Και έπειτα να έρχεται η μπόρα

Στα πρώτα της ψηλοτάκουνα
Μαρία Σταματάκη
εκδ Καστανιώτη

Είναι ωραία να φυσάει ένας καταπράσινος αέρας, γεμάτος πευκοβελόνες και ρετσίνι, ν' ακούς τα χιλιόμετρα κάτω από τις ρόδες του οτοστόπ, ν' ανοίγει ο δρόμος σαν διχάλα κι εσύ να γελάς... ή να φοράς τα πρώτα σου ψηλοτάκουνα... Και έπειτα να έρχεται η μπόρα, οι απαιτήσεις ατελέσφορων ερώτων, οι μουντές οικογενειακές εικόνες, η ελαφρότητα να γίνεται βάρος κι εσύ να είσαι εκεί, στο γύρισμα της εποχής, στη στροφή του δρόμου, μπροστά σε μια ανηφόρα που είναι η ζωή σου, με μια αποσκευή στο χέρι: ο άντρας επικεφαλής - η γυναίκα να απλώνει τα υπόγεια πλοκάμια της δικής της επιβίωσης.

Η Ελέσα Στρατή, στην καρδιά της εφηβείας, σκοντάφτει σε έρωτες ημιτελείς, ανολοκλήρωτους, κάτω από την πνιγηρή ανάσα μιας οικογένειας σχεδόν κανονικής, βιώνοντας προδοσίες και ντροπή. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον θα προσπαθήσει να αναζητήσει το αληθινό πρόσωπο της ζωής: την αγάπη και την ελευθερία. Η ταχύτητα όμως των γεγονότων θα είναι ιλιγγιώδης και το ταξίδι της από την εποχή της κοριτσίστικης τρέλας προς την ωριμότητα θα είναι γεμάτο εκπλήξεις και ανατροπές. Θα καταφέρει να βγει αλώβητη από τη δοκιμασία της ενηλικίωσης;

Υπαρξιακές σχέσεις μάνας και κόρης

Πάντοτε είναι αργά
Πόλη Μηλιώρη
εκδ Ψυχογιός

Μέσα σε οκτώ μέρες δύο καλά θαμμένα μυστικά έρχονται στο φως για να συντρίψουν πρόσωπα και σχέσεις. Κοινό τους σημείο: ο νεαρός Πέτρος. Γύρω του, η Μάρθα, η Αφροδίτη και ο Βλάσης, που διαδοχικά αγαπιούνται και μισιούνται, όσο γυρίζει η μπίλια στη ρουλέτα της ζωής. Ο έρωτας δεν τα διορθώνει όλα. Η μεταμέλεια δεν αρκεί. Για κάποια πράγματα πάντοτε είναι αργά. Όμως η μπίλια της ρουλέτας κάποτε σταματάει και οι παίκτες, υπεύθυνοι ή αθώοι του δράματος, καλούνται να συνεχίσουν τη ζωή τους.
Με αφορμή τον ερωτικό δεσμό μιας συμβολαιογράφου κι ενός συνθέτη και με κίνητρο την απεγνωσμένη προσπάθεια μιας ώριμης γυναίκας να παραμείνουν όλοι εκεί που είχε αυτή ορίσει, η Πόλυ Μηλιώρη καταπιάνεται με τις υπαρξιακές σχέσεις μάνας και κόρης, σε μια ιστορία βγαλμένη από τη ζωή.

Το βιβλίο που διαβάζω - Σοφία Παλαιολογίνα

Μόλις τελείωσα την ανάγνωση του βιβλίου και για άλλη μία φορά ο Γιώργος Λεονάρδος με άφησε με το "στόμα ανοιχτό". Δεν βρίσκω λόγια να περιγράψω τα συναισθήματα και την αίσθηση που νιώθω. Όντος είναι μια πτυχή της ιστορίας των Παλαιολόγων η οποία δεν είναι και τόσο γνωστή, αλλά είναι αξιέπαινη.
Αυτά που θέλω να σχολιάσω από τα ιστορικά δρώμενα αφορούν την εκκλησία. Θα σας παραθέσω ένα κομμάτι του βιβλίου το οποίο για μένα κρύβει την συνέχεια του 1472 στη Ρωσία μέχρι το 2009 στην Ελλάδα.

<< Απέτυχε, όμως, (ο Ιβάν Γ' σύζυγος της Σοφίας (Ζωή) Παλαιολογίνας) να απαλλοτριώσει τις μεγάλες εκτάσεις που κατέχει η Εκκλησία, γιατί οι ιεράρχες, ως πονηρότεροι, πρόλαβαν και ενέκριναν ομόφωνα ιερό κανόνα, κατά τον οποίο είναι απαραβίαστη η εκκλησιαστική κτηματική περιουσία και όποιος αποπειράται να την ιδιοποιηθεί είναι σχισματικός και αιώνια αφορισμένος και καταραμένος ...>>

Το αφήνω ασχολίαστο...

<< ... Ο φανατικός αντικαθολικισμός του (του Ιβάν Γ' σύζυγος της Σοφίας (Ζωή) Παλαιολογίνας), παρά το γάμο του με τη Σοφία, για την οποία δεν ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι είχε επανέλθει σην ορθοδοξία, τον οδήγησαν να ορθώσει ένα παραπέτασμα μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, στερώντας τη χώρα του από τους καρπούς της δυτικής παιδείας και της πολιτισμικής της ανάπτυξης. Στη χώρα των Ρως αυτές οι έννοιες ήταν ανύπαρκτες...>>

Ο φανατισμός στο μεγαλείο του...

