Οι σκέψεις των μικρών όταν ο μπαμπάς φεύγει...

Πέντε κόλπα μπας και γυρίσει σπίτι ο μπαμπάς

Συγγραφέας : Χούτα Παναγιώτα
Εικονογράφος : Αντωνοπούλου Αλεξάνδρα
Συλλογή: Χελιδόνια
εκδ Πατάκη

Όνομα: Ήρα.

Επώνυμο: Οδυσσοπούλου.

Σκοπός: Να γυρίσει ο μπαμπάς στο σπίτι, για να ξαναγίνει η οικογένειά της μια κανονική οικογένεια.

Προτιμήσεις: Να κοιμάται με το πάνινο σκυλάκι της και να διώχνει μαζί του και μαζί με τον μπαμπά της τα δωματοτέρατα.

Μυστικά: Βρέχει το κρεβάτι της, γράφει τις πιο κρυφές της σκέψεις στο ροζ τετράδιο.

Απεχθάνεται: Να επισκεφτεί το καινούριο σπίτι του μπαμπά, γιατί εκεί θα συναντήσει τους παλιοκλέφτες μπαμπάδων, δηλαδή την κ. Αυτή και το Μυξιάρικό της, με το υποκοριστικό Μυξ. Να αλλάξει το όνομά της, να μιλά άσχημα η μαμά για τον μπαμπά.

Αγωνίες: Μήπως το Μυξιάρικο ή αλλιώς Μυξ κάνει δικό του τον μπαμπά της.

Πείσμα: Να παντρευτεί ο Κύριος του σχολείου τη μαμά.

Πεκίνο, 4 Ιουνίου 1989

Πεκίνο σε κώμα
Μa Jian (Μα Γιαν)
εκδ Πάπυρος

Τον Μάιο του 1989 ο Μα Γιαν ζούσε αυτοεξόριστος για πολιτικούς λόγους στο Χονγκ Κονγκ. Επέστρεψε όμως στο Πεκίνο για να λάβει μέρος στην εξέγερση των φοιτητών. Είκοσι χρόνια μετά, στο τελευταίο του μυθιστόρημα ο Μα επανέρχεται – με ακρίβεια ιστορικής μαρτυρίας – στην ανοιχτή πληγή των γεγονότων της πλατείας Τιανανμέν για να κάνει μέσω της λογοτεχνίας ό,τι πεισματικά αρνούνται αρχές και πολίτες της Κίνας: να αφήσουν την Ιστορία να μιλήσει. «Στην Κίνα η μνήμη είναι έγκλημα», λέει σε μια συνέντευξή του, και μόνος δρόμος η σιωπή και η ηθελημένη τύφλωση. Όμως «ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία» κατά τον Μίλαν Κούντερα «είναι αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη», και ο Μα Γιαν, ο «Κινέζος Κούντερα» όπως έχει χαρακτηριστεί, στο Πεκίνο σε κώμα είναι αποφασισμένος να εναντιωθεί στη λήθη. Το ακίνητο σώμα του Τάι Γουέι, πρωταγωνιστή του βιβλίου, θα γίνει το ζωντανό σύμβολο τόσο του ολοκληρωτικού καθεστώτος όσο και της απότομης εισόδου της χώρας στον πιο άγριο καπιταλισμό.

Πεκίνο, 4 Ιουνίου 1989. O Τάι Γουέι, μεταπτυχιακός φοιτητής βιολογίας, πυροβολείται στο κεφάλι στη διάρκεια των επεισοδίων στην πλατεία Τιανανμέν. Πέφτει σε βαθύ κώμα και έκτοτε βρίσκεται ακινητοποιημένος σε ένα κρεβάτι στο διαμέρισμα της μητέρας του. Σε αντίθεση όμως με το σώμα του, το μυαλό του βρίσκεται σε πλήρη εγρήγορση. Ό,τι τον κάνει να νιώθει ακόμα ζωντανός είναι η απόλυτη ελευθερία του να ανακαλεί μνήμες από το παρελθόν. Ακολουθώντας αυτό το «ανάστροφο» μονοπάτι, γυρνάει πίσω στην παιδική του ηλικία, που συνέπεσε με τη ζοφερή περίοδο της Πολιτιστικής Επανάστασης, θυμάται τους έρωτες που τον σημάδεψαν και ανακαλεί με λεπτομέρειες την εμπλοκή του στο φοιτητικό κίνημα και την άγρια καταστολή του. Συγχρόνως όμως παρακολουθεί και ό,τι συμβαίνει στο παρόν. Από θραύσματα λόγων των φίλων που τον επισκέπτονται και της μητέρας του που τον φροντίζει, παρακολουθεί τις ραγδαίες αλλαγές στην πολιτική ζωή της χώρας του, που έχει πλέον απροκάλυπτα παραδοθεί στον καπιταλισμό. Η μητέρα του αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα – πότε πουλώντας τα «θαυματουργά» του ούρα και πότε τον ένα του νεφρό – ενώ το αστυνομικό καθεστώς προσπαθεί λυσσαλέα να σβήσει από τη συλλογική μνήμη τα γεγονότα της σφαγής στην πλατεία Τιανανμέν. Μέσα σε αυτό το παρανοϊκό σκηνικό, ο Τάι Γουέι, ακινητοποιημένος στο σιδερένιο του κρεβάτι, νιώθει πιο ελεύθερος από ποτέ. Άραγε ποιος πραγματικά βρίσκεται σε κώμα; Αυτός ή μια ολόκληρη χώρα γύρω του;

THE ATHENS PRIZE FOR LITERATURE

του περιοδικοιύ (δε)κατα

Ανακοινώνονται οι Μικρές Λίστες των υποψηφιοτήτων για το βραβείο The Athens Prize for Literature που απονέμει το περιοδικό (δε)κατα με τη χορηγία της Mont Blanc για μυθιστορήματα ελλήνων και ξένων συγγραφέων που κυκλοφόρησαν το 2008. Οι δυο πενταμελείς επιτροπές αποτελούνται από συγγραφείς μερικοί εκ των οποίων είναι και κριτικοί λογοτεχνίας. Είναι οι Κατερίνα Ζαρόκωστα, Αχιλλέας Κυριακίδης, Ντίνος Σιώτης, Χρύσα Σπυροπούλου και Πέτρος Τατσόπουλος (ελληνικό μυθιστόρημα) και οι Κώστας Ακρίβος, Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Ηλίας Μαγκλίνης, Σοφία Νικολαΐδου και Έρση Σωτηροπούλου (ξένο μυθιστόρημα). Οι κριτές έκριναν τα βιβλία με τον παραδοσιακό τρόπο: πρώτα τα διάβασαν...

H απονομή των βραβείων θα γίνει την Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2009, στις 8 το βράδυ, στη Στοά Σπύρου Μήλιου, στην οδό Βουκουρεστίου. Τελετάρχης ο Γιάννης Κακουλίδης.

ΞΕΝΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

1.Νικολό Αμανίτι, Με τις ευλογίες του Θεού, μετ. Ανταίος Χρυσοστομίδης, Καστανιώτης

2.Έντι Καντούρ, Βάλτενμπεργκ, μετ. Μηνάς Πατεράκης Γαρέφης, Πατάκης

3.Τζόναθαν Λίτελ, Ευμενίδες, μετ. Άγγελος Φιλιππάτος, Λιβάνης

4.Τομ Μακάρθυ, Άνθρωποι στο διάστημα, μετ. Όλγα Γεράκη, Πάπυρος

5.Ντέιβιντ Μίτσελ, Μαύρος Κύκνος, μετ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, Ελληνικά Γράμματα

6.Περ Πέτερσον, Κλέφτης αλόγων, μετ. Σωτήρης Σουλιώτης, Λιβάνης

7.Ισαάκ Ρόσα, Το μάταιο χθες, μετ. Κυριάκος Φιλιππίδης, Πόλις

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

1.Δημοσθένης Κούρτοβικ, Τι ζητούν οι βάρβαροι, Ελληνικά Γράμματα

2.Ηλίας Μαγκλίνης, Η ανάκριση, Κέδρος

3.Έλενα Μαρούτσου, Μεταξύ συρμού και αποβάθρας, Καστανιώτης

4.Σωτηρία Σταυρακοπούλου, Σπάνιες αλήθειες, Εστία

5.Σώτη Τριανταφύλλου, Λίγο από το αίμα σου, Πατάκης

6.Θανάσης Χειμωνάς, Ραγδαία επιδείνωση, Πατάκης

7.Χρήστος Χρυσόπουλος, Η Λονδρέζικη μέρα της Λώρας Τζάκσον, Καστανιώτης

Το βιβλίο που διαβάζω - Χαρταετοί πάνω απ' την πόλη

Αυτό το βιβλίο με ρούφηξε!!!! Μου έχουν μείνει μόνο 20 σελίδες και ακόμη και τώρα έχω αγωνία για την εξέλιξη!!!! Φυσικά και αναφέρονται όλα τα ευτράπελα (για μένα τουλάχιστον) που ορίζει ο Θεός τους και γενικότερα το κλίμα που κυριαρχεί σε μία χώρα γεμάτη πληγές...

Γλαφυρό και κατατοπιστικό αφήγημα

Φάε τον γείτονά σου
Κανιβαλισμός - Κανίβαλοι
Daniel Diehl & Mark P. Donnelly
εκδ Άγκυρα

Πραγματικές ιστορίες που συγκλόνισαν την παγκόσμια γνώμη και σόκαραν από τη μεγάλη οθόνη.
Ο κανιβαλισμός είναι, δίχως άλλο, ένα από τα πιο παλιά και πιο βαθιά ριζωμένα ανθρώπινα ταμπού. Ακόμα και σε μια εποχή ανοχής, όπου σχεδόν όλα επιτρέπονται και τίποτα δεν θεωρείται ιερό και όσιο, αυτό το θέμα περιβάλλεται από απαγορεύσεις. Το Φάε τον Γείτονά σου, ένα γλαφυρό και κατατοπιστικό αφήγημα σχετικά με τον κανιβαλισμό και τους κανίβαλους, από τα πρώιμα γνωστά περιστατικά έως τις ημέρες μας, τοποθετείται γύρω από την κοινωνική και ιστορική προοπτική του. Η ανθρώπινη σάρκα μπορεί να «καταναλώθηκε» απλώς επειδή ο λιμός, η ένδεια, η επιδημία ή ο πόλεμος δεν άφηναν άλλη βιώσιμη επιλογή. Ή ίσως είναι μια πράξη που εμπεριέχει θρησκευτική ή μαγική σημειολογία. Κάποιες φυλές θεωρούσαν τον κανιβαλισμό ως έναν τρόπο να αφομοιώνουν τη δύναμη και την ανδρεία των εχθρών, άλλες, ως έναν τρόπο να διατηρούν τη σοφία και τα χαρακτηριστικά των φίλων. Εναλλακτικά, ο κανιβαλισμός μπορεί να είναι η υπέρτατη έκφραση ισχύος όπως την αντιλαμβάνεται το μυαλό ενός ψυχο-σεξουαλικού άρπαγα, ή ενός κοινωνικο-παθητικού δολοφόνου. Ο Daniel Diehl και ο Mark P. Donnelly ανασκάπτουν τη σημασία της ανθρωποφαγίας, το πολιτισμικό και ανθρωπολογικό υπόβαθρο του κανιβαλισμού και περιγράφουν άτομα που κρίθηκαν ως ειδεχθή για τις διατροφικές ροπές τους: από την ημι-θρυλική μορφή του Σόουνι Μπιν, στη Σκοτία, ως την κυρία Λόβετ (τη συνεργό του στο έγκλημα) και τις κρεατόπιτές της, από τον Εντ Γκέιν, που οι φρικτές πράξεις του ενέπνευσαν το Ψυχώ του Χίτσκοκ και το Texas Chainsaw Massacre (Ο Ψυχοπαθής Δολοφόνος με το Πριόνι), έως την πρόσφατη, περιβόητη περίπτωση του Άρμιν Μάιβες που προμηθεύτηκε το πρόθυμο θύμα του από το διαδίκτυο.

