Οι Ναΐτες πετάχτηκαν δίπλα

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΡΕΙΟΔΥΤΙΚΕΣ
αναζητήστε το στην Πρωτοπορία

Γιώργος Τσαντίκος

Οι Ναΐτες πετάχτηκαν δίπλα

Σχήμα: 14 x 21 εκ.

Σελίδες: 128

Σύνθεση εξωφύλλου: Ελένη Λαμπροπούλου

& Μιχάλης Φουντουκλής

ISBN: 978-960-99666-3-4

Τιμή: 10 €

Αυτό το βιβλίο δεν έχει Ναΐτες.
Πετάχτηκαν δίπλα για κάτι δουλειές και στο πόδι τους άφησαν εννιά ιστορίες, κοινωνικές κατά βάση, αλλά με ερωτική υπόσταση και πλοκή. Ιστορίες φανταστικές, εμπνευσμένες όμως από την καθημερινότητα, από δυο κουβέντες, μια εικόνα, ένα σύνθημα σε έναν τοίχο, ένα μονόστηλο εφημερίδας. Ιστορίες υπερβολικές και αληθινές ταυτόχρονα, που αν οι ήρωές τους ήταν αληθινοί, ίσως να ήθελαν να τις ζήσουν έτσι όπως περιγράφονται.
Μέχρι να επιστρέψουν οι Ναΐτες, αφήστε σημείωμα κάτω από την πόρτα.
http://voreiodytikes.blogspot.com

Βασίλης Αλεξάκης: «Γράφω για να πω κάτι που δεν ξέρω»

«Τις μεγάλες επαναστάσεις στη γλώσσα τις έχουν κάνει οι νέοι»

«Κατοικεί» σε δύο γλώσσες, τα ελληνικά και στα γαλλικά. Είναι πολίτης του κόσμου. Βρίσκει έμπνευση στην  Αφρική. Και πιστεύει ότι αν ο σταθμός Λαρίσης ήταν καλύτερος, θα ήταν καλύτερο και το... μυθιστόρημά μας.
Ο Βασίλης Αλεξάκης είχε γυρίσει το προηγούμενο βράδυ από το Παρίσι. Το τηλέφωνο χτυπάει συνεχώς, είναι οι φίλοι του που τον αναζητούν. Παίρνει από τα χέρια μου το βιβλίο του «Η πρώτη λέξη». Μου εξομολογείται ότι δεν έχει δει ακόμη την ελληνική έκδοση, η γαλλική κυκλοφόρησε το φθινόπωρο στη Γαλλία με μεγάλη επιτυχία. Συνήθως γράφει στα ελληνικά τα μυθιστορήματά του και μετά τα μεταφράζει στα γαλλικά. Κοιτάζει το εξώφυλλο, του αρέσει. Παριστάνει μια σπηλιά με αποτυπώματα χεριών πάνω στην πέτρα. «Είναι σαν χαιρετίσματα» μου λέει. Στο μυθιστόρημά του αυτό ένας καθηγητής Συγκριτικής Φιλολογίας πεθαίνει και παροτρύνει την αδελφή του να αναζητήσει την πρώτη λέξη που είπε ο άνθρωπος. Ποια είναι άραγε η σχέση αυτού του βιβλίου με τα προηγούμενα. «Αν προσέξατε» μου λέει «η αφηγήτρια δεν έχει όνομα, για μένα είναι η Ελένη του “Τάλγκο”, αλλά γερασμένη πια». Η κουβέντα μας έχει ήδη ξεκινήσει.

- Το τελευταίο βιβλίο σας έχει βασικό ήρωα τον αδελφό της αφηγήτριας, Μιλτιάδη,ο οποίος πεθαίνει. Μοιάζει να είναι αυτοβιογραφικό. «Πράγματι, ο αδελφός μου πέθανε τρεις μήνες προτού αρχίσω να γράφω την “Πρώτη λέξη”. Ο θάνατός του όμως ήταν μια αφορμή. Ο θάνατός του ήταν κάτι οδυνηρό, μου αφαίρεσε τα πρώτα δεκαπέντε χρόνια της μνήμης μου. Με ποιον θα κουβεντιάζω πια γι΄ αυτά; Χρειαζόμουν όμως έναν έμμεσο τρόπο για να αναφερθώ σε αυτό το γεγονός, ένα θέμα. Οσοι νομίζουν ότι θα γράψουν ένα βιβλίο επειδή τους έτυχε κάτι σκληρό αυταπατώνται. Το ζήτημα είναι να βρεις το θέμα. Εψαχνα απελπισμένα να βρω ένα, μέχρι που σκέφτηκα το ποια μπορεί να είναι η πρώτη λέξη που είπε ο άνθρωπος. Ο γάλλος εκδότης μου, όταν του το είπα, καταχάρηκε. Ομως είχα έναν φόβο μήπως κάτι ανάλογο έχει ήδη γραφτεί, μήπως δηλαδή ξέρουμε ποια είναι η πρώτη λέξη. Πάω λοιπόν σε έναν γλωσσολόγο, τον ρωτάω με πολλή αγωνία- για να μη χάσω το ωραίο θέμα μου- αν ξέρουμε ποια είναι η πρώτη λέξη. Οχι, μου απαντά. Ανακουφίστηκα και στρώθηκα στη δουλειά».

- Οι λέξεις πάντα σας απασχολούσαν και στα προηγούμενα βιβλία σας, μου δίνετε την εντύπωση ότι η ζωή σας καθορίζεται από τις λέξεις. Εχουν οι λέξεις μια αυτονομία από το περιεχόμενό τους; Μπορεί να είναι μόνον τα γράμματα και ο ήχος τους ή είναι οι έννοιες που περικλείουν;
«Μμμ, δύσκολη ερώτηση. Οντως οι λέξεις μέσα μου έχουν μια σχετική αυτονομία. Οταν πρωτοπήγα στη Γαλλία άκουγα λέξεις σαν μουσικές που δεν τις καταλάβαινα. Προσπαθούσα από τη μουσική να μάθω τις λέξεις. Μάλιστα, κάποιες τις έμαθα στραβά επειδή ο ήχος τους ήταν ευχάριστος. Πάντα έδινα μια προσοχή στον ήχο, την προφορά. Με βοήθησε και η εκμάθηση της σάνγκο, αυτής της αφρικανικής γλώσσας μιας χώρας της Κεντρικής Αφρικής, που έμαθα τελευταία και στην οποία αναφέρομαι στο μυθιστόρημά μου “Οι ξένες λέξεις”. Και εκεί με γοήτευσε π.χ. η λέξη “πουπουλένγκε”, όπως στη Γαλλία όταν πρωτοπήγα μου άρεσε η λέξη “πετάς”. Και στις δύο γλώσσες η λέξη αυτή σημαίνει “τσούλα”, για μένα όμως είχε μια άλλη, απροσδιόριστη, ανάλαφρη σημασία».

- Τι σας απασχολεί προτού αρχίσετε να γράφετε; «Το τι με απασχολεί το ανακαλύπτω γράφοντας. Γράφω για να πω όχι κάτι που ξέρω αλλά για να πω κάτι που δεν ξέρω. Ξέρω να σκέφτομαι μόνον όταν γράφω, σαν να είναι το χέρι μου σοφότερο από μένα. Γράφοντας εντοπίζω τις απορίες μου. Το μυθιστόρημά μου είναι μια αφήγηση αποριών. Το δύσκολο βέβαια ήταν όλες αυτές οι απορίες να γίνουν μυθιστόρημα, και όχι μια βαρετή απαρίθμησή τους».