Το έργο που άνοιξε νέους δρόμους για τη λογοτεχνία

Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης

Ίταλο Καλβίνο
εκδ Καστανιώτη

«Είναι ένα μυθιστόρημα με θέμα την ευχαρίστηση που νιώθουμε όταν διαβάζουμε μυθιστορήματα. Πρωταγωνιστής είναι ο Αναγνώστης που αρχίζει δέκα φορές να διαβάζει ένα βιβλίο και που λόγω κάποιων γεγονότων ανεξάρτητων από τη βούλησή του, δεν κατορθώνει να τελειώσει ποτέ. Χρειάστηκε επομένως να γράψω την αρχή δέκα μυθιστορημάτων γραμμένων υποτίθεται από δέκα συγγραφείς, που όλοι κατά κάποιον τρόπο ήταν διαφορετικοί από μένα και διαφορετικοί μεταξύ τους…»

Με τα λόγια αυτά ο Ίταλο Καλβίνο παρουσίασε στο Μπουένος Άιρες το μυθιστόρημά του αυτό που ξάφνιασε, συζητήθηκε και τελικώς αγαπήθηκε όσο κανένα από τα έργα του. Tο Aν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης, υπήρξε όχι μόνο μια αξεπέραστη σπονδή στο λογοτεχνικό είδος του μυθιστορήματος αλλά και το έργο που άνοιξε νέους δρόμους για τη λογοτεχνία του 21ου αιώνα.

Ο χειρότερος εφιάλτης μιας κοπέλας

Μοιραίο χαμόγελο
Νίκι Φρέντς
εκδ Ψυχογιός

Η Μιράντα Κότον νομίζει ότι έχει βγάλει για τα καλά από τη ζωή της τον Μπρένταν, το αγόρι της. Αλλά δυο εβδομάδες αργότερα ανακαλύπτει πως ο Μπρένταν έχει μπλέξει με την αδελφή της. Πολύ σύντομα το συναίσθημα της αμηχανίας θα αρχίσει να μεταμορφώνεται σε απειλή και σιγά σιγά σε τρόμο - στον χειρότερο εφιάλτη που θα μπορούσε να έχει μια κοπέλα. Γιατί αυτή τη φορά ο Μπρένταν δε θα σταματήσει μπροστά σε τίποτε, προκειμένου να παραμείνει για πάντα δίπλα στη Μιράντα. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάρει την ίδια της τη ζωή… Ο χειρότερος εφιάλτης μιας γυναίκας είναι να ερωτευτεί έναν άνδρα που θα της κάνει τη ζωή μαρτύριο. Πόσο μάλλον όταν ο εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα.

Μια συναρπαστική ιστορία

Η βασίλισσα των ζαχαρωτών
Άλλεν Σάρα Άντισον
εκδ Ωκεανίδα

Μοναδική παρηγοριά της μοναχικής κοπέλας είναι τα γλυκά που κρύβει στο ντουλάπι της. Στο ίδιο ντουλάπι θα βρει μια μέρα την έκπληξη που θ' αλλάξει τη ζωή της.
Η Τζόσι είναι βέβαιη για τρία πράγματα: ότι ο χειμώνας είναι η αγαπημένη της εποχή, ότι είναι ασχημούλα κι ότι τα γλυκά τρώγονται καλύτερα μες στην απομόνωση της κρυψώνας της. Για πολύ καιρό η Τζόσι αρκείται σε μια ζωή χωρίς τίποτα ιδιαίτερο, στο σπίτι της μητέρας της. Η μόνη της παρηγοριά είναι τα γλυκά και τα αισθηματικά μυθιστορήματα που της γεμίζουν τα βράδια…
Μέχρι που ανακαλύπτει ότι στην κρυψώνα της έχει εγκατασταθεί η Ντέλα Λι, μια γκαρσόνα της περιοχής που γίνεται κατά το ένα τρίτο η Νέμεσή της και κατά τα δύο τρίτα η καλή της νεράιδα.
Η Βασίλισσα των ζαχαρωτών, πλημμυρισμένη ζεστασιά και πνεύμα, και καρυκευμένη με μαγεία, είναι μια συναρπαστική ιστορία για τη φιλία, τον έρωτα και τις υπέροχες δυνατότητες που φέρνει κάθε καινούργια μέρα.

Έργο βαθύτατα ηθικό

Mωρίς
Ε.Μ. Φόρστερ
εκδ Καστανιώτη

O Mωρίς, ένα συνηθισμένο και απλό παιδί, έχει τις εμπειρίες που έχουν και χιλιάδες άλλα παιδιά - εκτός από τη βαθύτερη εκείνη συναίσθηση της έλξης από το ίδιο του το φύλο. Kαι μόνο πολύ αργότερα, όταν στο Πανεπιστήμιο θα γνωρίσει έναν έξυπνο και καλλιεργημένο αριστοκράτη φοιτητή, αφυπνίζεται και υποχρεώνεται να οδηγηθεί προς μία πρώτη συνειδητοποίηση του εσώτερου εαυτού του: είναι ερωτευμένος με τον Kλάιβ. H ιδιότυπη και ιδεαλιστική σχέση που διαμορφώνεται μεταξύ τους διαρκεί τρία χρόνια, μέχρι που ο Kλάιβ τον εγκαταλείπει στρεφόμενος προς τις γυναίκες. Aπομένοντας μόνος, ο Mωρίς ή θα καταστραφεί ή θα αναλάβει να ακολουθήσει την άγουσα «διά της στενής πύλης» προς την πλήρη συνείδηση, προς τη ζωή.
Eάν το βιβλίο είναι η δύσκολη, αργή, επώδυνη συνειδητοποίηση ενός κοινού ανθρώπου ότι είναι ομοφυλόφιλος και, συνεπώς, απορρίπτεται από το κοινωνικό σύνολο, είναι επίσης η ιστορία της προσωπικής μας απελευθέρωσης από τη σωρεύουσα σκόνη των κοινωνικών συμβάσεων. Έργο βαθύτατα ηθικό, είναι η αντιπαράθεση συμβατικότητας και αλήθειας, σύγχυσης και συνείδησης, αυταπάτης και ειλικρίνειας. Γραμμένο με τρόπο μαγευτικό, το 1914, παρέμεινε ανέκδοτο μέχρι το θάνατο του συγγραφέα, το 1970, αφού ο ίδιος ο Φόρστερ δε θέλησε ποτέ να το δημοσιεύσει.