Άνθρωπος ιδιαίτερος

Η σιωπή του Μωάμεθ
Salim Bachi (Σαλίμ Μπασί)
εκδ Νεφέλη

Ο Μωάμεθ υπήρξε άνθρωπος γεμάτος πάθος, προτού γίνει ο προφήτης του ισλάμ. Τώρα, γίνεται και πρόσωπο μυθιστορήματος. Ενός μυθιστορήματος που εκτυλίσσεται γύρω στο 600 μ.Χ., μεταξύ Μέκκας και Μεδίνας, από τις άμμους της αραβικής ερήμου μέχρι τα περίχωρα της Ιερουσαλήμ.

Βλέπουμε τον Μωάμεθ να γεννιέται, να ζει και να πεθαίνει, μέσα από τις εξομολογήσεις της πρώτης του γυναίκας, της Χαντίτζα, του καλύτερου φίλου του, του χαλίφη Αμπού Μπακρ, του παρορμητικού Χαλίντ, του στρατηγού που κατέκτησε το Ιράκ μετά από επικές μάχες, και τέλος της νεαρής Αϊσά, που έγινε σύζυγός του σε ηλικία εννέα ετών.

Άνθρωπος ιδιαίτερος, που αμφισβητήθηκε από τους δικούς του στην αρχή της διδασκαλίας του, ο Μωάμεθ είναι ένας ορφανός που απέκτησε περιουσία χάρη στο γάμο του με την πολύ μεγαλύτερή του Χαντίτζα. Πλούσιος έμπορος και αγωγιάτης, που δέχτηκε επίσκεψη από τον Θεό στα σαράντα του χρόνια, προφήτης και οραματιστής πολιτικός στα πενήντα του, εραστής και ανελέητος κατακτητής, ο Μωάμεθ δεν παύει να γοητεύει και να φλογίζει τις ψυχές για περισσότερο από δεκατέσσερις αιώνες μετά το θάνατό του στη Μεδίνα, στην αγκαλιά της Αϊσά, του τελευταίου του έρωτα.

Ο Salim Bachi γεννήθηκε το 1971 στην Αλγερία. Ζει στο Παρίσι από το 1997 και άρχισε τη συγγραφική του σταδιοδρομία με μια σειρά από διηγήματα που δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες όπως είναι η Monde diplomatique. Το πρώτο του μυθιστόρημα Le Chien d’Ulysse (Ο σκύλος του Οδυσσέα, 2001) τιμήθηκε με τρία βραβεία και τον ανέδειξε ως έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νέας λογοτεχνίας από τις χώρες του Μαγκρέμπ. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα La Kahéna (2003) και Tuez-les tous (Σκοτώστε τους όλους, 2006) το οποίο θα κυκλοφορήσει επίσης από τις Εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ, που στρέφονται γύρω από τα ζητήματα της αποικιοκρατίας, του ισλαμικού φονταμενταλισμού και του αραβικού κόσμου, ανακλώντας την ανησυχία της περιόδου μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Η Σιωπή του Μωάμεθ είναι το τέταρτο μυθιστόρημά του.

Παρά τα βήματα που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, η πρόσληψη του Ισλάμ στη Δύση παραμένει εγκλωβισμένη σε μια σειρά από «γραφικά» στερεότυπα, από τη μια πλευρά, και –λιγότερο ή περισσότερο– αρνητικές προκαταλήψεις από την άλλη.
Η σειρά «Κόκκοι άμμου» φιλοδοξεί να γεφυρώσει αυτό το κενό, προσφέροντας στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό βιβλία που βρίσκονται στο επίκεντρο της συζήτησης –λογοτεχνικής και μη– στις χώρες τους, βιβλία έξυπνα, απρόσμενα και απενοχοποιημένα, που ξαφνιάζουν με την προσέγγισή τους πάνω σε «τετριμμένα» θέματα. Βιβλία που μας αποκαλύπτουν διαφορετικές όψεις ενός κόσμου που μπορεί να προσλαμβάνουμε, συχνά, ως οικείο και νοσταλγικό, παραμένει όμως ουσιαστικά άγνωστος στην πολυπλοκότητα και τις εσωτερικές αντιφάσεις του.
Φιλοδοξούν να φωτίσουν έτσι, μέσα από τη λογοτεχνία, με μοναδικό τρόπο, το επίπεδο της συζήτησης και των διλημμάτων που τίθενται στο μουσουλμανικό κόσμο, ανάμεσα στην εκκοσμίκευση και τη θρησκεία, την παράδοση, τον εκσυγχρονισμό και τη νεωτερικότητα, αποβλέποντας στην προσέγγιση και την κατανόησή του μέσω της υιοθέτησης «της ματιάς του Άλλου».

Το τρυφερό κείμενο και οι όμορφες ζωγραφιές

Τα χρόνια πέρασαν… οι σελίδες γέμισαν Ημερολόγιο 1910

Ντεκάστρο Μαρίζα
Δεληβοριά Μυρτώ (Εικονογράφος)

Ηλικία +9
εκδ Μεταίχμιο

Πώς ζούσαν οι κοπέλες στην Αθήνα στις αρχές του 20ού αιώνα; Πώς διασκέδαζαν; Τι όνειρα έκαναν για το μέλλον; Τι διάβαζαν; Το σχολείο; Τα μαθήματα; Είχαν σχέσεις με αγόρια; Η ζωή τους ήταν πολύ διαφορετική από των σημερινών κοριτσιών;

Διαβάζοντας το ημερολόγιο της 14χρονης Μαρίκας θα πάμε 100 χρόνια πίσω… σε μια εποχή η οποία είναι χρονικά κοντά στη δική μας, αλλά ταυτόχρονα μοιάζει πολύ μακρινή!

Το τρυφερό κείμενο και οι όμορφες ζωγραφιές, βασισμένες σε φωτογραφίες του ΕΛΙΑ, ταξιδεύουν τον μικρό αναγνώστη στην Αθήνα του 1910, όταν ο γαλατάς έφερνε το γάλα με το γαϊδουράκι, ο ατμοκίνητος σιδηρόδρομος αγκομαχούσε στους δρόμους της πόλης, τα κορίτσια πήγαιναν στο παρθεναγωγείο, μικροί και μεγάλοι έκαναν μπάνιο στο Φάληρο, ενώ οι κουζίνες μοσχομύριζαν γλυκά του κουταλιού και λικέρ βύσσινο.

Η αραβική λογοτεχνία στα ελληνικά

Η κορυφαία μεταφράστρια αραβικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα Πέρσα Κουμούτση, η μεταφράστρια του νομπελίστα Ναγκίμπ Μαχφούζ (εκδόσεις Ψυχογιός) και του Κορανίου (Εμπειρία Εκδοτική), συγγραφέας η ίδια μιας τριλογίας για τους Ελληνες της Αιγύπτου, έχει στο ενεργητικό της περισσότερους από σαράντα τίτλους από ολόκληρο τον αραβικό κόσμο, είναι εκπρόσωπος του Αιγυπτιακού Οργανισμού Βιβλίου κι έχει τιμηθεί με το Διεθνές βραβείο «Κ.Π. Καβάφη».

Με αφορμή το πρόσφατο Ταξί. Στους δρόμους του Καΐρου του Χάλεντ ελ Χαμίσι (εκδόσεις Μεταίχμιο) μιλάει για τα άγουρα χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου, το αναγκαστικό φευγιό, τα σύγχρονα προβλήματα της δεύτερης πατρίδας της, για το παρόν και το μέλλον των αραβικών γραμμάτων.

Σε μία από τις ιστορίες του Χάλεντ ελ Χαμίσι ένας ταξιτζής αναφέρεται σε μια κρίση μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου στη δεκαετία του '70, κατά την οποία με ένα τέχνασμα μάντρωσαν όλους τους Αιγύπτιους της Αττικής σε ένα πλοίο για να τους στείλουν πίσω. Η αιγυπτιακή κυβέρνηση αντέδρασε άμεσα, απειλώντας με απέλαση τους Ελληνες. Είναι αληθινό αυτό το συμβάν;

ΠΕΡΣΑ ΚΟΥΜΟΥΤΣΗ: Ημουν πολύ μικρή, για να ξέρω τι ακριβώς συνέβη, αλλά θυμάμαι ότι είχε θορυβηθεί η ελληνική παροικία εξαιτίας κάποιου τέτοιου γεγονότος.

Θυμάστε τους γονείς σας να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην καθημερινότητα τους εκεί;

Π.Κ.: Μεγαλώνοντας το κατάλαβα. Ημασταν από τις τελευταίες οικογένειες που επαναπατριστήκαμε στην Ελλάδα, το 1983. Οι γονείς μου πρόλαβαν την ακμή της παροικίας αλλά και την έντονη παρακμή της. Εγώ έζησα μόνο την παρακμή και δεν μπορούσα να καταλάβω τη διαφορά. Γι' αυτό αργότερα έγραψα πάνω σ' αυτά. Αλλά παρόλο που δεν αντιμετώπιζα ιδιαίτερα προβλήματα με τους συνομήλικούς μου, έχοντας γεννηθεί εκεί, στο πανεπιστήμιο ένιωσα για πρώτη φορά, χάρη σε μια μικρή ομάδα συμφοιτητών μου, ότι ήμουν «ξένη». Χρειάστηκε μάλιστα δύο φορές σε διαδηλώσεις οι φίλοι μου να με φυγαδεύσουν. Και βέβαια, πιο παλιά, όποτε εθνικιστές επιτίθεντο σε μαγαζιά ξένων, παρ' όλες τις καλές σχέσεις που είχαν Ελληνες κι Αιγύπτιοι, μας έπαιρνε κι εμάς η μπάλα.

Σήμερα ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αντιδρά σε κάθε εξέλιξη της αιγυπτιακής κοινωνίας και παράλληλα οδηγεί σε μετωπική σύγκρουση τη χριστιανική κοπτική μειονότητα με την πλειονότητα.

Π.Κ.: Είναι ένα από τα θέματα που θίγονται στο «Ταξί». Αναρωτιέται κάποιος πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα που βρίσκεται εκτός νόμου να συμμετέχει στις εκλογές. Μια αντίφαση που μόνο στην Αίγυπτο θα μπορούσε να συμβεί. Κι όμως, η Αίγυπτος έχει φοβερό σύγχρονο πολιτισμό, αλλά ο λαός κατευθύνεται από μια θρησκεία που έχει εντελώς παρερμηνευτεί. Το Ισλάμ μέχρι το 1960 έφερε τα χαρακτηριστικά της τοπικής κοινωνίας. Με την άνοδο του ισλαμικού κόμματος, άρχισαν να ερμηνεύουν το Κοράνι με τον τρόπο των Αράβων της Ανατολής. Ενώ είναι μια ανεκτική θρησκεία. Οσον αφορά τα έκτροπα με τους Κόπτες, τα οποία αποσιωπούνται διεθνώς, δεν φταίει μόνο το μουσουλμανικό στοιχείο. Φταίνε και οι ίδιοι, γιατί συχνά τα προκαλούν. Δυστυχώς, υπάρχουν φανατικοί και στις δύο πλευρές.

Ποιοι διαβάζουν στην Αίγυπτο;

Π.Κ.: Οι φοιτητές και η μεσαία τάξη, δηλαδή δάσκαλοι και δημόσιοι υπάλληλοι. Δυστυχώς, ο αναλφαβητισμός ταλαιπωρεί την πλειονότητα του λαού κι έτσι μόνο μια μικρή μερίδα έχει την τύχη να μορφωθεί και να αντισταθεί. Τα βιβλία πάντως είναι πάρα πολύ φτηνά, παρατηρείται μεγάλη λογοτεχνική παραγωγή και υπάρχουν πολλά βιβλιοπωλεία. Τα περισσότερα βέβαια πουλάνε βιβλία θρησκευτικού περιεχομένου. Ενα βιβλίο σαν το «Ταξί» θα διαβαστεί από πολύ λιγότερους αναγνώστες. Τον κύκλο συγγραφέων που επηρεάζεται από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Καΐρου, το οποίο ανακαλύπτει ταλέντα, τους μεταφράζει στα αγγλικά κι έτσι κάνουν διεθνή καριέρα. Μ' αυτόν τον τρόπο έγινε γνωστός και ο Μαχφούζ. Μόνον όταν ακολούθησε αυτή τη διαδικασία άνοιξε ο δρόμος για το Νόμπελ...

