Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΟΤΟΕ 2012


Με αφορμή τον καθιερωμένο πλέον λογοτεχνικό διαγωνισμό που διοργάνωσε η ΟΤΟΕ για το έτος 2012, η Βασιλική Μελέτη απέσπασε μεταξύ των συνυποψήφιών της τιμητική διάκριση (έπαινο) στην κατηγορία του πεζογραφήματος με το διήγημα «Πορφυρός Κήρυκας». Την Επιτροπή Λογοτεχνών και Κριτικών για την κρίση των έργων του πεζού λόγου, αποτέλεσαν οι κύριοι Ζήρας Αλέξης, Κριτικός Λογοτεχνίας, Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων, Κώστας Κρεμμύδας, πρ. Τραπεζικός, Λογοτέχνης, Εκδότης του Περιοδικού «Μανδραγόρας» και Θανάσης Νάκας, Καθηγητής Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του διαγωνισμού και η βράβευση των λογοτεχνικών κειμένων πραγματοποιήθηκαν σε ειδική τελετή την Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012, όπου παρευρέθηκαν άνθρωποι του χώρου.

Αξιόλογη κρίθηκε λοιπόν η πρώτη συγγραφική προσπάθεια της Βασιλικής Μελέτη. Η νέα συγγραφέας γεννήθηκε στην Αθήνα. Με σπουδές στη Δημόσια Διοίκηση και ειδίκευση στη Διοίκηση Ανθρώπινων Πόρων, προσφέρει επί σειρά ετών τις υπηρεσίες της στον τραπεζικό κλάδο. Επίσης, ως επαγγελματίας μεταφράστρια και φιλόλογος ασχολείται με τη λογοτεχνία, ενώ παράλληλα ποικίλα άρθρα της έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.

Στις σελίδες του διηγήματος «Πορφυρός Κήρυκας», αποτυπώνονται ενδόμυχες σκέψεις και συναισθήματα βιωμένων εμπειριών της συγγραφέως, που ακροβατούν ανάμεσα στο πραγματικό και το ονειρικό: ο έρωτας ενός λέκτορα με τη νεαρή φοιτήτριά του αναδύεται μέσα από δεμένες σκηνές υπαρξιακής περισυλλογής, ενώ παραμένει σε πρώτο επίπεδο θέασης η βουτιά του διανοούμενου καθηγητή πανεπιστημίου στο κενό των ψευδαισθήσεών του. Έρωτας, απόγνωση, αλλά και θέληση για ζωή είναι τα στοιχεία εκείνα που αποτελούν την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών του διηγήματος. Η λύση της ιστορίας, καθόλου ανατρεπτική, μολονότι ψυχογραφική, υπενθυμίζει πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τόσο ρευστές όσο ασταθή είναι και τα όρια του πρωτόλειου έρωτα. Η γραφή του διηγήματος λεπτομερής και περιγραφική, ενώ επικρατεί κατά βάση η πρωτοπρόσωπη αφήγηση που διακόπτεται από διαλόγους των δύο ηρώων. Η ιστορία, με σαφείς επιρροές από την Ελεγεία ενός Έρωτα, καθηλώνει με τη συναισθηματική της ένταση και το πάθος που τελικά απογειώνουν τις αισθήσεις του αναγνώστη.
------------------------------------------------------

Απόσπασμα
Πορφυρός Κήρυκας



«…Εν ταις λαμπρότησι των αγίων σου πώς εισελεύσομαι ο ανάξιος; Εάν γαρ τολμήσω συνεισελθείν εις τον νυμφώνα, ο χιτών με ελέγχει, ότι ουκ έστι του γάμου και δέσμιος εκβαλούμαι υπό των αγγέλων…».



Ο ταξιδιώτης, περιπλανώμενος χωρίς εμφανή σκοπό και μοναχικά στο δρόμο, εμβληματικό τόπο μετάβασης της ψυχής, προκαλεί καχυποψία, περιέργεια, ανησυχία και κάποτε αγωνία. Ώσπου να φθάσει στο άλλο άκρο του μακρινού του προορισμού, λήπτης και δότης συγχρόνως, ο ταξιδιώτης φέρει, με το χρίσμα του αγγελιαφόρου, συμβολικά μηνύματα, ευεργετικά νεύματα, ευλογίες και ευχές. Ξεκινά λοιπόν το ταξίδι, προσωποποιώντας την είσοδο του έξω μέσα ως κομιστής μαντάτων, ενώ η σχέση μεταξύ δρόμου και αγγελιαφόρου συνυφαίνει το ταξίδι με τη μοίρα. Στα πρώιμα στάδια του ταξιδιού αυτού, ο δρόμος σηματοδοτεί διαχωρισμό και ταραχή, όμως στα επόμενα στάδια, συνεπάγεται τάξη και συντροφικότητα.

Έτσι θυμάμαι να διαγράφεται και η πορεία του ταξιδιού εκείνου του ανθρώπου: του πορφυρού κήρυκα. Τα μονοπάτια μας αντάμωσαν σαν να έσμιγαν παρακλάδια του ίδιου δρόμου. Και τα συναισθήματα που μου προξένησε στο διάβα του, αντιφατικά. Σαν απομάκρυνση και απεξοικείωση, πέρασμα σε ξένη γη, που σηματοδοτούσε για μένα μια νέα αρχή, μια άγνωστη γνωστική δομή, όπου συνενώνονταν ζωή και θάνατος μαζί. Κάθε μετασχηματισμό από το θάνατο στη ζωή και αντίστροφα, τον βίωσα και τον διάβασα στα σημεία του σώματος του κήρυκά μου: ήξερε να οδηγεί τους περιπλανώμενους οδοιπόρους από το σταθμό της ζωής στην ποθητή νηνεμία, γαλήνη, ευδαιμονία. ΄Ετσι, παρά την όποια απόσταση μας χώριζε, οι ιστορίες μας διασταυρώθηκαν, αναμείχθηκαν και χωνεύθηκαν στο ίδιο καλούπι. Από τότε αφέθηκα στη γοητεία των μυστικών αναλογιών, των κρυφών επαφών του παρόντος με το παρελθόν, αναζητώντας μέσα από τα μάτια του κήρυκα, τις συνηχήσεις που θα με έκαναν να αισθανθώ την απόκλιση ανάμεσα σε αυτό που υπήρξα και σε αυτό που είμαι, τη χρονική διάσταση της ζωής μου. Το ταξίδι προσιδίαζε σε μαντεία που επένδυε τη σάρκα με μια αυτονομία ξέχωρη από τη βούληση του εαυτού και εκφραζόταν στην αντιπαράθεση στιγμών. Στη συγκρότηση εαυτού και σώματος, ο εαυτός μου, με μόνη εξαίρεση την ονειρική κατάσταση, ήταν δεμένος με το παρόν, ενώ το σώμα και η σάρκα δένονταν με τις αόρατες σφαίρες του παρελθόντος και του μέλλοντος. Μια δυναμική που δημιουργούσε ασυμφωνία ανάμεσα στον εαυτό και το σώμα, με μορφή ξενιτεμού. Ο ξενιτεμός γεννά αρχή. Αρχή οδυνηρή, έστω και αν κυοφορεί μέσα της δυνάμεις αναγέννησης. Γιατί η ελπίδα ότι κάθε νέα αρχή αποτελεί έναυσμα συνένωσης του παρόντος και του παρελθόντος, λειτουργεί παρήγορα, σχεδόν λυτρωτικά, όπως κάθε ισχυρό φάρμακο στην ειλικρινή άγνοια για το αύριο, σαν γέφυρα επικοινωνίας με το απροσπέλαστο βασίλειο των εσώτερων ουρανών.

Ανέκαθεν είχα την πεποίθηση ότι η αυτοεξορία, αν και επιβεβλημένη εκ των έξω, είναι σκέτη δυστυχία, ενώ η συμπόρευση με συντρόφους αποτελεί ιδανική, αν όχι μοναδική, διέξοδο στο ταξίδι της αιωνιότητας. Και η επίγεια ζωή, απέραντη και απρόβλεπτη καθώς είναι, θρέφεται με τα χαμόγελα και τις πίκρες των ανθρώπων, όπως το έμβρυο, δεμένο με το λώρο της μάνας, απορροφά άλλοτε τους σαρωτικούς κραδασμούς της ψυχής της και άλλοτε τις υπόκωφες φωνές της, που δεν λένε στιγμή να σωπάσουν. Στα πρώτα βήματα, η επαγρύπνηση και η αντίσταση είναι θεμέλιοι λίθοι κάθε τέτοιου νέου εγχειρήματος, γιατί είναι αναρίθμητοι οι φίλοι και εχθροί, οι γενναιόδωροι Σαμαρείτες και οι άπληστοι Ιούδες, που καθοδηγούν στο τραχύ μονοπάτι του προσωπικού εγώ: φανερωμένοι φίλοι-εξομολογητές ενδύονται τη μορφή προσφιλών αγγέλων που κλείνουν δειλά στα προστατευτικά τους φτερά, εμποδίζοντας όμως την ψυχική ορατότητα στον έξω κόσμο, ενώ, στον αντίποδα, κρυμμένα βδεληρά φίδια, που απλόχερα προσφέρουν τον καρπό της γνώσης ανοίγουν τα μάτια σου, μην αφήνοντας όμως όρθια την παραμικρή αυταπάτη. Παράδοξη αλήθεια, αλλά πέρα για πέρα αληθινή. Οι πρώτοι κρύβουν στις παλάμες τους τον σπόρο της αγάπης, ενώ, στους δεύτερους, πάντα βρίσκει κανείς, αν ψάξει στις τσέπες τους, τριάντα αργύρια. Και τότε ο άνθρωπος μένει εγκλωβισμένος σε μια αέναη προσευχή, σε μια αδυσώπητη μάχη, περιπλανώμενος σε αδιέξοδους λαβύρινθους, με μόνη πυξίδα την ελπίδα να σιγοκαίει στην καρδιά, πριν κατακάψει και το τελευταίο προπύργιο της γυμνής αλήθειας.

Όλα έρχονταν αντίθετα από όσο τα είχα πραγματικά θελήσει. Διαισθανόμουν, ωστόσο, πως η αιωνιότητα αυτή, που τόσο διακαώς με ένοιαζε, αντί να καταλύσει οριστικά το μέλλον, στην πραγματικότητα έμελλε να του ανοίξει δρόμο διαφυγής…



Ξημέρωνε στη Σίφνο. Οι καλοκαιρινές μου διακοπές μετρούσαν ήδη σχεδόν μήνα. Είχε πιάσει να χαράζει για τα καλά και αφέθηκα να γυρίζω, παρά την πρωινή ψύχρα, στις φιλόξενες γειτονιές της με λαχτάρα. Κατάλευκα σοφά αραδιασμένα κυκλαδίτικα σπίτια, στενά παραδοσιακά σοκάκια, γραφικά μοναστήρια, καταπράσινα τοπία και άγριοι ορεινοί όγκοι, χρυσές αμμουδιές και προστατευμένοι όρμοι που έπαιζαν με τα κύματα. Εικόνες αναγνωρίσιμες σε κάθε αιγαιοπελαγίτικο νησί. Το λιμάνι της, οι Καμάρες, έμοιαζε με πολύβουο μελίσσι, ενώ στην πανέμορφη Απολλωνία έβλεπα να αντικατοπτρίζονται η αυθεντικότητα και η γοητεία του νησιού. Από τη Χώρα του νησιού ένας δρόμος οδηγεί στο περίφημο Κάστρο, οικισμό με μεσαιωνική ατμόσφαιρα, όπου δεσπόζει το περίφημο ξωκλήσι των Εφτά Μαρτύρων. Τον ακολούθησα.