Μια σκοτεινή ιστορική περίοδο τριάντα πέντε χρόνων.i

Στην απέναντι όχθη
Τηλέμαχος Κώτσιας
εκδ Ψυχογιός

Ο Πέτρος Χαρίσης θα θυμάται για πάντα εκείνο το πρωινό του 1924, όταν επέστρεφε από την Αμερική. Tα ξερά φύλλα που είχαν σκεπάσει το μονοπάτι του δάσους έτριζαν κάτω από τα πόδια του, και το κυπρί του μουλαριού χτυπούσε ρυθμικά σε κάθε του βήμα. Αναρωτιόταν αν η επιστροφή αυτή θα ήταν η στερνή έπειτα από τόσες περιπέτειες ή, αντίθετα, θα αποτελούσε μια νέα σελίδα στη ζωή του. Κάπως έτσι, κοντά στα βουνά της Μουργκάνας, στα σύνορα Αλβανίας και Ελλάδας, ο Πέτρος Χαρίσης κάνει το καινούργιο του ξεκίνημα. Εκεί, στην όχθη του Ξεριά, αποφασίζει να χτίσει μια παράγκα γύρω από την οποία στη συνέχεια θα αναπτυχθεί το κέντρο του νέου χωριού. Η φαμίλια του αβγαταίνει, το ίδιο και η περιουσία του, ώσπου τα σύνορα που είχαν χωρίσει το χωριό στα δύο έκλεισαν. Ο Πέτρος Χαρίσης θα θεωρείται πλέον Αλβανός πολίτης. Και η ζωή του, όπως την ονειρευόταν, δε θα είναι ποτέ πια η ίδια. Πολιτικές συγκρούσεις, εθνικοί κατατρεγμοί, διαψεύσεις προσδοκιών, υποθέσεις κατασκοπείας που διαπλέκονται με προσωπικές ιστορίες, ζωές και όνειρα κομμένα στη μέση, οικογενειακά δράματα, όλα ρίχνουν φως σε μια σκοτεινή ιστορική περίοδο τριάντα πέντε χρόνων.

Η διαδικασία που απαιτείται για να κατακτηθεί η ευτυχία

Ροή
Η ψυχολογία της ευτυχίας
Μιχάι Τσικζεντμιχάι
εκδ Καστανιώτη

Η «ροή» εξετάζει τη διαδικασία που απαιτείται για να κατακτηθεί η ευτυχία μέσα από τον έλεγχο της εσωτερικής ζωής του ανθρώπου.

Όμως τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να χαίρονται τη ζωή; Ποιες είναι οι εσωτερικές εμπειρίες που την καθιστούν αξιόλογη; Με το βιβλίο αυτό ο ψυχολόγος Μιχάι Τσικζεντμιχάι δίνει σαφείς απαντήσεις, έχοντας μελετήσει τις καταστάσεις της «βέλτιστης εμπειρίας»: δηλαδή τις καταστάσεις όπου νιώθουμε συγκεντρωμένοι και βαθιά χαρούμενοι.

Οι έρευνες κατέδειξαν ότι μια εμπειρία γίνεται πραγματικά ικανοποιητική όταν ο συνειδητός νους βρίσκεται σε ροή: σε μια κατάσταση προσήλωσης τόσο έντονης, που ισοδυναμεί με απόλυτη αφοσίωση σε μια δραστηριότητα. Όλοι μας βιώνουμε εμπειρίες ροής και είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε τα χαρακτηριστικά τους: νιώθουμε δυνατοί, έχουμε τον έλεγχο των καταστάσεων και οι ικανότητές μας λειτουργούν στο έπακρο. Ο χρόνος και διάφορα προβλήματα συναισθηματικής φύσεως εξαφανίζονται, ενώ μας πλημμυρίζει μια υπέροχη αίσθηση υπέρβασης.

Στο βιβλίο του ο Τσικζεντμιχάι εξηγεί με ποιο τρόπο μπορούμε να ελέγξουμε αυτή την ευχάριστη κατάσταση, θέτοντας προκλήσεις στον εαυτό μας: αποστολές ή εργασίες που, για το επίπεδο των δυνατοτήτων μας, δεν είναι ούτε πολύ δύσκολες αλλά ούτε και εύκολες. Με τέτοιους στόχους, μαθαίνουμε να ελέγχουμε τις πληροφορίες που εντυπώνονται στο συνειδητό μας νου και έτσι βελτιώνουμε την ποιότητα της ζωής μας, ανακαλύπτοντας τον πραγματικό πλούτο της καθημερινότητας.