- Αν πάρουμε μια λέξη, τη βγάλουμε από το περιεχόμενό της και ορίσουμε με αυτήν κάτι άλλο. Διαμορφώνουμε άραγε μια νέα σχέση με τα πράγματα; «Ισως αυτό το παιχνίδι επηρεάζει τις έννοιες. Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία. Κάθε λέξη είναι η αφήγηση μιας περιπέτειας, πώς ξεκίνησε, πώς ταξίδεψε, πώς αλλοιώθηκε, οι αλλαγές της μορφής της. Για μένα κάθε λέξη είναι το οπισθόφυλλο ενός μυθιστορήματος. Οταν μαθαίνεις μια ξένη γλώσσα ανακαλύπτεις ότι τα πράγματα που ξέρεις έχουν μια άλλη ονομασία, και πιθανόν να ανακαλύψεις ότι είναι και κάπως αλλιώς. Π.χ. για τους Γάλλους ο άνθρωπος λέγεται homme (ομ), για τους τσιγγάνους λέγεται ρομ, το όνομά τους σημαίνει άνθρωπος. Αλλά με το ρομ δεν ανακαλείς ας πούμε τον ελληνάρα στο καφενείο αλλά ένα περιθώριο, τον τσιγγάνο. Οι λέξεις έχουν μια βαρύτητα, δεν είναι αέρας κοπανιστός».

- Πόσο ζουν οι λέξεις, αναρωτιέται ένας ήρωάς σας. Πόσο ζουν άραγε;
«Ενας γλωσσολόγος μου έλεγε ότι χάνουμε ένα 20% του λεξιλογίου μας κάθε χίλια χρόνια. Οι λέξεις πεθαίνουν αλλά βεβαίως γεννιούνται καινούργιες. Οι λέξεις δεν μας περιχαρακώνουν, δεν δημιουργούν έναν πύργο μέσα στον οποίο θα μας φυλακίσουν και εμείς θα αποκρούουμε κάθε ξένη λέξη. Οι γλώσσες είναι ανοικτοί υπέροχοι χώροι και ανάμεσά τους υπάρχουν γεφυρούλες που πας από τη μία στην άλλη και όλες τελικά ενώνονται μεταξύ τους. Είναι το αντίθετο αυτού του εθνικιστικού, ρατσιστικού ρεύματος που πάει να δημιουργηθεί».

- Τι εννοείτε;
«Οι Γάλλοι, για παράδειγμα, εδώ και χρόνια δεν υπογράφουν τη συνθήκη για τις μειονοτικές γλώσσες ενώ παράλληλα έχουν καταστρέψει τις επιμέρους τοπικές γλώσσες τους. Οι Ισπανοί κάνουν το ίδιο, η Κίνα αμφισβητεί ότι εκατομμύρια Κινέζοι μιλάνε άλλες γλώσσες. Υπάρχει μια νοοτροπία ότι η ενιαία γλώσσα θα εξασφαλίσει την ομοιογένεια του έθνους. Αυτό είναι μια αυταπάτη. Η ενιαία γλώσσα το μόνο που εξασφαλίζει είναι την πολιτική εξουσία... Και στη χώρα μας αν η Εκκλησία και η εξουσία δεν αντιδρούσαν, η δημοτική θα είχε επικρατήσει πιο εύκολα. Η γλώσσα στην πραγματικότητα είναι ένα ανοικτό πεδίο. Σε κάθε γλώσσα μέσα ο καθένας αισθάνεται ελεύθερος, και ο Σαρκοζί και ο Λεπέν. Ο αλγερινός συγγραφέας Κατέμπ Γιασίν μου έλεγε ότι “χρησιμοποιήσαμε τη γαλλική γλώσσα για να διώξουμε τους Γάλλους”».

- Το δίκτυο όμως δεν φτωχαίνει το λεξιλόγιό μας; «Υπάρχει ένας κίνδυνος. Η απλοποιημένη γλώσσα που είναι μέσον επικοινωνίας και ανταλλαγής προϊόντων είναι η πρακτική διάσταση της γλώσσας. Η διάδοση των αγγλικών σε όλο τον κόσμο μειώνει την αγγλική γλώσσα, η γλώσσα του Δικτύου δεν είναι αυτή του Ντίκενς. Πώς θα ήταν άραγε τα ελληνικά αν τα μιλούσαν μόνον οι πωλητές καταστημάτων; Μάλλον φτωχή. Με εκνευρίζει η εικόνα των ελληνικών περιπτέρων όπου όλοι οι τίτλοι των εντύπων που κρέμονται είναι στην αγγλική γλώσσα. Αναρωτιέσαι δικαιολογημένα σε ποια χώρα βρίσκεται αυτό το περίπτερο... Με εκνεύρισε η Γιάννα Αγγελοπούλου που έβγαλε τον λόγο της στους Ολυμπιακούς Αγώνες στα αγγλικά. Για ποιο λόγο να μην ακουστεί η υπέροχη μουσική μας γλώσσα; Οι συγγραφείς έχουν ευθύνη να καλλιεργούν τη γλώσσα. Βέβαια δεν φοβάμαι και δεν συμφωνώ ότι οι νέοι σήμερα δεν χρησιμοποιούν πλούσιο λεξιλόγιο. Αυτά τα λένε κάτι γέροι συντηρητικοί. Και τις μεγάλες επαναστάσεις στη γλώσσα οι νέοι τις έχουν κάνει. Παράδειγμα η κρεολική γλώσσα, μια πολύ δύσκολη γλώσσα που φτιάχτηκε από παιδιά».

- Υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τη γλώσσα των πολιτικών; «Σίγουρα. Ακούμε καινούργιες λέξεις, που περιγράφουν τη σαπίλα και την ευδαιμονία της ελληνικής κοινωνίας. Βγήκαν στην επιφάνεια λέξεις νέες, όπως ο “λαϊκισμός”, η “αναδόμηση”... Δεν θυμάμαι να τις λέγαμε στο σχολείο. Υπάρχει ένα ύφος δήθεν φιλικό προς τον πολίτη που τον παρασύρει...».

- Τι αισθάνεστε: Γάλλος ή Ελληνας; Το Παρίσι σας εμπνέει περισσότερο στο να γράψετε από ό,τι η Αθήνα; «Δεν ζήτησα ποτέ τη γαλλική υπηκοότητα, παρά το ότι τα παιδιά μου έχουν διπλή υπηκοότητα. Ισως τα πρώτα δύσκολα χρόνια στη Γαλλία με καθόρισαν. Την αγαπώ τη Γαλλία αλλά είμαι και νιώθω Ελληνας. Οσον αφορά το Παρίσι, αισθάνεσαι πως είσαι σε μια πόλη όπου έχει ανθήσει το μυθιστόρημα. Κάθεσαι σε μια όχθη του Σηκουάνα και βλέπεις μια καγκελόπορτα πολύ κοντά στο νερό και λες “α! από δω βγήκε ο Γιάννης Αγιάννης με τον Μάριο στην πλάτη του”. Βέβαια και στην Αθήνα μπορείς να έχεις εμπνεύσεις. Αρκεί να το ψάξεις. Τώρα δεν χρειάζομαι ούτε την Αθήνα ούτε το Παρίσι, γι΄ αυτό πήγα και στην Αφρική- και εκεί μπορείς να γράψεις μυθιστόρημα. Οπωσδήποτε οι πόλεις εμπνέουν το μυθιστόρημα. Για παράδειγμα, όπου υπάρχει σοβαρός σιδηροδρομικός σταθμός υπάρχει και μεγάλο μυθιστόρημα. Αν πάσχει κάπου το ελληνικό μυθιστόρημα ίσως φταίει και ο σταθμός Λαρίσης που δεν μπορεί να εμπνεύσει...» (γέλια).

- Τι γράφετε τώρα, έχετε σκεφτεί το επόμενο βιβλίο σας; «Το επόμενο μυθιστόρημά μου θα έχει ως θέμα τους ήρωες των παιδικών μου χρόνων. Σκέφτομαι ότι έχω χάσει τους γονείς μου, έχασα πρόσφατα τον αδελφό μου, η μόνη οικογένεια που μου μένει είναι η οικογένεια των μυθιστορηματικών μου ηρώων, οι Τρεις Σωματοφύλακες, ο Ροβήρος ο κατακτητής, ο Γιάννης Αγιάννης... Αυτοί δεν πεθαίνουν ποτέ, είναι πάντα εκεί. Με αυτούς μεγάλωσα, είναι σαν τους θείους μου, σαν μια δεύτερη οικογένειά μου. Θέλω να τους ξαναβρώ».

