάδα μετά την έκδοσή του και μάλιστα χωρίς την άδεια του συγγραφέα; Ένα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να εχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, όχι όμως βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν.



Επίσης σχολεία και αναγνώστες μου ζητούν να τους χαρίσω βιβλία. Δηλαδή να πληρώσω για να τα αγοράσω, και μετά να χρεωθώ τα έξοδα αποστολής και να τους τα στείλω. Χώρια το πήγαινε έλα. Τόσο θράσος.



Αγαπητοί αναγνώστες θα πρέπει να μάθετε να σέβεστε τον μόχθο ενός δημιουργού. Ο συγγραφέας εργάζεται σκληρά και πληρώνει ένα απίστευτο τίμημα μοναξιάς και σωματικής υγείας γιατί καταπονείται όχι μόνο το σώμα του , αλλά και ο εγκέφαλος του. Και ενώ παράγει κοινωνικό και επιμορφωτικό έργο, αμείβεται στο κάθε βιβλίο του από 0.20 λεπτά έως 1 ευρώ [καθαρά], δηλαδή ψίχουλα. Τα άλλα πάνε υπέρ πίστεως και πατρίδος.



Επομένως το να ζητάτε εσείς να σας δίνει δωρεάν αυτή την σταγόνα μόχθου του, όχι μόνο τον υποβιβάζει σαν επαγγελματία, αλλά και τον πλήττει οικονομικά. Το ίδιο γίνεται και με τα λαθραία cd και ταινίες , αλλά εκεί τουλάχιστον πληρώνετε ένα ποσό. Στην περίπτωσή μας όχι μόνο δεν δίνετε δεκάρα τσακιστή, αλλά ζητάτε να πληρώσει επιπρόσθετα ο δημιουργός για να έχετε εσείς το έργο του. Μάλιστα κάποιοι αναγνώστες είχαν το θράσος να με βρίσουν και να με στολίσουν με χείριστα κοσμητικά επίθετα επειδή αρνήθηκα να τους χαρίσω βιβλία μου.



Οι δε δανειστικές βιβλιοθήκες έμειναν κατάπληκτες που δεν ήθελα να μοιράζω στους Έλληνες τα πνευματικά μου έργα δωρεάν, με πρόσβαλλαν επίσης με τα λεγόμενά τους λες κι εγώ βρίσκω τα προς το ζείν στον δρόμο κι αν αύριο μείνω κουλή η στραβή ή πάθω κάτι σοβαρό και δεν μπορώ να γράψω, αυτοί θα με ταΐσουν. Αν είναι έτσι, τότε να υπάρχει και δανειστική ταινιοθήκη και δανειστική ιματιοθήκη, πινακοθήκη, φαγοποτοθήκη κλπ.



Οι δανειστικές βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν με σκοπό να δανείζουν βιβλία που έκαναν το κύκλο τους και πλέον μένουν στα αζήτητα. Ήδη η δικηγόρος μου που είναι η καλύτερη στα πνευματικά δικαιώματα, ανέλαβε να το ψάξει. Βιβλία μου χαρίζω εκεί που κρίνω εγώ ότι πρέπει να δώσω και το κάνω με όλη μου την καρδιά. Οι υπόλοιποι καλό θα είναι να το σκεφτούν καλύτερα. Ποτέ στην ζωή μου, ακόμη κι όταν σπούδαζα και δεν είχα μια, δεν δανείστηκα βιβλίο. Έκανα οικονομίες και αγόραζα. Απλά ήμουν πολύ επιλεκτική. Πως στο καλό τα κατάφερνα να έχω πάντα βιβλία σπίτι μου;



Οι οικονομικές απώλειες που έχει ένας συγγραφέας είναι ανυπολόγιστες. Μη τον συγκρίνετε με τους εκδότες ή τους βιβλιοπώλες, εκείνοι είναι επιχειρηματίες θα βρουν την άκρη. Ο συγγραφέας στην Ελλάδα είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά. Εσείς οι ίδιοι αν αγαπάτε πραγματικά το βιβλίο και δεν είστε οι αναγνώστες αλεξιπτωτιστές , θα έπρεπε να συνδράμετε σ αυτή την προσπάθεια. Διαφορετικά καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε και να αφιερώσουμε τον χρόνο μας στον εαυτό μας.



