Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

Αγναντεύαµε την πόλη απ’ τη θάλασσα...

Μνήμες της Κωνσταντινούπολης
Αχμετ Ουμιτ
Μεταφραστής : Ζαράγκαλης Θάνος
Εκδότης ΠΑΤΑΚΗ

Αγναντεύαµε την πόλη απ’ τη θάλασσα. Η Ιστανµπούλ ήταν σκεπασµένη µε οµίχλη… Κι η θάλασσα το ίδιο… Σκεπασµένο µε οµίχλη και το σκάφος µας… Αυτό που διακρίναµε ήταν οι µιναρέδες του Σουλταναχµέτ, ο τρούλος της Αγια-Σοφιάς, οι πύργοι του Τόπκαπι. Η πόλη έδινε την εντύπωση ότι ποτέ δεν είχε λεηλατηθεί, ποτέ δεν είχε καταστραφεί, ποτέ δεν είχε µολυνθεί. Η φύση είχε σκεπάσει µε µια κατάλευκη οµίχλη ό,τι άσχηµο υπήρχε στην πόλη. Σαν ένα στιγµιαίο όραµα λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος… Σαν ένα µαγικό νέφος… Μια παραµυθένια εικόνα… Σαν µια ολοκαίνουρια αρχή… Νέα, ελπιδοφόρα, όµορφη…

Αγναντεύαµε την πόλη απ’ τη θάλασσα...

Ένα πτώµα ξαπλωµένο στη βάση του ανδριάντα του Ατατούρκ στο Σαράιµπουρνου. Στην παλάµη του ένα αρχαίο νόµισµα… Ωστόσο ούτε το πτώµα ούτε το νόµισµα θα είναι τα τελευταία. Επτά θύµατα, επτά µονάρχες, επτά νοµίσµατα, επτά αρχαία σηµεία της Πόλης. Η µοναδική αλήθεια: η µακραίωνη ιστορία µιας πόλης µαγικής και αινιγµατικής, της πόλης των πόλεων...

Ένα µυθιστόρηµα-ποταµός, όπου τα πάθη των ανθρώπων συναντούν την ιστορία, όπου η περιπέτεια κλιµακώνεται µαζί µε τη συγκίνηση, ένα µεγάλο σύγχρονο παραµύθι που ξεκινά απ’ το Βυζάντιο και την Κωνσταντινούπολη και φτάνει µέχρι τη σηµερινή µητρόπολη Ιστανµπούλ των µεγάλων αντιθέσεων, ένα λογοτεχνικό µπεστ σέλερ που έχει µαγέψει περισσότερους από 300.000 αναγνώστες στην Τουρκία...

Οι άνδρες λένε ψέματα! Δεν πρόκειται για κάποιο τρομερό νέο!


 

Γυναίκα η κόλαση... Γυναίκα κι ο παράδεισος

Δέκα ιστορίες, έχοντας ένα ακλόνητο κοινό στοιχείο: Τη γυναίκα! Όλες γεμάτες όνειρα, φόβους και ευαισθησία, εξυφαίνουν τις διαφορετικές ψυχές που ξεγυμνώνονται στις σελίδες αυτού του βιβλίου.

Τόσο ως παρουσία, όσο και ως απώλεια, τόσο στο αβέβαιο παρόν, όσο και στο αμετάκλητο παρελθόν, η γυναίκα πρωταγωνιστεί και απολαμβάνει την αναγνώριση που αναδύεται μέσα από τη σκέψη εκείνων, που επέλεξαν να την λατρέψουν.

Οι άνδρες λένε ψέματα! Δεν πρόκειται για κάποιο τρομερό νέο!

Όμως, ειλικρινά πιστεύουν ότι μπορούν να κοροϊδέψουν μια γυναίκα; Κι αφού δεν μπορούν να την κοροϊδέψουν, τότε γιατί εκείνη επιλέγει να παραμένει με ιώβεια υπομονή δίπλα σε έναν ψεύτη άνδρα; Μήπως είναι κι αυτό ένα ακόμα κομμάτι της θηλυκής της σοφίας;

Όχι!

Αυτό γίνεται γιατί ελπίζει! Ελπίζει πως κάποτε, κάτι θα αλλάξει και πως η ευαισθησία που κρατά στην καρδιά της, θα αγγίξει και τον άνδρα πλάι της. Πιστεύει πως κάποιος που της δηλώνει ότι την αγαπά μπορεί κάπου και να το εννοεί! 

Η καταραμένη η γνώση όμως και η σοφία, που την κάνουν να δει τα πάντα πίσω από τις μάσκες, έρχεται ύστερα από χρόνια! Έτσι κάποτε καταλήγει πως τα ροζ συννεφάκια, ανήκουν και σε ροζ κόσμους, αλλά και πως ο κόσμος μας δεν είναι ροζ! Είναι σκληρά κόκκινος από αμαρτία και ηδονή και ανεπανόρθωτα γκρίζος από υποκρισία. 

Τι άλλο να ζητήσει μια γυναίκα από το να την εκτιμούν, να την αγαπούν και να της το δείχνουν; Να της υπενθυμίζουν, κάθε στιγμή πόσο τυχεροί είναι που την έχουν μέσα στα χέρια τους;

Αχ... αν ήξεραν οι άνδρες ότι θα μπορούσαν να έχουν οτιδήποτε ζητήσουν μόνο και μόνο αν αγαπούσαν τις γυναίκες στ' αλήθεια, τότε μπορεί και να σταματούσαν τα ψέματά τους. Μπορεί και να τις καταλάβαιναν!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Προσαρμοσμένη αναζήτηση