Πές τα Πασχαλία μου

... Και, συνεχίζοντας το ταξίδι μας στον χρόνο, μήπως δεν συναντάμε διάσημα μυθιστορήματα που δεν θα είχαν γίνει διάσημα αν δεν είχαν αγαπηθεί προπαντός από τις γυναίκες: την Πριγκίπισσα της Κλεβ, την Πάμελα , τη Μαντάμ Μποβαρύ, την ΄Αννα Καρένινα , τα μυθιστορήματα του Ντίκενς, για να μη μιλήσουμε για την Τζέιν ΄Ωστιν, τη Σάρλοτ και την ΄Εμιλυ Μπροντέ ή τη Βιρτζίνια Γουλφ; Αμφιβάλλω, βέβαια, αν άλλα διάσημα μυθιστορήματα, όπως ο Δον Κιχώτης, ο Μόμπυ Ντικ, το Μαγικό βουνό, ο ΄Ανθρωπος χωρίς ιδιότητες, η Δίκη, ο Οδυσσέας , υπήρξαν ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλή στο γυναικείο κοινό. Αλλά θα αφήσω στην άκρη τέτοιες αμφιβολίες, ύποπτες για σεξισμό μέσα στο politically correct κλίμα της εποχής μας, και θα τονίσω για ξεκάρφωμα ότι, αν δεν διάβαζαν τόσο πολύ οι γυναίκες, η λογοτεχνία θα ήταν σήμερα πιθανότατα ένα περιθωριακό φαινόμενο. Στην Ελλάδα μάλιστα πολύ περιθωριακό. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για την Ελλάδα. Το γυναικείο αναγνωστικό κοινό λογοτεχνίας στην Ελλάδα έχει δύο στατιστικές ιδιαιτερότητες, σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πρώτον, είναι αναλογικά μεγαλύτερο (για πολύ πάνω από 70% κάνουν λόγο οι στατιστικές και οι εκτιμήσεις των βιβλιοπωλών). Και δεύτερον, διαβάζει κυρίως γυναίκες συγγραφείς: στους καταλόγους των ευπώλητων κυριαρχούν σαφώς τα γυναικεία ονόματα, ενώ οι άνδρες συγγραφείς μόνον υπό ειδικές προϋποθέσεις φτάνουν τα γυναικεία νούμερα. Αυτό αντανακλάται άλλωστε και στην αναλογία γυναικών και ανδρών συγγραφέων, που με ραγδαίους ρυθμούς γίνεται ολοένα ευνοϊκότερη για τις γυναίκες. Μπορεί να κατέχουμε μια από τις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη σε ό, τι αφορά το ποσοστό γυναικών βουλευτών, γυναικών υπουργών, γυναικών πανεπιστημιακών, γυναικών διευθυντικών στελεχών, αλλά το ποσοστό γυναικών συγγραφέων μας - γύρω στο 50% σήμερα- αποτελεί πιθανότατα ευρωπαϊκό, ίσως και παγκόσμιο ρεκόρ. Ούτε Σκανδιναβία να ήμασταν! ...

Η συνέχεια στο blog της Πασχαλίας:

http://pasxaliatravlou.psichogios.gr/2009_06_01_archive.html

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΟΥΡΤΟΒΙΚ

http://www.greece2001.gr/writers/DimosthenisKourtovik.html

Η Λένα Μαντά απαντά

Νομίζω ότι πλέον ηρέμησα αρκετά ώστε να μπορώ ν’ απαντήσω στον κύριο Κούρτοβικ με τρόπο που να δηλώνει ότι είμαι γυναίκα και όχι γυναικούλα, ότι είμαι κυρία και όχι υβρεολόγος, γιατί όλα έχουν και ένα όριο και ο κύριος αυτός το ξεπέρασε προ πολλού. Δεν θ’ αναφερθώ στην Πασχαλία ούτε στην Χρυσηίδα, είναι μεγάλα κορίτσια και οι δύο για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, Η Πασχαλία το έκανε ήδη με τον καλύτερο τρόπο στο blog της. Ούτε θα απολογηθώ για ότι γράφω, πολύ δε περισσότερο για την ανταπόκριση του κοινού στα βιβλία μου. Θα σταθώ στο άρθρο του κυρίου Κούρτοβικ το οποίο δεν σας κρύβω διάβασα και ξαναδιάβασα για να βεβαιωθώ ότι δεν είχα παρανοήσει κάτι….

Πολύς κόσμος θέλησε από μένα να μιλήσω και κάποιοι ίσως απογοητεύτηκαν που δεν το έκανα, αλλά ας μου επιτραπεί η έκφραση: «Είμαι παλιά καραβάνα» στις προσβολές και ξέρω τι κρύβεται πίσω από αυτές, αλλά και πόσο λίγο ρόλο θα παίξει οποιαδήποτε απάντηση. Για να μην πω ότι απαντώντας σε κάτι που δεν αξίζει ν’ απαντηθεί, ανοίγεις έναν φαύλο κύκλο με όλους αυτούς που κρίνουν, αλλά δεν δέχονται την κριτική, που θεωρούν εαυτούς υπεράνω όλων….
Ο κύριος Κούρτοβικ, μίλησε για μικροαστική τάξη για «πρόσωπα ρημαγμένα», για «ξασμένα μαλλιά» ή «οξυζεναρισμένα» για «αλαφιασμένο βλέμμα» και για μας. Που είχαμε βγει από το κομμωτήριο για να φωτογραφηθούμε. Που κοιτούσαμε με πώς το είπε; Α, ναι: «με συγκρατημένα περήφανο και καθησυχαστικό βλέμμα» το αναγνωστικό κοινό που αποτελείται κατά την γνώμη του μόνο από γυναίκες και τόσα άλλα.
Σε ποιο απ’ όλα θέλετε ν’ απαντήσω και πώς να το κάνω χωρίς να πέσω στο επίπεδό του που καλώς ή κακώς πίστευα ότι ήταν κάπως καλύτερο, αφού φιγουράρει ως δημοσιογράφος, λογοτέχνης, βιβλιοκριτικός και ούτε και εγώ ξέρω πόσα επίθετα προσθέτει από μόνος του στο όνομά του για να πάρει λίγη από την αξία που εμπεριέχουν. Ή μήπως του τα αποδίδουν ομότεχνοι φοβούμενοι την πένα του αλλά και το βήμα που κατέχει.