Στη διαδρομή για το Κάστρο είχα την αίσθηση πως εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό ταξίδευα σαν αδέσποτο πνεύμα σε γειτονιές αλλούτερων ξωτικών, που δίσταζα να ανταμώσω για να μην ταράξουν τα λιμνάζοντα ύδατα της καλά τακτοποποιημένης μου συνείδησης, αλλά στο βάθος επεδίωκα να τα γνωρίσω για να με ταξιδέψουν στα δυσθεώρητα ύψη του απρόσμενου θαύματος. Σε ένα θαύμα πιστεύουν άγιοι και κολασμένοι, στο ίδιο θαύμα ήλπιζα και εγώ. Δίχως να το καταλάβω, βρέθηκα στο απόκοσμο ύψωμα των Εφτά Μαρτύρων. Στην ανατολική πλευρά του νησιού, παραδομένο σε μια ολόχρονα θαλασσοφίλιτη ακρογυαλιά, σχεδόν λαξευμένο στην κορφή αιώνιων βράχων, έστεκε επιβλητικά το εκκλησάκι με τον περήφανο θαλασσί τρούλο, καλωσορίζοντας με σε κλίμα χαλαρής θερινής ραστώνης. Μια μυστηριώδης ορμή με ωθούσε να κατέβω λαχανιασμένα το στενό ασβεστωμένο λιθόστρωτο καλντερίμι με τα πλατιά σκαλοπάτια που οδήγουσε στον περίβολο του ναού. Το εσωτερικό του, δίχως περίτεχνους διάκοσμους και μαρμάρινες επενδύσεις, απέπνεε λιτή μεγαλοπρέπεια με τους ξασπρισμένους τοίχους και τις λιγοστές εικόνες αγίων να φυλάνε προσεχτικά τα δικά τους ανεξάντλητα μυστικά. Ο χώρος με γοήτευε μαγνητιστικά και υπερτόνιζε τις βαθύτερες ανάγκες μου. Ξέρω καλά πως είμαι φύσει και θέσει ανήσυχο πλάσμα, με δυσανάλογες αδυναμίες, αλλά δίχως άλλο ένα από τα μετρημένα μου προτερήματα είναι η επιμονή. Και αυτό που επιζητούσα το καλοκαίρι εκείνο, ήταν να ανοίξω δρόμο και να πετύχω κάτι σημαντικό, αναζητώντας στόχο στο ανοιχτό πλέγμα του ορίζοντά μου.

Θυμάμαι πως μια αινιγματική διάθεση με συνόδευε από νωρίς εκείνο το πρωί. Περιπλανώμενη στη γειτονιά του Κάστρου και χαζεύοντας τα αναπαλαιωμένα κυκλαδίτικα κτίσματα, είχα χαθεί σε δαιδαλώδεις σκέψεις. «Τι είναι αυτό που εμείς οι άνθρωποι αγνοούμε;», αναρωτιόμουν. Ζαλισμένη από μια ανεξήγητη ψυχική ένταση, έκανα να γείρω ελαφρά σε μια πέτρινη μάντρα, θέλοντας να αράξω. Ξαφνικά τον είδα... Ο πορφυρός κήρυκας στεκόταν ξανά σαν ολόγραμμα μπροστά μου. Παραμένοντας ακίνητος, με κοίταζε επίμονα, με σκληρό, καθάριο βλέμμα. Ένα κράμα συστολής και πρωτογονισμού με καθήλωσε, κάνοντάς με να αναρριγήσω: αρρενωπή ομορφιά, διαπεραστικά γαλάζια μάτια, κατάλευκο δέρμα, αυστηρή και συνάμα ευγενική έκφραση, που θαρρώ, δεν οφειλόταν μόνο στη μόρφωση. Ο άνθρωπος αυτός με φανερά επιβλητικό παρουσιαστικό, ερχόταν καθημερινά στην παραλία του Πλατύ Γυαλού, την ίδια ώρα και στην ίδια πάντα θέση. Το πρόσωπο του δεν αντιφέγγιζε έκφραση συνοφρύωσης, ήταν απόλυτα γαλήνιος. Ένιωθα οικειότητα μαζί και έλξη. Εκείνος, παρά τις σιωπηλές και μακρόσυρτες ματιές του, ήταν σταθερά απόμακρος. Αν και, ομολογώ, είχα κάθε φορά στην πλάτη μου την αίσθηση ότι με παρατηρούσε. Προσπάθησα ένα μεσημέρι να τον πλησιάσω, όμως τα λόγια δυστυχώς δεν έβγαιναν. Τότε, αντιλαμβανόμενος την πρόθεσή μου, με πλησίασε. Τον γνώριζα, μα δεν είχα μάθει ποτέ έως τότε το όνομά του. Είχε, όμως, έρθει το πλήρωμα του χρόνου να τον προσεγγίσω ρεαλιστικά.

«Έχουμε ξανασυναντηθεί, έτσι δεν είναι;», πλησίασε και ρώτησε.

«Ναι, σας γνωρίζω, διδάσκετε στο Πανεπιστήμιο. Έχω παρακολουθήσει κάποια από τα μαθήματά σας», απάντησα με τεράστια ικανοποίηση για το θάρρος που κατάφερα να αντλήσω, παρά τη νευρικότητά μου.

«Χάρηκα. Δεν έχω συγκεκριμένη κατεύθυνση, έτσι, αν μου το επιτρέπετε, θα ήθελα να σας συνοδεύσω στη βόλτα σας», μου είπε.

Ήμουν έτοιμη να πω ότι βιαζόμουν, όταν κατάλαβα, ότι η δικαιολογία μου θα ήταν τόσο αφελής όσο και ψεύτικη. Δεν μπορούσα με κανένα τρόπο να μιλάω για βιασύνη. Μην ξέροντας πώς να ισορροπήσω, κατάφερα μόνο να απαντήσω «ευχαρίστως». Μέσα μου σαν να βίωνα μια ακατανίκητη ανάγκη να γυρέψω δύναμη σε έναν άνθρωπο που γνώριζε να δένει περίτεχνα την κόκκινη κλωστή στο στυμώνα του πεπρωμένου. Και ο κήρυκας μου κουβαλούσε μέσα του κλεισμένο ένα ψυχικό κύμα άφθαρτο και αιώνιο, που με συγκινούσε. Ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν αντιμέτωπη με ένα άνθρωπο τόσο διψασμένο για πύρινους λόγους αλήθειας. Μιλήσαμε για ώρες, με πάθος: στις υπαρξιακές ανησυχίες της ηλικίας μου, φαινόταν ικανός να στέκεται άγρυπνος φρουρός, επαναλαμβάνοντάς μου κάθε τόσο ότι οι ικανότητες και αρετές μου έκρυβαν βέβαιη υπόσχεση αφύπνισης. Αντιλαμβανόμουν στα λόγια του πως ήταν διαφορετικός από όλους όσους είχα γνωρίσει έως τότε. Ήταν όλος μυαλό. Ένα μείγμα οξυδέρκειας, κρίσης και εγκράτειας συνετού ανθρώπου που διορθώνει με πυγμή όλες τις δυσοίωνες προγνώσεις. Είχε ελαφρώς γερμένο το κεφάλι και ο ήλιος φώτιζε μέσα από τα φυλλώματα ένα μακάριο μειδίαμα στο πρόσωπό του. Και τότε ο λόγος του κήρυκα ήχησε.

«Να επαγρυπνάς», μου είπε προστατευτικά, κοιτώντας με βαθιά στα μάτια και χαμογελώντας διάπλατα. «Σκέψου, εμβάθυνε, ερεύνησε, μα πάνω από όλα πίστεψε την αλήθεια μέσα σου. Τότε θα λιώσει η λεγεώνα των δαιμόνων που διασαλεύουν την ηρεμία της ψυχής σου».

«Η αλήθεια είναι κάπου γραμμένη στην ψυχή μου, εξευγενισμένη, πολιτισμένη, καλλωπισμένη, καλλιεργημένη, τέλεια από κάθε άποψη. Αλλά χάνοντας κάθε πίστη στο παρόν και στο μέλλον, αγνοώ την όποια ύπαρξή της», είπα κοφτά.

«Μάθε να ακολουθείς την πίστη με ζήλο. Τότε η φλόγα του ζήλου μπορεί να γίνει φως και κάρβουνο αναμμένο, για να εισέλθεις στην Ιερουσαλήμ της καρδιάς σου, ανύποπτα, μια Κυριακή των Βαΐων», βιάσθηκε να αποκριθεί. Και συμπλήρωσε:

«Κάθε πρόβλημα βρίσκει αργά ή γρήγορα τη λύση του, κάθε ερώτημα την απάντησή του και κάθε αμαρτία τη συγχώρεσή της, αρκεί η μια και μοναδική προϋπόθεση της πίστης: όλοι είμαστε πλάσματα θνητά, καμωμένα από την ίδια κοινή λάσπη, αλλά στις φλέβες μας ρέει θεληματικά το αίμα της αγάπης, που κεντά θηλιά-θηλιά το υφαντό της ζωής».