«Ο Μαροκινός της Υπατίας είναι πιο Ελληνας από τον κύριο στο Παγκράτι που έχει κατακλέψει το Δημόσιο»

- Αναφέρεστε συχνά στους μετανάστες, πήρατε μάλιστα και πρωτοβουλίες υπέρ των μεταναστών τελευταία. «Αυτοί οι άνθρωποι διηγούνται τη δική μου ιστορία, όταν πρωτοπήγα μετανάστης στη Γαλλία. Δεν έχω περάσει τόσο χάλια, αλλά γνωρίζω πολλές περιπτώσεις μεταναστών που υπέφεραν. Η Ευρώπη δεν ομολογεί ότι επί δεκαετίες εκμεταλλεύτηκε την Αφρική, η Γαλλία που βρισκόταν εκεί πάνω από 100 χρόνια δεν έχει αποδώσει μία δεκάρα σε αυτές τις χώρες. Πρόκειται για πελώρια αδικία. Οι ευρωπαϊκές οικονομίες αναπτύχθηκαν εν μέρει χάρη σε αυτούς. Οι κακόμοιροι Μαροκινοί της Υπατίας που υποστήριξα μαζεύουν την ελληνική ελιά, γιατί να μην τους υποστηρίξω; Μιλάνε τη γλώσσα μας και εγώ τους θεωρώ περισσότερο Ελληνες από κάποιον κύριο γεννημένο π.χ. στο Παγκράτι που έχει κατακλέψει το Ελληνικό Δημόσιο».

- Λέτε κάπου πώς γίνεται η φιλελεύθερη Γαλλία να έχει τόσες απαγορεύσεις. «Πρότειναν σε ένα ζευγάρι Κινέζων να φύγουν και να αφήσουν τα παιδιά τους στην Πρόνοια. Αν είναι δυνατόν! Συνεχώς υπάρχουν κανόνες περιοριστικοί ή και απάνθρωποι. Είπα μια μέρα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, στον εγγονό μου στη διάρκεια μιας βόλ τας μας στο Παρίσι να κάτσουμε με την πλάτη στο τοίχο και να βάλουμε ένα κυπελλάκι μπροστά μας για να μαζέψουμε λεφτά. Τρομοκρατήθηκε το παιδί. Ξέρει ότι οι κανόνες αυτό δεν το επιτρέπουν. Αντίθετα η Κεντρική Αφρική, που πηγαίνω συχνά, είναι μια χώρα που σε δέχεται όπως είσαι. Στην Αφρική περπατάς με έναν υπουργό στον δρόμο, αυτός χαιρετάει τον κόσμο, σταματάει κάποια στιγμή στη γωνία ενός δρόμου και κατουράει και μετά συνεχίζουμε την κουβέντα. Κανείς δεν παρεξηγείται, υπάρχει μια άλλη απλότητα. Εδώ με το που θα βγεις από την πόρτα σου είσαι αναγκασμένος να ακολουθείς κανόνες. Μήπως ζούμε λάθος, με τόσους κανόνες;..».


Βασίλης Αλεξάκης
Η πρώτη λέξη
Εκδόσεις Εξάντας, 2011
Σελ. 423, τιμή 22 ευρώ



συνεντευξη στον ΓΙΑΝΝΗ Ν.ΜΠΑΣΚΟΖΟ
www.tovima.gr

Το νέο βιβλίο του Umberto Eco

Το νέο βιβλίο του Umberto Eco «Το κοιμητήριο της Πράγας» μόλις κυκλοφόρησε!

Το βιβλίο:
Μεταφράζεται σε 40 γλώσσες.
Έφτασε στην 9η έκδοση και ξεπέρασε τα 650.000 αντίτυπα σε δυο μήνες, στην Ιταλία.
Άγγιξε την 370ή χιλιάδα, μόλις 4 ημέρες μετά την κυκλοφορία του.

"Στη διάρκεια του 19ου αιώνα, ανάμεσα στο Τορίνο, το Παλέρμο και το Παρίσι, συναντάμε μια υστερική σατανίστρια, έναν αβά που πεθαίνει δύο φορές, μερικά πτώματα μέσα σ' έναν υπόνομο του Παρισιού, έναν Γαριβαλδίνο που ονομάζεται Ιππόλυτος Νιέβο και χάθηκε στη θάλασσα κοντά στο Στρόμπολι, το ψεύτικο bordereau του Ντρέιφους για τη γερμανική πρεσβεία, τη σταδιακή μεγέθυνση του πλαστογραφήματος που έγινε γνωστό ως Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, το οποίο θα εμπνεύσει στον Χίτλερ τα στρατόπεδα εξόντωσης, Ιησουίτες που δολοπλοκούν εναντίον των Μασόνων, Μασόνους, Καρμπονάρους και Ματσινιανούς που στραγγαλίζουν τους παπάδες με τα έντερά τους, έναν Γαριβάλδη αρθριτικό και στραβοκάνη, τα σχέδια των Μυστικών Υπηρεσιών του Πιεμόντε, της Γαλλίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας, τις σφαγές στο Παρίσι της Κομούνας, όπου ο κόσμος τρώει τα ποντίκια, αηδιαστικά και ρυπαρά στέκια εγκληματιών οι οποίοι, ανάμεσα στους ατμούς απ' το αψέντι, καταστρώνουν εκρήξεις κι εξεγέρσεις στις πλατείες, ψεύτικες γενειάδες, ψεύτικους συμβολαιογράφους, ψεύτικες διαθήκες, διαβολικές αδελφότητες και μαύρες λειτουργίες.
Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά Το όνομα του ρόδου, το οποίο καθιέρωσε τον Ουμπέρτο Έκο ως έναν από τους σημαντικότερους λογοτέχνες του εικοστού αιώνα, το πολυαναμενόμενο Κοιμητήριο της Πράγας αποδεικνύει ότι το ταλέντο του ιδιοφυούς Ιταλού διανοούμενου παραμένει αστείρευτο. ".

Μπορείτε να διαβάσετε το απόσπασμα του βιβλίου και να δείτε ένα βίντεο για το βιβλίο στο PERIZITITO.GR!

Παραγγείλτε τώρα το βιβλίο από το PERIZITITO.GR και θα το έχετε την επόμενη μέρα της παραγγελίας κατευθείαν στην πόρτα σας!!!

Και για σας που δεν έχετε διαβάσει κάποιο από τα βιβλία του Umberto Eco, σας παρουσιάζουμε κάποια από τα πιο γνωστά βιβλία του.



Καλό διάβασμα και μην ξεχνάτε να επισκέπτεστε τη νέα σελίδα του PERIZITITO.GR στο FACEBOOK για να ενημερώνεστε για όλες τις νέες κυκλοφορίες βιβλίων.

PERIZITITO.GR

νέες κυκλοφορίες βιβλίων Απριλίου 2011

νέες κυκλοφορίες βιβλίων και βιβλία που αναμένονται να κυκλοφορήσουν σύντομα με δυνατότητα προ-παραγγελίας!