Η παρούσα επιστολή εγράφη μετά από συζητήσεις με πολλούς συγγραφείς που εξέφρασαν έντονα αυτό το παράπονο. Σας ευχαριστώ πολύ , αν κατανοήσετε αυτή την επιστολή μου..



Χρυσηίδα Δημουλίδου








ΠΡΟΧΕΙΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ

Θυμάστε όταν οι Metallica κλαίγονταν για το Napster στα τέλης των '90ς; "Δεν πληρωνόμαστε όταν κατεβάζετε τα τραγούδια μας δωρεάν", έλεγαν και πρωτοστατούσαν στις μηνύσεις εναντίον του σάιτ.

Ήταν ειρωνικό το θέαμα: οι πιο πλούσιοι μουσικοί της ροκ διαμαρτύρονταν επειδή θα έχαναν τα ψίχουλα των φτωχών! Κι ας είχαν δίκιο: το γεγονός ότι δεν έκαναν μια καμπάνια υπέρ των νέων, άπορων μουσικών που μπορεί να πλήττονταν απ' το Napster αλλά υπέρ των δισεκατομμυριούχων εαυτών τους τους έκανε να μοιάζουν υπερβολική.




Η κυρία Δημουλίδου προφανώς δεν είναι δισεκατομμυριούχος, όμως πραγματικά προκαλεί εντύπωση το ξέσπασμά της: αν παραπονιέται αυτή, με τις τόσες εκατοντάδες χιλιάδες πωλήσεις - τι να πουν όλοι οι υπόλοιποι. Χωρίς να καταλαβαίνει ότι προσβάλλει τους φανς της, λέει μερικές αλήθειες. Με τον τρόπο της όμως χάνει το όποιο δίκιο της. Ας έλυνε τα προβλήματά της ιδιωτικά - χωρίς να τα κοινοποιήσει και χωρίς να προκαλεί το κοινό αίσθημα ανθρώπων που δεν έχουν να φάνε ή συγγραφέων που δεν βγάζουν δεκάρα (και δεν τους φταίνε οι βιβλιοθήκες φυσικά).




Είμαι κι εγώ συγγραφέας (παιδικών βιβλίων) κι έτσι ας πω μια γνώμη: Προφανώς θα προτιμούσα όλοι να αγόραζαν τα βιβλία μου και κανείς να μην τα δανείζεται απ' τις βιβλιοθήκες. Προφανώς θα ήλπιζα αντί να πηγαίνουν χέρι χέρι τα αντίτυπα που αγοράστηκαν από παιδιά, κάθε παιδάκι να έχει αγοράσει το δικό του αντίτυπο. Αλλά αυτή είναι δική μου επιθυμία -άσε που δεν την είχα καν σκεφτεί μέχρι που διάβασα την επιστολή της Χ.Δ.- και δεν μπορώ να την απαιτήσω απ' τους άλλους.




Χίλιες φορές να με διαβάσει δωρεάν περισσότερος κόσμος, παρά να πλουτίσω!




Έχουν κυκλοφορήσει 12 βιβλία μου. Στον μικρόκοσμο της παιδικής λογοτεχνίας θεωρούμαι σούπερ τυχερός - τα περισσότερα έχουν πάει πολύ καλά, και ο εκδοτικός οίκος θέλει να γράφω κι άλλα. Εκτός αν μιλούσα μόνο υπέρ των πιο αδικημένων, δηλαδή εκτός αν μιλούσα για τους άλλους συγγραφείς παιδικών βιβλίων, αυτούς που δυσκολεύονται να εκδόσουν πάνω από ένα βιβλίο, αυτούς που οι εκδοτικοί τους ζητούν να πληρώσουν απ' την τσέπη τους, αυτούς που οι πωλήσεις τους είναι απογοητευτικές, θα ακουγόμουν προκλητικός.