Όλα είναι ζήτημα πίστης. Πίστη στο όραμα, στον αγώνα, στην εκπλήρωση του κρυφού πόθου, πίστη με διάρκεια. Πίστευα ειλικρινά το χθες πιο πολύ από κάθε αύριο, το δεύτερο με φόβιζε, ενώ το πρώτο κατεύναζε τα άγχη της ψυχής μου. Δεν πίστευα. Ούτε σε επίγειες ούτε σε ανώτερες δυνάμεις. Κάποτε διάβασα ότι κάθε βαθιά επιθυμία είναι μια προσευχή και ουδέποτε μένει χωρίς απόκριση. Ο άνθρωπος στο τέλος παίρνει, ό,τι ακριβώς ζητά. Μα προσμονούσα βοήθεια, μην κατανοώντας ότι η παράκληση δε γεννά μορφή εξυπηρέτησης, και ότι μόνο όταν ο άνθρωπος παλεύει ρεαλιστικά με τον εαυτό του, μπορεί να ελπίζει ίσως να εισακουσθεί η απόκρυφη ευχή του. Κατέβηκα ένα-ένα τα σκαλοπάτια του γυρισμού, αφήνοντας τους Εφτά Μάρτυρες, και στρέφοντας σε μια στιγμή το βλέμμα πίσω, μήπως καταφέρω να δω κάποιο σημάδι, συνειδητοποίησα πως όσο ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό τόσο χάνει την αρχή και το τέλος της ουσίας του. Ο χρόνος δεν είναι ούτε αόρατος ούτε ουδέτερος. Τρέχει και διεκδικεί χωρίς διακρίσεις. Και κάθε αύριο είναι ένα χαμένο χθες που αργεί να έρθει και κάθε χθες ένα πολλά υποσχόμενο αύριο, που όμως δεν ήρθε ακόμη. Και όμως, πόσος χρόνος μεσολαβεί έως την ευλογημένη ώρα που φθάνει τελικά ό,τι μένει να έρθει;

Κάποια στιγμή δεν άργησα να διηγηθώ στον κήρυκά μου εκείνο το μυστηριώδες όνειρο που με είχε στιγματίσει ενεργειακά όσο κανένα άλλο. Με κοίταξε επίμονα. Μετά από μια μεγάλη παύση, που σηματοδοτούσε ουσιαστικά διδακτική διαφωνία, διόρθωσε τα λόγια μου. Είχα βιώσει ένα όραμα. Αργότερα το όνειρο επρόκειτο να αποδειχθεί. Το ονείρεμα, μου είπε, είχε γίνει για μένα ένα είδος προσωπικής εκπαίδευσης στη μοίρα. Ο χρόνος του προσωπικού ονειρέματος και τα μερίδια του χρόνου που αποκαλύπτονται στα όνειρα και τον ονειρικό λόγο, προσφέρουν ανοίγματα στο αύριο: κατανοούσα λοιπόν, από τα λεγόμενά του, ότι υπήρχε μια αδιαμεσολάβητη ενέργεια μεταξύ της ονειρικής εμπειρίας, του ονειρικού λόγου και της εισόδου μου στο μέλλον. Όμως, μέσα στη συμβολική εμπειρία του προμηνύματος, μου εξηγούσε, πως το πεπρωμένο δεν βρίσκεται στο μέλλοντα χρόνο, αφού σημείο και γεγονός καταρρέουν, ενώ το πεπρωμένο βρίσκεται τη δεδομένη στιγμή εκεί. Η μοίρα, πράγματι, δεν είναι ένα ιδιαίτερο, ξέχωρο γεγονός, αλλά ένα συμπεριλαμβάνον χρονικό συνεχές, ενώ ή προσωπική μου μύηση και ανάπτυξη στο ονείρεμα ακολουθούσε πορεία παράλληλη με το βιωματικό ταξίδι μου σε μια ομοιόμορφη αλυσίδα σημειακών σχέσεων.

Μακριά πια από τους Εφτά Μάρτυρες, τα λόγια του πορφυρού κήρυκα ηχούσαν ακόμη εκκωφαντικά στα αυτιά μου και με λάβωναν, λες και χιλιάδες γλυκές μαχαιριές έσφαζαν το απροστάτευτο σαρκίο μου. Γενικά, απέφευγα τη συντροφιά φίλων ή γνωστών, που κινούνται αργά και μιλούν με περιστροφές. Μόνο ο πορφυρός κήρυκας μού μίλησε με γοητευτική ειλικρίνεια και τροφοδότησε μέσα μου οράματα, κρυμμένα από χρόνια και εχθρούς. Έστω και αν κάθε νέο ξύπνημα εγκυμονούσε νέες δυνάμεις, εγκαινιάζοντας ίσως μια επικίνδυνα επώδυνη περίοδο, ήταν παραπάνω από βέβαιο πως ο χρόνος πλέον προχωρούσε και καταβρόχθιζε λαίμαργα το μέλλον. Τα νήματα κινούσαν άυλες δυνάμεις: ο χρόνος με το αδράχτι του, η λήθη με το φτυάρι της και η εκδίκηση με γροθιές. Η δυστοκία μου αυτή, σε κάθε περίπτωση, έμοιαζε να είναι λιγότερο ισχυρή από την κατάπληξή μου να ανακαλύπτω δοκιμάζοντας το χρόνο. Αλήθεια, αγωνιούσα και υπέφερα. Υπέφερα, μα ήταν θέμα προσωπικής θέλησης. Η ίδια η πορεία της ζωής με οδηγούσε καιρό τώρα σε τυφλά μονοπάτια άγνοιας και δεν έλεγα να συνέλθω από το βασανιστικό μου λήθαργο. Όλα συνέβαιναν υπερβολικά συμπτωματικά και είχα την πεποίθηση ότι τα θαύματα, για να είναι ρεαλιστικά, πρέπει να γίνονται ακαριαία… 

--------------------
Συγχαρητήρια Βασιλική και σου ευχόμαστε καλή επιτυχία στην πορεία του συγγραφικού σου έργου, vivliolatreia.blogspot

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Η γνωριμία της με τον παντρεμένο Αντώνη

Το μυστικό της Έλλης  
Θεόδωρος Γρηγοριάδης
εκδ Πατάκη

Η ερωτική ζωή της Έλλης έδειχνε ληγμένη κοντά στα πενήντα της. Οχυρωμένη ανάμεσα στα βιβλία, τις μνήμες και τα φωτογραφικά άλμπουμ, πίστευε ότι της ήταν αρκετά. Μια συνάντηση στη λαϊκή της γειτονιάς της, στο Ρουφ, με έναν νεότερο άντρα πυροδοτεί και πάλι τον ακυρωμένο πόθο. Η γνωριμία της με τον παντρεμένο Αντώνη όχι μόνον ενεργοποιεί αισθήσεις και συναισθήματα, αλλά τη βάζει σε έναν καινούριο ρόλο, σε μια απρόβλεπτη και ριψοκίνδυνη ιστορία.

Μια ερωτική ιστορία με φόντο τον μικρόκοσμο του Ρουφ και του Βοτανικού, που διαδραματίζεται στις απαρχές της οικονομικής κρίσης, η οποία αποβαίνει καθοριστική για την εξέλιξη της ζωής των ηρώων. Ένα μυθιστόρημα λεπτών αποχρώσεων και ιδιαίτερων συγκινήσεων πάνω στην απουσία, την απώλεια, την αναχώρηση, την απρόσμενη αγάπη, την ολοκληρωτική προσφορά.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Ο ΛΥΚΟΣ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ.... από το προφιλ στο facebook Χρυσηίδα Δημουλίδου

από το προφιλ στο facebook
Χρυσηίδα Δημουλίδου

Ο ΛΥΚΟΣ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ....


Φίλοι μου, όσοι είστε φίλοι εδώ μέσα, αναγκάστηκα να παγώσω τον τοίχο μου όπως και την ανοιχτή σελίδα μου ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ, γι αυτό μη την ψάχνετε άδικα. Ο λόγος είναι ότι την Τρίτη 23 /10/2012, δέχτηκα μαΦωτογραφία: Ο ΛΥΚΟΣ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ....