Είπα κάποτε σε μια συνέντευξη ότι δεν θίγω κανέναν και δεν θίγομαι. Ο κύριος Κούρτοβικ θα με κάνει να παραβώ την αρχή μου, γιατί μέσα στο μένος του με ακύρωσε σαν άνθρωπο. Εκτός από… «ροζ μπεστελλερίστα» είμαι και επαγγελματίας και σύζυγος αλλά κυρίως μητέρα και δεν ανέχομαι τέτοιο διασυρμό. Ας έγραφε ότι ήθελε για το «ροζ» βιβλίο μου. Ας το κομμάτιαζε με την προϋπόθεση ότι είχε καθίσει και πιεστεί να το διαβάσει. Αυτό αφορούσε την δουλειά μου και εφόσον εκτίθεμαι, είμαι έτοιμη για την κριτική του καθενός Κούρτοβικ.
Ποιος του είπε από ποια κοινωνική τάξη κατάγομαι; Πότε με γνώρισε; Ξέρει τους γονείς μου, την καταγωγή μου, τον άντρα μου, την θέση μου; Δεν με ξέρει, δεν τον ξέρω και ούτε θέλω να τον μάθω. Αλλά δεν τον ενόχλησα ποτέ. Κανένα κριτικό βιβλίου δεν έχω ενοχλήσει ποτέ και αν υπάρχει έστω και ένας που έχει δεχτεί δική μου ενόχληση, τον προκαλώ να βγει και να το πει. Εγώ μόνο σχέση με το αναγνωστικό κοινό έχω. Σε αυτό εμπιστεύομαι όσα γράφω και από αυτό περιμένω την ετυμηγορία. Όταν έγραψα το ποτάμι, με ήξεραν λίγοι, οι εφημερίδες δεν ήξεραν ούτε το όνομά μου και τίποτα και κανείς δεν το εμπόδισε να πουλήσει στον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας του 110.000 αντίτυπα!
Αν έχει έστω και λίγη εντιμότητα μέσα του, θα βγει και θα επανορθώσει, θα ζητήσει συγνώμη και από εμένα και από τις άλλες δύο κυρίες, αλλά κυρίως από το αναγνωστικό κοινό που έθιξε κατάφωρα και άδικα. Δεν θα του στείλω τα χιλιάδες mail που λαμβάνω από νέες, νέους, κορίτσια και αγόρια που μακράν απέχουν από κυρίες με …μαραμένο πρόσωπο! Δεν είναι δικαστής, δεν είμαι κατηγορούμενη, παρά μονάχα για ένα! Σέβομαι το αναγνωστικό κοινό, το αγαπάω και με αγαπάει. Του δίνω ταξίδια ψυχής και ποτέ δεν προσποιούμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι!
Όσο για το αν ανήκω στην λογοτεχνία, στην παραλογοτεχνία και σε όποιο άλλο είδος επινοήσουν στενόμυαλοι άνθρωποι, αυτό ας το αφήσουμε να το κρίνει ο χρόνος και κυρίως το αναγνωστικό κοινό. Ας μην το υποτιμούμε πια και τόσο πολύ! Εκτός αν ο κύριος Κούρτοβικ είναι της λογικής : «Όλοι τους τρελοί, εκτός από μένα»!
Δεν θα ξανασχοληθώ με το θέμα και αυτό ούτε με καμιά άλλη «κριτική», αλλά δεν είμαι και σίγουρη ότι αυτή η ιστορία θα σταματήσει εδώ. Αν ο κύριος αυτός επιμένει, θα κινηθώ νομικά και για πρώτη φορά στη ζωή μου θα κάνω μήνυση σε άνθρωπο.
Απ’ ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω, ο εκδότης μου ετοιμάζει την δική του απάντηση. Εγώ θα κλείσω με μια απαίτηση:
Ζητώ να με αφήσουν ήσυχη και να μην ασχολούνται μαζί μου. Δεν θέλω ούτε την εύνοια τους, ούτε ύμνους, ούτε διασυρμούς. Θέλω μόνο και χρειάζομαι το αναγνωστικό κοινό. Τον τελευταίο και απόλυτο κριτή της δουλειάς μου….

(πηγή:http://mantapsichogios.blogspot.com/2009/06/blog-post_10.html)

Για να έχουμε μια ολοκληρωμένη άποψη για το θέμα που έχει δημιουργηθεί

(ακριβός όπως αναρτήθηκε στο site)

Γλάστρες ονείρων ή τεφροδόχοι ονείρων

Γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ

Τελευταίο βράδυ της έκθεσης βιβλίου στον Κεραμεικό, τον Μάιο, έκανα μια βόλτα από εκεί. Βρήκα, για να ξεκινήσω με αυτό, ότι η διοργάνωση είναι πιο συμπαθητική στον καινούργιο χώρο της, συνομιλεί καλύτερα με το περιβάλλον, ενώ στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και, παλιότερα, στο Πεδίο του ΄Αρεως μού θύμιζε καταυλισμό σεισμοπλήκτων μέσα σε πάρκο. Αλλά θέλω σήμερα να μιλήσω για κάτι άλλο.

Στα περισσότερα περίπτερα η κίνηση ήταν σχετικά αραιή και οι στάσεις που έκαναν οι επισκέπτες συνήθως σύντομες. Πρόσεξα όμως ένα, μπροστά στο οποίο γινόταν πραγματικός συνωστισμός.

΄Ηταν το περίπτερο ενός γνωστού εκδοτικού οίκου, από αυτούς που συναγωνίζονται για τον πιο πλούσιο σε εμπορικούς συγγραφείς κατάλογο. Το κοινό που στριμωχνόταν μπροστά στον πάγκο του περίπτερου αποτελούνταν αποκλειστικά από γυναίκες (μία μόνον είχε μαζί της τον άνδρα της, που χάζευε εμφανώς αμήχανος). Πολλές είχαν ανοίξει από ένα βιβλίο και διάβαζαν με βουλιμία.

Στάθηκα λίγο πιο πέρα και προσπάθησα να παρατηρήσω τη σκηνή όσο το δυνατόν πιο αποστασιοποιημένα και απροκατάληπτα, κοινωνιολογικά ας πούμε. Σχεδόν όλες οι γυναίκες είχαν ηλικία ανάμεσα στα 35 και τα 50. Σχεδόν όλες ανήκαν ολοφάνερα στην κατώτερη μεσαία τάξη, αυτή που συνήθως αποκαλούμε μικροαστική. Εξίσου φανερό ήταν ότι η ζωή δεν είχε φανεί πολύ γενναιόδωρη σ΄ αυτές τις γυναίκες. Ο Όργουελ έλεγε ότι στα πενήντα του έχει κανείς το πρόσωπο που του ταιριάζει, αυτό δηλαδή που σκαλίζει πάνω του σιγά σιγά η ζωή που κάνει. Τα πρόσωπα που έβλεπα ήταν στερημένα, σχεδόν ρημαγμένα, και σε μερικά βλέμματα πρόσεξα κάτι το αλαφιασμένο. Ξαφνικά αισθάνθηκα μεγάλη συγκίνηση βλέποντας αυτές τις γυναίκες απορροφημένες σε κάποιο βιβλίο. Δεν με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή αν το βιβλίο ήταν καλό ή κακό. Μου φαινόταν συγκλονιστικό ότι έψαχναν εναγώνια εκεί μέσα να βρουν κάτι που τους είχε αρνηθεί η ζωή.