Εξακολουθεί να υπάρχει λογοκρισία;

Π.Κ.: Τυπικά, όχι. Τίποτε δεν απαγορεύεται. Αλλά γνωρίζω εκδότες που μέχρι πρόσφατα ήταν στη «μαύρη λίστα» λόγω των ριζοσπαστικών και προκλητικών βιβλίων που έχουν εκδώσει και αναγκάστηκαν να συνεργαστούν κατευθείαν με το εξωτερικό. Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι, όπως ο «Νταρ ελ Σορούκ», εκδίδουν ό,τι θέλουν, αλλά δεν έχουν τη στήριξη του κράτους. Είναι όμως τόσο εύρωστοι οικονομικά, που προωθούν τα βιβλία τους μόνοι τους.

Αναδύεται πάντως μια νέα ανώτερη τάξη, που προσπαθεί να γκρεμίσει την παλιά τάξη της οπισθοδρόμησης και της διαφθοράς του δημόσιου τομέα...

Π.Κ.: Μόλις τα τελευταία χρόνια. Η μεγαλύτερη αντίσταση έχει ξεκινήσει από τους διανοουμένους. Νομίζω ότι θα δούμε τα επόμενα χρόνια μεγάλα άλματα. Ηδη έχουν κάνει την εμφάνιση τους bloggers που επηρεάζουν ολοένα και περισσότερο τη νέα γενιά.

Δεν απειλείται η εξουσία από τη μεγάλη ανισότητα φτώχειας και σκανδαλώδους πλούτου;

Π.Κ.: Οχι, γιατί ο μουσουλμάνος δεν δικαιούται να ζηλεύει τα υλικά αγαθά και την ευμάρεια.

Αρα, η εξουσία έχει κάθε λόγο να χρηματοδοτεί τον θρησκευτικό φανατισμό και σκοταδισμό.

Π.Κ.: Ακριβώς.

Η αραβική είναι μια εντελώς άλλης λογικής γλώσσα. Το να μεταφραστεί λογοτεχνία φαντάζει δυσθεώρητο εγχείρημα. Πώς καταφέρνετε και την αποδίδετε στα ελληνικά;

Π.Κ.: Κατ' αρχάς για εμένα είναι μια φυσική λειτουργία. Οι δύο γλώσσες όντως απέχουν πάρα πολύ μεταξύ τους, αλλά την ίδια στιγμή, επειδή είναι και οι δύο πάρα πολύ παλιές, έχουν κοινά στοιχεία. Μεταφράζω και από τα αγγλικά, τα οποία έχω σπουδάσει και ξέρω εξίσου καλά, αλλά νιώθω λιγότερο άνετα σε σχέση με τα ελληνικά. Η αραβική, αντιθέτως, είχε παράλληλη εξέλιξη με την ελληνική. Στον πολιτισμό επίσης υπήρχε πάντα μια αλληλεπίδραση. Ισως δεν είναι τυχαίο ότι πολλές φορές μια αιγυπτιακή φράση με οδηγεί από μόνη της στα ελληνικά. Παρ' όλα αυτά, τα αραβικά είναι συμβολική γλώσσα, μια λέξη μπορεί να σημαίνει πάρα πολλά πράγματα.

Χαρακτηριστικό της γλώσσας του Μαχφούζ.

Π.Κ.: Ο Μαχφούζ έγραψε σε μια πολύ δύσκολη εποχή. Επρεπε αυτά που ήθελε να πει, να τα πει υπογείως. Κι ενώ έδειχνε απλός, όταν εμβάθυνε, κάθε τι που έλεγε είχε τον στόχο του. Κατ' αρχάς πλάσαρε την οικουμενικότητα της αραβικής λογοτεχνίας. Μέχρι τότε η αραβική λογοτεχνία ήταν άγνωστη ή σχεδόν άγνωστη στην Ευρώπη. Μετά από αυτόν τα προβλήματα του μέσου Αιγύπτιου έγιναν διεθνή, ενώ οι συμβολισμοί πήραν κι αυτοί άλλη διάσταση. Για παράδειγμα, ο μιναρές για τον Μαχφούζ συμβολίζει την ψυχική και πνευματική απομόνωση του ανθρώπου όπου γης, το τζαμί αποτελεί το καταφύγιό του από τους φόβους και τις αδυναμίες του. Η θρησκεία αναφέρεται σαν ένα οικουμενικό, πανανθρώπινο δόγμα κι αυτό αργότερα δημιούργησε σχολή. Μετά από αυτόν άρχισαν να βλέπουν τα πράγματα με μεγαλύτερη κατανόηση και ανεκτικότητα.

Πόσο διαδεδομένος είναι ο Καβάφης στη σύγχρονη αιγυπτιακή πνευματική ζωή;

Π.Κ.: Πάρα πολύ. Και αν σκεφτείς ότι είναι πολύ ιδιαίτερος ποιητής. Εχει επηρεάσει πολλούς Αραβες ποιητές και συγγραφείς.

Οταν μεταφράζετε λογοτεχνία άλλων αραβικών χωρών αντιμετωπίζετε πρόβλημα άλλων διαλέκτων;

Π.Κ.: Ο γραπτός αραβικός λόγος είναι ένας και ενιαίος. Μόνον η προφορική ομιλία αλλάζει από χώρα σε χώρα.

Εκτός Αιγύπτου, παρατηρείται άνθηση της λογοτεχνίας;

Π.Κ.: Στον Λίβανο υπάρχει μεγάλη άνθηση, με πολύ σημαντικές γυναίκες. Εχω μεταφράσει τη Χόντα Μπαρακάτ, της οποίας η γραφή δεν έχει καμία σχέση με το αραβικό στερεότυπο. Θα μπορούσε να συγκριθεί με οποιονδήποτε δυτικό συγγραφέα. Παρότι θίγει θέματα «τοπικά», όπως τον εμφύλιο που δίχασε τον Λίβανο, ή τη γυναικεία χειραφέτηση στη χώρα της, το κάνει με τέτοιον τρόπο που θα μπορούσε κάλλιστα να σταθεί στο παγκόσμιο λογοτεχνικό προσκήνιο. Αλλά οι συγγραφείς από τον Λίβανο, όπως και στη βόρεια Αφρική, έχουν το προνόμιο είτε να γράφουν στα γαλλικά είτε να εκδίδονται κατευθείαν στη Γαλλία. Ετσι έχουν μια άλλη εξέλιξη.

Πού αλλού βλέπετε εξέλιξη;

Π.Κ.: Σ' ένα συνέδριο που συμμετείχα στην Αγία Πετρούπολη, έπεσα σε μια ρωσική μετάφραση ανθολογίας διηγημάτων από τη Σαουδική Αραβία. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση και ο μεταφραστής μού μίλησε για τον δυναμισμό και την ελευθερία θεμάτων. Μάλιστα υπήρχαν και γυναίκες συγγραφείς, που είναι μεγάλη κατάκτηση αν σκεφτεί κανείς ότι μέχρι πρόσφατα δεν είχαν δικαίωμα να εκφράζουν ανοιχτά τις απόψεις τους. Επίσης υπάρχουν πολλοί Παλαιστίνιοι που συνεχίζουν να θίγουν το πολιτικό τους θέμα. Τώρα αποκτά λογοτεχνία και το Σουδάν!

Ποια είναι η στάση της νέας γενιάς Αράβων απέναντι στο Ισραήλ;

Π.Κ.: Να αποστασιοποιηθούν, γιατί να συμφιλιωθούν είναι αδύνατον. Αλλωστε δεν είναι λίγοι αυτοί που διατηρούν καλές φιλίες με την απέναντι πλευρά.

Εχετε μεταφράσει και το Κοράνι στα ελληνικά.

Π.Κ.: Ενα πάρα πολύ δύσκολο εγχείρημα, του οποίου την επικινδυνότητα συνειδητοποίησα αφότου εκδόθηκε, γιατί τότε μου έστειλαν την έγκριση από το Ιερατικό Πανεπιστήμιο ελ Αζχαρ και κατάλαβα πως είχαν ελέγξει τη μετάφραση σχολαστικά. Εγώ απλώς το αντιμετώπισα λογοτεχνικά, αφού άλλωστε στο τέλος γίνεται τελείως ποιητικό.

Ποια είναι η πρώτη εικόνα που πάντα αποζητάτε όποτε επιστρέφετε στο Κάιρο;

Π.Κ.: Τις πυραμίδες! Γιατί εκεί περνούσα όλες τις ελεύθερες ώρες μου, γράφοντας και διαβάζοντας. Απειρες ώρες μοναξιάς και περισυλλογής...

(πηγή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)

Εκείνη κατάφερε να διαφύγει...

Σκοτεινός τόπος
Φλιν Τζίλιαν
εκδ Μεταίχμιο

Εγώ την κακία την έχω μέσα μου, υπάρχει, το νιώθω. Ξεκοίλιασέ με και δεν αποκλείεται να γλιστρήσει έξω σαν ζωντανό όργανο, σαρκώδες και μαυριδερό, να πέσει χάμω να το πατήσεις να το λιώσεις. Κάτι έχει το αίμα των Ντέι. Κάτι δεν πάει καλά. Ποτέ δεν υπήρξα καλό κοριτσάκι και χειροτέρεψα μετά τους φόνους…

Απόσπασμα από το βιβλίο

Η Λίμπι Ντέι ήταν επτά όταν η μητέρα και οι δύο αδελφές της δολοφονήθηκαν στην αποκαλούμενη Σατανιστική Σφαγή του Κίνακι. Εκείνη κατάφερε να διαφύγει και να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του δεκαπεντάχρονου αδελφού της τον δολοφόνο. Είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα η δυσλειτουργική Λίμπι, προκειμένου να επιβιώσει, πουλά την ιστορία της. Έτσι αναγκάζεται να ανατρέξει στο παρελθόν, να ξαναζήσει τα γεγονότα από την αρχή, βήμα προς βήμα, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει πως τελικά η σωτηρία της απέχει πολύ ακόμη.

Το νέο του βιβλίο του Τζέφρι Ευγενίδη είναι ανθολογία διηγημάτων

Σύντομα θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Libro το καινούριο βιβλίο του Τζέφρι Ευγενίδη με τίτλο «Της αγάπης μου ο σπουργίτης πέταξε».

Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας πολύχρονης και πολύμοχθης έρευνας για τη σταχυολόγηση είκοσι έξι συνολικά διηγημάτων με θέμα τον έρωτα και την αγάπη. Αυτή η σημαντική ανθολογία ήταν ένα ευχάριστο ξάφνιασμα για τους φανατικούς αναγνώστες του Ευγενίδη, οι οποίοι περίμεναν το νέο βιβλίο του με ιδιαίτερη ανυπομονησία.

Παρότι δεν πρόκειται για δικό του βιβλίο, η επιλογή των διηγημάτων είναι απολύτως αντιπροσωπευτική του συγγραφέα. Μετά τις Αυτόχειρες παρθένους (που μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη με μεγάλη επιτυχία, χάρη στη Σοφία Κόπολα) και το Middlesex - Ανάμεσα στα δύο φύλα, που το 2003 του χάρισε το βραβείο Πούλιτζερ και σημείωσε μια εντυπωσιακή πορεία σε όλο τον κόσμο μεταφρασμένο σε δεκάδες γλώσσες, ο Ευγενίδης επανέρχεται με το αγαπημένο του θέμα: τον έρωτα.

Η ανθολογία χρωστάει τον τίτλο της σ' έναν στίχο του λατίνου ποιητή Κάτουλλου, ο οποίος βαριά λαβωμένος από το βέλος του έρωτα μιλάει για το σπουργίτι της αγαπημένης του και για τον άδικο χαμό του. Ο Κάτουλλος υπήρξε ο πρώτος ποιητής στον αρχαίο κόσμο που έγραψε εκτενώς για μια εντελώς προσωπική του ερωτική ιστορία. Το πάθος του για την Κλωδία μονοπώλησε την έμπνευσή του και κυριαρχεί στο ποιητικό του έργο, εμπνέοντας ύστερα από είκοσι και πλέον αιώνες τον Ευγενίδη και σχηματίζοντας, μέσα από τούτο το μικρό σπουργίτι και το πλήθος των συμβολισμών του, τον συνεκτικό ιστό των διηγημάτων που επιλέγει ο συγγραφέας.