Φίλοι μου, όσοι είστε φίλοι εδώ  μέσα, αναγκάστηκα να παγώσω τον τοίχο μου όπως και την ανοιχτή   σελίδα μου ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ, γι αυτό μη την ψάχνετε άδικα. Ο λόγος είναι ότι   την Τρίτη  23 /10/2012,  δέχτηκα μαζική επίθεση από τα λεγόμενα troll, δηλαδή άτομα με ψεύτικο προφίλ και ονόματα στο fb,  που απώτερος σκοπός  τους είναι η διαπόμπευση κάποιου ατόμου, κυρίως όταν είναι  γνωστός στο ευρύ κοινό. Όταν λοιπόν πέσει σύρμα στα troll,  η έκφραση «σήμερα έχουμε παρτυ» με τον τάδε, τότε αμέσως ενεργοποιούνται κάνοντας μαζική επίθεση και αναρτώντας στα blog τους, στο twitter,  fb και σ όλο τον διαδικτυακό χώρο, αισχρολογίες, τις περισσότερες φορές χωρίς να γνωρίζουν καν το άτομο ή τον λόγο που γίνεται η επίθεση. Έτσι διασκεδάζουν, τρεφόμενοι  από την γελοιοποίηση του άλλου.  O λόγος  έναρξης αυτού του πάρτυ που έγινε στην σελίδα μου ήταν ότι  τόλμησα να αναρτήσω  στον τοίχο  μου ένα κείμενο που έλεγε ότι τα  βιβλία   δεν πρέπει να πηγαίνουν σε δανειστικές βιβλιοθήκες πριν κάνουν τον λεγόμενο εμπορικό τους  κύκλο   και   πως ο συγγραφέας πρέπει να αμείβεται για την δουλειά του. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτώ καταιγιστικά πυρά από εκατοντάδες troll και  τα αισχρόλογα που εκτόξευσαν ήταν   όχι επιπέδου πεζοδρομίου, αλλά κάτι χειρότερο.  Εγώ προσωπικά  γνωρίζω ποιος υποκίνησε την όλη επίθεση,  γιατί βλέπετε μπορεί να έχω εχθρούς,  έχω όμως και φίλους. Επίσης  γνωρίζω ότι παρακολουθεί όλες τις αναρτήσεις μου. Ο συγκεκριμένος εκτός από troll,  είναι blogger,  δημοσιογράφος  και «συγγραφέας»,  που προσπαθεί μάταια να  γίνει γνωστός και φυσικά δεν θα τον κάνω εγώ λέγοντας το όνομά του. Όμως θα του πω δύο πράγματα. 
Για να είσαι συγγραφέας ή να  δημοσιογραφείς  πρέπει πάνω από όλα να έχεις ήθος. Παράλληλα πρέπει να  είσαι  ακριβοδίκαιος και αντικειμενικός. Το να έχεις ευχέρεια λόγου ή να γνωρίζεις καλό συντακτικό,  δεν σημαίνει πως έχεις και κρίση. Και για να έχεις   κρίση,  πρέπει να έχεις γνώσεις  και εμπειρίες.  Κάποτε η λέξη δημοσιογράφος  σήμαινε πάνω από όλα πληροφορώ και ενημερώνω το κοινό. Σήμερα  ελάχιστοι το κάνουν αυτό και αυτοί ναι, είναι δημοσιογράφοι.  Οι υπόλοιποι κόβουν και ράβουν κατά βούληση. Η νεότερες γενιές  των δημοσιογράφων, ειδικά των δημοσιογράφων- bloggers, νομίζουν πως τα κατέχουν  όλα, πως είναι οι μοναδικοί που σκέφτονται σωστά και έχουν δίκαιο, πως  όλοι είναι στραβοί εκτός από τους ίδιους . Και μετά παίρνουν ένα μολύβι και αρχίζουν να γράφουν στηριζόμενοι στο υπερφίαλο Εγώ τους,  που  είναι σαν  παραφουσκωμένο  μπαλόνι. Όμως τα παραφουσκωμένα  μπαλόνια είναι εύκολο να σκάσουν και να διαλυθούν στο πουθενά και από υπέροχες ιπτάμενες μπάλες να καταλήξουν λαστιχένια απομεινάρια. Η λέξη σεβασμός είναι απούσα  και  επομένως κατακρεουργούν   ευχαρίστως κάθε υποψήφιο θύμα που είχε την ατυχία να πέσει στα δόντια  τους. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αξιόλογοι bloggers που προσφέρουν σωστή ενημέρωση και κοινωνικό έργο μέσα απο τις αναρτήσεις τους και τους θαυμάζω απεριόριστα. 
Τα τελευταία χρόνια  διαπιστώνω  μετά λύπης μου πως η εκτόξευση λάσπης στο διαδίκτυο έχει γίνει αγαπημένο σπορ  κάποιων σε τέτοιο σημείο, που να καταντούν λιαν επικίνδυνοι. Και είναι επικίνδυνοι επειδή  δεν αντιλαμβάνονται ούτε τι λένε, ούτε τι γράφουν. Όταν ο εγκέφαλος φθάνει μέχρι ενός σημείου  μη δυνάμενος να δεί  περισσότερο από τα δικά του προορισμένα  όρια, τότε κάνει λάθη. Και μάλιστα τραγικά.  Έχω  έρθει αντιμέτωπη πολλές  φορές με τέτοιες «διάνοιες» και εκείνο που συμπέρανα  ήταν η   άρρωστη νοοτροπία τους που κυριολεκτικά με αηδίασε και που φυσικά οφειλόταν στην αποτυχία τους να γίνουν αυτό που ονειρευτήκαν. Αφού λοιπόν  κόβουν  και ράβουν  σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα ρούχο για κάποιον,  που φυσικά ούτε του εφαρμόζει, ούτε του πηγαίνει, απαιτούν  να το φορέσει  και μάλιστα να πει  και ευχαριστώ. Κι αν τολμήσει να εναντιωθεί η   επίθεση θα είναι  ανελέητη.  Το να τα βάζεις με κάποιον που είναι περιορισμένης αντίληψης και απεριόριστης κακεχέντριας είναι πράγματι δύσκολο,  διότι άλλα λες εσύ και άλλα αντιλαμβάνεται εκείνος  και μάλιστα ασκεί και βάρβαρη κριτική εις βάρος σου με κορδωμένο ύφος του τύπου είμαι ο φωστήρας του κόσμου, προσκύνησέ με. 
Βέβαια τα παρασκηνιακά των εκδοτικών δεν τα γνωρίζει το πλατύ κοινό. Ας το αφήσουμε αυτό και ας πάμε στο κυρίως θέμα. Ο συγγραφέας αποτελεί τον συνδετικό και πιο ισχυρό κρίκο μιας τεράστιας οικονομικής αλυσίδας που δίνει θέσεις εργασίας σε χιλιάδες άτομα. Αν αύριο όλοι συγγραφείς ανέβαζαν δωρεάν τα βιβλία τους στο ιντερνέτ, αυτόματα θα έχαναν την δουλειά τους πολλοί ειδικευμένοι επαγγελματίες, όπως επιμελητές βιβλίων, γραφίστες , κειμενογράφοι, μεταφραστές, επιμελητές εξωφύλλων, γραμματείς, δημοσιοσχεσίτες, ιδιοκτήτες και υπάλληλοι χονδρικής βιβλίων, χονδρικές πρώτων γραφικών υλικών, πωλητές, διαφημιστές, οδηγοί μεταφορών βιβλίων, κούριερ, πλαστικοποιητές, εικονογράφοι, βιβλιοδέτες, κλπ κλπ . Κατ επέκταση εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοπώλες και υπάλληλοι βιβλιοπωλείων, υπαίθριες αγορές βιβλίων. Επίσης θα άδειαζαν και οι δανειστικές βιβλιοθήκες . Και  τέλος ας μη αγνοούμε και την εφορία που παίρνει το 50% των κερδών και από αυτά πληρώνει τα έξοδα του κράτους…  
Η αγορά του βιβλίου  όπως ανέφερα δίνει χιλιάδες θέσεις εργασίας και είναι μεγάλη κινητήριος δύναμη στην παγκόσμια οικονομία. Για να συμβεί όμως αυτό, το βιβλίο  πρέπει να αγοράζεται. Και εκείνος που είναι ο πρωτεργάτης όλης αυτής οικονομικής δύναμης, είναι ο συγγραφέας  τον οποίο δυστυχώς δεν σέβεται κανείς.  Αν συγγραφείς κατέβαζαν τα μολύβια της, οι επιπτώσεις θα ήταν ανυπολόγιστες, τόσο που ούτε καν μπορείτε να φανταστείτε. 

Προσωπικά μετά από αυτό που συνέβη προχθές, κατάλαβα δύο πράγματα
1. Ότι   εξ αιτίας της κρίσης   κάποιοι έχουν μετατραπεί σε αγέλες πεινασμένων λύκων που κατασπαράζουν χωρίς ενδοιασμό όποιον   τους μπαίνει στο μάτι και κυρίως όταν είναι επιτυχημένος. 
2. Ότι το βιβλίο που γράφει ένας συγγραφέας δεν πρέπει να πωλείται, αλλά να διανέμεται δωρεάν…

Χρυσηίδα Δημουλίδουζική επίθεση από τα λεγόμενα troll, δηλαδή άτομα με ψεύτικο προφίλ και ονόματα στο fb, που απώτερος σκοπός τους είναι η διαπόμπευση κάποιου ατόμου, κυρίως όταν είναι γνωστός στο ευρύ κοινό. Όταν λοιπόν πέσει σύρμα στα troll, η έκφραση «σήμερα έχουμε παρτυ» με τον τάδε, τότε αμέσως ενεργοποιούνται κάνοντας μαζική επίθεση και αναρτώντας στα blog τους, στο twitter, fb και σ όλο τον διαδικτυακό χώρο, αισχρολογίες, τις περισσότερες φορές χωρίς να γνωρίζουν καν το άτομο ή τον λόγο που γίνεται η επίθεση. Έτσι διασκεδάζουν, τρεφόμενοι από την γελοιοποίηση του άλλου. O λόγος έναρξης αυτού του πάρτυ που έγινε στην σελίδα μου ήταν ότι τόλμησα να αναρτήσω στον τοίχο μου ένα κείμενο που έλεγε ότι τα βιβλία δεν πρέπει να πηγαίνουν σε δανειστικές βιβλιοθήκες πριν κάνουν τον λεγόμενο εμπορικό τους κύκλο και πως ο συγγραφέας πρέπει να αμείβεται για την δουλειά του. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτώ καταιγιστικά πυρά από εκατοντάδες troll και τα αισχρόλογα που εκτόξευσαν ήταν όχι επιπέδου πεζοδρομίου, αλλά κάτι χειρότερο. Εγώ προσωπικά γνωρίζω ποιος υποκίνησε την όλη επίθεση, γιατί βλέπετε μπορεί να έχω εχθρούς, έχω όμως και φίλους. Επίσης γνωρίζω ότι παρακολουθεί όλες τις αναρτήσεις μου. Ο συγκεκριμένος εκτός από troll, είναι blogger, δημοσιογράφος και «συγγραφέας», που προσπαθεί μάταια να γίνει γνωστός και φυσικά δεν θα τον κάνω εγώ λέγοντας το όνομά του. Όμως θα του πω δύο πράγματα.
Για να είσαι συγγραφέας ή να δημοσιογραφείς πρέπει πάνω από όλα να έχεις ήθος. Παράλληλα πρέπει να είσαι ακριβοδίκαιος και αντικειμενικός. Το να έχεις ευχέρεια λόγου ή να γνωρίζεις καλό συντακτικό, δεν σημαίνει πως έχεις και κρίση. Και για να έχεις κρίση, πρέπει να έχεις γνώσεις και εμπειρίες. Κάποτε η λέξη δημοσιογράφος σήμαινε πάνω από όλα πληροφορώ και ενημερώνω το κοινό. Σήμερα ελάχιστοι το κάνουν αυτό και αυτοί ναι, είναι δημοσιογράφοι. Οι υπόλοιποι κόβουν και ράβουν κατά βούληση. Η νεότερες γενιές των δημοσιογράφων, ειδικά των δημοσιογράφων- bloggers, νομίζουν πως τα κατέχουν όλα, πως είναι οι μοναδικοί που σκέφτονται σωστά και έχουν δίκαιο, πως όλοι είναι στραβοί εκτός από τους ίδιους . Και μετά παίρνουν ένα μολύβι και αρχίζουν να γράφουν στηριζόμενοι στο υπερφίαλο Εγώ τους, που είναι σαν παραφουσκωμένο μπαλόνι. Όμως τα παραφουσκωμένα μπαλόνια είναι εύκολο να σκάσουν και να διαλυθούν στο πουθενά και από υπέροχες ιπτάμενες μπάλες να καταλήξουν λαστιχένια απομεινάρια. Η λέξη σεβασμός είναι απούσα και επομένως κατακρεουργούν ευχαρίστως κάθε υποψήφιο θύμα που είχε την ατυχία να πέσει στα δόντια τους. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αξιόλογοι bloggers που προσφέρουν σωστή ενημέρωση και κοινωνικό έργο μέσα απο τις αναρτήσεις τους και τους θαυμάζω απεριόριστα.
Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνω μετά λύπης μου πως η εκτόξευση λάσπης στο διαδίκτυο έχει γίνει αγαπημένο σπορ κάποιων σε τέτοιο σημείο, που να καταντούν λιαν επικίνδυνοι. Και είναι επικίνδυνοι επειδή δεν αντιλαμβάνονται ούτε τι λένε, ούτε τι γράφουν. Όταν ο εγκέφαλος φθάνει μέχρι ενός σημείου μη δυνάμενος να δεί περισσότερο από τα δικά του προορισμένα όρια, τότε κάνει λάθη. Και μάλιστα τραγικά. Έχω έρθει αντιμέτωπη πολλές φορές με τέτοιες «διάνοιες» και εκείνο που συμπέρανα ήταν η άρρωστη νοοτροπία τους που κυριολεκτικά με αηδίασε και που φυσικά οφειλόταν στην αποτυχία τους να γίνουν αυτό που ονειρευτήκαν. Αφού λοιπόν κόβουν και ράβουν σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα ρούχο για κάποιον, που φυσικά ούτε του εφαρμόζει, ούτε του πηγαίνει, απαιτούν να το φορέσει και μάλιστα να πει και ευχαριστώ. Κι αν τολμήσει να εναντιωθεί η επίθεση θα είναι ανελέητη. Το να τα βάζεις με κάποιον που είναι περιορισμένης αντίληψης και απεριόριστης κακεχέντριας είναι πράγματι δύσκολο, διότι άλλα λες εσύ και άλλα αντιλαμβάνεται εκείνος και μάλιστα ασκεί και βάρβαρη κριτική εις βάρος σου με κορδωμένο ύφος του τύπου είμαι ο φωστήρας του κόσμου, προσκύνησέ με.
Βέβαια τα παρασκηνιακά των εκδοτικών δεν τα γνωρίζει το πλατύ κοινό. Ας το αφήσουμε αυτό και ας πάμε στο κυρίως θέμα. Ο συγγραφέας αποτελεί τον συνδετικό και πιο ισχυρό κρίκο μιας τεράστιας οικονομικής αλυσίδας που δίνει θέσεις εργασίας σε χιλιάδες άτομα. Αν αύριο όλοι συγγραφείς ανέβαζαν δωρεάν τα βιβλία τους στο ιντερνέτ, αυτόματα θα έχαναν την δουλειά τους πολλοί ειδικευμένοι επαγγελματίες, όπως επιμελητές βιβλίων, γραφίστες , κειμενογράφοι, μεταφραστές, επιμελητές εξωφύλλων, γραμματείς, δημοσιοσχεσίτες, ιδιοκτήτες και υπάλληλοι χονδρικής βιβλίων, χονδρικές πρώτων γραφικών υλικών, πωλητές, διαφημιστές, οδηγοί μεταφορών βιβλίων, κούριερ, πλαστικοποιητές, εικονογράφοι, βιβλιοδέτες, κλπ κλπ . Κατ επέκταση εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοπώλες και υπάλληλοι βιβλιοπωλείων, υπαίθριες αγορές βιβλίων. Επίσης θα άδειαζαν και οι δανειστικές βιβλιοθήκες . Και τέλος ας μη αγνοούμε και την εφορία που παίρνει το 50% των κερδών και από αυτά πληρώνει τα έξοδα του κράτους…
Η αγορά του βιβλίου όπως ανέφερα δίνει χιλιάδες θέσεις εργασίας και είναι μεγάλη κινητήριος δύναμη στην παγκόσμια οικονομία. Για να συμβεί όμως αυτό, το βιβλίο πρέπει να αγοράζεται. Και εκείνος που είναι ο πρωτεργάτης όλης αυτής οικονομικής δύναμης, είναι ο συγγραφέας τον οποίο δυστυχώς δεν σέβεται κανείς. Αν συγγραφείς κατέβαζαν τα μολύβια της, οι επιπτώσεις θα ήταν ανυπολόγιστες, τόσο που ούτε καν μπορείτε να φανταστείτε.