Στο βάθος του περίπτερου, πάνω από τα κεφάλια των γυναικών με τα ξασμένα, τα οξυζεναρισμένα ή τα σκληρά σαν πράσα μαλλιά, κρέμονταν δύο φωτογραφικά πορτρέτα. Απεικόνιζαν τις δύο πολυνίκες συγγραφείς του εκδοτικού οίκου στις κούρσες για το πλειστοπώλητο ελληνικό βιβλίο της χρονιάς. Οι δύο πρωταθλήτριες, με προσεγμένο μακιγιάζ και σαν να είχαν μόλις βγει από το κομμωτήριο, κοίταζαν από εκεί ψηλά το κοινό τους με συγκρατημένα περήφανο και καθησυχαστικό βλέμμα. Καταλάβαινες ότι είχαν το ίδιο κοινωνικό προφίλ με τις αναγνώστριές τους. ΄Ενιωθαν όμως σαν εκλεγμένες αντιπρόσωποί τους- και όχι αδικαιολόγητα, αφού είχαν αναδειχτεί πράγματι από αυτές, με δημοκρατικότατες διαδικασίες. Είχαν συναίσθηση του ρόλου που τους είχε απονεμηθεί και τον έπαιρναν πολύ στα σοβαρά. ΄Εμοιαζαν κάπως με μαμάδες που παίζουν με τα παιδιά τους με τον τρόπο των μαμάδων, ήρεμα και κάπως συγκαταβατικά, απολαμβάνοντας όχι τόσο το παιχνίδι όσο τον ρόλο της μητέρας. Στην αρχή με εκνεύρισε το αυτάρεσκο ύφος των δύο συγγραφέων, έτσι όπως αιωρούνταν πάνω από τα μαραμένα πρόσωπα των θαυμαστριών τους. Λίγο αργότερα όμως, όταν ξανάφερα στο μυαλό μου τη σκηνή, τα συναισθήματά μου άλλαξαν. Ένιωσα κάποια λύπη και γι΄ αυτές. ΄Εχουν πάρει τον ρόλο τους τόσο πολύ στα σοβαρά ώστε κοντεύουν να ξεχάσουν ότι τον υποδύονται. Θα νομίσουν πως είναι ό, τι ακριβώς πιστεύει γι΄ αυτές το φανατικό κοινό τους: σπουδαίες συγγραφείς. Και από εκεί θα αρχίσει η δυστυχία τους. Θυμάμαι κάποτε στη Γερμανία έναν νεαρό και πολύ ωραίο ΄Ελληνα, λαϊκό παιδί με ευθείς τρόπους και μια φυσική, ήρεμη ανδροπρέπεια. ΄Ηταν αγαπητός σε όλους, ΄Ελληνες και Γερμανούς, άνδρες και γυναίκες (στις γυναίκες ακόμα περισσότερο). ΄Ωσπου κάποια στιγμή το παιδί αυτό, επειδή έπαιξε δυο-τρεις φορές σε ερασιτεχνικούς θιάσους (πράγμα που του ζητήθηκε κυρίως λόγω του παραστήματός του), πίστεψε πως είχε γίνει καλλιτέχνης. ΄Αρχισε να φέρεται με την επιτήδευση που νόμιζε πως ταίριαζε στην καινούργια ιδιότητά του, να σνομπάρει τους ανθρώπους της τάξης του και πολύ σύντομα έγινε αντιπαθής έως αξιολύπητος σε όλους (στις γυναίκες ακόμα περισσότερο). Φυσικά, δεν βρήκε ποτέ την αναγνώριση από εκείνους από τους οποίους την περίμενε και στο τέλος έπεσε σε κατάθλιψη.

Παρακολούθησα στο διαδίκτυο μια συνέντευξη που έδωσε μια συγγραφέας αυτού του είδους, μαστόρισσα δηλαδή του ροζ μπεστ σέλερ, για το τελευταίο της βιβλίο. Είπε, μεταξύ άλλων, ότι κάθε εποχή έχει τα προβλήματά της και το πρόβλημα της δικής μας είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Μου έκανε εντύπωση η σιγουριά με την οποία εντόπισε αμέσως το πρόβλημα της εποχής μας (εγώ θα αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα σε κάμποσα προβλήματα). Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση μού προξένησε όμως κάτι που είπε λίγο παρακάτω: ότι το μυθιστόρημά της είναι διδακτικό· βοηθάει, δηλαδή, τις γυναίκες να καταλάβουν καλύτερα τον εαυτό τους, αλλά και τον άνδρα τους, όπως επίσης βοηθάει τους άνδρες να καταλάβουν καλύτερα τη γυναίκα τους (το πλαίσιο αναφοράς της συγγραφέως ήταν η οικογένεια, όπως συμβαίνει κατά κανόνα στα μυθιστορήματα αυτού του τύπου).

Νά η λέξη-κλειδί: διδακτικό. Καταραμένη και εκδιωγμένη από την καθαυτό λογοτεχνία, βρήκε καταφύγιο σ΄ αυτό που μερικοί τολμούν ακόμα να αποκαλούν παραλογοτεχνία. Οι αναγνώστριες τέτοιων βιβλίων παραδέχονται πρόθυμα ότι είναι ανώριμες, ότι δεν τα βρίσκουν με τον εαυτό τους και δεν τα βγάζουν πέρα με τις απαιτήσεις της ζωής τους, γι΄ αυτό χρειάζονται καθοδήγηση από κάποιον που ξέρει καλύτερα. Η ροζ παραλογοτεχνία και το κοινό της βάζουν τον συγγραφέα σε πολύ ψηλότερο σκαλοπάτι από ό, τι η σύγχρονη σοβαρή λογοτεχνία. Αξίζουν άραγε οι συγκεκριμένοι συγγραφείς αυτή τη θέση; Αν κρίνουμε από τη διαρκή ανταπόκριση των αναγνωστριών τους, την αξίζουν με το παραπάνω.