Οι εραστές της γραφής, Πασχαλία Τραυλού
Δείτε το απόσπασμα του βιβλίου, πατώντας εδώ!
«Εραστής της γραφής είναι αυτός που περπατάει συνομιλώντας με τον ήρωά του, εκείνος που κρατάει συνεχώς σημειώσεις στο κουτί των τσιγάρων του, εκείνος που, ατενίζοντας τον ορίζοντα, βλέπει όχι ό,τι υπάρχει στην ευθεία των ματιών του, αλλά ό,τι εκτυλίσσεται στα άδυτα της ψυχής του. Τα ψέματα και οι αλήθειες, τα προσωπεία των ηρώων και των δημιουργών, οι συνειρμοί και τα σύμβολα, οι πληγές και τα οράματα, το φως και το σκότος, οι ιδέες που γίνονται λέξεις και οι λέξεις που φιλοτεχνούν "κοστούμια" ιδεών παίρνουν μια θέση στη χορεία αυτών των στοχασμών, προκειμένου να δώσουν κάποια εξήγηση για τον μεγαλειώδη όσο και ψυχοφθόρο έρωτα της γραφής.»


• Το κοιμητήριο της Πράγας, Umberto Eco, ,Απόσπασμα Βιβλίου!
• Το λουλούδι της Κριμαίας, Julia Gregson
• Extras, Scott Westerfeld
• Ανεμώλια, Ισίδωρος Ζουργός, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Η αγάπη στην πρίζα, Ιάκωβος Θ. Μαρτίδης

• Το ημερολόγιο μιας ξενέρωτης 2, Renee Rachel Russell, Απόσπασμα Βιβλίου!


Το έπος του λυκόφωτος - (Ο επίσημος οδηγός), Stephenie Meyer
«Η απόλυτη εγκυκλοπαίδεια για το Έπος του Λυκόφωτος Ο μοναδικός επίσημος οδηγός, πλήρως εικονογραφημένος με σχεδόν 100 έγχρωμες εικονογραφήσεις και φωτογραφίες. Το "Έπος του Λυκόφωτος: Ο Επίσημος Οδηγός" προσφέρει αποκλειστικό νέο υλικό στους αναγνώστες, και όλα όσα χρειάζονται για να εξερευνήσουν σε βάθος τον αξέχαστο κόσμο που δημιούργησε η Stephenie Meyer στο "Λυκόφως", τη "Νέα Σελήνη", την "Έκλειψη", τη "Χαραυγή" και τη "Σύντομη Δεύτερη Ζωή της Μπρι Τάνερ". Το "Έπος του Λυκόφωτος: Ο Επίσημος Οδηγός" περιλαμβάνει επίσης βιογραφικά των ηρώων, κομμένες σκηνές, μια συζήτηση με τη Meyer, γενεαλογικά δέντρα, πίνακες, εκτεταμένες παραπομπές και πολλά άλλα. Περιέχει εικονογραφήσεις διαφόρων καλλιτεχνών, συμπεριλαμβανομένης και της Young Kim, εικονογράφου του Νο 1 μπεστ σέλερ των New York Times, Λυκόφως: The Graphic Novel, Τόμος 1. "Πάντα εκπλήσσομαι με τις σε βάθος ερωτήσεις των αναγνωστών μου για τους ήρωες και τον κόσμο του Λυκόφωτος", λέει η Stephenie Meyer. "Με τον Επίσημο Οδηγό, έλπιζα να μπορέσουμε να συμπεριλάβουμε όσο πιο πολλές λεπτομέρειες είναι δυνατό, μαζί και ιστορικά των χαρακτήρων, όπως το παρελθόν της Άλις. Είμαι κατενθουσιασμένη με τις διαφορετικές καλλιτεχνικές προσαρμογές που έκανε η Young Kim και οι υπόλοιποι ταλαντούχοι εικονογράφοι, συμπεριλαμβανομένου και του νυφικού της Μπέλλα. Ελπίζω οι αναγνώστες να νιώσουν ότι άξιζε η αναμονή!"».

• Το φθινόπωρο της μάγισσας, Οικονόμου Καίτη, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Ο Μεγάλος Νέιτ: Μια τάξη άνω κάτω, Lincoln Peirce, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Συμμαχία, Jonathan Fenby, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Κόκκινο κοράλλι, Ρένα Ζαΐρη -Ρώσση, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Η ομορφιά και η κόλαση, Roberto Saviano, Απόσπασμα Βιβλίου!


PERIZITITO.GR

Οι ήρωες μοιάζουν να ακροβατούν

Δυο φωνές και μια σιωπή

Λάκης Φουρουκλάς

Το «Δυο φωνές και μια σιωπή» είναι μια ιστορία για τους ανθρώπους, για τα λάθη και τα πάθη τους.

Είναι η ιστορία του Αντρέα, που θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος, ο οποίος όμως τα τίναξε όλα στον αέρα για μια εκ φύσεως μοιραία γυναίκα. Της Αναστασίας, που για πρώτη φορά στη ζωή της αποφάσισε να κάνει κάτι εγωιστικό και τώρα είναι αναγκασμένη να πληρώσει το ακριβό τίμημα της αμαρτίας της. Της Βασιλικής, μιας παθιασμένης γυναίκας, με πολλά μυστικά, που πάντα θέλει να γίνεται το δικό της, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες στις ζωές των άλλων. Της Δανάης, μιας ψυχής χωρίς ψευδαισθήσεις, που τώρα -που έχουν περάσει πια τα χρόνια- το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να αποκατασταθεί, να φτιάξει επιτέλους οικογένειας.

Επίσης είναι η ιστορία του Γιώτη, που μετά από εφτά χρόνια στη φυλακή επιστρέφει στην Αθήνα για να συμμαζέψει τα συντρίμμια απ’ τις ζωές των φίλων του. Της συντρόφου του, της Ελένης, ενός φευγάτου αέρινου πλάσματος, ενός ελεύθερου πνεύματος, που καταφέρνει με μαγικό λες τρόπο να χαρίζει αγάπη και ζεστασιά στους άλλους. Της Μαίρης, ή Μέρρι, που βγαίνει σαν τζίνι από το μπουκάλι και χαρίζει σε δυο ψυχές τις λύσεις που αναζητούν. Αλλά και του Αλέξη, του πιο τραγικού χαρακτήρα σ’ αυτή την αφήγηση, ενός παιδιού που καλείται να πληρώσει με τρόπο τραγικό των γονιών του τα κρίματα.

Ο έρωτας, το μισός, η αληθινή αγάπη, η φιλία, η προδοσία και η ανάγκη για εκδίκηση είναι τα κυρίαρχα στοιχεία εδώ. Κάποιοι από τους ήρωες μοιάζουν να ακροβατούν σε τεντωμένο σκοινί πάνω από μια ανείπωτη άβυσσο, ενώ κάποιοι άλλοι δείχνουν έτοιμοι από στιγμή σε στιγμή να τους βάλουν τρικλοποδιά, να κόψουν το σκοινί και να τους τσακίσουν.

Το «Δυο φωνές και μια σιωπή» θα μπορούσε να διαβαστεί σαν μια ιστορία έρωτα, γεμάτη ανατροπές, αλλά προς το τέλος και σαν ένα θρίλερ. Οι πρωταγωνιστές της περιφέρονται από σπίτια σε νυχτερινά μαγαζιά, από νοσοκομεία σε καφενεία, συζητούν, φιλοσοφούν, συμφωνούν και διαφωνούν, και πολλές φορές συνωμοτούν ακόμη, ώστε να επιτύχουν τους στόχους τους. Όπως και στην πραγματική ζωή το καλό και το κακό δίνουν τη μάχη τους. Και κάθε μάχη, ακόμη κι αν στο τέλος δεν αναδείξει νικητή, πάντα έχει τις παράπλευρες απώλειές της.

Κυκλοφορεί αποκλειστικά μορφή e-book pdf από το Lulu στην τιμή των 3.50 ευρώ μόνο.