Προσωπικά μετά από αυτό που συνέβη προχθές, κατάλαβα δύο πράγματα
1. Ότι εξ αιτίας της κρίσης κάποιοι έχουν μετατραπεί σε αγέλες πεινασμένων λύκων που κατασπαράζουν χωρίς ενδοιασμό όποιον τους μπαίνει στο μάτι και κυρίως όταν είναι επιτυχημένος.
2. Ότι το βιβλίο που γράφει ένας συγγραφέας δεν πρέπει να πωλείται, αλλά να διανέμεται δωρεάν…

Χρυσηίδα Δημουλίδου

ΥΓ. Ως εκ τούτου μετά τα τελευταία γεγονότα, δεν θα αποδεχτώ άλλες προσκλήσεις φιλίας για ευνόητους λόγους και αποσύρω το υπό έκδοση βιβλίο μου Το σπίτι των Σκιών. Επίσης εξ αιτίας των troll που έκαναν μαζικές αναφορές στο fb ότι αναρτώ ρατσιστικά σχόλια με βίαιο περιεχόμενο και σεξουαλικά υπονοούμενα , το fb μπλοκάρισε τις σελίδες μου και δεν μπορώ να απαντώ ή να σχολιάζω.

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Ένας μικρός σαν ταραντούλα πόλεμος πλευρίζει απρόσμενα

Από όνειρο σε όνειρο 

Από όνειρο σε όνειρο
Μαυρομμάτη Κατερίνα
Εκδ Βιβλιοεκδόσεις Αναζητήσεις

Όταν στα οχτώ την έδωσαν οι γονείς της για μια καλύτερη ζωή, δεν φαντάστηκαν σε ποιές επώδυνες ατραπούς θα την οδηγούσε η μοίρα και πόσο θα τη σημάδευε η μητρική στέρηση;
Από το ερημονήσι του Αιγαίου η Σοφία θα βρεθεί στην πολύβουη Αθήνα, ένα κρύο Φλεβάρη, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '50. Μια τσεκουριά κόβει την καρδιά της στη μέση. Θα μπορέσει άραγε να ξεφύγει από τη μοίρα της ξυλοδαρμένης υπηρέτριας και να κυνηγήσει τα όνειρά της;
Ποιά θέση θα 'χει στη ζωή της ο Μανώλης, που δε θέλησε ποτέ να ζήσει δίπλα της το μεγάλο έρωτα; Κάτω από τον όγκο και τη βιαιότητα των συναισθημάτων θα σταματήσει να ακονίζει όνειρα;
Ανάμεσα σε ρόλους άκρως αντιφατικούς μοιράζει τη ζωή της: από τη λάντζα στην τέχνη. Και τότε ο έρωτας κι όλα πια στην καρδιά της Σοφίας συμμετέχουν σε μια απροσμέτρητη γοήτευση. Χαρταετός τα όνειρά της, υψώνονται στον ουρανό.
Απ' την Αθήνα στο Παρίσι: ντεμπούτο στην ευτυχία. Όταν σκάει το πυροτέχνημα δε μετράς πόσο λίγο κράτησε... Ένας μικρός σαν ταραντούλα πόλεμος πλευρίζει απρόσμενα. Θα ναι η τελευταία πράξη του δράματος το ξεκαθάρισμα των εθνικοτήτων, το μοίρασμα της γης, η ανταλλαγή πληθυσμών;
Μήπως τελικά η Σοφία πληρώνει με τη μοναξιά της επιβίωσης, την ίδια την επιβίωση της μοναξιάς;

Μια ζωή που θα μπορούσε να είναι η δική σου…

Η τελευταία εβδομάδα
Ξένος Στέφανος
Εκδότης: Ν. & Σ. Μπατσιούλας


Ένας άνθρωπος.

Μια ζωή.

Σε μια εβδομάδα…
Μια ασυνήθιστη εβδομάδα στη ζωή ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Μια εβδομάδα – η τελευταία ίσως; – της ζωής του, ξεχωριστή και γεμάτη γεγονότα: ο έρωτας, τα πάθη και τα λάθη, τα όνειρα και οι εφιάλτες, οι ελπίδες για το αύριο και οι αλυσίδες της καθημερινότητας. Αλλά πόσο ισχυρές είναι αυτές οι αλυσίδες;

Μια ζωή που θα μπορούσε να είναι η δική σου…

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Επειδή έχει γίνει θέμα, θα ήθελα την γνώμη σας



ΑΡΗΣ ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ
http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/33217
Ανοιχτή επιστολή - ξέσπασμα της Χρυσηίδας Δημουλίδου για όσους δανείζονται τα βιβλία της (και δεν τα αγοράζουν)!

"Τόσο θράσος!" Η συγγραφέας λέει μερικές αλήθειες αλλά κυρίως λέει τερατώδεις υπερβολές...

ΣΧΟΛΙΑ (37)




Έγραψε στο Facebook το παρακάτω κείμενο με τίτλο:
ΥΠΟΘΕΣΗ ΔΑΝΕΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ...
ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ

Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες

Κάποια στιγμή θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε μερικά πράγματα και επειδή το κακό παράγινε, θα το κάνω θέμα. Πρέπει λοιπόν να μάθετε πως η συγγραφή, τουλάχιστον από την πλευρά μου, είναι επάγγελμα και όχι χόμπι. Επομένως αφού είναι επάγγελμα και ο άλλος μοχθεί για αναπαράγει έργο, θα πρέπει και να αμείβεται γι αυτό. Κάποιοι λοιπόν αναγνώστες, μου δηλώνουν με ιδιαίτερη μάλιστα υπερηφάνεια ότι δανείζονται όλα τα βιβλία μου απο δανειστικές βιβλιοθήκες ή τα ανταλλάσουν γιατί δεν έχουν χρήματα λόγω της οικονομικής κρίσης.



Όμως αυτό δεν είναι τωρινό, γινόταν πάντα από τότε που άρχισα να πρωτογράφω. Ως ένα σημείο το καταλαβαίνω, όμως δεν καταλαβαίνω, πως είναι δυνατόν ένα βιβλίο να βρίσκεται στις προθήκες δανειστικών βιβλιοθηκών μια εβδομάδα μετά την έκδοσή του και μάλιστα χωρίς την άδεια του συγγραφέα; Ένα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να εχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, όχι όμως βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν.



Επίσης σχολεία και αναγνώστες μου ζητούν να τους χαρίσω βιβλία. Δηλαδή να πληρώσω για να τα αγοράσω, και μετά να χρεωθώ τα έξοδα αποστολής και να τους τα στείλω. Χώρια το πήγαινε έλα. Τόσο θράσος.



Αγαπητοί αναγνώστες θα πρέπει να μάθετε να σέβεστε τον μόχθο ενός δημιουργού. Ο συγγραφέας εργάζεται σκληρά και πληρώνει ένα απίστευτο τίμημα μοναξιάς και σωματικής υγείας γιατί καταπονείται όχι μόνο το σώμα του , αλλά και ο εγκέφαλος του. Και ενώ παράγει κοινωνικό και επιμορφωτικό έργο, αμείβεται στο κάθε βιβλίο του από 0.20 λεπτά έως 1 ευρώ [καθαρά], δηλαδή ψίχουλα. Τα άλλα πάνε υπέρ πίστεως και πατρίδος.



Επομένως το να ζητάτε εσείς να σας δίνει δωρεάν αυτή την σταγόνα μόχθου του, όχι μόνο τον υποβιβάζει σαν επαγγελματία, αλλά και τον πλήττει οικονομικά. Το ίδιο γίνεται και με τα λαθραία cd και ταινίες , αλλά εκεί τουλάχιστον πληρώνετε ένα ποσό. Στην περίπτωσή μας όχι μόνο δεν δίνετε δεκάρα τσακιστή, αλλά ζητάτε να πληρώσει επιπρόσθετα ο δημιουργός για να έχετε εσείς το έργο του. Μάλιστα κάποιοι αναγνώστες είχαν το θράσος να με βρίσουν και να με στολίσουν με χείριστα κοσμητικά επίθετα επειδή αρνήθηκα να τους χαρίσω βιβλία μου.



Οι δε δανειστικές βιβλιοθήκες έμειναν κατάπληκτες που δεν ήθελα να μοιράζω στους Έλληνες τα πνευματικά μου έργα δωρεάν, με πρόσβαλλαν επίσης με τα λεγόμενά τους λες κι εγώ βρίσκω τα προς το ζείν στον δρόμο κι αν αύριο μείνω κουλή η στραβή ή πάθω κάτι σοβαρό και δεν μπορώ να γράψω, αυτοί θα με ταΐσουν. Αν είναι έτσι, τότε να υπάρχει και δανειστική ταινιοθήκη και δανειστική ιματιοθήκη, πινακοθήκη, φαγοποτοθήκη κλπ.