Από τον Τσέχοφ στη Μάνρο, αφιερωμένη στον έρωτα και στην αγάπη, προλογισμένη από μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εισαγωγή, η ανθολογία αυτή έχει ως θέμα της όχι τον έρωτα, όπως λέει ο ίδιος ο Ευγενίδης, αλλά την ερωτική ιστορία: «Αν ψάχνεις για έναν τρόπο να περιορίσεις τον λογοτεχνικό σου ορίζοντα, το να επιλέξεις τον "έρωτα" ως θέμα δεν βοηθάει πολύ. Ιδωμένη υπό κάποιο πρίσμα, σχεδόν κάθε ιστορία φαίνεται να είναι μια ερωτική ιστορία. Ωστόσο, γενικά μιλώντας, αυτό που δίνει ζωή στις περισσότερες ιστορίες αυτής της ανθολογίας είναι ο έρωτας, ως έρως και όχι ως αγάπη. Σχεδόν σε κάθε ιστορία θα βρείτε δύο εραστές, ένα υποκείμενο που κυνηγάει ένα αντικείμενο».

Και συνεχίζει: «Στο Κάτι που δεν έχει ανάγκη από τίποτα της Μιράντα Τζουλάι, μια νεαρή γυναίκα λαχταράει την αγάπη του πιο καλού της φίλου, την οποία κερδίζει σε αντάλλαγμα τη δική της μεταμόρφωση. Η γεροντοκόρη στο γκόθικ διήγημα του Γουίλιαμ Φόκνερ Ενα ρόδο για την Εμιλι, της οποίας οι πιθανότητες να παντρευτεί καταδικάστηκαν από την άρνηση του πατέρα της, μηχανεύεται μια απελπισμένη μέθοδο, μετά τον θάνατο του πατέρα, για να κρατήσει τον επόμενο εραστή της για πάντα κοντά της. Ενας βασανισμένος εφηβικός έρωτας αφήνει τον αφηγητή στο Εμείς δεν... του Στούαρτ Ντάιμπεκ με μιαν ανάμνηση πιο ανεξίτηλη απ' όσο θα μπορούσε να πετύχει οποιαδήποτε πράξη που έφτασε στην ολοκλήρωση».

Οι πιο γοητευτικές ερωτικές ιστορίες έχουν ως αφετηρία τους την απογοήτευση και τα ανθρώπινα λάθη, πηγάζουν μέσα από οικογένειες που μαστίζονται από διαμάχες, από ζευγάρια βουτηγμένα στην πλήξη. Σχεδόν χωρίς εξαίρεση, οι ερωτικές ιστορίες, κατά τον Ευγενίδη, δυσφημούν τον έρωτα και αποκαλύπτουν την απόλυτη αδυναμία του μπροστά στον θάνατο: «Η φθαρτή φύση του έρωτα είναι αυτή που του δίνει τη βαθιά του σημασία στη ζωή μας. Αν ήταν ατελείωτος, αν ήταν αστείρευτος, ο έρωτας δεν θα μας έπληττε με τον τρόπο που μας πλήττει. Και σίγουρα δεν θα γράφαμε γι' αυτόν. Οι ιστορίες σ' αυτή τη συλλογή στηρίζουν αυτή την άποψη από την πρώτη μέχρι την τελευταία αράδα. Από το Εραστές της Εποχής τους του Γουίλιαμ Τρέβορ, που αφηγείται την ιστορία ενός παντρεμένου ταξιδιωτικού πράκτορα και μιας υπαλλήλου φαρμακείου που δεν έχουν πού να συναντηθούν παρά μόνο στο ασύχναστο λουτρό ενός παλιού ξενοδοχείου, μέχρι τη σκανδαλιστική ιστορία στο Αθωότητα του Χάρολντ Μπρόντκι, που συνίσταται στην εκτενή περιγραφή της άοκνης προσπάθειας ενός τελειόφοιτου του Χάρβαρντ να οδηγήσει τη φιλενάδα του στον πρώτο της οργασμό μέσα από μια αριστοτεχνική και σφόδρα εγκεφαλική πράξη αιδοιολειξίας, οι χαρακτήρες σε αυτές τις ιστορίες αναζητούν έναν παράδεισο που ξεμακραίνει αδιάκοπα μπροστά στα μάτια τους. Η απόδραση από ένα σύνολο συγκυριών οδηγεί στον εγκλεισμό σε ένα άλλο. Ο μοιραίος έρωτας αποδεικνύεται πως είναι μια ανθρώπινη φαντασίωση. Ο πόθος έχει τη δική του ομοιοστασία. Καταπιέστε τον σε ένα σημείο και να δείτε για πότε αναδύεται σε κάποιο άλλο».

Αννα Παπασταύρου

Μεταφράστρια της ανθολογίας

Απόσπασμα από το

Ανοιξη στη Φιάλτα του Βλαντιμίρ Ναμποκόφ,

που περιλαμβάνεται στην ανθολογία:

[...] Ξανά και ξανά παρουσιαζόταν φουριόζα στις παρυφές της ζωής μου, χωρίς να επηρεάζει στο ελάχιστο τη βασική δομή της. Ενα καλοκαιρινό πρωί (Παρασκευή - γιατί οι νοικοκυρές χτυπούσαν τα χαλιά τους στην ηλιόλουστη αυλή), η οικογένειά μου έλειπε στην εξοχή κι εγώ χουζούρευα και κάπνιζα στο κρεβάτι, όταν άκουσα το κουδούνι να χτυπάει με τρομερή επιθετικότητα - κι εκείνη στεκόταν εκεί στο χολ, ύστερα από μια ορμητική εισβολή, και άφηνε (τυχαία) μια φουρκέτα και (κυρίως) ένα μπαούλο κατάφορτο από ετικέτες ξενοδοχείων, που δεκαπέντε μέρες αργότερα το πήρε για λογαριασμό της ένας Αυστριακός νεαρός, ο οποίος (σύμφωνα με ανεξακρίβωτες, αλλά ασφαλείς ενδείξεις) ανήκε στον ίδιο ιδιαίτερα κοσμοπολίτικο σύλλογο, του οποίου ήμουν μέλος. Περιστασιακά, στη μέση μιας συζήτησης αναφερόταν το όνομά της, κι εκείνη συνέχιζε στα βήματα μιας τυχαίας φράσης, χωρίς να γυρίσει το κεφάλι. Ενώ ταξίδευα στα Πυρηναία, πέρασα μια βδομάδα στον πύργο που ανήκε σε ανθρώπους με τους οποίους έτυχε να μένει εκείνη και ο Φέρντιναντ, και δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη νύχτα που πέρασα εκεί: πώς περίμενα, πόσο σίγουρος ήμουν ότι χωρίς να χρειαστεί να της το πω εκείνη θα γλιστρούσε κρυφά στο δωμάτιό μου, και πώς τελικά δεν ήρθε, και τον σαματά που έκαναν χιλιάδες τριζόνια στα ξέφρενα βάθη του μουσκεμένου από το φεγγαρόφωτο βραχόκηπου, τα τρελά κελαρυστά ρυάκια, και τον αγώνα μου ανάμεσα στην ευεργετική κόπωση του Νότου ύστερα από μια μέρα κυνηγιού στις κακοτράχαλες πλαγιές και την άγρια δίψα για τον λαθραίο ερχομό της, το σιγανό γέλιο, τους ροδαλούς αστραγάλους πάνω από τα πούπουλα κύκνου που διακοσμούσαν τα ψηλοτάκουνα πασούμια της· όμως η νύχτα κυλούσε μέσα σ' ένα παραλήρημα κι εκείνη δεν ερχόταν, κι όταν την άλλη μέρα, στη διάρκεια ενός μεγάλου περιπάτου στα βουνά, της είπα για την προσμονή μου, εκείνη έσμιξε τα χέρια της σε απόγνωση - κι αμέσως με μια γοργή ματιά υπολόγισε κατά πόσο η πλάτη του Φερντ που χειρονομούσε ζωηρά και του φίλου του είχαν επαρκώς απομακρυνθεί. Θυμάμαι ότι της μιλούσα στο τηλέφωνο από την Ευρώπη (για δουλειά του άντρα της) και πως στην αρχή δεν αναγνώρισα τη ζωηρή βραχνή φωνή της και θυμάμαι πως μια φορά την ονειρεύτηκα: ονειρεύτηκα πως η μεγαλύτερη κόρη μου είχε μπει τρέχοντας για να μου πει πως ο επιστάτης είχε τεράστιο πρόβλημα - κι όταν πήγα κοντά του, είδα να κείτεται πάνω σ' ένα μπαούλο, με μια λινάτσα διπλωμένη κάτω από το κεφάλι της, με χείλη χλομά και τυλιγμένη σ' ένα μάλλινο μαντίλι, η Νίνα, αποκοιμισμένη βαθιά, όπως κοιμούνται κάτι αξιοθρήνητοι πρόσφυγες σε σιδηροδρομικούς σταθμούς ξεχασμένους απ' τον Θεό. Και, ανεξάρτητα από το τι συνέβη στο μεταξύ σ' εκείνη ή σ' εμένα, ποτέ δεν κουβεντιάσαμε τίποτα, μιας και ποτέ δεν σκεφτήκαμε ο ένας τον άλλον στα διαλείμματα του πεπρωμένου μας, έτσι ώστε όταν συναντηθήκαμε ο βηματισμός της ζωής άλλαξε μονομιάς, όλα της τα άτομα συνδυάστηκαν ξανά και ζήσαμε σ' ένα άλλο, ελαφρότερο διάκενο χρόνου, που μετριόταν όχι από τους μακρούς χωρισμούς αλλά από εκείνες τις λιγοστές συναντήσεις από τις οποίες σχηματιζόταν έτσι, τεχνητά, μια σύντομη, θεωρητικά επιπόλαιη ζωή. Και σε κάθε καινούργια συνάντηση εγώ ανησυχούσα ολοένα και περισσότερο· όχι - δεν βίωνα καμιά εσώτερη συναισθηματική κατάρρευση, η σκιά της τραγωδίας δεν στοίχειωνε τα ξεφαντώματά μας, ο έγγαμος βίος μου παρέμενε αλώβητος, ενώ από την άλλη μεριά ο εκλεκτικός σύζυγός της έκανε πως δεν ήξερε τις περιστασιακές περιπέτειές της, παρότι αποκόμιζε κάμποσα οφέλη από αυτές με τη μορφή ευχάριστων και χρήσιμων επαφών. Ανησυχούσα όλο και περισσότερο γιατί χαραμιζόταν κάτι αξιαγάπητο, λεπτεπίλεπτο κι ανεπανάληπτο: κάτι που εγώ καταχράστηκα σκορπίζοντας μικρά λαμπερά κομμάτια του σε μια άτσαλη βιασύνη, ενώ παραμελούσα την ταπεινή αλλά αληθινή ουσία του, την οποία ίσως αυτό εξακολουθούσε να μου δίνει μ' έναν αξιοθρήνητο ψίθυρο. Ανησυχούσα γιατί, μακροπρόθεσμα, κατά κάποιον τρόπο αποδεχόμουν τη ζωή της Νίνα, τα ψέματα, τη ματαιότητα, τις ασυναρτησίες εκείνης της ζωής.

Η κυρία με το σκυλάκι του Αντον Τσέχοφ,

[...] Το δωμάτιό της στο ξενοδοχείο ήταν αποπνικτικό και ανέδινε τα αρώματα που είχε αγοράσει σ' ένα γιαπωνέζικο κατάστημα. Ο Γκούροφ, κοιτάζοντάς την τώρα, σκέφτηκε: «Τι συναπαντήματα τυχαίνουν στη ζωή!». Από το παρελθόν είχε διατηρήσει την ανάμνηση ξέγνοιαστων, καλόκαρδων γυναικών, που χαίρονταν τον έρωτα και τον ευγνωμονούσαν για την, έστω και σύντομη, ευτυχία τους· θυμόταν γυναίκες -τη γυναίκα του για παράδειγμα- που αγαπούσαν χωρίς ειλικρίνεια, με περιττές φλυαρίες, επιτηδευμένα, υστερικά, λες και δεν ήταν έρωτας αυτό, ούτε πάθος, αλλά κάτι πιο σημαντικό· και εκείνες τις δύο τρεις πολύ όμορφες, ψυχρές, που ξάφνου στα πρόσωπά τους έλαμπε μια έκφραση αρπακτική, μια πεισματική επιθυμία να πάρουν, ν' αρπάξουν από τη ζωή πιο πολλά απ' όσα μπορούσε να τους δώσει, κι ήταν γυναίκες που είχαν περάσει την πρώτη τους νιότη, ήταν ιδιότροπες, παράλογες, δυναστικές, άμυαλες, κι όταν ο Γκούροφ ψυχραινόταν μαζί τους, η ομορφιά τους ξυπνούσε μίσος μέσα του κι οι δαντέλες των εσωρούχων τους φάνταζαν σαν λέπια στα μάτια του.