Αγορά από εδώ: http://www.lulu.com/product/ebook/%CE%94%CF%85%CE%BF-%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE/15233861

Σελίδα στο Facebook: http://www.facebook.com/pages/%CE%A4%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%BA%CE%B4%CE%BF%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9B%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CE%A6%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%AC/197149700324974

Συλλέκτης παλιών βιβλίων και εφημερίδων

για περισσότερες πληροφορίες :
http://www.124sold.gr/otheritems.php?owner=18749&nick=flocel

Εδώ και μερικά χρόνια αναζητώ σπάνια παλιά βιβλία και εφημερίδες, ελληνικά και ξένα. Το 2010, αποφάσισα εκτός από συλλέκτης να γίνω και ιδιώτης πωλητής σπάνιων εντύπων, δημιουργώντας ηλεκτρονικό κατάστημα στο Ίντερνετ:
http://www.124sold.gr/otheritems.php?owner=18749&nick=flocel
Διαπίστωσα ότι στην Ελλάδα, ελάχιστοι πωλούν σπάνια έντυπα μέσω Διαδικτύου (σε αντίθεση με τη Γαλλία) και όταν πραγματικά διαθέτουν κάτι αξιόλογο προς πώληση, ζητούν παράλογες τιμές. Η κατάσταση αυτή αδικεί τον συλλέκτη και δεν συμβάλλει στη διάσωση πολυτίμων αρχείων.
Η προτίμησή μου όσον αφορά το ελληνικό έντυπο επικεντρώνεται στις εφημερίδες και τα περιοδικά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στα βιβλία του 19ου αιώνα. Όσο περίεργο και αν φαίνεται αυτό, ένας παράνομος «Ριζοσπάστης» ή «Απελευθερωτής» της Αντίστασης (1941-44) μπορεί να είναι πιο σπάνιος και ενίοτε πιο ακριβός από ένα ελληνικό βιβλίο της εποχής του βασιλιά Όθωνα (1833-1862).
Η παλαιότητα είναι ένα από τα στοιχεία που καθορίζουν την αξία ενός εντύπου αλλά δεν είναι το μοναδικό. Σημαντικότατο ρόλο διαδραματίζουν επίσης το θέμα, ο συγγραφέας, ο αριθμός των αντιτύπων και η κατάσταση του εντύπου.

συνέχεια ....

Οι ιχνηλάτες του σκότους

Του Μάκη Πανώριου

Η μνήμη, σύμφωνα με την επιστήμη, και όχι μόνο, είναι το θησαυροφυλάκιο του παρελθόντος. Κατά τη διαδρομή της, όμως, μέσα στους αιώνες, και μέσα στο ανθρώπινο σύμπαν που είναι και το υπαρξιακό πλοίο της, υφίσταται αλλεπάλληλες διαφοροποιήσεις, μεταπλάσεις και μεταμορφώσεις. Ως εκ τούτου η αναπαραγωγή του «χαμένου χρόνου» παραδίνεται στον αποδέκτη της αλλοιωμένη. Τη διεργασία της εν λόγω διαφοροποίησης διαπραγματεύεται η ανθρώπινη φαντασία η οποία και προσπαθεί να αναστηλώσει και να αποκρυπτογραφήσει τη μορφή, τον ήχο και τα σύμβολα μιας αδιανόητης δημιουργίας που συνεχώς και αενάως μεταλλάσσεται. Υπό αυτή την έννοια, οι μυθολογίες του κόσμου και οι έντεχνες προσεγγίσεις της προαναφερθείσας «αφάνταστης» δημιουργίας, μέσω της φανταστικής λογοτεχνίας, κυρίως, υπονοούν πολλά. 

Τα επτά διηγήματα φαντασίας του Νίκου Φαρούπου, τα οποία συστεγάζονται στον ανά χείρας τόμο, συνηγορούν υπέρ αυτού. Ο τίτλος εξάλλου της συλλογήςείναι ενδεικτικός του πνεύματος που έχει υπαγορεύσει την ερεθιστική γραφή της. Υπονοεί, και όχι μόνο, αυτόν που ανασύρει υποσυνείδητα την «ξεχασμένη γλώσσα», για να ξαναθυμηθούμε τον Έριχ Φρομ, η οποία προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη μνήμη, στην ουσία να επικοινωνήσει με τον εαυτό, με σύμβολα η πιθανώς αυθεντική καταγωγή των οποίων έχει χαθεί στις αλλεπάλληλες μετακινήσεις τους από «σώμα σε σώμα» – γι’ αυτό εξάλλου και εμφανίζονται παραμορφωμένα.

Η μνήμη, σύμφωνα με την επιστήμη, και όχι μόνο, είναι το θησαυροφυλάκιο του παρελθόντος. Κατά τη διαδρομή της, όμως, μέσα στους αιώνες, και μέσα στο ανθρώπινο σύμπαν που είναι και το υπαρξιακό πλοίο της, υφίσταται αλλεπάλληλες διαφοροποιήσεις, μεταπλάσεις και μεταμορφώσεις. Ως εκ τούτου η αναπαραγωγή του «χαμένου χρόνου» παραδίνεται στον αποδέκτη της αλλοιωμένη. Τη διεργασία της εν λόγω διαφοροποίησης διαπραγματεύεται η ανθρώπινη φαντασία η οποία και προσπαθεί να αναστηλώσει και να αποκρυπτογραφήσει τη μορφή, τον ήχο και τα σύμβολα μιας αδιανόητης δημιουργίας που συνεχώς και αενάως μεταλλάσσεται. Υπό αυτή την έννοια, οι μυθολογίες του κόσμου και οι έντεχνες προσεγγίσεις της προαναφερθείσας «αφάνταστης» δημιουργίας, μέσω της φανταστικής λογοτεχνίας, κυρίως, υπονοούν πολλά.

Τα επτά διηγήματα φαντασίας του Νίκου Φαρούπου, τα οποία συστεγάζονται στον ανά χείρας τόμο, συνηγορούν υπέρ αυτού. Ο τίτλος εξάλλου της συλλογής είναι ενδεικτικός του πνεύματος που έχει υπαγορεύσει την ερεθιστική γραφή της. Υπονοεί, και όχι μόνο, αυτόν που ανασύρει υποσυνείδητα την «ξεχασμένη γλώσσα», για να ξαναθυμηθούμε τον Έριχ Φρομ, η οποία προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη μνήμη, στην ουσία να επικοινωνήσει με τον εαυτό, με σύμβολα η πιθανώς αυθεντική καταγωγή των οποίων έχει χαθεί στις αλλεπάλληλες μετακινήσεις τους από «σώμα σε σώμα» – γι’ αυτό εξάλλου και εμφανίζονται παραμορφωμένα.