Οι δανειστικές βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν με σκοπό να δανείζουν βιβλία που έκαναν το κύκλο τους και πλέον μένουν στα αζήτητα. Ήδη η δικηγόρος μου που είναι η καλύτερη στα πνευματικά δικαιώματα, ανέλαβε να το ψάξει. Βιβλία μου χαρίζω εκεί που κρίνω εγώ ότι πρέπει να δώσω και το κάνω με όλη μου την καρδιά. Οι υπόλοιποι καλό θα είναι να το σκεφτούν καλύτερα. Ποτέ στην ζωή μου, ακόμη κι όταν σπούδαζα και δεν είχα μια, δεν δανείστηκα βιβλίο. Έκανα οικονομίες και αγόραζα. Απλά ήμουν πολύ επιλεκτική. Πως στο καλό τα κατάφερνα να έχω πάντα βιβλία σπίτι μου;



Οι οικονομικές απώλειες που έχει ένας συγγραφέας είναι ανυπολόγιστες. Μη τον συγκρίνετε με τους εκδότες ή τους βιβλιοπώλες, εκείνοι είναι επιχειρηματίες θα βρουν την άκρη. Ο συγγραφέας στην Ελλάδα είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά. Εσείς οι ίδιοι αν αγαπάτε πραγματικά το βιβλίο και δεν είστε οι αναγνώστες αλεξιπτωτιστές , θα έπρεπε να συνδράμετε σ αυτή την προσπάθεια. Διαφορετικά καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε και να αφιερώσουμε τον χρόνο μας στον εαυτό μας.



Η παρούσα επιστολή εγράφη μετά από συζητήσεις με πολλούς συγγραφείς που εξέφρασαν έντονα αυτό το παράπονο. Σας ευχαριστώ πολύ , αν κατανοήσετε αυτή την επιστολή μου..



Χρυσηίδα Δημουλίδου








ΠΡΟΧΕΙΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ

Θυμάστε όταν οι Metallica κλαίγονταν για το Napster στα τέλης των '90ς; "Δεν πληρωνόμαστε όταν κατεβάζετε τα τραγούδια μας δωρεάν", έλεγαν και πρωτοστατούσαν στις μηνύσεις εναντίον του σάιτ.

Ήταν ειρωνικό το θέαμα: οι πιο πλούσιοι μουσικοί της ροκ διαμαρτύρονταν επειδή θα έχαναν τα ψίχουλα των φτωχών! Κι ας είχαν δίκιο: το γεγονός ότι δεν έκαναν μια καμπάνια υπέρ των νέων, άπορων μουσικών που μπορεί να πλήττονταν απ' το Napster αλλά υπέρ των δισεκατομμυριούχων εαυτών τους τους έκανε να μοιάζουν υπερβολική.




Η κυρία Δημουλίδου προφανώς δεν είναι δισεκατομμυριούχος, όμως πραγματικά προκαλεί εντύπωση το ξέσπασμά της: αν παραπονιέται αυτή, με τις τόσες εκατοντάδες χιλιάδες πωλήσεις - τι να πουν όλοι οι υπόλοιποι. Χωρίς να καταλαβαίνει ότι προσβάλλει τους φανς της, λέει μερικές αλήθειες. Με τον τρόπο της όμως χάνει το όποιο δίκιο της. Ας έλυνε τα προβλήματά της ιδιωτικά - χωρίς να τα κοινοποιήσει και χωρίς να προκαλεί το κοινό αίσθημα ανθρώπων που δεν έχουν να φάνε ή συγγραφέων που δεν βγάζουν δεκάρα (και δεν τους φταίνε οι βιβλιοθήκες φυσικά).




Είμαι κι εγώ συγγραφέας (παιδικών βιβλίων) κι έτσι ας πω μια γνώμη: Προφανώς θα προτιμούσα όλοι να αγόραζαν τα βιβλία μου και κανείς να μην τα δανείζεται απ' τις βιβλιοθήκες. Προφανώς θα ήλπιζα αντί να πηγαίνουν χέρι χέρι τα αντίτυπα που αγοράστηκαν από παιδιά, κάθε παιδάκι να έχει αγοράσει το δικό του αντίτυπο. Αλλά αυτή είναι δική μου επιθυμία -άσε που δεν την είχα καν σκεφτεί μέχρι που διάβασα την επιστολή της Χ.Δ.- και δεν μπορώ να την απαιτήσω απ' τους άλλους.




Χίλιες φορές να με διαβάσει δωρεάν περισσότερος κόσμος, παρά να πλουτίσω!




Έχουν κυκλοφορήσει 12 βιβλία μου. Στον μικρόκοσμο της παιδικής λογοτεχνίας θεωρούμαι σούπερ τυχερός - τα περισσότερα έχουν πάει πολύ καλά, και ο εκδοτικός οίκος θέλει να γράφω κι άλλα. Εκτός αν μιλούσα μόνο υπέρ των πιο αδικημένων, δηλαδή εκτός αν μιλούσα για τους άλλους συγγραφείς παιδικών βιβλίων, αυτούς που δυσκολεύονται να εκδόσουν πάνω από ένα βιβλίο, αυτούς που οι εκδοτικοί τους ζητούν να πληρώσουν απ' την τσέπη τους, αυτούς που οι πωλήσεις τους είναι απογοητευτικές, θα ακουγόμουν προκλητικός.




Να κάτσω να κλαίγομαι εγώ που στο κάτω κάτω έχω ένα σωρό best sellers επειδή κάποιοι δανείζονται τα βιβλία μου από βιβλιοθήκες;! Να λέω ότι "Το κακό παράγινε"; Να υποστηρίζω ότι παράγω κοινωνικό και επιμορφωτικό έργο και να γκρινιάζω για την αμοιβή μου; Αυτά λύνονται είτε με την δικηγόρο, είτε ιδιαιτέρως - το να τα πεις δημόσια σου γυρίζει μπούμερανγκ.




Ποιον θα ενδιέφερε -εν μέσω κρίσης- το αν θεωρώ ότι δεν βγάζω αρκετά απ' τα παιδικά μου βιβλία (που θεωρώ ότι βγάζω υπέραρκετά, και είμαι ευγνώμων γι' αυτό); Και πώς μιλά η κυρία Δημουλίδου έτσι για όσους -αφελώς, έστω- της ζητούν βιβλία της; (Λέει: "Τόσο θράσος.") Υπάρχει λύση σ' αυτό. Μην τους στέλνεις. Παρέπεμψέ τους στον εκδοτικό οίκο. Τσατίσου, αλλά από μέσα σου. Κι αυτούς που σε βρίζουν σκαιότατα επειδή δεν τους χαρίζεις βιβλία -εδώ μαζί της, έχει χίλια δίκια- κάντους μήνυση.




First world problems αποκαλούνται κοροϊδευτικά όλα τα προβλήματα τύπου, "αχ, καταστροφή, γρατζουνίστηκε η Μερσεντές μου." Και ενώ ο κόσμος πεινάει, γκρινιάζει η κυρία Δημουλίδου για τα διαφυγόντα κέρδη της απ' τις βιβλιοθήκες. Θα την παραδεχτώ αν, χωρίς να νοιαστεί καθόλου για τα δικά της βιβλια (να τα αφήσει στις βιβλιοθήκες) κάνει καμπάνια για τα βιβλία άλλων, άπορων συγγραφέων. Εκεί θα είμαι μαζί της - αν εξαιρέσουμε τα δικά μας απ' την καμπάνια όμως.






ΥΓ1. Αν μιλάει για τον εαυτό της όταν λέει ότι οι συγγραφείς (βιβλίων που κάνουν 15 και 20 ευρώ) παίρνουν από 0.20 μέχρι 1 ευρώ, τότε να της πω ότι την έπιασαν κορόιδο.




ΥΓ2. Στο τέλος της επιστολής λέει με μια εσάνς απειλής: "Διαφορετικά καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε και να αφιερώσουμε τον χρόνο μας στον εαυτό μας."




Όποιος γράφει, όχι επειδή το έχει ανάγκη, αλλά επειδή θέλει να βγάλει ακόμα περισσότερα λεφτά, ας σταματήσει κι ας αφιερώσει τον χρόνο του στον εαυτό του - κανένα πρόβλημα με μας. :)


*SOS! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Τα καλύτερα (μη μηνύσιμα) σχόλια αναγνωστών της Δημουλίδου στο Facebook της


ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ






ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ


Τα καλύτερα (μη μηνύσιμα) σχόλια αναγνωστών της Δημουλίδου στο Facebook της


"Κοπελιά, αυτοτρολάρεσαι. Άμα δεν πάει καλά το μαγαζί κλείστο κι άνοιξε άλλο! Σε σουβλατζίδικο θα κάνειs μεγαλύτερο τζίρο!"








ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ


Το σπίτι της Χρυσηίδας Δημουλίδου!


Η Μαρία Σταματέρη πηγαίνει με κάμερα στο σπίτι της συγγραφέως. Είναι κομψό, λιτό κι απέριττο. Ή μάλλον όχι...







ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ


Συναντήθηκαν τα Μεγάλα Πνεύματα!


Το κάψιμο της ημέρας: Η πρόσφατη συνάντηση της Χρυσηίδας Δημουλίδου με την Ελένη Μενεγάκη. (Βίντεο)

Η σύζυγος, η αδερφή, η ερωμένη… Τρεις γυναίκες στα άκρα.



Το κεντρί της πεταλούδας  
Γιώτα Ν. Γουβέλη
εκδ Διόπτρα

Η σύζυγος, η αδερφή, η ερωμένη… Τρεις γυναίκες στα άκρα.
Τον Ιούλιο του 2005 ένας μυστηριώδης φόνος θα αφήσει τη χαρακιά του σε μια κλειστή κοινωνία. Τα κίνητρά του βρίσκονται στο παρελθόν τριών γυναικών, βαθιά κρυμμένα όσο κι οι ψυχές τους…
Η δεκαοχτάχρονη Σόνια, σαγηνευμένη από τις υποσχέσεις του νεαρού Σπύρου, ζει ένα φλογερό έρωτα. Αναπάντεχα, η δεσποτική μητέρα του Σπύρου επισκέπτεται το σπίτι της Σόνιας με μια πρόταση που φέρνει αναστάτωση και πόνο. Η ασυγχώρητη προδοσία αναγκάζει τη Σόνια να φύγει μακριά στην Αθήνα για να μην καταστρέψει δύο οικογένειες. Όμως η μοίρα δεν ξεγελιέται και θα περιμένει υπομονετικά τα χρόνια να περάσουν για να ολοκληρώσει το σχέδιό της.
Σόνια, Φωτεινή, Καίτη… Τρεις γυναίκες αποφασισμένες.
Στο νέο συγκλονιστικό βιβλίο της ΓιώταςΓουβέλη, υφαίνονται ιστορίες που θα μπορούσαν να είναι κομμάτια της δικής σου ζωής.