*Ολα τα έσοδα από το βιβλίο αυτό θα διατεθούν για τη χρηματοδότηση των ελεύθερων προγραμμάτων δημιουργικής γραφής για νέους, που προσφέρεται από το 826Chicago, μέρος ενός δικτύου επτά συγγραφικών κέντρων σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, συνεργαζόμενες με το 826 National, μία μη κερδοσκοπική οργάνωση που υποστηρίζει μαθητές από 6 μέχρι 18 ετών στις δημιουργικές και ερμηνευτικές συγγραφικές τους ικανότητες, και βοηθάει τους εκπαιδευτικούς να εμπνεύσουν τους σπουδαστές τους να γράφουν.

(πηγή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)

Παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην ιστορική ανάλυση

Κύπρος 1957-1963
Μαρκίδη Νταϊάνα
εκδ Μεσόγειος

Η συγγραφέας ιχνηλατεί την πορεία των δημαρχείων καθώς άλλαζαν μορφή, έπαυαν να είναι η βασική παραδοσιακή πλατφόρμα της ελληνοκυπριακής κοινωνίας απ' όπου προωθούνταν τα ιδανικά της Ένωσης, και μετατρέπονταν απλώς σε ένα ζωτικό πρόσχημα πάνω στο οποίο τα τουρκικά, πολύ περισσότερο από τα τουρκοκυπριακά, συμφέροντα στο νησί έβρισκαν έρεισμα.

Αναπόφευκτα, η διαδικασία που οδήγησε στις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, και η οποία διαμόρφωσε τη δομή της ανεξαρτησίας, έχει κύριο ρόλο σε αυτή τη μελέτη. Μια διαδικασία που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην ιστορική ανάλυση.

Δεν έχει σημασία που είναι λυκάνθρωπος!

ΚΑΛΙΞ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΣ
ΜΙΛΑΡ ΜΑΡΤΙΝ
εκδ Κέδρος

ΒΡΑΒΕΙΟ: WORLD FANTASY AWARD

Έκανε τα πρώτα της βήματα στους σκοτεινούς διαδρόμους του οικογενειακού κάστρου στη Σκοτία. Από μικρή είχε τη φήμη του μεγάλου μπελά: ατίθαση, με εκρηκτικό χαρακτήρα και πολλή τρέλα. Όταν βρήκε την τρυφερότητα στον έρωτα, οι δικοί της αντέδρασαν. Το έσκασε. Τώρα περιπλανιέται μόνη, φοβισμένη και επαναστατημένη, στους επικίνδυνους δρόμους του Λονδίνου. Ενώ η μεγαλύτερη αδελφή της καταξιώνεται στο λαμπερό κόσμο της μόδας, εκείνη αναζητά τη δική της θέση στον κόσμο και στην αγάπη. Μοναδική της παρηγοριά το λάβδανο και η μουσική των Runaways. Μοναδική της ζεστασιά η ανάμνηση του Γκαέν. Μοναδική της προστασία το μενταγιόν που της είχε χαρίσει η αδελφή της... Ώσπου συναντά δύο ανθρώπους έτοιμους να τη βοηθήσουν και να γίνουν φίλοι της. Δεν έχει σημασία που εκείνη τους απορρίπτει και τους απομακρύνει από κοντά της. Δεν έχει σημασία που τους αδειάζει το ψυγείο και αναστατώνει τη ζωή τους. Δεν έχει σημασία που είναι λυκάνθρωπος!

Ένα σύγχρονο παραμύθι με φόντο τους δρόμους του Λονδίνου, όπου άνθρωποι και λυκάνθρωποι ένα.

"Θα θυσίαζα την ανθρώπινη υπόστασή μου, την ασφάλεια και την άνεσή μου για να μεταμορφωθώ κάτω από την πανσέληνο. Το Κάλιξ - Η γυναίκα λυκάνθρωπος ξύπνησε μέσα μου το πρωτόγονο πάθος για ελευθερία, τη λαχτάρα για περιπλάνηση. Ποτέ ξανά δε θα είμαι η ίδια. Θέλω να χαθώ μαζί με ους λύκους, θέλω να είμαι ελεύθερη". Colt

"Είμαι θαυμαστής του Μάρτιν Μίλαρ εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια". Neil Gaiman

"Είναι ο πιο διασκεδαστικός σύγχρονος Βρετανός συγγραφέας". Περιοδικό GQ

"Ο Μίλαρ είναι δεξιοτέχνης του αστικού άγχους". Περιοδικό -i-D

"Το Κάλιξ - Η γυναίκα λυκάνθρωπος είναι αναμφίβολα εξαιρετικό". The Guardian

Η σχέση του με το αναρχικό κίνημα

Περί Αναρχισμού
ΤΣΟΜΣΚΙ ΝΟΑΜ
εκδ Κέδρος

Ο Νόαμ Τσόμσκι δεν χρειάζεται συστάσεις. Η δριμύτατη κριτική του στο καπιταλιστικό σύστημα, στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, στα ΜΜΕ, σε κάθε μορφής καταπίεση και εκμετάλλευση έχει εδραιώσει τη φήμη του Αμερικανού πολιτικού στοχαστή προκαλώντας ταυτόχρονα ποικίλα σχόλια και συζητήσεις.

Τα κείμενα που συγκεντρώνονται στον παρόντα τόμο αποκαλύπτουν μια άλλη διάσταση του έργου του: τη σχέση του με το αναρχικό κίνημα και πως αυτό επηρέασε τη σκέψη του.

Πόσο επίκαιρη είναι σήμερα μια συζήτηση περί αναρχισμού; Μπορεί το αναρχικό κίνημα να προκαλέσει κοινωνικές αλλαγές; Ο Τσόμσκι διερωτάται, προκαλεί, θέτει σημαντικά ερωτήματα. Τονίζει αυτό που θεωρεί ως την ουσία του αναρχισμού: πρέπει να αποδειχθεί η αναγκαιότητα της εξουσίας. Σκιαγραφεί το όραμά του για μια ριζική ανασυγκρότηση της κοινωνίας χωρίς ιεραρχικές δομές, για έναν κόσμο όπου κάθε άτομο θα συμμετέχει άμεσα στις αποφάσεις που αφορούν στη ζωή του. Το βασικότερο: επιβεβαιώνει την αντίληψή του για τον τρόπο που πρέπει να οργανώσουμε τη ζωή μας ενόψει των δύσκολων αγώνων του σήμερα και του αύριο.

Απόσπασμα

Η σύγχρονη κοινωνία

Φίλοι και εραστές
Θοδωρής Καλλιφατίδης
εκδ Γαβριηλίδης

Η ιστορία αρχίζει ένα απόγευμα του Φεβρουαρίου στη Στοκχόλμη το 2006, έτος εκλογών, και θα φτάσει ως τη Μαύρη Θάλασσα...

Ο Γκέοργ Αντρέασον, διευθυντής του Γραφείου Πολιτισμού, έχει να αντιμετωπίσει μεγάλες δοκιμασίες: προσωπικές, ηθικές, πολιτικές. Έρωτας και πολιτική, εξουσία και ήθος, φιλία και αγάπη, αγάπη και πίστη. Μια ξένη ζωή στην πατρίδα σου ή μια δική σου ζωή κάπου αλλού;

Ο Θοδωρής Καλλιφατίδης περίμενε σαράντα χρόνια να μιλήσει για τη σύγχρονη Σουηδία. Στο Φίλοι και Εραστές διαγράφεται η σύγχρονη κοινωνία με ηπιότητα, σαφήνεια και χιούμορ, ενώ ταυτόχρονα ζούμε τον μεγάλο χαμένο έρωτα που πάντα ψάχνουμε να βρούμε.

Επιστρέψαμε σπίτια μας μετά από ένα 2ημερο κατάφορτο από υπέροχες αναμνήσεις.

Μαζί με την Λένα Μαντά, πρώτα στην ΠΑΤΡΑ στο βιβλιοπωλείο ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ όπου παρουσιάσαμε το "Έρωτας σαν βροχή" καί τον "Βιολονίστα", απολαμβάνοντας εκτός των άλλων την εξαίρετη φιλοξενία της Κυρίας Πέγκυς Μαντά. Στην συνέχεια βρεθήκαμε στην Κυπαρισσία -για πρώτη φορά- όπου μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη στο βιβλιοπωλείο ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ, όπου δύο νέοι άνθρωποι έχουν στήσει μια θαυμάσια γωνιά για το βιβλίο και οι οποίοι μας υποδέχτηκαν...με καταστόλιστο τον δρόμο (που κατάφεραν να τον κάνουν πεζόδρομο για χάρη μας!!!!) με μπουφέ αναψυκτικών αλλά και...μεζέδων για τα...μεθεόρτια της παρουσίασης γιατί έτσι είδαν την παρουσία μας δίπλα τους!Και ήταν πράγματι μια γιορτή!

Η Λένα Μαντά, άστραψε και βρόντηξε αλλά και εγώ δεν πήγα πίσω. Μέχρι που διασταυρώσαμε τα ξίφη μας μετά από ερώτηση που δεχτήκαμε σχετικά με το αν συμφωνούμε για το...ηλεκτρονικό βιβλίο ή όχι! Η εκδήλωση ήταν στις 20.30 και καταφέραμε να φύγουμε μόλις στις....23.30 αφού "πιάστηκαν" τα χέρια μας να υπογράφουμε βιβλία και ν' απαντούμε σε επιπλέον ερωτήσεις από τους ευγενέστατους φίλους της πόλης που ήρθαν και μας τίμησαν και από αμέτρητα νέα παιδιά - η πιο ευχάριστη έκπληξη- που δίψαγαν όχι από την ζέστη, αλλά από επιθυμία να "μάθουν" κάτι παραπάνω από όσα είχαν ακούσει στην παρουσίαση. Ήταν ένα καταπληκτικό ακροατήριο που μας άφησε άριστες εντυπώσεις. Θερμές ευχαριστίες στον Δήμαρχο και τους δύο αντιδημάρχους της Κυπαρισσίας που μας τίμησαν με την παρουσία τους, αλλά και όλους τους υπόλοιπους φίλους που έχουμε εκεί και πάνω απ' όλα στο ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ που έδειξαν πως εκεί....στην "άλλη" Ελλάδα ζει και υπάρχει ένας άλλος κόσμος, γεμάτος ευγένεια, ειλικρινή φιλία και πραγματική Αρχοντιά.
(πηγή: http://blog.k-karakassis.gr/)

Και έπειτα να έρχεται η μπόρα

Στα πρώτα της ψηλοτάκουνα
Μαρία Σταματάκη
εκδ Καστανιώτη

Είναι ωραία να φυσάει ένας καταπράσινος αέρας, γεμάτος πευκοβελόνες και ρετσίνι, ν' ακούς τα χιλιόμετρα κάτω από τις ρόδες του οτοστόπ, ν' ανοίγει ο δρόμος σαν διχάλα κι εσύ να γελάς... ή να φοράς τα πρώτα σου ψηλοτάκουνα... Και έπειτα να έρχεται η μπόρα, οι απαιτήσεις ατελέσφορων ερώτων, οι μουντές οικογενειακές εικόνες, η ελαφρότητα να γίνεται βάρος κι εσύ να είσαι εκεί, στο γύρισμα της εποχής, στη στροφή του δρόμου, μπροστά σε μια ανηφόρα που είναι η ζωή σου, με μια αποσκευή στο χέρι: ο άντρας επικεφαλής - η γυναίκα να απλώνει τα υπόγεια πλοκάμια της δικής της επιβίωσης.