Στο πρώτο διήγημα, επί παραδείγματι, κυκλοφορεί ένα ανθρωποφάγο θηλυκό πλάσμα που πιθανώς να κατάγεται από τις μυθολογικές Άρπυες, οι οποίες και αυτές ενδεχομένως να είναι «αναμνήσεις» προϋπαρχόντων πλασμάτων. Ούτως ή άλλως, η πραγματική φύση του παραπέμπει στο θηλυκό έντομο που κατατρώγει το άρρεν μετά την εκτέλεση της συνεύρεσης. Στη συνέχεια, «Τα 21 σκαλοπάτια», οδηγούν σε μια μαγική τελετουργία που γίνεται προς τιμήν κάποιων απολεσθέντων πλέον υπερ-πλασμάτων, η οποία καταλλήλως διαμορφωμένη επιβιώνει μέχρι των ημερών μας σε όλες τις θρησκείες του κόσμου. «Η τρύπα δίπλα στο Ηρώο», που ακολουθεί, μπορεί πιθανώς να είναι συμβολικά η είσοδος προς το ανθρώπινο άδυτο, το κατοικημένο από «ζωντανό σκοτάδι», εντός του οποίου επαγρυπνούν τα «τέρατα» του εαυτού. Δεν αποκλείεται όμως να είναι και η Πύλη-Δίοδος που ενώνει τη Γη με ένα άλλο «Χωροχρονικό Συνεχές». Έπεται «Ο κυνηγός της ηδονής», μια κλασική περίπτωση εισβολής ανορθολογικού στο ορθολογικό. Ο ήρωας που δανείζει τον εν λόγω τίτλο στο διήγημα είναι ο διάσημος εραστής Καζανόβα. Μετά τον επίγειο θάνατό του, κι έχοντας μεταφερθεί σε άλλο υπαρξιακό επίπεδο, παρακολουθεί από εκεί την τελετή της ταφής του. Ο μύθος μπορεί να είναι απλώς η παράδοξη εικονογράφηση ενός ονείρου. Το όνειρο όμως μπορεί να θεωρηθεί και ως αντανάκλαση της μνήμης. Ανάλογη περίπτωση «Άλλου Κόσμου» περιγράφει και «Το χειρόγραφο του μοναχού Ιωάννη». Το εξωτερικό σχήμα της παράδοξης ιστορίας του αντλείται από την αρχαία ελληνική μυθολογία. Ένας σύγχρονος σκεπτικιστής κατέρχεται στον αρχαιοελληνικό Άδη, κι εκεί θα συναντήσει την Ευρυδίκη. Δεν θα διακινδυνεύσει όμως μια αμφίβολη επιστροφή στον «Επάνω Κόσμο» για να μην υποστεί μια δεύτερη μάλλον πιθανή απώλειά της. Η προβληματική του Άγνωστου και η «γνωριμία» με τους «μυθικούς» κατοίκους του, απασχολούν τον συγγραφέα σε όλη την εργασία του. «Ο ιχνηλάτης του σκότους», που τιτλοφορεί και την συλλογή, το επιβεβαιώνει. Στο κέντρο του εν λόγω διηγήματος το ακρωτήριο Ταίναρο, στο οποίο βρίσκονταν οι Πύλες του Κάτω Κόσμου, είσοδος του Ψυχοπομπείου, απ’ τα βάθη του οποίου αναδύεται ο ήχος του χάους. Τέλος, η «Υπόθεση Πέτρινο», μοιάζει να συνυπογράφει την προβληματική του προηγούμενου διηγήματος, ο δυσοίωνος ήχος του οποίου εδώ αναδύεται από τα απύθμενα βάθη ενός σπηλαίου ωσάν κραυγές αδικοσκοτωμένων παιδιών που ζητούν δικαίωση.

Ιστορίες φαντασίας, χαρακτηρίζει την πολύ ενδιαφέρουσα εργασία του ο συγγραφέας. Και είναι υπό μία έννοια, και πιθανώς εύκολη και ανώδυνη η επιφανειακή ανάγνωσή της, δεδομένου ότι χειρίζεται με δεξιοτεχνία τον Λόγο ως λειτουργικό εργαλείο οικοδόμησης έργου τέχνης, με αποτέλεσμα οι εν λόγω ιστορίες να προσφέρουν την απόλαυση της ανάγνωσης. Η ρεαλιστική απεικόνιση όμως των συμβόλων του, ως «φυσιολογικές συμπαραδηλώσεις» μιάς αδιανόητης φύσης, υπονομεύει τη ρασιοναλιστική προσέγγισή της∙ θέτει σε δοκιμασία τη σκέψη η οποία καλείται να επαναπροσδιορίσει τη σημασία της φαντασίας και την υποτιθέμενη «επιστημονική» διερμηνεία της.

 

Νίκος Φαρούπος
Οι ιχνηλάτες του σκότους – Ιστορίες φαντασίας 

ΚΕΔΡΟΣ, Αθήνα 2010
www.bookpress.gr

νέα βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν!

Ο μοναχός που πούλησε τη Ferrari του, Robin S. Sharma

Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 70 γλώσσες και έχει ξεπεράσει τα 4.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως.
«Πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια, εκδόθηκε ένα βιβλίο που κατόρθωσε, από τότε μέχρι σήμερα, να μεταμορφώσει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο τίτλος του: «Ο Μοναχός Που Πούλησε Τη Ferrari Του». Ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να νιώσει συγκλονισμένος από την ιστορία του Τζούλιαν Μαντλ, του πάμπλουτου μεγαλοδικηγόρου που είδε σε μια στιγμή την πορεία της ζωής του να ανατρέπεται και να οδηγείται ένα βήμα πριν το θάνατο. Ένα σχεδόν μοιραίο έμφραγμα στην αίθουσα του δικαστηρίου? Η συνταρακτική αυτή εμπειρία θα αποτελέσει την αφορμή για να εγκαταλείψει για πάντα τον υλικό κόσμο και να ταξιδέψει προς την Ανατολή αναζητώντας τον ουσιαστικό σκοπό της ζωής του? Το βιβλίο του Robin Sharma «Ο Μοναχός Που Πούλησε Τη Ferrari Του» τυπώθηκε αρχικά σε λίγα αντίτυπα, πολύ σύντομα όμως σημείωσε τεράστια επιτυχία και έγινε ανάρπαστο. Μεταφράστηκε σε περισσότερες από εβδομήντα γλώσσες. Το μήνυμα του βιβλίου, αν και απλό, κρύβει μεγάλη δύναμη μέσα του γιατί είναι ένα μήνυμα ελπίδας και επιτυχίας. Σε αυτό άλλωστε οφείλεται και η επιτυχία του σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι μια παραβολή που εμπνέει, προσφέροντας όχι μόνο απαντήσεις σε κάποια από τα μεγάλα ερωτήματα της καθημερινής ζωής αλλά και πρακτικούς τρόπους που θα σας βοηθήσουν να κατακτήσετε εσωτερικό πλούτο, ζωντάνια, ευτυχία και εσωτερική γαλήνη, και να ζήσετε μια ζωή για την οποία θα είστε περήφανοι.»


• Η γλώσσα του σώματος, Gregory Hartley, Maryann Karinch
• Αυτός ο τέλειος κόσμος, Suzanne Bugler
• Η περίπτωση Φίνκλερ, Howard Jacobson, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Delicious tarts, Aλεξάνδρα Παπαστάμου, Απόσπασμα Βιβλίου!

• Μονόπρακττα, Harold Pinter
• Αθάνατο νερό, Γεράσιμος Καλογεράκης

Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 5: Η σκληρή αλήθεια, Jeff Kinney
Δείτε το απόσπασμα του βιβλίου, πατώντας εδώ!
«Ο Γκρεγκ Χέφλι ανέκαθεν βιαζόταν να μεγαλώσει. Μήπως, όμως, όλη αυτή η διαδικασία του «μεγαλώματος» δεν είναι και ό,τι καλύτερο; Διότι ο Γκρεγκ έχει να αντιμετωπίσει τα πάρτι και τα κορίτσια, περισσότερες ευθύνες και, κυρίως, κάποιες πολύ περίεργες αλλαγές στο σώμα του. Και όλα αυτά χωρίς τη συμπαράσταση του κολλητού του, του Ρόουλι. Θα τα καταφέρει, άραγε; Ή θα πρέπει να το πάρει απόφαση ότι η αλήθεια είναι σκληρή;».

• Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα-Πως γυρίστηκε η ταινία
• Ο Σπούτνικ ταξιδεύει ακόμα, Γρηγόρης Καγκελάρης
• Τα τρύπια τείχη, Κυριάκος Μαργαρίτης, Απόσπασμα Βιβλίου!
• Μια πασχαλινή ιστορία, Brian Wildsmith
• Η μαγική φλογέρα, Χριστίνα Μανιά


PERIZITITO.GR

νιώθω ανεξήγητα στο βλέμμα του έναν πικρό σαρκασμό

Η σιωπή της πόλης

Νίκος Καρακάσης

Βορειοδυτικές Εκδόσεις

"...Εκείνον τον άστεγο τον συναντώ αρκετά πρωινά κοντά στο σπίτι μου. Κοιμάται σε ένα παλιό στρώμα και ζει κάτω από μια ελιά. Αυτός είναι όλος κι όλος ο κόσμος του και στη φιγούρα του διάβασα πολλές φορές ότι του είναι αρκετός. Μπορεί να κάνω λάθος, πάντως στα δικά μου μάτια, εκεί, στα βόρεια προάστια όπου όλοι έχουν σπίτι, κήπο και αυλόπορτα, μου θυμίζει έντονα την μπογιά που ξέφυγε από τον ζωγράφο. Δεν του έχω μιλήσει ποτέ, δεν ξέρω τίποτα για αυτόν, μα πάντα όποτε περνώ από κοντά του, νιώθω ανεξήγητα στο βλέμμα του έναν πικρό σαρκασμό· ειδικά τις μέρες που επιστρέφω σπίτι με κάποια μελαγχολική διάθεση, νιώθοντας την πόλη να με σφίγγει στο στήθος.
Κάποιες ιστορίες ανθρώπων και ένας μύθος ομολογούν τα λάθη μιας πόλης που σιωπά."

http://issuu.com/voreiodytikes/docs/polis

Διαγωνισμός Απριλίου 2011

Οι μηνιαίοι διαγωνισμοί συνεχίζονται!!!!  Δηλώστε συμμετοχή γράφοντας ένα σχόλιο σε αυτή την ανάρτηση, για το αγαπημένο θέμα των βιβλίων που διαβάζεται (πχ καταστροφή της Σμύρνης). Μόνη προϋπόθεση όπως πάντα να είσαστε ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ του blog. Ο διαγωνισμός λήγει στις 17/04 και ώρα 23:59. Το μυθιστόρημα που προσφέρεται είναι του Μιχάλη Πιτένης "Η προφητεία του Μότσαρτ". Καλή επιτυχία σε όλους!!!!

http://pitenis.blogspot.com/

Νικητής διαγωνισμού Μαρτίου 2011

το νούμερο 10 "Πάπυρος"!!! Συγχαρητήρια !!! Καλή ανάγνωση!

έγκυρες συμμετοχές Μαρτίου 2011

1. ioanna

2. Λίλα

3. Lia Panagiotidou

4. Μαρία Παπ

5. ρουλα

6. DIMITRA

7. hlias76

8. Σεβη Ν

9. Γιώργος Θ.

10. Πάπυρος

11. Δέσποινα (Λιοπαρη)

12. Despoina

13. αννα (annaioakim1991)

14. Katerina

15.butterfly77aleka

16.ΓΙΩΤΑ ΚΟΥΤΣΟΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

17.Makis

18.(ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΤΣΟΥΡΕΚΑ) Gioula

19.ns

20.ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

21.Diana

22.Afroditi

23.Xartofagos

24.dimfas

25.desert rose

26. Σοφια

27. Petroula Giannousi

28. Εφη

29. εύα

αν νομίζεται πως είσαστε ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ αλλά δεν έχετε συμπεριληφθεί στην παραπάνω λίστα, σχολιάστε σε αυτή την ανάρτηση.

Παράταση κλήρωσης

Συγνώμη για την αργοπορία μου αλλά λόγω προσωπικής μου αδυναμίας, ίωση,πρώτα ο μικρός με παρενέργειες και τώρα εγώ..... δεν είμαι σε θέση να κάνω την κλήρωση στην προγραμματισμένη μέρα γιατί εχω μετακομίσει στους δικούς μου για χέρι βοηθείας ..... Θα κάνω την κλήρωση την επόμενη εβδομάδα... λυπάμαι αλλά δεν έχω σύνδεση εδώ που βρίσκομαι αυτές τις μέρες.

Ευχαριστώ για την κατανόηση ...

Νέες κυκλοφορίες!

ΔΟKIMIA




Το μέλλον ανήκει στην έκπληξη
Φωτεινή Τσαλίκογλου

Από την Ελλάδα της ολυμπιακής ευφορίας φτάσαμε στην Ελλάδα της μετα-ολυμπιακής μελαγχολίας. Θα την ονομάσω «άγρια μελαγχολία». Ένα παράξενο μείγμα οργής και θλίψης. Από τη μια στιγμή στην άλλη καταρρέουν οι βεβαιότητες μιας ζωής. Με άγνωστες ακόμα τις παρενέργειες στο σύνολό τους, η εποχή αυτή μας αλλάζει. Αλλάζει τη ζωή μας, τις συνήθειές μας, τις επιθυμίες μας, τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. 34 σχόλια για την επικαιρότητα βρίσκονται συγκεντρωμένα σε αυτό το βιβλίο. Αφηγήσεις μιας επικαιρότητας που μας πονά και μας τρελαίνει, αλλά και γεννά τεχνάσματα για να υπερβούμε την οδύνη και να επινοήσουμε την ελπίδα. Μόνο ως αφήγημα μπορείς να περιγράψεις την επικαιρότητα χωρίς να την παραχαράξεις. Ένα αφήγημα με αρχή, μέση και τέλος, ένα τέλος που ακόμα δεν γνωρίζουμε.

34 σχόλια για την κρίση και ένα υστερόγραφο ονειρεύτηκαν την έκπληξη που κρύβεται στο μέλλον.

ΞENH ΛOΓOTEXNIA / EIKOΣTOΣ AIΩNAΣ




Πάλομαρ
Ίταλο Καλβίνο

Ο Πάλομαρ είναι ένας άνθρωπος για τον οποίο δεν ξέρουμε τίποτα. Το μόνο που μαθαίνουμε γι' αυτόν είναι οι σκέψεις του – σκέψεις άλλοτε γεμάτες έκπληξη με όσα συμβαίνουν στη ζωή, άλλοτε συγκαταβατικές κι άλλοτε αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες. Διότι ο κύριος Πάλομαρ είναι σαν το συνονόματο του παρατηρητήριο. Μόνο που ο Πάλομαρ δεν παρατηρεί μονάχα τον ουρανό· παρατηρεί και το γυμνό στήθος μιας γυναίκας, κι ένα σαμιαμίδι που καταβροχθίζει τα θύματά του, κι ένα κύμα που σκάει στην ακρογιαλιά, και μια βιτρίνα με τα καλύτερα γαλλικά τυριά: κοιτάζει όλα όσα συμβαίνουν γύρω του, άλλοτε με τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού κι άλλοτε με την ηρεμία του σοφού ανθρώπου. Ο Πάλομαρ δεν είναι ποτέ σίγουρος για τον εαυτό του, δεν κατέχει καμιά μοναδική αλήθεια, και δεν φοβάται να αλλάζει άποψη όταν αυτό του επιβάλλει η ζωή και ο κόσμος. Ως alter ego του Ίταλο Καλβίνο, ο σιωπηρός Πάλομαρ δίνει στον συγγραφέα τη δυνατότητα να στήσει ένα από τα καλύτερα, τα πιο γοητευτικά και τα πιο παιχνιδιάρικα βιβλία του.

ΞENH ΛOΓOTEXNIA / ΣYΓΓPAΦEIΣ AΠ' OΛO TON KOΣMO




Οκτώβρης, οχτώ το πρωί
Νόρμαν Μάνεα

«Ο Νόρμαν Μάνεα έζησε στην καρδιά της κόλασης του 20ού αιώνα, από τα ναζιστικά λάγκερ μέχρι τον εφιάλτη του καθεστώτος του Τσαουσέσκου, κι οι εμπειρίες του αυτές υπάρχουν και στο υπέροχο βιβλίο του Οκτώβρης, οχτώ το πρωί (...) Ο Μάνεα αποδίδει με εντυπωσιακή δύναμη γραφής το φάντασμα του ολοκληρωτισμού που απομυζά κάθε ανθρώπινο συναίσθημα, και το μετατρέπει σε μια επίπονη και τραγικοκωμική μεταφορά της ανθρώπινης συνθήκης. Στα κείμενά του ο ολοκληρωτισμός δεν αποτελεί μονάχα μια ακραία έκφραση βίας αλλά και μια καθημερινή διαστροφή».

Κλάουντιο Μάγκρις

«Το Οκτώβρης, οχτώ το πρωί είναι έργο ενός μεγάλου συγγραφέα».