Να κάτσω να κλαίγομαι εγώ που στο κάτω κάτω έχω ένα σωρό best sellers επειδή κάποιοι δανείζονται τα βιβλία μου από βιβλιοθήκες;! Να λέω ότι "Το κακό παράγινε"; Να υποστηρίζω ότι παράγω κοινωνικό και επιμορφωτικό έργο και να γκρινιάζω για την αμοιβή μου; Αυτά λύνονται είτε με την δικηγόρο, είτε ιδιαιτέρως - το να τα πεις δημόσια σου γυρίζει μπούμερανγκ.




Ποιον θα ενδιέφερε -εν μέσω κρίσης- το αν θεωρώ ότι δεν βγάζω αρκετά απ' τα παιδικά μου βιβλία (που θεωρώ ότι βγάζω υπέραρκετά, και είμαι ευγνώμων γι' αυτό); Και πώς μιλά η κυρία Δημουλίδου έτσι για όσους -αφελώς, έστω- της ζητούν βιβλία της; (Λέει: "Τόσο θράσος.") Υπάρχει λύση σ' αυτό. Μην τους στέλνεις. Παρέπεμψέ τους στον εκδοτικό οίκο. Τσατίσου, αλλά από μέσα σου. Κι αυτούς που σε βρίζουν σκαιότατα επειδή δεν τους χαρίζεις βιβλία -εδώ μαζί της, έχει χίλια δίκια- κάντους μήνυση.




First world problems αποκαλούνται κοροϊδευτικά όλα τα προβλήματα τύπου, "αχ, καταστροφή, γρατζουνίστηκε η Μερσεντές μου." Και ενώ ο κόσμος πεινάει, γκρινιάζει η κυρία Δημουλίδου για τα διαφυγόντα κέρδη της απ' τις βιβλιοθήκες. Θα την παραδεχτώ αν, χωρίς να νοιαστεί καθόλου για τα δικά της βιβλια (να τα αφήσει στις βιβλιοθήκες) κάνει καμπάνια για τα βιβλία άλλων, άπορων συγγραφέων. Εκεί θα είμαι μαζί της - αν εξαιρέσουμε τα δικά μας απ' την καμπάνια όμως.






ΥΓ1. Αν μιλάει για τον εαυτό της όταν λέει ότι οι συγγραφείς (βιβλίων που κάνουν 15 και 20 ευρώ) παίρνουν από 0.20 μέχρι 1 ευρώ, τότε να της πω ότι την έπιασαν κορόιδο.




ΥΓ2. Στο τέλος της επιστολής λέει με μια εσάνς απειλής: "Διαφορετικά καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε και να αφιερώσουμε τον χρόνο μας στον εαυτό μας."




Όποιος γράφει, όχι επειδή το έχει ανάγκη, αλλά επειδή θέλει να βγάλει ακόμα περισσότερα λεφτά, ας σταματήσει κι ας αφιερώσει τον χρόνο του στον εαυτό του - κανένα πρόβλημα με μας. :)


*SOS! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Τα καλύτερα (μη μηνύσιμα) σχόλια αναγνωστών της Δημουλίδου στο Facebook της


ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ






ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ


Τα καλύτερα (μη μηνύσιμα) σχόλια αναγνωστών της Δημουλίδου στο Facebook της


"Κοπελιά, αυτοτρολάρεσαι. Άμα δεν πάει καλά το μαγαζί κλείστο κι άνοιξε άλλο! Σε σουβλατζίδικο θα κάνειs μεγαλύτερο τζίρο!"








ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ


Το σπίτι της Χρυσηίδας Δημουλίδου!


Η Μαρία Σταματέρη πηγαίνει με κάμερα στο σπίτι της συγγραφέως. Είναι κομψό, λιτό κι απέριττο. Ή μάλλον όχι...







ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ


Συναντήθηκαν τα Μεγάλα Πνεύματα!


Το κάψιμο της ημέρας: Η πρόσφατη συνάντηση της Χρυσηίδας Δημουλίδου με την Ελένη Μενεγάκη. (Βίντεο)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Προσαρμοσμένη αναζήτηση