Η Ελέσα Στρατή, στην καρδιά της εφηβείας, σκοντάφτει σε έρωτες ημιτελείς, ανολοκλήρωτους, κάτω από την πνιγηρή ανάσα μιας οικογένειας σχεδόν κανονικής, βιώνοντας προδοσίες και ντροπή. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον θα προσπαθήσει να αναζητήσει το αληθινό πρόσωπο της ζωής: την αγάπη και την ελευθερία. Η ταχύτητα όμως των γεγονότων θα είναι ιλιγγιώδης και το ταξίδι της από την εποχή της κοριτσίστικης τρέλας προς την ωριμότητα θα είναι γεμάτο εκπλήξεις και ανατροπές. Θα καταφέρει να βγει αλώβητη από τη δοκιμασία της ενηλικίωσης;

Υπαρξιακές σχέσεις μάνας και κόρης

Πάντοτε είναι αργά
Πόλη Μηλιώρη
εκδ Ψυχογιός

Μέσα σε οκτώ μέρες δύο καλά θαμμένα μυστικά έρχονται στο φως για να συντρίψουν πρόσωπα και σχέσεις. Κοινό τους σημείο: ο νεαρός Πέτρος. Γύρω του, η Μάρθα, η Αφροδίτη και ο Βλάσης, που διαδοχικά αγαπιούνται και μισιούνται, όσο γυρίζει η μπίλια στη ρουλέτα της ζωής. Ο έρωτας δεν τα διορθώνει όλα. Η μεταμέλεια δεν αρκεί. Για κάποια πράγματα πάντοτε είναι αργά. Όμως η μπίλια της ρουλέτας κάποτε σταματάει και οι παίκτες, υπεύθυνοι ή αθώοι του δράματος, καλούνται να συνεχίσουν τη ζωή τους.
Με αφορμή τον ερωτικό δεσμό μιας συμβολαιογράφου κι ενός συνθέτη και με κίνητρο την απεγνωσμένη προσπάθεια μιας ώριμης γυναίκας να παραμείνουν όλοι εκεί που είχε αυτή ορίσει, η Πόλυ Μηλιώρη καταπιάνεται με τις υπαρξιακές σχέσεις μάνας και κόρης, σε μια ιστορία βγαλμένη από τη ζωή.

Το βιβλίο που διαβάζω - Σοφία Παλαιολογίνα

Μόλις τελείωσα την ανάγνωση του βιβλίου και για άλλη μία φορά ο Γιώργος Λεονάρδος με άφησε με το "στόμα ανοιχτό". Δεν βρίσκω λόγια να περιγράψω τα συναισθήματα και την αίσθηση που νιώθω. Όντος είναι μια πτυχή της ιστορίας των Παλαιολόγων η οποία δεν είναι και τόσο γνωστή, αλλά είναι αξιέπαινη.
Αυτά που θέλω να σχολιάσω από τα ιστορικά δρώμενα αφορούν την εκκλησία. Θα σας παραθέσω ένα κομμάτι του βιβλίου το οποίο για μένα κρύβει την συνέχεια του 1472 στη Ρωσία μέχρι το 2009 στην Ελλάδα.

<< Απέτυχε, όμως, (ο Ιβάν Γ' σύζυγος της Σοφίας (Ζωή) Παλαιολογίνας) να απαλλοτριώσει τις μεγάλες εκτάσεις που κατέχει η Εκκλησία, γιατί οι ιεράρχες, ως πονηρότεροι, πρόλαβαν και ενέκριναν ομόφωνα ιερό κανόνα, κατά τον οποίο είναι απαραβίαστη η εκκλησιαστική κτηματική περιουσία και όποιος αποπειράται να την ιδιοποιηθεί είναι σχισματικός και αιώνια αφορισμένος και καταραμένος ...>>

Το αφήνω ασχολίαστο...

<< ... Ο φανατικός αντικαθολικισμός του (του Ιβάν Γ' σύζυγος της Σοφίας (Ζωή) Παλαιολογίνας), παρά το γάμο του με τη Σοφία, για την οποία δεν ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι είχε επανέλθει σην ορθοδοξία, τον οδήγησαν να ορθώσει ένα παραπέτασμα μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, στερώντας τη χώρα του από τους καρπούς της δυτικής παιδείας και της πολιτισμικής της ανάπτυξης. Στη χώρα των Ρως αυτές οι έννοιες ήταν ανύπαρκτες...>>

Ο φανατισμός στο μεγαλείο του...

Το έργο που άνοιξε νέους δρόμους για τη λογοτεχνία

Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης

Ίταλο Καλβίνο
εκδ Καστανιώτη

«Είναι ένα μυθιστόρημα με θέμα την ευχαρίστηση που νιώθουμε όταν διαβάζουμε μυθιστορήματα. Πρωταγωνιστής είναι ο Αναγνώστης που αρχίζει δέκα φορές να διαβάζει ένα βιβλίο και που λόγω κάποιων γεγονότων ανεξάρτητων από τη βούλησή του, δεν κατορθώνει να τελειώσει ποτέ. Χρειάστηκε επομένως να γράψω την αρχή δέκα μυθιστορημάτων γραμμένων υποτίθεται από δέκα συγγραφείς, που όλοι κατά κάποιον τρόπο ήταν διαφορετικοί από μένα και διαφορετικοί μεταξύ τους…»

Με τα λόγια αυτά ο Ίταλο Καλβίνο παρουσίασε στο Μπουένος Άιρες το μυθιστόρημά του αυτό που ξάφνιασε, συζητήθηκε και τελικώς αγαπήθηκε όσο κανένα από τα έργα του. Tο Aν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης, υπήρξε όχι μόνο μια αξεπέραστη σπονδή στο λογοτεχνικό είδος του μυθιστορήματος αλλά και το έργο που άνοιξε νέους δρόμους για τη λογοτεχνία του 21ου αιώνα.

Ο χειρότερος εφιάλτης μιας κοπέλας

Μοιραίο χαμόγελο
Νίκι Φρέντς
εκδ Ψυχογιός

Η Μιράντα Κότον νομίζει ότι έχει βγάλει για τα καλά από τη ζωή της τον Μπρένταν, το αγόρι της. Αλλά δυο εβδομάδες αργότερα ανακαλύπτει πως ο Μπρένταν έχει μπλέξει με την αδελφή της. Πολύ σύντομα το συναίσθημα της αμηχανίας θα αρχίσει να μεταμορφώνεται σε απειλή και σιγά σιγά σε τρόμο - στον χειρότερο εφιάλτη που θα μπορούσε να έχει μια κοπέλα. Γιατί αυτή τη φορά ο Μπρένταν δε θα σταματήσει μπροστά σε τίποτε, προκειμένου να παραμείνει για πάντα δίπλα στη Μιράντα. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάρει την ίδια της τη ζωή… Ο χειρότερος εφιάλτης μιας γυναίκας είναι να ερωτευτεί έναν άνδρα που θα της κάνει τη ζωή μαρτύριο. Πόσο μάλλον όταν ο εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα.

Μια συναρπαστική ιστορία

Η βασίλισσα των ζαχαρωτών
Άλλεν Σάρα Άντισον
εκδ Ωκεανίδα

Μοναδική παρηγοριά της μοναχικής κοπέλας είναι τα γλυκά που κρύβει στο ντουλάπι της. Στο ίδιο ντουλάπι θα βρει μια μέρα την έκπληξη που θ' αλλάξει τη ζωή της.
Η Τζόσι είναι βέβαιη για τρία πράγματα: ότι ο χειμώνας είναι η αγαπημένη της εποχή, ότι είναι ασχημούλα κι ότι τα γλυκά τρώγονται καλύτερα μες στην απομόνωση της κρυψώνας της. Για πολύ καιρό η Τζόσι αρκείται σε μια ζωή χωρίς τίποτα ιδιαίτερο, στο σπίτι της μητέρας της. Η μόνη της παρηγοριά είναι τα γλυκά και τα αισθηματικά μυθιστορήματα που της γεμίζουν τα βράδια…
Μέχρι που ανακαλύπτει ότι στην κρυψώνα της έχει εγκατασταθεί η Ντέλα Λι, μια γκαρσόνα της περιοχής που γίνεται κατά το ένα τρίτο η Νέμεσή της και κατά τα δύο τρίτα η καλή της νεράιδα.
Η Βασίλισσα των ζαχαρωτών, πλημμυρισμένη ζεστασιά και πνεύμα, και καρυκευμένη με μαγεία, είναι μια συναρπαστική ιστορία για τη φιλία, τον έρωτα και τις υπέροχες δυνατότητες που φέρνει κάθε καινούργια μέρα.

Έργο βαθύτατα ηθικό

Mωρίς
Ε.Μ. Φόρστερ
εκδ Καστανιώτη

O Mωρίς, ένα συνηθισμένο και απλό παιδί, έχει τις εμπειρίες που έχουν και χιλιάδες άλλα παιδιά - εκτός από τη βαθύτερη εκείνη συναίσθηση της έλξης από το ίδιο του το φύλο. Kαι μόνο πολύ αργότερα, όταν στο Πανεπιστήμιο θα γνωρίσει έναν έξυπνο και καλλιεργημένο αριστοκράτη φοιτητή, αφυπνίζεται και υποχρεώνεται να οδηγηθεί προς μία πρώτη συνειδητοποίηση του εσώτερου εαυτού του: είναι ερωτευμένος με τον Kλάιβ. H ιδιότυπη και ιδεαλιστική σχέση που διαμορφώνεται μεταξύ τους διαρκεί τρία χρόνια, μέχρι που ο Kλάιβ τον εγκαταλείπει στρεφόμενος προς τις γυναίκες. Aπομένοντας μόνος, ο Mωρίς ή θα καταστραφεί ή θα αναλάβει να ακολουθήσει την άγουσα «διά της στενής πύλης» προς την πλήρη συνείδηση, προς τη ζωή.
Eάν το βιβλίο είναι η δύσκολη, αργή, επώδυνη συνειδητοποίηση ενός κοινού ανθρώπου ότι είναι ομοφυλόφιλος και, συνεπώς, απορρίπτεται από το κοινωνικό σύνολο, είναι επίσης η ιστορία της προσωπικής μας απελευθέρωσης από τη σωρεύουσα σκόνη των κοινωνικών συμβάσεων. Έργο βαθύτατα ηθικό, είναι η αντιπαράθεση συμβατικότητας και αλήθειας, σύγχυσης και συνείδησης, αυταπάτης και ειλικρίνειας. Γραμμένο με τρόπο μαγευτικό, το 1914, παρέμεινε ανέκδοτο μέχρι το θάνατο του συγγραφέα, το 1970, αφού ο ίδιος ο Φόρστερ δε θέλησε ποτέ να το δημοσιεύσει.

Μια σκοτεινή ιστορική περίοδο τριάντα πέντε χρόνων.i

Στην απέναντι όχθη
Τηλέμαχος Κώτσιας
εκδ Ψυχογιός

Ο Πέτρος Χαρίσης θα θυμάται για πάντα εκείνο το πρωινό του 1924, όταν επέστρεφε από την Αμερική. Tα ξερά φύλλα που είχαν σκεπάσει το μονοπάτι του δάσους έτριζαν κάτω από τα πόδια του, και το κυπρί του μουλαριού χτυπούσε ρυθμικά σε κάθε του βήμα. Αναρωτιόταν αν η επιστροφή αυτή θα ήταν η στερνή έπειτα από τόσες περιπέτειες ή, αντίθετα, θα αποτελούσε μια νέα σελίδα στη ζωή του. Κάπως έτσι, κοντά στα βουνά της Μουργκάνας, στα σύνορα Αλβανίας και Ελλάδας, ο Πέτρος Χαρίσης κάνει το καινούργιο του ξεκίνημα. Εκεί, στην όχθη του Ξεριά, αποφασίζει να χτίσει μια παράγκα γύρω από την οποία στη συνέχεια θα αναπτυχθεί το κέντρο του νέου χωριού. Η φαμίλια του αβγαταίνει, το ίδιο και η περιουσία του, ώσπου τα σύνορα που είχαν χωρίσει το χωριό στα δύο έκλεισαν. Ο Πέτρος Χαρίσης θα θεωρείται πλέον Αλβανός πολίτης. Και η ζωή του, όπως την ονειρευόταν, δε θα είναι ποτέ πια η ίδια. Πολιτικές συγκρούσεις, εθνικοί κατατρεγμοί, διαψεύσεις προσδοκιών, υποθέσεις κατασκοπείας που διαπλέκονται με προσωπικές ιστορίες, ζωές και όνειρα κομμένα στη μέση, οικογενειακά δράματα, όλα ρίχνουν φως σε μια σκοτεινή ιστορική περίοδο τριάντα πέντε χρόνων.