Προτάσεις μουσικοπαιδαγωγικών βιβλίων και όμορφα νέα


Η Πιπίτσα ταξιδεύει ... στην ορχήστρα...και μαθαίνει τα έγχορδα και τα πνευστα!!!
βιβλίο με CD




Συγγραφέας:Μάρω Θεοδωράκη
Εικονογράφος: Νίκος Μαρουλάκης
Έτος:2004
Σχήμα:22x24
Σελίδες:48
Εξώφυλλο:Σκληρό
ISBN:960-87937-0-X ΔΕΙΤΕ ΤΟ


Η Πιπίτσα ταξιδεύει... στο πεντάγραμο...
...και γνωρίζει τις νότες!!!

βιβλίο με CD



Συγγραφέας:Μάρω Θεοδωράκη
Εικονογράφος: Νίκος Μαρουλάκης
Έτος:2004
Σχήμα:22x24
Σελίδες:40
Εξώφυλλο:Σκληρό
ISBN:960-88377-2-3 ΔΕΙΤΕ ΤΟ

Μουσικά ρυθμικά και κινητικά παιχνίδια (βιβλίο με 2 CD και 42 καρτέλες)





Συγγραφέας:Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα
Έτος:2006
Σχήμα:22x22
Σελίδες:112
Εξώφυλλο:Μαλακό
ISBN:960-6638-22-7 ΔΕΙΤΕ ΤΟ

ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΙΔΑΣΚΕΤΕ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ!
________________________________________________________________________________________________


Ο μπαξές της Βερενίκης - τραγούδια με κίνηση. Ρυθμικά και κινητικά παιχνίδια για πολύ μικρά παιδιά με CD







Συγγραφέας:Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα
Έτος:10 Μαρτίου 2009
Σχήμα:22x22
Σελίδες:60
Εξώφυλλο:Μαλακό
ISBN:978-960-6864-04-9 ΔΕΙΤΕ ΤΟ



ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΙΔΑΣΚΕΤΕ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ!

____________________________________________________________________________________________________

Μικρές ιστορίες με ήχους και κίνηση (με CD)







Συγγραφέας:Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα
Έτος:Νοέμβιρος 2007
Σχήμα:15Χ16
Σελίδες:24
Εξώφυλλο:μαλακό
ISBN 978-:960-6638-52-7 ΔΕΙΤΕ ΤΟ



_________________________________________________________________________________

Ρυθμικές ασκήσεις (λόγος, χώρος, ρόντο και ρυθμός) με CD ΝΕΟ





Συγγραφέας:Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα
Μουσική: Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα
Έτος:Οκτώβριος 2011
Σχήμα:17x24
Σελίδες:48
Εξώφυλλο:Μαλακό
ISBN:978-960-6864-85-8 ΔΕΙΤΕ ΤΟ

____________________________________________________________________________________________
Μουσικοκινητικά παιχνίδια με άξονα τα συναισθήματα - Μουσικοσυναισθηματική αγωγή. με CD ΝΕΟ




Συγγραφέας:Μάρω Θεοδωράκη
Μουσική: Μάρω Θεοδωράκη
Έτος:25 Οκτώβριου 2011
Σχήμα:17x24
Σελίδες:144
Εξώφυλλο:Μαλακό
ISBN:978-960-6864-84-1 ΔΕΙΤΕ ΤΟ
________________________________________________________________________________

Παραμύθια με μουσικά όργανα (με CD)





Συγγραφέας:Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα
Εικονογράφος: Κατερίνα Βερούτσου
Έτος 14 Μαρτίου 2008
Σχήμα:24Χ22
Σελίδες:60
Εξώφυλλο:σκληρό
ISBN:978-960-6638-58-9 ΔΕΙΤΕ ΤΟ

__________________________________________________________________________________

Η μουσική του αέρα




Συγγραφέας: Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα
Εικονογράφος: Κατερίνα Βερούτσου
Έτος:1 Μαρτίου 2011
Σχήμα:17Χ24
Σελίδες:64
Εξώφυλλο:Σκληρό
ISBN:978-960-6864-74-2 ΔΕΙΤΕ ΤΟ

__________________________________________________________________________________

Μαθαίνω τα Ελληνικά Λαικά Μουσικά Όργανα και Παιχνίδια





Συγγραφέας:Μαρία Αργυρίου
Εικονογράφος: Κατερίνα Βερούτσου
Έτος23 Μαίου :2008
Κάρτες: 72
ISBN:978-960-6638-68-8 ΔΕΙΤΕ ΤΟ

______________________________________________________________________________________

Μουσικό ντόμινο






Συγγραφέας:Μαρία Αργυρίου
Εικονογράφος: Κατερίνα Βερούτσου
Έτος:10 Σεπτεμβρίου 2008
Κάρτες:59
ISBN : 978-960-6638-82-4 ΔΕΙΤΕ ΤΟ

_____________________________________________________________________________________

Η Παγκόσμια Βιβλιοθήκη Νέων Μονάχου (Internationale Jugendbibliothek, Muenchen) συμπεριλαμάβει στο Ημερολόγιο 2013 ʽArche Kinder Kalnder 2013ʼ ένα ποίημα των εκδόσεων Διάπλαση.
Η έκδοση περιλαμβάνει 53 ποιήματα και αντίστοιχες εικονογραφήσεις από όλο τον κόσμο. Από την Ελλάδα επιλέχθηκαν η συγγραφέας Καίτη Στάθούδη, η εικονογράφος Αιμιλία Κονταίου για να ενταχθούν στο ημερολόγιο,.με ένα ποιήμα απ΄το βιβλίο Τραγουδώ τις παροιμίες των εκδόσεων Διάπλαση.


________________________________________________________________________________________________

Η αγαπημένη συγγραφέας Λένα Τερκεσίδου στις 6 Οκτωβρίου παρουσίασε το νέο της βιβλίο με CD ΄΄Ερμής το άτακτο πόνυ' απ την σειρά 'Μουσικά παραμύθια' των εκδόσεων Διάπλαση στον Ιανό της Αθήνας. Η Λένα Τερκεσίδου μαζί με την ηθοποιό-εμψυχώτρια Ια Χρυσανθοπούλου παρασύρανε τα παιδιά στο φανταστικό κόσμο του Ερμή και της παρέας του μέσα από θεατρικό παιχνίδι, γέλιο και πολλές εκπλήξεις!
Το Σάββατο το πρωί ο Ιανός μετατράπηκε σε ένας χαρούμενος παιδότοπος!






Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Διαγωνισμός Νοεμβρίου 2012

http://www.anemosekdotiki.gr/books/SOS_SaveOurSouls.html
http://www.greekbooks.gr/books/logotehnia/elliniki-logotehnia/elliniki-pezografia/logi-monaxias.product




προσφέρουμε άλλα δύο βιβλία προς κλήρωση!!!! Τους όρους συμμετοχής τους γνωρίζετε πια ... να είσαστε ΜΕΛΟΣ/ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ και να γράψετε το email σας!!!!  

Θέμα: τι σας κουράζει σε ένα βιβλίο;
Έγκυρες συμμετοχές έως τις 17/11 και ώρα 23:59.

Εκείνες τις απογευματινές, και κυρίως τις βραδινές, ώρες




Ένας άνθρωπος φτάνει μια νύχτα σε μια άγνωστη πόλη. Έχει αφήσει πίσω την προηγούμενη ζωή του θέλοντας να ξεφύγει από την κατάρα που τον συνοδεύει. Τώρα έχει μοναδικό σκοπό του τη συγγραφή του βιβλίου του. 

Τα λεφτά που διαθέτει του επιτρέπουν να νοικιάσει μόνο ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα στο πίσω μέρος μιας ψηλής πολυκατοικίας στην πρόσοψη της οποίας υπάρχει ένα μεγάλο σινεμά. Ο εκκωφαντικός θόρυβος από τα ηχεία του σινεμά όμως τον υποχρεώνει να περνάει τις ώρες των προβολών έξω από το σπίτι του. 

Εκείνες τις απογευματινές, και κυρίως τις βραδινές, ώρες θα περιπλανηθεί στην πόλη, απόλυτα προσηλωμένος στο σκοπό του, ώσπου η μοίρα θα στείλει στο δρόμο του μια πολύ νεαρή κοπέλα που ζει στη σκιά κάποιων σκοτεινών και απεχθών ανθρώπων. Η συνάντηση αυτή θα είναι η καταστροφή ή η σωτηρία του... 

Ένα αλληγορικό και συμβολικό μυθιστόρημα, ένα μοντέρνο παραμύθι για την ύπαρξη, τη μοναξιά, το τέλος και την αιώνια μάχη του Καλού και του Κακού. 

σε περιόδους μεγάλης κρίσης


Όπλων κρίσιςΝεκρικοί διάλογοι για την αριστερά
Ανδρουλάκης ΜίμηςΕκδόσεις Πατάκη

Μια σκηνή από τον Τρωικό Πόλεμο δίνει τον τίτλο του βιβλίου, ρίχνει νέο φως στο θεμελιώδες δίλημμα της Αριστεράς σε εποχές κρίσης και προαναγγέλλει μια νέα σύνθεσή της, μια νέα ιδρυτική πράξη. Είναι μια κάθοδος στον Κάτω Κόσμο όπου τα μεγάλα πνεύματα της Αριστεράς -σοσιαλιστές, κομμουνιστές, κεντροαριστεροί- συγκρίνουν τις δικές τους περιπέτειες με εκείνη της ελληνικής και ευρωπαϊκής Αριστεράς στη μεγάλη κρίση του 2008-2013, διερευνούν το παράδοξο του αριστερού κινήματος σε περιόδους μεγάλης κρίσης και απαντούν στο ερώτημα "Τι να κάνουμε;".

Τα μέρη του βιβλίου είναι: ΟδυσσΑίας - "Άμλετ": ο τελευταίος θεωρητικός της Σοσιαλδημοκρατίας - Μαρξ-Κέυνς: το δράμα δεν έχει πρωταγωνιστή - Το Μαγικό Φανάρι του Φρανσουά Μιτεράν - Ο σύντροφος Ενρίκο κι ο "Αόρατος Γορίλλας" της Ιστορίας - Η Νέκυια του Ανδρέα Παπανδρέου.

Στο βιβλίο ξαναζωντανεύει και σχολιάζει το δράμα της δικής μας εποχής η σκέψη των Λένιν, Τρότσκι, Λούξεμπουργκ, Γκράμσι αλλά και των Μπέρνσταϊν, Κάουτσκι, Χίλφερντινγκ και Μπλουμ. Των Τολιάτι, Τορέζ, Μπερλινγκουέρ, Φλωράκη, Κύρκου αλλά και των Άττλι, Νένι, Κάλαχαν, Μπραντ, Μιτεράν, Πάλμε και Ανδρέα Παπανδρέου.

