Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Δύο βιβλία, ίδιο θέμα, άλλη προσέγγιση!

Μέσα στο καλοκαίρι και τα δύο και μάλιστα το ένα μετά το άλλο, έτσι τα διάβασα αυτά τα βιβλία! Πρώτα του Θοδωρή Παπαθεοδώρου «Οι κόρες της Λησμονιάς» και μετά του Νικόλαου Αραπάκη «Το δίκιο». Ας ξεκινήσουμε με την σειρά που τα διάβασα λοιπόν, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις!

Λίγα λόγια για το βιβλίο: Η Αγγέλα από το Μυριόφυλλο της Πίνδου, η Μέλπω από την Θεσσαλονίκη και η Αριάδνη από την Αθήνα. Τρεις γυναίκες από διαφορετικά μέρη, με διαφορετική μόρφωση, που κάτω από κανονικές συνθήκες, ούτε θα γνωρίζονταν, ούτε θα ζούσαν κοινή ζωή. Έχουν όμως ένα κοινό…. Γυναίκες του Εμφυλίου…. Σε μια εποχή που η ουδετερότητα ήταν έγκλημα ίσως και η επιλογή της πλευράς το ίδιο. Οι δύο από τις τρεις έχουν άντρες που πολεμούν με τους αντάρτες, η άλλη έχει άντρα στην αντίθετη πλευρά. Μέσα από τα μάτια τους ο εμφύλιος και μείς μαθαίνουμε μια πλευρά αυτής της άδικης αιματοχυσίας που κανείς δεν μας δίδαξε. Ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου έγραψε ένα έπος σκαλίζοντας με υπομονή την πιο άγνωστη πλευρά της ιστορίας, αυτή που καταχωνιάστηκε από όσους την έγραψαν ή την είπαν με μισόλογα. Η περιγραφική του δεινότητα νομίζω ότι φάνηκε αρτιότερη από κάθε άλλη φορά. Το βιβλίο κατάφερε να με «αρρωστήσει», να με συγκλονίσει με τις περιγραφές του και κυρίως να με συγκινήσει για το βάθος των συναισθημάτων αυτών των γυναικών που ο πόλεμος δεν έχει νόημα, δεν τις νοιάζει ο νικητής, φτάνει οι άντρες τους και τα παιδιά τους να επιστρέψουν και να γίνουν πάλι οικογένεια. Για κάποιες από αυτές τίποτα δεν θα είναι ίδιο, όλα έχουν καταστραφεί και πρέπει να βρουν τρόπο να βαδίσουν στα συντρίμμια της ζωής και της πατρίδας που μοιάζει να εκδικείται τα παιδιά της. Ο εμφύλιος, το ειδεχθέστερο από τα είδη πολέμου, σαρώνει αθώες υπάρξεις και ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου φαίνεται κάτι παραπάνω από ικανός για να περιγράψει την φρίκη. Ένα βιβλίο που μαθαίνει χωρίς να διδάσκει, που συγκλονίζει με την αλήθεια του, που τελειώνει χωρίς να θέλεις να γίνει κάτι τέτοιο, που επιθυμείς λίγο ακόμα…. Και έρχεται τον Οκτώβριο η συνέχεια του έπους. «Οι κόρες της λησμονιάς» συνεχίζονται με τις «Μάνες της άδειας αγκαλιάς» και το περιμένω με αγωνία….
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ γεννήθηκε στα Δίκαια του Έβρου, αλλά κατοικεί στην Αθήνα. Έχει εκδώσει τέσσερα μυθιστορήματα ενηλίκων, ένα νεανικό μυθιστόρημα και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Το μυθιστόρημά του ΟΙ ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ τιμήθηκε με το Βραβείο Σύγχρονου Ελληνικού Μυθιστορήματος. Το μυθιστόρημά του ΤΟ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ έχει τιμηθεί με το Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στα πλαίσια του 20ου Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας.




Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Το βιβλίο μου το συνέστησε ένας από τους πωλητές του Λιβάνη και το πήρα με επιφύλαξη, την αμαρτία μου την λέω. Κακώς! Διαδραματίζεται την ίδια χρονική περίοδο, αλλά εδώ τα πράγματα είναι από την άλλη πλευρά. Ο Μηνάς βγαίνει στο βουνό να εκδικηθεί τους αδικοχαμένους αδελφούς του και βρίσκεται στη μέση της δίνης που λέγεται εμφύλιος. Ο πατέρας του τον ξεγράφει, ο αδελφός του είναι στην … άλλη πλευρά και κείνος παραδέρνει ανάμεσα σε δυνάμεις πιο ισχυρές από εκείνον. Ο έρωτας παραμονεύει στο πρόσωπο της Κρινιώς. Δύο νέα παιδιά που δεν πρόλαβαν να αγαπηθούν γιατί ο πόλεμος θεωρεί ορκισμένο του εχθρό την αγάπη και προσπαθεί να την τσακίσει, αλλά εκείνη τελικά είναι πιο δυνατή από τα κανόνια και το αίμα. Ο αδελφός της Κρινιώς, Διονύσης, ορκισμένος εχθρός του Μηνά και Χίτης, τον κυνηγάει ανελέητα, κάθε στιγμή της ζωής του, είναι μπροστά του να βάζει εμπόδια, να προσπαθεί ακόμα και τον θάνατο του γαμπρού του. Στα όρια της παράνοιας το μίσος του γιατί κάποια στιγμή ο Μηνάς τον έσωσε από βέβαιο θάνατο, που του στέρησε το προνόμιο να πεθάνει σαν ήρωας, σύμφωνα με το άρρωστο μυαλό του. Το βιβλίο δεν σ’ αφήνει να πάρεις ανάσα, αυτή είναι η αλήθεια και απόλαυσα κάθε σελίδα του, αν και η λέξη «απόλαυσα» δεν συνάδει ούτε με το θέμα, ούτε με τα συναισθήματα που αυτό το βιβλίο μου γέννησε.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Νικόλαος Αραπάκης γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1969. Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά του Και στη Μέση η Θάλασσα.




Και τα δύο βιβλία, τολμήστε να τα βάλετε στην βιβλιοθήκη σας και να τα διαβάσετε, προχωράνε βαθιά στην ψυχή και στο μυαλό και αφήνουν τόσα πολλά που θα κάνετε μέρες να προχωρήσετε στο επόμενο ανάγνωσμα!

πηγή:http://mantapsichogios.blogspot.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Προσαρμοσμένη αναζήτηση