Αλλά το αν κάποιος αξίζει και πόσο είναι θέμα ορισμού της αξίας. Το μυστικό αυτών των μυθιστορημάτων, όπως αντιλαμβάνεται εύκολα όποιος έχει διαβάσει δυο-τρία από αυτά, είναι ότι παρουσιάζουν τα πράγματα πολύ πιο απλά από όσο τα βλέπουν εκείνοι που επιμένουν να αμφιβάλλουν και να λεπτολογούν, και ότι υποδεικνύουν λύσεις. Το πλεονέκτημά τους, δηλαδή, είναι προφανές και τεράστιο. Το αν όμως η απλουστευμένη αναπαράσταση της πραγματικότητας (των ανθρώπινων σχέσεων, εν προκειμένω) θα επιβεβαιωθεί τελικά από την πραγματικότητα που βιώνουν οι αναγνώστριες, το αν οι άμεσες λύσεις που προτείνονται θα αποδώσουν είναι ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα, στο οποίο θα απαντήσει κάποτε, θέλοντας και μη, η κάθε αναγνώστρια χωριστά.

Δεν νομίζω πως θα αμφισβητήσει κανείς ότι ένα φευγαλέο, κρυφό ερωτευμένο βλέμμα λέει πολύ περισσότερα και είναι πολύ πιο αξιόπιστο από μια καλλιεπή ερωτική εξομολόγηση. Η αγωνία του αληθινού συγγραφέα είναι πώς θα μεταφράσει αυτό το βλέμμα στον σκληρό, δύσκαμπτο, συχνά παραπλανητικό κώδικα που λέγεται γλώσσα. Ξαναφέρνοντας όμως στον νου μου τα πρόσωπα των αναγνωστριών που έψαχναν σκυμμένες στα βιβλία, σ΄ εκείνο το εκθεσιακό περίπτερο, σκέφτομαι πως, όταν δεν συναντάμε στη ζωή μας τέτοια βλέμματα ή ίσως όταν δεν έχουμε αρκετή ευαισθησία για να τα προσέξουμε και να τα ερμηνεύσουμε, ακόμα και μια φλύαρη, ψεύτικη ερωτική εξομολόγηση μπορεί να γίνει βάλσαμο για την ψυχή μας.

(πηγή: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4520649)

Πρώτα σε πωλήσεις

1. Έρωτας σαν βροχή, Λένα Μαντά (Ψυχογιός)
2. Όλα όσα τα 'μαθα, μα ξέχασα μια λέξη, Δημήτρης Μπουραντάς (Πατάκης)
3. Λόγια φτερά, Χρήστος Χωμενίδης (Πατάκης)
4. Ο νικητής είναι μόνος, Πάολο Κοέλιο (Λιβάνης)
5. Complete unknown, Κων/νος Τζούμας (Καστανιώτης)
6. Ξιφιρ Φαλέρ, Αθηνά Κακούρη (Καστανιώτης)
7. Αν ήταν όλα ... αλλιώς, Αλκυόνη Παπαδάκη (Καλέντης)
8. Τι θα γίνω άμα δεν μεγαλώσω, Λένα Διβάνη (Καστανιώτης)
9. Το σταυροδρόμι των ψυχών, Χρύσας Δημουλίδου (Ψυχογιός)
10. Ένοχα μιστηκα, Ντόρα Γιαννακοπούλου (Καστανιώτης)

(πηγή: εφημερίδα Καθημερινή)

Η Τόνι Μόρισον πάλι κοντά μας

Έλεος
Τόνι Μόρισον
εκδ Νεφέλη

Η Τόνι Μόρισον, μέσα από την πεζογραφία της, κάνει τον αναγνώστη να αντιλαμβάνεται τις πολύπλοκες διεργασίες της ιστορίας. Hilary Mantel Γεμάτο ομορφιά, εκκεντρικότητα, ζωντάνια, γέλιο, αισθησιασμό, γενναιόδωρη στοργή... Το έργο της Τόνι Μόρισον είναι ενυτπωσιακά ιδιαίτερο. Times Literary Supplement

Oργανωμένη συνωμοσία

ΤΟ ΞΙΦΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
CHRIS KUZNESKI
εκδ Modern Times

Σε ένα νησί στα ανοιχτά της Νότιας Κορέας, ένα αγόρι ανακαλύπτει μια σπηλιά λουσμένη στο αίμα. Η μυρωδιά του θανάτου είναι διάχυτη παντού. Σε λιγότερο από μια βδομάδα, όλοι οι κάτοικοι του χωριού εξαφανίζονται μυστηριωδώς… Στη Σαουδική Αραβία, στις υπόγειες σήραγγες κάτω από την ιερή πόλη της Μέκκας, η νεαρή αρχαιολόγος Σάρι Σάσμιν ανακαλύπτει ένα σημα- ντικότατο εύρημα. Όταν όμως εκεί γίνεται ένας φόνος και αποφασίζουν να σφραγίσουν το χώρο της ανασκαφής, η Σάρι αντιδρά και καταλήγει αιχμάλωτη και βαριά χτυπημένη… Ταυτόχρονα, σε μια μυστική σπηλιά-κρατητήριο των Μυστικών Υπηρε- σιών των ΗΠΑ, έχει συμβεί κάτι αδιανόητο. Ο Αμερικανός λοχαγός Τρέβορ Σμιτ και οι στρατιώτες του μοιάζουν να έχουν δολοφονηθεί κάτω από ανεξήγητες συνθήκες, αλλά τα πτώματά τους είναι άφαντα. Μεταξύ των κρατουμένων ήταν και ένας επικίνδυνος ισλαμιστής τρομοκράτης, αρχηγός της οργάνωσης «Στρατιώτες του Αλλάχ».
Οι απόστρατοι Τζόναθαν Πέιν και Ντέιβιντ Τζόουνς, πρώην μέλη της επίλεκτης στρατιωτικής μονάδας MANIACs, καλούνται να εξιχνιάσουν την υπόθεση. Οι έρευνές τους θα τους οδηγήσουν στη Μέκκα όπου θα συνειδητοποιήσουν ότι έχουν να κάνουν με μια καλά οργανωμένη συνωμοσία που απειλεί να πυροδοτήσει έναν παγκόσμιο Ιερό Πόλεμο. Ποιοι όμως κρύβονται πίσω από το σχέδιο ανατίναξης του Μεγάλου Τεμένους; Θα καταφέρουν να αποτρέψουν την καταστροφή και να σώσουν την ανθρωπότητα;