Η διαδικασία που απαιτείται για να κατακτηθεί η ευτυχία

Ροή
Η ψυχολογία της ευτυχίας
Μιχάι Τσικζεντμιχάι
εκδ Καστανιώτη

Η «ροή» εξετάζει τη διαδικασία που απαιτείται για να κατακτηθεί η ευτυχία μέσα από τον έλεγχο της εσωτερικής ζωής του ανθρώπου.

Όμως τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να χαίρονται τη ζωή; Ποιες είναι οι εσωτερικές εμπειρίες που την καθιστούν αξιόλογη; Με το βιβλίο αυτό ο ψυχολόγος Μιχάι Τσικζεντμιχάι δίνει σαφείς απαντήσεις, έχοντας μελετήσει τις καταστάσεις της «βέλτιστης εμπειρίας»: δηλαδή τις καταστάσεις όπου νιώθουμε συγκεντρωμένοι και βαθιά χαρούμενοι.

Οι έρευνες κατέδειξαν ότι μια εμπειρία γίνεται πραγματικά ικανοποιητική όταν ο συνειδητός νους βρίσκεται σε ροή: σε μια κατάσταση προσήλωσης τόσο έντονης, που ισοδυναμεί με απόλυτη αφοσίωση σε μια δραστηριότητα. Όλοι μας βιώνουμε εμπειρίες ροής και είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε τα χαρακτηριστικά τους: νιώθουμε δυνατοί, έχουμε τον έλεγχο των καταστάσεων και οι ικανότητές μας λειτουργούν στο έπακρο. Ο χρόνος και διάφορα προβλήματα συναισθηματικής φύσεως εξαφανίζονται, ενώ μας πλημμυρίζει μια υπέροχη αίσθηση υπέρβασης.

Στο βιβλίο του ο Τσικζεντμιχάι εξηγεί με ποιο τρόπο μπορούμε να ελέγξουμε αυτή την ευχάριστη κατάσταση, θέτοντας προκλήσεις στον εαυτό μας: αποστολές ή εργασίες που, για το επίπεδο των δυνατοτήτων μας, δεν είναι ούτε πολύ δύσκολες αλλά ούτε και εύκολες. Με τέτοιους στόχους, μαθαίνουμε να ελέγχουμε τις πληροφορίες που εντυπώνονται στο συνειδητό μας νου και έτσι βελτιώνουμε την ποιότητα της ζωής μας, ανακαλύπτοντας τον πραγματικό πλούτο της καθημερινότητας.

Πές τα Πασχαλία μου

... Και, συνεχίζοντας το ταξίδι μας στον χρόνο, μήπως δεν συναντάμε διάσημα μυθιστορήματα που δεν θα είχαν γίνει διάσημα αν δεν είχαν αγαπηθεί προπαντός από τις γυναίκες: την Πριγκίπισσα της Κλεβ, την Πάμελα , τη Μαντάμ Μποβαρύ, την ΄Αννα Καρένινα , τα μυθιστορήματα του Ντίκενς, για να μη μιλήσουμε για την Τζέιν ΄Ωστιν, τη Σάρλοτ και την ΄Εμιλυ Μπροντέ ή τη Βιρτζίνια Γουλφ; Αμφιβάλλω, βέβαια, αν άλλα διάσημα μυθιστορήματα, όπως ο Δον Κιχώτης, ο Μόμπυ Ντικ, το Μαγικό βουνό, ο ΄Ανθρωπος χωρίς ιδιότητες, η Δίκη, ο Οδυσσέας , υπήρξαν ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλή στο γυναικείο κοινό. Αλλά θα αφήσω στην άκρη τέτοιες αμφιβολίες, ύποπτες για σεξισμό μέσα στο politically correct κλίμα της εποχής μας, και θα τονίσω για ξεκάρφωμα ότι, αν δεν διάβαζαν τόσο πολύ οι γυναίκες, η λογοτεχνία θα ήταν σήμερα πιθανότατα ένα περιθωριακό φαινόμενο. Στην Ελλάδα μάλιστα πολύ περιθωριακό. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για την Ελλάδα. Το γυναικείο αναγνωστικό κοινό λογοτεχνίας στην Ελλάδα έχει δύο στατιστικές ιδιαιτερότητες, σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πρώτον, είναι αναλογικά μεγαλύτερο (για πολύ πάνω από 70% κάνουν λόγο οι στατιστικές και οι εκτιμήσεις των βιβλιοπωλών). Και δεύτερον, διαβάζει κυρίως γυναίκες συγγραφείς: στους καταλόγους των ευπώλητων κυριαρχούν σαφώς τα γυναικεία ονόματα, ενώ οι άνδρες συγγραφείς μόνον υπό ειδικές προϋποθέσεις φτάνουν τα γυναικεία νούμερα. Αυτό αντανακλάται άλλωστε και στην αναλογία γυναικών και ανδρών συγγραφέων, που με ραγδαίους ρυθμούς γίνεται ολοένα ευνοϊκότερη για τις γυναίκες. Μπορεί να κατέχουμε μια από τις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη σε ό, τι αφορά το ποσοστό γυναικών βουλευτών, γυναικών υπουργών, γυναικών πανεπιστημιακών, γυναικών διευθυντικών στελεχών, αλλά το ποσοστό γυναικών συγγραφέων μας - γύρω στο 50% σήμερα- αποτελεί πιθανότατα ευρωπαϊκό, ίσως και παγκόσμιο ρεκόρ. Ούτε Σκανδιναβία να ήμασταν! ...

Η συνέχεια στο blog της Πασχαλίας:

http://pasxaliatravlou.psichogios.gr/2009_06_01_archive.html

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΟΥΡΤΟΒΙΚ

http://www.greece2001.gr/writers/DimosthenisKourtovik.html

Η Λένα Μαντά απαντά

Νομίζω ότι πλέον ηρέμησα αρκετά ώστε να μπορώ ν’ απαντήσω στον κύριο Κούρτοβικ με τρόπο που να δηλώνει ότι είμαι γυναίκα και όχι γυναικούλα, ότι είμαι κυρία και όχι υβρεολόγος, γιατί όλα έχουν και ένα όριο και ο κύριος αυτός το ξεπέρασε προ πολλού. Δεν θ’ αναφερθώ στην Πασχαλία ούτε στην Χρυσηίδα, είναι μεγάλα κορίτσια και οι δύο για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, Η Πασχαλία το έκανε ήδη με τον καλύτερο τρόπο στο blog της. Ούτε θα απολογηθώ για ότι γράφω, πολύ δε περισσότερο για την ανταπόκριση του κοινού στα βιβλία μου. Θα σταθώ στο άρθρο του κυρίου Κούρτοβικ το οποίο δεν σας κρύβω διάβασα και ξαναδιάβασα για να βεβαιωθώ ότι δεν είχα παρανοήσει κάτι….

Πολύς κόσμος θέλησε από μένα να μιλήσω και κάποιοι ίσως απογοητεύτηκαν που δεν το έκανα, αλλά ας μου επιτραπεί η έκφραση: «Είμαι παλιά καραβάνα» στις προσβολές και ξέρω τι κρύβεται πίσω από αυτές, αλλά και πόσο λίγο ρόλο θα παίξει οποιαδήποτε απάντηση. Για να μην πω ότι απαντώντας σε κάτι που δεν αξίζει ν’ απαντηθεί, ανοίγεις έναν φαύλο κύκλο με όλους αυτούς που κρίνουν, αλλά δεν δέχονται την κριτική, που θεωρούν εαυτούς υπεράνω όλων….
Ο κύριος Κούρτοβικ, μίλησε για μικροαστική τάξη για «πρόσωπα ρημαγμένα», για «ξασμένα μαλλιά» ή «οξυζεναρισμένα» για «αλαφιασμένο βλέμμα» και για μας. Που είχαμε βγει από το κομμωτήριο για να φωτογραφηθούμε. Που κοιτούσαμε με πώς το είπε; Α, ναι: «με συγκρατημένα περήφανο και καθησυχαστικό βλέμμα» το αναγνωστικό κοινό που αποτελείται κατά την γνώμη του μόνο από γυναίκες και τόσα άλλα.
Σε ποιο απ’ όλα θέλετε ν’ απαντήσω και πώς να το κάνω χωρίς να πέσω στο επίπεδό του που καλώς ή κακώς πίστευα ότι ήταν κάπως καλύτερο, αφού φιγουράρει ως δημοσιογράφος, λογοτέχνης, βιβλιοκριτικός και ούτε και εγώ ξέρω πόσα επίθετα προσθέτει από μόνος του στο όνομά του για να πάρει λίγη από την αξία που εμπεριέχουν. Ή μήπως του τα αποδίδουν ομότεχνοι φοβούμενοι την πένα του αλλά και το βήμα που κατέχει.

Είπα κάποτε σε μια συνέντευξη ότι δεν θίγω κανέναν και δεν θίγομαι. Ο κύριος Κούρτοβικ θα με κάνει να παραβώ την αρχή μου, γιατί μέσα στο μένος του με ακύρωσε σαν άνθρωπο. Εκτός από… «ροζ μπεστελλερίστα» είμαι και επαγγελματίας και σύζυγος αλλά κυρίως μητέρα και δεν ανέχομαι τέτοιο διασυρμό. Ας έγραφε ότι ήθελε για το «ροζ» βιβλίο μου. Ας το κομμάτιαζε με την προϋπόθεση ότι είχε καθίσει και πιεστεί να το διαβάσει. Αυτό αφορούσε την δουλειά μου και εφόσον εκτίθεμαι, είμαι έτοιμη για την κριτική του καθενός Κούρτοβικ.
Ποιος του είπε από ποια κοινωνική τάξη κατάγομαι; Πότε με γνώρισε; Ξέρει τους γονείς μου, την καταγωγή μου, τον άντρα μου, την θέση μου; Δεν με ξέρει, δεν τον ξέρω και ούτε θέλω να τον μάθω. Αλλά δεν τον ενόχλησα ποτέ. Κανένα κριτικό βιβλίου δεν έχω ενοχλήσει ποτέ και αν υπάρχει έστω και ένας που έχει δεχτεί δική μου ενόχληση, τον προκαλώ να βγει και να το πει. Εγώ μόνο σχέση με το αναγνωστικό κοινό έχω. Σε αυτό εμπιστεύομαι όσα γράφω και από αυτό περιμένω την ετυμηγορία. Όταν έγραψα το ποτάμι, με ήξεραν λίγοι, οι εφημερίδες δεν ήξεραν ούτε το όνομά μου και τίποτα και κανείς δεν το εμπόδισε να πουλήσει στον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας του 110.000 αντίτυπα!
Αν έχει έστω και λίγη εντιμότητα μέσα του, θα βγει και θα επανορθώσει, θα ζητήσει συγνώμη και από εμένα και από τις άλλες δύο κυρίες, αλλά κυρίως από το αναγνωστικό κοινό που έθιξε κατάφωρα και άδικα. Δεν θα του στείλω τα χιλιάδες mail που λαμβάνω από νέες, νέους, κορίτσια και αγόρια που μακράν απέχουν από κυρίες με …μαραμένο πρόσωπο! Δεν είναι δικαστής, δεν είμαι κατηγορούμενη, παρά μονάχα για ένα! Σέβομαι το αναγνωστικό κοινό, το αγαπάω και με αγαπάει. Του δίνω ταξίδια ψυχής και ποτέ δεν προσποιούμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι!
Όσο για το αν ανήκω στην λογοτεχνία, στην παραλογοτεχνία και σε όποιο άλλο είδος επινοήσουν στενόμυαλοι άνθρωποι, αυτό ας το αφήσουμε να το κρίνει ο χρόνος και κυρίως το αναγνωστικό κοινό. Ας μην το υποτιμούμε πια και τόσο πολύ! Εκτός αν ο κύριος Κούρτοβικ είναι της λογικής : «Όλοι τους τρελοί, εκτός από μένα»!
Δεν θα ξανασχοληθώ με το θέμα και αυτό ούτε με καμιά άλλη «κριτική», αλλά δεν είμαι και σίγουρη ότι αυτή η ιστορία θα σταματήσει εδώ. Αν ο κύριος αυτός επιμένει, θα κινηθώ νομικά και για πρώτη φορά στη ζωή μου θα κάνω μήνυση σε άνθρωπο.
Απ’ ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω, ο εκδότης μου ετοιμάζει την δική του απάντηση. Εγώ θα κλείσω με μια απαίτηση:
Ζητώ να με αφήσουν ήσυχη και να μην ασχολούνται μαζί μου. Δεν θέλω ούτε την εύνοια τους, ούτε ύμνους, ούτε διασυρμούς. Θέλω μόνο και χρειάζομαι το αναγνωστικό κοινό. Τον τελευταίο και απόλυτο κριτή της δουλειάς μου….