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Νικητές Οκτωβριου 2012

νουμερο 20 aggela

νουμερο 10 dina

επικοινωνήστε μαζί μας έως 25/10/2012

Έγγυρες συμμετοχες διαγωνισμού Οκτώβριος 2012

  1. ΓΙΩΤΑ
  2. ioanna
  3. ρουλα
  4. Μαρια
  5. ΚΑΚΙΑ ΞΥΔΗ
  6. floranceaga
  7. butterfly77aleka
  8. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΚΑΡΛΗ
  9. magdalene volonaki
  10. dina
  11. lena dive
  12. Aggeliki Vasiliadou
  13. Βαγια Γκεκα
  14. Evankass
  15. Εύα
  16. ΤΖΙΝΑ
  17. Ioanna Portokali
  18. fiwi
  19. Ελενα Βολιωτη
  20. aggela
  21. ΓΙΩΤΑ ΚΑΡΜ
  22. niki
  23. maria
  24. Foteini
  25. Σταυρουλινα
  26. Θεοδωρος
  27. Ποπη
  28. SPRV
  29. Tania M
  30. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ
  31. Diana
  32. Ανδριανα

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

οι καβαφικοί φόνοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον

ΚΑΒΑΦΙΚΟΙ ΦΟΝΟΙ
ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ

εκδ Ψυχογιός

Ύστερα από τέσσερις ευτελείς υποθέσεις μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο, ο κυνικός ντετέκτιβ Νίκος Μάντης βρίσκεται αντιμέτωπος με δύο σημαντικές προκλήσεις: τον ποιητικά σκηνοθετημένο φόνο μιας εκκεντρικής υπερήλικης, λάτριδος του Κωνσταντίνου Καβάφη, και τη συνάντησή του με το δόκτορα Ξενοφώντα Δαρείο, Αλεξανδρινό αρχαιολόγο, παθιασμένο καβαφιστή και πρώην καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Ο τελευταίος συγκεντρώνει πάνω του ό,τι ακριβώς σιχαίνεται ο Μάντης: είναι μορφωμένος, μυστηριώδης, απόκοσμος και, κυρίως, ομοφυλόφιλος.

Καθώς στην Αθήνα και την Αλεξάνδρεια οι καβαφικοί φόνοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον σαν μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων, οι δυο αλλόκοτοι συνεργάτες αποδύονται σ’ ένα ασθματικό κυνήγι, προκειμένου να ανακαλύψουν πρώτοι το μυστικό που φυλάσσει πεισματικά η αινιγματική Λέσχη της Ιθάκης και να λύσουν μια ιεροτελεστική ακολουθία εγκλημάτων, νιώθοντας στο πετσί τους τους στίχους του λατρεμένου ποιητή:

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

στα χρόνια της ομίχλης

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ - ΙΑΣΜΗ
ΝΙΚΟΣ ΓΟΥΛΙΑΣ

εκδ Ψυχογιός

Χίος, 1822. Σε χρόνους παλιούς και δύσκολους, η οικογένεια του Ισίδωρου σκορπά και χάνεται μετά την ολοκληρωτική καταστροφή του νησιού από τους Τούρκους. Στη Σύρο, όπου έχουν καταφύγει αυτός και οι αδερφές του, χάρη στις φροντίδες μιας καθολικής καλόγριας κι ενός Ψαριανού μπουρλοτιέρη καταφέρνουν να επιβιώσουν και να γυρίσουν πίσω στον τόπο τους, σ’ ό,τι έχει απομείνει όρθιο, για να ξεκινήσουν και πάλι από την αρχή.

Χρόνια μετά, στο ίδιο κυκλαδίτικο νησί, ο Νικόλας, ο ανιψιός του Ισίδωρου, θα γνωρίσει την αγάπη στο πρόσωπο της Ιάσμης, μιας κοπέλας που η αύρα του μυστηρίου την αγκαλιάζει ολόκληρη. Οι δυο νέοι θα ζήσουν τον απόλυτο έρωτα, ενάντια στη μοίρα που παραφυλά σκληρή κι αμείλικτη.

Ένα μυθιστόρημα που ταξιδεύει τον αναγνώστη στο πρώτο μισό ενός ταραγμένου 19ου αιώνα, στα χρόνια της ομίχλης, στους θαλασσινούς δρόμους του Αιγαίου και των Κυκλάδων, από τα σοκάκια του Πυργιού, το λιμάνι και το κάστρο της Χώρας, ως την κοσμοπολίτισσα Ερμούπολη και τη μυστηριακή Σμύρνη με τα χρώματα κι αρώματα της Ανατολής.

η πιο διάσημη και αγαπημένη ρεμπέτισσα της Ελλάδας

ΤΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
ΤΕΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΙΣ
 
Μεταφραστής: ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ ΕΜΜ.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ
εκδ Ψυχογιός

Στην καταστροφή της Σμύρνης, η Κυβέλη χάνει τα πάντα: την οικογένεια και τους φίλους της, την κοινωνική θέση της, το μέλλον της. Όταν το καράβι που την έσωσε από τη φλεγόμενη πόλη την αφήνει στο λιμάνι του Πειραιά, η κοπέλα πέφτει στα χέρια της σκληρής ιδιοκτήτριας ενός πορνείου. Η γλυκιά και μελωδική φωνή της τραβάει την προσοχή ενός ταβερνιάρη που της προτείνει να δουλεύει στο μαγαζί του ως τραγουδίστρια για τους πελάτες του. Ένας νέος κόσμος ανοίγεται για την Κυβέλη: ο υπόκοσμος του Πειραιά με τους μάγκες του που ζουν με τον δικό τους βίαιο κώδικα τιμής.

Καθώς η Κυβέλη ανεβαίνει σιγά σιγά τα σκαλιά της οικονομικής και κοινωνικής ιεραρχίας και γνωρίζει την επιτυχία, βρίσκεται μπλεγμένη σ’ ένα ερωτικό τρίγωνο, δέσμια ενός πάθους ικανού να την καταστρέψει.

Με φόντο τον Πειραιά του ’20 και του’30, ξετυλίγεται η συγκλονιστική ιστορία μιας γυναίκας που κατάφερε να γίνει η πιο διάσημη και αγαπημένη ρεμπέτισσα της Ελλάδας.

είναι προτιμότερο, τελικά, κάποιες μνήμες να μένουν για πάντα θαμμένες;

 

Στο γέλιο της καταιγίδας
Χριστίνα Αυγερινού
εκδ Άνεμος

«Δυο σχήματα μονάχα πλάστηκαν, δειλά, αβέβαια απ' τα δάχτυλά μου. Έμοιαζαν γράμματα κυρτά, λέξη μισή... Παραδομένη ήμουνα στη θύμηση εκείνου του άντρα».

Νύχτα, χειμώνας. Τα βήματα νωχελικά την οδηγούν στα σοκάκια της Πλάκας, τυχαία, σε μια υπόγεια γκαλερί. Μπρος σ' ένα έργο, τάχα γελαστό, στέκει ο άντρας, αγέρωχος, γοητευτικός, ο αιώνια ουτοπικός Αγαπημένος.
Η Αλίκη είναι μόλις δεκάξι, δίχως ιδέα τι είναι ζωή. Μια παράσταση είναι, της εμπιστεύεται ύστερα η Μυρτώ της.
Δώδεκα χρόνια αργότερα, το αμάραντο εκείνο κορίτσι, το άλλοτε τρυφερό κι ονειροπόλο, είναι πανέτοιμο ν' αστράψει στη σκηνή του. Η πρώτη της έκθεση, με χρίσμα χαρακτικής, σφραγίζει το ταλέντο της, δίνει με πείσμα πνοή στο κάποτε παιδικό, αμάρτυρο όνειρό της.
Όλα με τέχνη πια ακολουθούν τη δική τους πορεία, σίγουρα, ατάραχα, σχεδόν προγραμμένα.
Τι θα συμβεί, όμως, όταν ο απρόσμενος ερχομός ενός προσώπου απ' την αντίπερα ακτή του Ατλαντικού φέρει μαζί του όλα τα κοιμισμένα, σ' ένα νανούρισμα λήθης, παρελθόντα;
Πυρρόξανθα σιντριβάνια, ένα cafe στα Εξάρχεια, μια σύγχρονη «Πηνελόπη» των καιρών κι ένα αυγουστιάτικο φεγγάρι, κρυφά χαρισμένες απ' τη γιαγιά σοκολάτες και μια αποθηκούλα-καταφύγιο στην Κυψέλη, μια αλησμόνητη υπόσχεση κι ένα γράμμα σε μαύρο κουτί, μια πλάκα του τέλους σε καταιγίδα Δεκέμβρη προβάλλουν ξανά στοιχειά μες στα μάτια της.
Θα καταφέρει ο χρόνος να εξημερώσει τις θύμησες, ή είναι προτιμότερο, τελικά, κάποιες μνήμες να μένουν για πάντα θαμμένες;

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

www.books2u.gr Νέες κυκλοφορίες

 

Συγγραφέας:James, E. L.
 
Αποκαρδιωμένη από τα σκοτεινά μυστικά του βασανισμένου νεαρού επιχειρηματία Κρίστιαν Γκρέυ, η Άνα Στιλ έχει διακόψει τη σχέση τους κι έχει ξεκινήσει μια καινούργια καριέρα σ' έναν εκδοτικό οίκο. Όμως ο πόθος για την Γκρέυ κυριαρχεί ακόμα σε κάθε σκέψη της, κι όταν της προτείνει μια νέα συμφωνία, δεν μπορεί ν' αντισταθεί. Γρήγορα αρχίζει να μαθαίνει για το οδυνηρό παρελθόν των προβληματικών, δυναμικών και απαιτητικών Πενήντα Αποχρώσεων της περισσότερα απ' όσα νόμιζε ποτέ δυνατόν. Όμως, ενώ ο Γκρέυ παλεύει με τους εσωτερικούς του δαίμονες, η Άνα πρέπει να πάρει την απόφαση της ζωής της. Μια απόφαση που μόνο η ίδια μπορεί να πάρει!
         

 
 
         

              

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Διαγωνισμός Οκτωβρίου 2012

προσφέρουμε άλλα δύο βιβλία προς κλήρωση!!!! Τους όρους συμμετοχής τους γνωρίζετε πια ... να είσαστε ΜΕΛΟΣ/ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ και να γράψετε το email σας!!!! 

Θέμα:τα βιβλία που διαβάσατε το καλοκαίρι
Έγκυρες συμμετοχές έως τις 17/10 και ώρα 23:59.





Κάκια Ξύδη "Ελεύθερη πτώση"





Γεωργία Δεμίρη "Κάπου σε ξέρω"
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Προσαρμοσμένη αναζήτηση