7η Γιορτή Παραμυθιών

Το Κέντρο Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών διοργανώνει την 7η Γιορτή Παραμυθιών που θα λάβει και φέτος χώρα τη δεύτερη εβδομάδα του Ιουλίου και συγκεκριμένα από τις 4 ως και τις 12 Ιουλίου στην Κέα. Τα φετινά παραμύθια είναι αφιερωμένα στην αγάπη και στον έρωτα.
Για περισσότερες πληροφορίες: (Το Βήμα, 03-06-2009)
(http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=271379&dt=03/0...)

Στη Μέριλιν Ρόμπινσον το «γυναικείο» βραβείο λογοτεχνίας

To φετινό λογοτεχνικό βραβείο Orange, που δίνεται μόνο σε γυναίκες, απονεμήθηκε στην Αμερικανίδα Μέριλιν Ρόμπινσον για το βιβλίο της «Home». To βραβείο, που συνοδεύεται από έπαθλο 30.000 λιρών, δόθηκε ομόφωνα στο βιβλίο της Ρόμπινσον, το οποίο πραγματεύεται οικογενειακές σχέσεις και την έννοια της εξιλέωσης.

Η Μέριλιν Ρόμπινσον που διδάσκει δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα είχε τιμηθεί πριν από τέσσερα χρόνια με το βραβείο Πούλιτζερ για το βιβλίο της «Gilead».

Κερδίστε ένα βιβλίο από την vivliolatreia

Μην ξεχνάμε τον διαγωνισμό του blog μας. Όποιος έχει γράψει τα περισσότερα σχόλια (στις μέχρι τότε αναρτήσεις μας), έως τις 17/07/09 και είναι μέλος, θα κερδίσει ένα βιβλίο της επιλογής του.

Από το blog της Σοφίας Βοϊκου

Θα μας πει και τι θα διαβάζουμε τώρα;;;

Σήμερα (Σάββατο 6/7/09), διάβασα ένα απερίγραπτο άρθρο του κ. Δημοσθένη Κούρτοβικ στα "Νέα". Αφιέρωσε ένα ολόκληρο σαλόνι, για να στραφεί εναντίον όσων γυναικών - συγγραφέων "πουλάνε" και πιο συγκεκριμένα της Λένας Μαντά, της Χρύσας Δημουλίδου και της Πασχαλίας Τραυλού, τις οποίες της φωτογράφιζε κυριολεκτικά και μεταφορικά στο κείμενο του.
Γιατί εδώ στην Ελλάδα, εάν πουλάς είναι έγκλημα. Το δικαίωμα στο διάβασμα φαίνεται ότι το έχουν μόνο λίγοι, μέλη μιας "πνευματικής ελιτίστικης συντεχνίας" και όλοι οι υπόλοιποι είναι ο αμόρφωτος λαουτζίκος.
Καταφέρεται ενάντια στις μεσήλικες γυναίκες με το ξανθό μαλλί, λες και δεν έχουν δικαίωμα να διαβάσουν ό,τι θέλουν και όποτε θέλουν. Από πότε το διάβασμα έχει σχέση με το τι χρώμα έχουν τα μαλλιά μου, μόνο ο κ. Κούρτοβικ το γνωρίζει.
Εάν ήθελε να κάνει μια εποικοδομητική κριτική, θα μπορούσε να την κάνει επάνω σε συγκεκριμένα βιβλία και όχι έτσι γενικά και αόριστα για τρεις συγγραφείς. Απορώ, αν έχει διαβάσει έστω και ένα βιβλίο τους. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του να μην του αρέσει ο τρόπος γραφής τους, αλλά δεν έχει κανένα δικαίωμα να ξεφτιλίζει με τέτοιο τρόπο τους χιλιάδες αναγνώστες που διαβάζουν με πάθος αυτά τα βιβλία. Γιατί ποιος δεν θα ήθελε να διαβάζονται τα βιβλία του από 200.000 άτομα στη μικρή μας Ελλάδα;;;
Και έχω μια μεγάλη απορία... Γιατί στο συγκεκριμένο άρθρο, αναφέρονται μόνο οι συγκεκριμένοι συγγραφείς που ανήκουν στον ίδιο εκδοτικό οίκο;;; Οι άλλοι εκδοτικοί οίκοι δεν βγάζουν δηλαδή μυθιστορήματα που απευθύνονται στο συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό;;; Εάν αυτό δεν είναι εμπάθεια ή κομπλεξισμός, τότε τι είναι;;;
Θα τελειώσω με μια φράση, που μου έμαθε πριν από λίγο καιρό ο Γιώργος Πολυράκης που λένε στη γενέτειρα του την Κρήτη: "Χτυπάνε μόνο τις φορτωμένες καρυδιές"
Υ.Γ. Υπάρχει μεγαλύτερη αναγνώριση από τους αναγνώστες που σε εμπιστεύονται;;;

(http://voikou.psichogios.gr/2009/06/blog-post.html)