(πηγή:http://mantapsichogios.blogspot.com/2009/06/blog-post_10.html)

Για να έχουμε μια ολοκληρωμένη άποψη για το θέμα που έχει δημιουργηθεί

(ακριβός όπως αναρτήθηκε στο site)

Γλάστρες ονείρων ή τεφροδόχοι ονείρων

Γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ

Τελευταίο βράδυ της έκθεσης βιβλίου στον Κεραμεικό, τον Μάιο, έκανα μια βόλτα από εκεί. Βρήκα, για να ξεκινήσω με αυτό, ότι η διοργάνωση είναι πιο συμπαθητική στον καινούργιο χώρο της, συνομιλεί καλύτερα με το περιβάλλον, ενώ στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και, παλιότερα, στο Πεδίο του ΄Αρεως μού θύμιζε καταυλισμό σεισμοπλήκτων μέσα σε πάρκο. Αλλά θέλω σήμερα να μιλήσω για κάτι άλλο.

Στα περισσότερα περίπτερα η κίνηση ήταν σχετικά αραιή και οι στάσεις που έκαναν οι επισκέπτες συνήθως σύντομες. Πρόσεξα όμως ένα, μπροστά στο οποίο γινόταν πραγματικός συνωστισμός.

΄Ηταν το περίπτερο ενός γνωστού εκδοτικού οίκου, από αυτούς που συναγωνίζονται για τον πιο πλούσιο σε εμπορικούς συγγραφείς κατάλογο. Το κοινό που στριμωχνόταν μπροστά στον πάγκο του περίπτερου αποτελούνταν αποκλειστικά από γυναίκες (μία μόνον είχε μαζί της τον άνδρα της, που χάζευε εμφανώς αμήχανος). Πολλές είχαν ανοίξει από ένα βιβλίο και διάβαζαν με βουλιμία.

Στάθηκα λίγο πιο πέρα και προσπάθησα να παρατηρήσω τη σκηνή όσο το δυνατόν πιο αποστασιοποιημένα και απροκατάληπτα, κοινωνιολογικά ας πούμε. Σχεδόν όλες οι γυναίκες είχαν ηλικία ανάμεσα στα 35 και τα 50. Σχεδόν όλες ανήκαν ολοφάνερα στην κατώτερη μεσαία τάξη, αυτή που συνήθως αποκαλούμε μικροαστική. Εξίσου φανερό ήταν ότι η ζωή δεν είχε φανεί πολύ γενναιόδωρη σ΄ αυτές τις γυναίκες. Ο Όργουελ έλεγε ότι στα πενήντα του έχει κανείς το πρόσωπο που του ταιριάζει, αυτό δηλαδή που σκαλίζει πάνω του σιγά σιγά η ζωή που κάνει. Τα πρόσωπα που έβλεπα ήταν στερημένα, σχεδόν ρημαγμένα, και σε μερικά βλέμματα πρόσεξα κάτι το αλαφιασμένο. Ξαφνικά αισθάνθηκα μεγάλη συγκίνηση βλέποντας αυτές τις γυναίκες απορροφημένες σε κάποιο βιβλίο. Δεν με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή αν το βιβλίο ήταν καλό ή κακό. Μου φαινόταν συγκλονιστικό ότι έψαχναν εναγώνια εκεί μέσα να βρουν κάτι που τους είχε αρνηθεί η ζωή.

Στο βάθος του περίπτερου, πάνω από τα κεφάλια των γυναικών με τα ξασμένα, τα οξυζεναρισμένα ή τα σκληρά σαν πράσα μαλλιά, κρέμονταν δύο φωτογραφικά πορτρέτα. Απεικόνιζαν τις δύο πολυνίκες συγγραφείς του εκδοτικού οίκου στις κούρσες για το πλειστοπώλητο ελληνικό βιβλίο της χρονιάς. Οι δύο πρωταθλήτριες, με προσεγμένο μακιγιάζ και σαν να είχαν μόλις βγει από το κομμωτήριο, κοίταζαν από εκεί ψηλά το κοινό τους με συγκρατημένα περήφανο και καθησυχαστικό βλέμμα. Καταλάβαινες ότι είχαν το ίδιο κοινωνικό προφίλ με τις αναγνώστριές τους. ΄Ενιωθαν όμως σαν εκλεγμένες αντιπρόσωποί τους- και όχι αδικαιολόγητα, αφού είχαν αναδειχτεί πράγματι από αυτές, με δημοκρατικότατες διαδικασίες. Είχαν συναίσθηση του ρόλου που τους είχε απονεμηθεί και τον έπαιρναν πολύ στα σοβαρά. ΄Εμοιαζαν κάπως με μαμάδες που παίζουν με τα παιδιά τους με τον τρόπο των μαμάδων, ήρεμα και κάπως συγκαταβατικά, απολαμβάνοντας όχι τόσο το παιχνίδι όσο τον ρόλο της μητέρας. Στην αρχή με εκνεύρισε το αυτάρεσκο ύφος των δύο συγγραφέων, έτσι όπως αιωρούνταν πάνω από τα μαραμένα πρόσωπα των θαυμαστριών τους. Λίγο αργότερα όμως, όταν ξανάφερα στο μυαλό μου τη σκηνή, τα συναισθήματά μου άλλαξαν. Ένιωσα κάποια λύπη και γι΄ αυτές. ΄Εχουν πάρει τον ρόλο τους τόσο πολύ στα σοβαρά ώστε κοντεύουν να ξεχάσουν ότι τον υποδύονται. Θα νομίσουν πως είναι ό, τι ακριβώς πιστεύει γι΄ αυτές το φανατικό κοινό τους: σπουδαίες συγγραφείς. Και από εκεί θα αρχίσει η δυστυχία τους. Θυμάμαι κάποτε στη Γερμανία έναν νεαρό και πολύ ωραίο ΄Ελληνα, λαϊκό παιδί με ευθείς τρόπους και μια φυσική, ήρεμη ανδροπρέπεια. ΄Ηταν αγαπητός σε όλους, ΄Ελληνες και Γερμανούς, άνδρες και γυναίκες (στις γυναίκες ακόμα περισσότερο). ΄Ωσπου κάποια στιγμή το παιδί αυτό, επειδή έπαιξε δυο-τρεις φορές σε ερασιτεχνικούς θιάσους (πράγμα που του ζητήθηκε κυρίως λόγω του παραστήματός του), πίστεψε πως είχε γίνει καλλιτέχνης. ΄Αρχισε να φέρεται με την επιτήδευση που νόμιζε πως ταίριαζε στην καινούργια ιδιότητά του, να σνομπάρει τους ανθρώπους της τάξης του και πολύ σύντομα έγινε αντιπαθής έως αξιολύπητος σε όλους (στις γυναίκες ακόμα περισσότερο). Φυσικά, δεν βρήκε ποτέ την αναγνώριση από εκείνους από τους οποίους την περίμενε και στο τέλος έπεσε σε κατάθλιψη.

Παρακολούθησα στο διαδίκτυο μια συνέντευξη που έδωσε μια συγγραφέας αυτού του είδους, μαστόρισσα δηλαδή του ροζ μπεστ σέλερ, για το τελευταίο της βιβλίο. Είπε, μεταξύ άλλων, ότι κάθε εποχή έχει τα προβλήματά της και το πρόβλημα της δικής μας είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Μου έκανε εντύπωση η σιγουριά με την οποία εντόπισε αμέσως το πρόβλημα της εποχής μας (εγώ θα αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα σε κάμποσα προβλήματα). Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση μού προξένησε όμως κάτι που είπε λίγο παρακάτω: ότι το μυθιστόρημά της είναι διδακτικό· βοηθάει, δηλαδή, τις γυναίκες να καταλάβουν καλύτερα τον εαυτό τους, αλλά και τον άνδρα τους, όπως επίσης βοηθάει τους άνδρες να καταλάβουν καλύτερα τη γυναίκα τους (το πλαίσιο αναφοράς της συγγραφέως ήταν η οικογένεια, όπως συμβαίνει κατά κανόνα στα μυθιστορήματα αυτού του τύπου).

Νά η λέξη-κλειδί: διδακτικό. Καταραμένη και εκδιωγμένη από την καθαυτό λογοτεχνία, βρήκε καταφύγιο σ΄ αυτό που μερικοί τολμούν ακόμα να αποκαλούν παραλογοτεχνία. Οι αναγνώστριες τέτοιων βιβλίων παραδέχονται πρόθυμα ότι είναι ανώριμες, ότι δεν τα βρίσκουν με τον εαυτό τους και δεν τα βγάζουν πέρα με τις απαιτήσεις της ζωής τους, γι΄ αυτό χρειάζονται καθοδήγηση από κάποιον που ξέρει καλύτερα. Η ροζ παραλογοτεχνία και το κοινό της βάζουν τον συγγραφέα σε πολύ ψηλότερο σκαλοπάτι από ό, τι η σύγχρονη σοβαρή λογοτεχνία. Αξίζουν άραγε οι συγκεκριμένοι συγγραφείς αυτή τη θέση; Αν κρίνουμε από τη διαρκή ανταπόκριση των αναγνωστριών τους, την αξίζουν με το παραπάνω.

Αλλά το αν κάποιος αξίζει και πόσο είναι θέμα ορισμού της αξίας. Το μυστικό αυτών των μυθιστορημάτων, όπως αντιλαμβάνεται εύκολα όποιος έχει διαβάσει δυο-τρία από αυτά, είναι ότι παρουσιάζουν τα πράγματα πολύ πιο απλά από όσο τα βλέπουν εκείνοι που επιμένουν να αμφιβάλλουν και να λεπτολογούν, και ότι υποδεικνύουν λύσεις. Το πλεονέκτημά τους, δηλαδή, είναι προφανές και τεράστιο. Το αν όμως η απλουστευμένη αναπαράσταση της πραγματικότητας (των ανθρώπινων σχέσεων, εν προκειμένω) θα επιβεβαιωθεί τελικά από την πραγματικότητα που βιώνουν οι αναγνώστριες, το αν οι άμεσες λύσεις που προτείνονται θα αποδώσουν είναι ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα, στο οποίο θα απαντήσει κάποτε, θέλοντας και μη, η κάθε αναγνώστρια χωριστά.

Δεν νομίζω πως θα αμφισβητήσει κανείς ότι ένα φευγαλέο, κρυφό ερωτευμένο βλέμμα λέει πολύ περισσότερα και είναι πολύ πιο αξιόπιστο από μια καλλιεπή ερωτική εξομολόγηση. Η αγωνία του αληθινού συγγραφέα είναι πώς θα μεταφράσει αυτό το βλέμμα στον σκληρό, δύσκαμπτο, συχνά παραπλανητικό κώδικα που λέγεται γλώσσα. Ξαναφέρνοντας όμως στον νου μου τα πρόσωπα των αναγνωστριών που έψαχναν σκυμμένες στα βιβλία, σ΄ εκείνο το εκθεσιακό περίπτερο, σκέφτομαι πως, όταν δεν συναντάμε στη ζωή μας τέτοια βλέμματα ή ίσως όταν δεν έχουμε αρκετή ευαισθησία για να τα προσέξουμε και να τα ερμηνεύσουμε, ακόμα και μια φλύαρη, ψεύτικη ερωτική εξομολόγηση μπορεί να γίνει βάλσαμο για την ψυχή μας.

(πηγή: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4520649)