La Repubblica

«Πρόκειται για ιστορίες που διακρίνονται για την τέχνη και την επινοητικότητά τους».

Die Zeit

«Όπως ο Ρόμπερτ Μούζιλ, έτσι και ο Μάνεα δημιουργεί μια αναλυτική περιγραφή του τοπίου της ψυχής των ηρώων του».

Berliner Tagerspiel

«Η γλώσσα του Μάνεα μεταφράζει σε εικόνες έναν κόσμο στον οποίο ο πόνος ξεπερνά τα όρια του εκφράσιμου».

Neue Zürcher Zeitung

«Ο Νόρμαν Μάνεα είναι ένας μετα-καφκικός συγγραφέας, ένας πιστός φύλακας της συλλογικής μας μνήμης (...) και γράφει στην παράδοση του Κάφκα, του Μπλεσέ και του Μπρούνο Σουλτς, των μεγάλων δηλαδή προ­­φητών της καταστροφής».

Le Monde

ΠΟΛITIKH - IΣTOPIA




Πορεία προς την πρόοδο και την ανάπτυξη
Κωνσταντίνος Β. Καρατζάς

Με την είσοδο της ανθρωπότητας στον 21ο αιώνα, εδραιώθηκε στη συνείδηση της παγκόσμιας κοινότητας το ότι έχουμε αφήσει πίσω μας την εποχή των βεβαιοτήτων. Στην Ελλάδα, ειδικότερα, μετά το τέλος της πρώτης δεκαετίας η κοινωνία υπέστη έναν βαρύ κλονισμό. Η κρίση του χρέους ανέδειξε μια γενικότερη κρίση αξιών και θεσμών, που έχει ως κοινό παρονομαστή την κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών προς την πολιτεία και τον πολιτικό κόσμο. Πρόκειται για μια επικίνδυνη εξέλιξη που τραυματίζει τη δημοκρατία μας.

Αυτό το βιβλίο αποτελεί τεκμήριο όσων δεν κάναμε στην οικονομία, στον δημόσιο τομέα και στο τραπεζικό μας σύστημα, με αποτέλεσμα να φτάσουμε έως εδώ. Είναι μια μαρτυρία για τους κώδωνες που χτυπούσαν και δεν τους άκουγε κανείς. Ένα σοβαρό επιχείρημα υπέρ των αλλαγών που πρέπει να γίνουν, καθώς επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση μια σειρά ιδεών που διατυπώθηκαν σε ανύποπτο χρόνο, πολλές φορές σε αντίθεση με τις κρατούσες απόψεις.

Οι τομές που πρέπει να γίνουν στη χώρα μας δεν σταματούν στις υποχρεώσεις που απορρέουν από το Μνημόνιο, αλλά από εκεί αρχίζουν. Ο κίνδυνος της μεταρρυθμιστικής κόπωσης είναι υπαρκτός. Το βιβλίο αυτό πιστεύω ότι αποτελεί αντίδοτο σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ




Στα όρια. Νέες αρχιτεκτονικές στην Κύπρο
Γιώργος Τζιρτζιλάκης

H ανάδειξη της σύγχρονης αρχιτεκτονικής στην Κύπρο μπορεί να καθυστέρησε από το τραύμα του ελληνικού πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Σήμερα όμως κερδίζει με εντυπωσιακό τρόπο το χαμένο χρόνο, αντανακλώντας τους νέους τρόπους με τους οποίους η αρχιτεκτονική συναντά την απο-αποικιοποίηση, τη γεωπολιτική, τον τουρισμό, τις δυναμικές της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς στο νέο αστικό αρχιπέλαγος.

Το βιβλίο αυτό μας εισάγει στη σύγχρονη κυπριακή αρχιτεκτονική, παρουσιάζοντας μια σειρά κτίρια κατοικίας και γραφείων της Nice Day Developments. Τα κτίρια και οι μελέτες σε αυτό το εν εξελίξει αρχείο αντικατοπτρίζουν τις διεργασίες μιας εκτεταμένης διεθνικής και διαπολιτισμικής ανταλλαγής, συμμετέχοντας στο διάλογο μεταξύ κοσμοπολίτικης αντίληψης και τοπικής ταυτότητας.

The emergence of contemporary architecture in Cyprus may have been delayed by the trauma of Greek coup and the Turkish occupation, but is now making up for lost time in an impressive way. It reflects new ways in which architecture meets decolonization, geopolitics, tourism, the impetus of the global economy and social transformations in the new urban archipelagos.

This book introduces us to contemporary architecture in Cyprus, presenting a variety of Vacation Houses, Apartment and Office Buildings by Nice Day Developments. The buildings and projects in this archive in progress reflect the processes of an expanded transnational and transcultural exchange, participating in the dialogue between cosmopolitan imagination and local identity.

ΕΣΩTEPIΣMOΣ - AΠOKPYΦA




Ο Θεός φορά κραγιόν
Κάρεν Μπεργκ

Οι γυναίκες είμαστε οι τροφοί του κόσμου και γι’ αυτό είμαστε οι αγγελιαφόροι του Θεού.

Για 4.000 χρόνια η Καββάλα ήταν απαγορευμένη για τις γυναίκες – μέχρι που κάποια γυναίκα αποφάσισε ότι είχε περάσει πλέον αρκετός χρόνος. Στο βιβλίο Ο Θεός φορά κραγιόν η διεθνούς εμβέλειας δασκάλα της Καββάλα Κάρεν Μπεργκ ανοίγει –για πρώτη φορά– σε όλες και σε όλους την πιο απόκρυφη γνώση του κόσμου. Αποκαλύπτει τον ιδιαίτερο πνευματικό ρόλο των γυναικών στο σύμπαν, εξηγώντας τα πλεονεκτήματά τους, τη δύναμη των αδελφών ψυχών και τον πραγματικό σκοπό της ζωής. Παράλληλα διεξάγει, χωρίς προσχήματα, μια συζήτηση για τα πάντα, από τα μυστικά της ευτυχίας και τη διαχείριση των σχέσεων με τα παιδιά, το σύζυγο και τους φίλους, έως τη μετενσάρκωση, την ιερή ενέργεια και τη σημασία του σεξ.

ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ






Τα όνειρα της Νίνας
Λένα Διβάνη

Το παραμύθι της Λένας Διβάνη Τα όνειρα της Νίνας, το οποίο κυκλοφόρησε το 2006 σε έντυπη μορφή συνοδευόμενο από cd, όπου η συγγραφέας αφηγείται την ιστορία, και σε εικονογράφηση Μαρίας Καραγιάννη, διατίθεται τώρα και σε εφαρμογή για iPad, iPhone και iPod Touch (με iOS 4.0 ή νεότερο) στην τιμή του 1.59 ευρώ.

Η εφαρμογή περιλαμβάνει το βιβλίο, αφήγηση στα ελληνικά από τη συγγραφέα καθώς και μουσικά αποσπάσματα, τα οποία συνοδεύουν τη ροή του κειμένου, συνθέσεις του Don Taylor. Ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να διαβάσει το βιβλίο συνοδεία της αφήγησης ή χωρίς αυτή, ενώ αν κλείσει την εφαρμογή και την ξανανοίξει αργότερα, συνεχίζει αυτόματα από το σημείο που είχε σταματήσει.

Μέσα από την ιστορία της μικρής Νίνας, ενός κοριτσιού που φοβάται να κοιμηθεί τα βράδια, οι μικροί αναγνώστες μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν τους εφιάλτες τους και να ξεχωρίζουν τα όνειρα από την πραγματικότητα.

Επίσης, σε ψηφιακή μορφή κυκλοφορούν τα βιβλία της Λένας Διβάνη, για μεγάλους, Ένα πεινασμένο στόμα και Εργαζόμενο αγόρι.

Βρείτε την εφαρμογή στο App Store.